طرفداران جهان الکتریکی بر این باورند که کهکشان‌ها مانند دستگاهی (موتور هوموپولار) که مایکل فارادی بیش از صد سال پیش اختراع کرد، عمل می‌کنند. یک موتور هوموپولار توسط میدان مغناطیسی که ناشی از صفحه‌ی دایروی رسانای فلزی است کنترل می‌شود. صفحه‌ی فلزی بین دو قطب یک آهنربای مغناطیسی قرار گرفته است، که باعث می‎شود با یک آهنگ ثابت، متناسب با جریان ورودی به دور خود بچرخد. کنتور برقی که ماهانه قبض برق خانه‎های شما را محاسبه می‎کند، یک موتور هوموپولار است.

کشف الکترومغناطیس در ۱۸۲۰ توسط هانس اورستد بود که راه را برای اختراع فارادی هموار ساخت. در سال ۱۸۰۰، “پیل ولتا” ساخته الساندرو ولتا، یکی از باتری‌های اولیه، چشمان اورستد را به رابطه‌ی بین الکتریسیته و مغناطیس باز کرد. دستگاه ولتا از دسته ای از صفحات متناوب از جنس مس، روی و مقواهای آغشته به محلول نمک تشکیل شده بود او سیم‌های رسانایی را بالا و پایین این دسته از صفحاتی وصل کرد. هنگامی که دوسیم در یک مدار وصل شوند، جریان بار الکتریکی از طریق باتری برقرار می شود.

اورستد گزارش کرد که سوزن یک قطب نما هنگامی که به باتری شارژ  شده نزدیک ‌شود، منحرف می‌شود. مشاهدات او مبنی بر ارتباط الکتریسیته و مغناطیس با تحلیل‌های ریاضی اثر الکترومغناطیسی آندره آمپر منطبق شد، که منجر به آزمایش فارادی شد.

دستگاه فارادی متشکل از یک سیم، یک باتری و یک منبع جیوه بود. سیم به طور آزادانه از یک قلاب آویزان و فقط با جیوه در تماس بود. یک میله‌ی مغناطیسی به صورت عمودی در جیوه تعبیه شده و  به قطب منفی باتری متصل بود. قطب مثبت به قلابی که سیم را نگه داشته بود وصل شد. هنگامی که الکتریسیته در مدار از قطب مثبت به منفی عبور می‌کند، سیم مغناطیده شده و یک میدان مغناطیسی دایروی اطراف سیم ایجاد می‌شود، که به دور میله‌ی مغناطیسی داخل جیوه می‌چرخد.

فیزیکدان هلندی هندریک لورنتس دریافت که سرعت و بار یک ذره، و همچنین قدرت یک میدان مغناطیسی بر روی مسیر حرکت ذره تاثیر می‌گذارند. هنگامی که الکتریسیته از طریق دیسک رسانای موتور هوموپولار در یک میدان مغناطیسی جریان می‌یابد، یک نیرو روی بارها در رسانا عمل می‌کند که منجر به تولید گشتاور می‌شود. اثر گشتاور باعث می‌شود که دیسک حول نقطه‌ی محوری خود بچرخد. نیرویی که بر مسیر هر دو بردار حرکت ذرات باردار و نیروی اعمال شده، عمود است “نیروی لونتس” نامیده می‌شود.

اخترفیزیکدان هانس آلفون نظریه‌ی “کهکشان‌های الکتریکی” را درسال ۱۹۸۱ ارائه داد. آلفون (برنده جایزه نوبل) خاطر نشان کرد که کهکشان‌ها و حرکت آن‌ها به یک موتور هوموپولار شباهت دارد.

نزدیک کهکشان راه شیری، یک منطقه‌ی “مرموز” مکان رشته‌های درخشانی با ضخامت ۱ الی ۳ سال نوری و طول ۱۰ الی ۱۰۰ سال نوری است. کاوش‌های رادیو تلسکوپ‌های اخیر در این منطقه نشان می دهد که  وجود رشته‌ها با مناطق ستاره‌زایی در ارتباط است. آنچه این رشته‌ها را ایجاد کرده برای ستاره‌شناسان ناشناخته باقی مانده است.

