روشنی زایی زیبای دنباله دار ۶۷پی /چوریمو-گراسیمنکو، اعتبار تصویر:  ESA/Rosetta/MPS for OSIRIS Team MPS/UPD/LAM/IAA/SSO/INTA/UPM/DASP/IDA

نظریه ی “گلوله ی برفی و غبارآلود” دنباله دارها نیاززمند بازنگری و توجه است، چرا که بلورهایی که تنها در شرایط دمایی بسیار بالا شکل میگیرند، در ماتریکس حداقل دو دنباله دار مشخص شدند.

ترکیبات دنباله دار ۶۷پی/چوریمو-گراسیمنکوف در مطبوعات علمی مورد بحث قرار گرفته است. تنها چند ماه از توزیع گرد و غبار در کمای این دنباله دار می گذشت و نتایجی از تجزیه و تحلیل غباری که این دنباله دار از دست داده، به دست آمده بود. سایر گزارشات، نتایج غافلگیرکننده ای را نشان می دهند: مواد معدنی که عموما در شرایطی مثل کوره های سوزان یافت می شوند، در دنباله دارها به چشم می خورند. این نتیجه ای برای طرفداران جهان الکتریکی معنادار است.

به عنوان پیش زمینه،  پژوهشگران ناسا در تاریخ ۹ فوریه ی سال ۱۹۹۹ ماموریت سپیده دم ( استارداست) را آغاز کردند. که ماموریت اصلی آن جمع آوری ذرات گرد و غبار از دنباله ی دنباله دار ویلد۲ ، و بازگرداندن آنها به زمین بود. پس از سفری ۵ ساله استارداست در دوم ژانویه ی ۲۰۰۴ توانست مدار ویلد۲ را قطع کند و از میانه ی گیسوی دنباله دار که ۲۴۰۰ کیلومتر وسعت داشت بگذرد. آئروژل، سیستم جذب ذرات، به درستی کارش را انجام داد، یعنی جمع آوری خرده های کوچک سنگ و به دام انداختن آنها به داخل آئروژل برای بازگشت از این سفر و انتقال آنها به زمین در پانزدهم ژانویه ی ۲۰۰۶٫

پس از انکه آئروژل برای تجزیه و تحلیل و انواع آزمایشات به محققین تحویل داده شد، تعجب و شگفتی از نتایج به دست آمده آغاز شد. مواد معدنی مثل آنورتایت و فورسترایت داخل آئروژل یافت شدند- ترکیباتی که تنها در دماهای بسیار بالا شکل می گیرند- همراه با آلیوین. دانشمندانِ حیرت زده، از اینکه چگونه ممکن است اجرامی که گمان می کردند  باقی مانده ای از ابر ابتدایی سحابی اولیه، درخارج از قسمتهای چگالیده شده ی منظومه ی شمسی باشند، چنین خصویاتی دارند، سردرگم شدند. چرا که  در فاصله ی بیلیونها کیلومتر از خورشید یعنی منطقه ی فرضی ابر اورت ، باید منطقه ای یخ زده و در خواب زمستانی وجود داشته باشد نه منطقه ای که بتوان در آن ساختار های کریستالیی مشاهده کرد، که فقط در کوره های سوزان قادر به شکل گیری اند.

سرپرست تیم تحقیقاتی استارداست، دونالد براونلی در این زمان گفته است: ” در سردترین نواحی منظومه ی شمسی نمونه هایی یافته ایم که در دماهای بسیار بسیار بالا شکل میگیرند”.

مدافعان جهان الکتریکی به این موضوع از زاویه ی دیگری می نگرند. ستارگان و دنباله دارها ویژگیهای مشابهی از خود بروز می دهند. این دو گروه ، نیاکان مشترکی دارند: ستارگان گره هایی در طول مدار الکتریکی عظیم  بین کهکشانها هستند که با رشته های جریان های بیرکلند به یکدیگر مرتبط می شوند؛ در حالیکه سیارات ، اقمار، سیارکها و دنباله دارها بارهای الکتریکی  موجود در بین جریانهای الکتریکی شعاعی هستند که ستارگان را درست مثل خورشید خودمان احاطه کرده اند.

دنباله دارها به طور خاص، هیچ ارتباطی با ابرِ سحابیِ باستانیِ تشکیل شده از گازهای سرد و غبار ، که دچار ناپایداریهای گرانشی شد و با متلاشی شدنش باعث ایجاد منظومه ی شمسی امروزی شد، ندارد. دنباله دارها و خواهران سیارکیشان به نسبت دیگر اجرام، اعضای جدیدتر منظومه ی شمسی محسوب می شوند؛ که ممکن است، حین انفجاراتی که در اثر دشارژهای الکتریکی قدرتمندی که در گذشته ی نه چندان دور اتفاق افتاده است، از اجرام بزرگتر خارج شده باشند. آنها ” توپهای برفی” یا گلوله هایی از گل ولای نیستند، بلکه آنها جامد، سنگی، حفره دار و اجرامی دارای بار الکتریکی هستند. هرچه ترکیبات آب و هیدروکسیل در کمای دنباله دار پیدا شده است، در همان جا شکل می گیرد چرا که اکسیژن یونیزه ی دنباله دار با با یون هیدروژن ساطع شده از خورشید واکنش می دهد (و در نتیجه آب تولید می کند). هیچ فواره ی بخار آبی از دنباله دار فوران نمی کند، و هیچ پهنه ی یخیی تا کنون مشاهده نشده است. اینها همه اثرات الکریکی هستند ، که مشاهده می کنید- دشارژها و قوسهای الکتریکی عامل اتفاقات خاص دنباله دارها هستند.

استفان اسمیت

مترجم: سبا حفیظی

Crystal Comets – Translator: Saba Hafizi

هرگونه استفاده از این متن با ذکر نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” بلامانع است.