در یک جهان الکتریک، “رشته‌های رادیویی غیر حرارتی” همان جریان‌های بیرکلند هستند که الکتریسیته را به سوی مناطق ستاره‌ساز و مرکز کهکشان هدایت می‌کنند. همانطورکه در بسیاری از مطالب سایت اشاره شده است، این الکتریسیته است که باعث تشکیل ستارگان و فعالیت‌های دیگر در فضا می شود. تمام مناطق ستاره‌زایی رشته‌های مشابهی را نشان می‌دهند اما آنها تنها با تاثیراتی که دارند قابل آشکارسازی هستند. نزدیک هسته‌ی کهکشان راه شیری، نیروهای الکتریکی متمرکز شده‌اند بنابراین رشته‌ها در نور مرئی می‌درخشند. آن رشته‌ها و میدان‌های الکترومغناطیسیشان عامل مسطح بودن کهکشان‌ها همراه با برآمدگی مرکزی هستند. آن‌ها مانند دیسک موتور هموپولار فارادی هستند.

همانطور که قبلا گفته شد، این ایده سرعت‌های مماسی کشف شده در ستارگان نزدیک نواحی بیرونی کهکشان ها و همچنین چرخش سریع خورشید به دور خودش در نواحی استوایی نسبت به نواحی با عرض بالاتر را توضیح می‌دهد.

ترجمه: فرزین حسینی

Motor Function

Translator: Farzin Hossaini

مقاله کیارش دانش، عضو پیوسته آذرخش پارسی با محور ستارگان نارس را به شما پیشنهاد میکنیم که چکیده آن را میتوانید از اینجا بخوانید.

همچنین لازم به ذکر است اولین پیل سوختی ساخت بشر، معروف به پیل بغداد یا پیل اشکانی است که میتوانید مطالب مرتبط به آن را از طریق اینترنت پیگیری کنید.

Credit: Yale University/Hubble Space Telescope Frontier Fields.

اخترفیزیکدانان روی ماده تاریک تمرکز کرده‌اند.

مطبوعات علمی متقاعد شده‌اند که ماده‌ی تاریک وجود دارد. آن‌ها باور دارند که جنبه‌هایی از این نظریه وجود دارد که می‌تواند شناخته شده باشد. در حالی که ماده تاریک، با تعریف‌های بسیار آن، غیر قابل دسترسی است، اغلب نوشته می‌شودکه اخترشناسان توانستند اثرات آن را ببینند. گفته می‌شود که کهشکان‌ها با سرعت بیشتر از آنچه پیش‌بینی می‌شود به دور خود می‌چرخند و برای محاسبه‌ی  ناهمگونی‌های رصد شده، ماده قابل مشاهده‌ی کمی وجود دارد. فرض براین است که ماده تاریک در کیهان بسیار زیاد است. اخترشناسان تصور می‌کنند که %۸۵ آن از ذرات غیر باریونی تشکیل شده است. این ذرات چه هستند که بعد از دهه‌ها پژوهش هنوز ناشناخته باقی مانده‎اند.

ناتاراجان اخترفیزیکدان دانشگاه ییل (Yale) می‌گوید:

“در حالی که مقدار و مشخصات دقیق ماده تاریک و نحوه‌ی توزیع آن در کیهان را در دست داریم، اما هنوز ماهیت این ذرات در هاله‌ای از ابهام باقی مانده‌ است.”

باوجود این ابهامات، دانشمندان دانشگاه ییل براساس پدیده‌ی بسیار محتمل لنزینگ گرانشی، یک نقشه‌ی ماده تاریک ساخته‌اند. از آنجا که چندین بار در تصاویر روز گذشته درمورد لنزینگ گرانشی بحث شده است قصد این مقاله پرداختن به این موضوع نیست. این ایده از نظریه‌ای سرچشمه می‌گیرد که فرض می‌کند فضا و زمان می تواند خم شود و نور اجرام دوردست به وسیله‌ی اجرام نزدیکتر متمرکز می‌شوند.

گفته می شود که ماده تاریک جرم اضافه‌ای است که لنزینگ گرانشی را ممکن می کند. تیم دانشگاه ییل به منظور ساخت نقشه‌ی ماده تاریک خودشان در شکل اجرام لنز شده تغییراتی ایجاد کرده اند. تعجب آور نیست که یک مقاله‌ی مطبوعاتی در مورد این مطالعه بیان می‌کند”… نقشه، خیلی شبیه به شبیه‌سازی‌های کامپیوتری ماده تاریک است که به صورت نظری توسط مدل ماده تاریک سرد پیش بینی می‌شود.”

نظریه جهان الکتریک به یک مولفه‌ی نامریی و غیرقابل دسترس نیازی ندارد.

مشکلات زیادی در مواجهه با نظریه ماده تاریک وجود دارد، اما کیهان شناسان همچنان روی این نظریه برای نشان دادن فواصل اجرام از یکدیگر، سن آن ها، و ساختار آن ها پافشاری می‌کنند. این پافشاری به منظور حفظ نظریه‌ی گرانشی کیهان می‌باشد.

از آنجا که ماده تاریک در هیچ طیفی تابش الکترومغناطیسی ندارد، تنها چاره برای اثبات وجود آن، مشاهده‌ی اثرات گرانشی آن روی ماده‌ی مرئی است. تصور می‌شود که کهکشان‌ها جهت حفظ ساختار خود به ماده‌ی تاریک نیاز دارند. اخترشناسان می‌گویند بدون آن، کهکشان ها از هم جدا می شوند.

نظریه‌های متعارف با در نظر گرفتن اینکه کهکشان‌ها ساختاری بر اساس گرانش دارند و مطیع قوانین مکانیک و تکانه هستند علنا دچار ایراد شده اند. با این حال، کهکشان‌ها “گرداب‌های ستاره‌ای” هستندکه به گرانش بستگی دارند- نیرویی که هنگامی که با الکترومغناطیس مقایسه می‌شود بسیار ضعیف است. کهکشان‌ها اجرامی آسمانی هستند که به صورت الکتریکی فعالند و هر ستاره یک منبع جریان است. الکتریسیته‌ای که از طریق پلاسمای گردو غباری جریان می‌یابد مسئول تولد کهکشان‌ها و ستارگان است، چنین جریان‌ الکتریکی را جریان‌ بیرکلند (به افتخار کاشف آن، کریستین بیرکلند) ‌می‌نامند.

جریان‌های بیرکلند به صورت مارپیچی به هم می‌پیچند. تجزیه و تحلیل مقطعی از این مارپیچ‌ها در آزمایش‌های آزمایشگاهی، شکل میله‌ای – مارپیچی یک کهکشان را نشان می‌دهد. از آنجا که کهکشان‌ها در طبیعت بیشتر الکتریکی به نظر می‌رسند، هنگامی که شکل و رفتار آن‌ها را شبیه‌سازی می‌کنیم نیروهای الکترومغناطیسی روی آن‌ها با قدرتی عمل می‌کنند که گرانش می‌تواند نادیده گرفته شود.

الکتریسیته در کهکشانی مانند راه شیری جریان می‌یابد، از قطب‌ها خارج می‌شود و از طریق بازوهای مارپیچی به داخل کهکشان برمی‌گردد. به احتمال زیاد یک مدار در دیسک کهکشانی قرار دارد که قدرتش را از جریان‌های بیرکلندی می‌گیرد و کهکشان را به بقیه‌ی جهان متصل می‌کند. احتمالا، رشته‌های الکتریکی دارای میدان مغناطیسی که طول آن‌ها از مرتبه‌ی میلیارد سال نوری است، مسئول انتقال قدرت از یک نقطه‌ی فضا به نقطه‌ی دیگر هستند.

جریان‌های بیرکلند بین کهکشانی از میان کهکشان ها عبور می‌کنند، مانند راه شیری که ممکن است پرتویی مارپیچی از ذرات در لبه‌های صفحه‌ی کهکشانی تولید کند که به یک حلقه از ستارگان انرژی می‌بخشد. سیستم پویش دیجیتالی آسمان اسلون (SDSS) همچین حلقه‌ای که راه شیری را در فاصله‌ی ۱۲۰۰۰۰ سال نوری احاطه کرده است، پیدا کرد. نظریه‌ی ماده تاریک، همراه با گمانه‌زنی‌های همراه آن، زمانی که اثرات الکتریسیته در نظر گرفته شود می‌تواند نادیده گرفته شود.

استفان اسمیت

ترجمه: فرزین حسینی

Mapping The Absurd

” فضا، مملو از شبکه های جریان هایی ست که انرژی و اندازه حرکت را در فواصل بسیار طولانی انتقال می دهند. این جریان ها اغلب به صورت رشته ای به هم می پیچند. به نظر می رسد که این جریان ها در فضای میان ستاره ای و میان کهکشانی، ساختاری سلول مانند تشکیل دهند.”

____هانس آلفون

ماده تاریک نظریه ای مشکل ساز است که هنوز هم اخترفیزیکدانان برای توضیح فاصله، سن، و ساختار کیهان از آن استفاده می کنند. آن ها این کار را به منظور حفظ باور هایشان در مورد ابتدای هستی و همچنین نحوه ی عملکرد آن انجام می دهند. اکثر نظریه های کیهانی بر پایه‌ی پدیده های گرانشی استوار هستند، در حالی که از پلاسمای موجود در فضا و میدان الکتریکی همراه آن ها چشم پوشی می کنند.

ماده تاریک هیچ اثر الکترومغناطیسی از خود نشان نمی دهد، بنابراین نمی توان آن را با هیچ حسگری در هیچ باند انرژی آزمود. در شرایط متعارف، وجود آن بستگی به مشاهده ی اثرات گرانشی آن روی ماده ی مرئی دارد.گفته می شود که کهکشان ها به ماده تاریک نیاز دارند تا از بین نروند، یا این که کهکشان ها را در خوشه ها نگه دارد: تصور می شود که توده های ماده تاریک اطراف خوشه های کهکشانی را احاطه کرده اند.

مطابق مقاله ی مطبوعاتی اخیر، مرکز اخترفیزیک هاروارد تصاویر تلسکوپ هابل از خوشه های کهکشانی را با مدل های کامپیوتری هاله های ماده تاریک، تطبیق دادند که به برخی تطابق ها با نظریه معمول ماده تاریک پی بردند(و برای هیچ کس هم تعجب آور نبود). اختلافاتی میان مشاهدات و شبیه سازی های آن وجود داشت، اما”… آن ها بیان کردند که این اختلاف با شبیه سازی های دقیق تر قابل رفع است.”

نظریه های متعارف با فرض اینکه کهکشان ها فقط زاده ی گرانش هستند اعتبار خود را از دست می دهند. گرانش، نیروی بسیار ضعیفی در مقایسه با الکترومغناطیس است. از آنجاکه هر ستاره، مکان جریان بارهای الکتریکی است، کهکشان ها فعالیت های الکتریکی از خود نشان می دهند. چنین جریان های الکتریکی را به افتخار کریستین بیرکلند، جریان های بیرکلند می نامند.

الکتریسیته در فضا به سه حالت مختلف وجود دارد: حالت تاریک، حالت روشن، و حالت قوس الکتریکی. شناخته شده ترین حالت آن از آنجاکه شناخته شده ترین حالت مشاهده پذیر نیز هست، حالت قوس الکتریکی است. ستارگان، حالت قوس الکتریکی دشارژهای پلاسمایی هستند. حالت تاریک، همانطور که از اسم آن پیداست، به آسانی قابل رویت نیست، اما به همان اندازه ی دوحالت دیگر، تعامل های الکترومغناطیسی دارد.

الکتریسیته ای که به کهکشان ها قدرت می بخشد؛ از قطب های آن خارج می شود و از طریق صفحه ی کهکشان باز می گردد. این به این معنی است که مداری وجود دارد که انرژی خودرا از جریان های بیرکلند دریافت می کند و هر کهکشان را به بقیه ی جهان متصل می کند. احتمالا، رشته های الکتریکی محصور مغناطیسی به طول میلیارد سال نوری قدرت را از یک سر کیهان به آن سر دیگر می برند.

نیروها توسط پلاسمای الکتریکی موجود در رشته های به هم پیچ خورده اعمال می شود که کیهان را کنترل می کنند. آن ها دریک مدار کیهانی با جاذبه ی دوربرد بین آن ها گردش می کنند. یک نظریه ی محتمل این است که این رشته های پلاسمای الکتریکی، با قدرتی میلیارد ها تریلیون بار قوی تر از گرانش، همان چیزی است که خوشه ها و کهکشان های آن ها را کنار هم نگه داشته است. در جهان الکتریک، این حالت تاریک پلاسما است که پایداری آن را حفظ می کند نه ماده تاریک.

استفان اسمیت

مترجم: فرزین حسینی

Dark Mode

ناسا در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۳ ماهواره ی طیف نگاری مناطق سطحی (IRIS) خود را به فضا پرتاب کرد. ماموریت اصلی آن مطالعه  روی تاج خورشیدی برای یافتن پاسخ این سوال که “چرا تاج خورشیدی بسیار داغ تر از سطح خورشید یا فوتوسفر آن است ؟” بود.

دانشمندان ساختار هایی مانند “گردباد های کوچک” را در کروموسفر خورشید مشاهده کردند. آن ها تصور میکنند که این گونه ساختار ها عامل انتقال انرژی گرمایی به داخل تاج هستند. IRIS همچنین باران پلاسما را آشکار سازی کرد که از شراره های خورشیدی به فوتوسفر سقوط میکنند.

مطابق مدل فیوژنی خورشید، هیدروژن به هلیوم تبدیل می شود، که مقدار بسیار زیادی انرژی آزاد می کند. دمای هسته ی خورشیدی تقریبا ۱۵ میلیون درجه ی سلسیوس ، با فشاری ۳۴۰ میلیارد برابر بیشتر از اتمسفر زمین است. اخترفیزیک دانان ادعا میکنندکه انرژی آزاد شده برابر است با نیرویی که میلیون ها بمب هیدورژنی تولید می کند است؛ عموما بر این باورند که هر ثانیه ۷۰۰ میلیون تن هیدورژن به هلیوم تبدیل می شود.

سطح خورشید را فوتوسفر می نامند. بالای فوتوسفر، کروموسفر است و بالای کروموسفر را خارجی ترین بخش اتمسفر قابل مشاهده ی خورشید، تاج تشکیل می دهد. دمای متوسط فوتوسفر ۶۰۰۰ درجه ی سلسیوس است، در حالی که تاج بیش از ۲ میلیون درجه ی سلسیوس است! که این رازی بزرگ در میان فیزیکدانان خورشیدی است. چگونه داغ ترین ناحیه از خورشید بدون هیچ گونه افت قابل توجه دمایی در ارتفاع ۴۰۰۰ کیلومتری تا یک میلیون کیلومتر از فوتوسفر ایجاد می‌شود؟ براساس مدل همجوشی، به ازای افزایش فاصله، دما باید کاهش یابد. این مکانیزم ساده تابش گرمایی است: دما با توان دوم فاصله کاهش می یابد.

تخلیه الکتریکی پلاسما مدل بهتری برای فعالیت های خورشیدی است. آزمایش های آزمایشگاهی نشان می دهد که چنبره های پلاسمایی بالای خط استوای خورشید تشکیل می شوند. دشارژ های الکتریکی عرض های میانی و پایینی بین چنبره های پلاسمایی پل می زنند. سیخک ها با اصل آند تافتینگ سازگار هستند، اثر دشارژ الکتریکی از یک خورشید باردار مثبت انتظار می رود. “گردباد های کوچک” رصد شده توسط IRIS در کروموسفر خورشید همان سیخک ها هستند.

کروموسفر خورشید یک غلاف پلاسمایی  یا ناحیه ی دولایه ای پلاسمایی خورشید است که بیشتر انرژی الکتریکی خورشید را شامل می شود. هنگامی که جریان ورودی (بیش از یک آستانه ی بحرانی) به غلاف پلاسمایی خورشید افزایش می یابد، منجر به آزاد سازی ناگهانی انرژی می شود، که باعث ایجاد شراره های خورشیدی و فوران های عظیم خورشیدی می شود.

نیروهای الکتریکی در دولایه ی بالای سطح خورشید عامل ایجاد پدیده های مشاهده شده می شوند. مدل خورشید الکتریکی گرادیان دمایی معکوس را پیش بینی می کند و توضیح می دهد که چگونه رخ می دهد. اگر ناپیوستگی دمایی وجود نداشت، مشکل پیش می آمد. گرادیان دمایی معکوس خورشید با مدل دشارژ پلاسما موافق است، اما در تضاد با ایده ی انرژی همجوشی هسته ای است که از اعماق خورشید سرچشمه می گیرد.

Stephen Smith

فرزین حسینی

خورشید یک نیروی مرموز است.

ناسا در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۶ فضاپیمای STEREO خودرا از کیپ کارناوال به فضا پرتاب کرد که ماموریت آن مطالعه ی اقلیم خورشیدی، شامل فوران های تاج خورشیدی (CME) و شراره های خورشید، است.

ماهواره های دوقلوی STEREO در مداری به دور خورشید و زمین در حال گردش هستند: مدار یکیشان جلوی زمین و دیگری پشت آن قرار دارد. دانشمندان امیدوارند به اینکه داده های بدست آمده از سنسورهای متصل به فضاپیما به فهم چگونگی تشکیل منظومه شمسی، از جمله این که چگونه میدان مغناطیسی خورشیدی یون های پر سرعت را کنترل می کند، کمک خواهد کرد. فضاپیمای STEREO B در شهریور سال گذشته دچار اختلال و قطعی ارتباط شده بود که مهندسین پروژه مشکل ارتباط را برطرف کردند.

در طول دوره های فعالیت بالای خورشید، پالس های پرانرژی روی خورشید میلیارد ها تن از ذرات باردار را به بیرون پرتاب می‌کند. این ذرات معمولا آهسته حرکت می‌کنند و برای رسیدن به زمین به ۲۴ ساعت زمان نیاز دارند که به فوران های تاج خورشیدی (CME) مشهور هستند، و یک نشانه‌ی رسیدن آن‌ها به زمین تشدید شفق‌های قطبی است.

خورشید در یک حالت نسبتا آرام همراه با چند لکه‌ی قابل مشاهده است، و گهگاهی هم با فوران شعله‌های خورشیدی با سرعت بسیار بالا همراه است. مشاهده شده است که، این ذرات ابتدا شتاب می‌گیرند و در فاصله‌ی بیش از چند ده شعاع خورشیدی سرعتشان کاهش می‌یابد. چه چیزی این فرآیند متضاد و عجیب را توضیح می‌دهد؟

نور خورشید تقریبا در مدت ۸ دقیقه به زمین می‌رسد. یک فوران خورشیدی که در ۳۰ دقیقه به ما می‌رسد باید سرعتی بیش از یک چهارم سرعت نور داشته باشد. به طور کلی، چنین سرعتی بسیار مرموز است، و در عین حال یک CME قدرتمند در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۵ مشاهده شد، که در کمتر از نیم ساعت به سیاره‌ی ما رسید. چگونه CME ها تا سرعت ۷۵۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه یا بیشتر شتاب می‌گیرند؟

آنتونی پرات فیزیکدان پلاسما می‌نویسد: “… میدان‌های الکتریکی هم‌سو با جهت میدان مغناطیسی آزادانه به ذرات شتاب می‌دهند. الکترون‌ها و یون‌ها در جهت مخالف هم شتاب داده می‌شوند، که یک جریان هم راستا با خطوط میدان مغناطیسی تولید می‌شود.”

به جای موج‌های ضربه‌ای یا به اصطلاح “پدیده‌ی باز اتصال مغناطیسی،” باد خورشیدی نیروی جنبشی خود را از یک میدان الکتریکی دریافت می‌کند که از خورشید در تمام جهات نشات می‌گیرد. ساده‌ترین راه برای شتاب ذرات باردار وجود چنین میدان الکتریکی است. میدان الکتریکی خورشید تا میلیارد ها کیلومتر گسترش دارد، و در مرز هلیوسفر خورشید خاتمه می‌یابد.

شعله‌های خورشیدی به صورت C (سبک) ،  M(متوسط) ،X (قدرتمند) برچسب گذاری می‌شوند. CME مربوط به ۱۷ ژانویه به صورت X3 رتبه گذاری شده است. با این حال در ۷ سپتامبر ۲۰۰۵ ، یک CME از رده‌ی X17 به مغناط کره‌ی زمین برخورد کرد، که انتقال‌های رادیویی را قطع کرد و باعث اضافه بار نیروگاه‌های تقویت کننده شد. یک گردباد واقعی کیهانی از یون‌های مثبت به محیط باردار زمین جاری شد. آیا این تصادفی است که طوفان های کاترینا و ریتا در هر طرف اتفاق افتاده اند، و همزمان دومین فواره‌های قدرتمند خورشیدی از نوع X که تا به حال ثبت شده اند، باشند؟

در سال ۱۹۹۷، هنریک سونسمارک و انگل فریس کریستینسن “تغییرات شار اشعه‌ی کیهانی و پوشش ابری- حلقه ی گمشده- در ارتباط‌های اقلیمی خورشیدی” را منتشر کردند که در آن ، آنها بر تاثیرات خورشید بر روی اقلیم زمین معتقد بودند. اساسا بیش‌ترین تعداد یون‌های پر انرژی که به میدان مغناطیسی ما وارد می‌شوند ، بیش‌تر در پوشش ابری خواهد بود.

هنگامی که خورشید در چرخه ی ۲۲ ساله‌ی خود وارد فاز آرامی می‌شود، ذرات بیش‌تری قادر به رسیدن به زمین هستند زیرا میدان مغناطیسی خورشید به اندازه‌ای قوی نیست که بتواند آن ها را منحرف کند. از آنجاکه این ذرات به جو آبی ما برخورد می‌کنند، منجر به تشکیل ابر می‌شوند. بسیار شبیه به اتاقک ابرهای قدیمی، وقتی که یون‌های پرسرعت از یک منطقه‌ی بسیار مرطوب عبور می‌کنند یک مسیر چگالشی ظاهر می‌شود.

در یک جهان الکتریکی، ارتباط بین پروتون‌های پر سرعت منتشر شده از CME ها و افزایش فعالیت‌های طوفانی تصادفی نیست. از آنجا که آب یک مولکول قطبی است، این واقعیت که یون ها بخار آب را جذب می‌کنند یک پدیده‌ی مسلم به نظر می‌رسد.

استفان اسمیت

ترجمه: فرزین حسینی

Sun Fire – Translator: Farzin Hosseini

مشروح فعالیت ها:

معرفی آذرخش پارسی در نشریه دانشجویی فیزیکدان دانشگاه فرهنگیان همدان به همت مهران سور

پذیرش مقاله فاطمه طهماسبی در زمینه تاثیر جریان های بیرکلند بر ریخت شناسی سحابی های سیاره ای برای کنفرانس نجوم و اخترفیزیک ایران

ارائه پوستر مهران سور با موضوع سیارک های حلقه دار قنطورسی در کارگاه آیوتا

پذیرش مقاله و ارائه سخنرانی محمدرضا شفیع زاده با موضوع بادهای خورشیدی در مدل الکتریکی خورشید در اولین کنفرانس فیزیک خورشید ایران

پذیرش مقاله و ارائه سخنرانی فرزین حسینی با محور تحلیل رفتار کهکشان IC310 در کیهان شناسی پلاسما در کنفرانس ICOWOBAS2017 دانشگاه صلاح الدین اربیل عراق، گزارش آن را از اینجا بخوانید.

ارائه سمینار معرفی گروه آذرخش پارسی و ساختار ستارگان و کهکشان ها در مدل های جایگزین در دانشگاه سلیمانیه اقلیم کردستان عراق توسط فرزین حسینی، گزارش این سمینار را از اینجا بخوانید.

اصل گزارش را با حجم کم می توانید از اینجا دانلود کنید.

این سمینار با استقبال خیلی خوب دانشجویان و اساتید دانشکده فیزیک دانشگاه سلیمانیه روبه رو شد و درخواست برگزاری سمینار و کارگاه بیشتری از بخش فارسی شدند و چند سوال از سخنران پرسیده شد:

1. آیا مدل شما یک انقلاب در علم فیزیک به وجود آورده است و قوانین قبلی فیزیک را نقض می کند؟

پاسخ: خیر، این مدل هنوز به جامعیت و کاملیت خود نرسیده اند که بتوانند مدل استاندارد را تغییر دهند و این مدل با همان قوانین الکترومغناطیس حاکم بر طبیعت جهان پیرامون را توصیف می کند و با قوانین فیزیک پدیده ها را توصیف می کند.

2. مدل کیهان شناسی پلاسما نظری در مورد آغاز جهان دارد؟ حقیقتا آغاز مدل کیهان شناسی پلاسما از چه مرحله ای از کیهان است؟

پاسخ: شروع نظریه پردازی و مدل سازی کیهان شناسی پلاسما از مرحله ی تشکیل کهکشان ها به بعد است و در مورد آغاز جهان به علت اطلاعات اندک ما از آغاز کیهان فعلا نظری ندارد.

3. مدل کیهان شناسی پلاسما، سیاهچاله ها را رد می کند؟

پاسخ: در کیهان شناسی پلاسما هیچ مدلی نقض نمی شود بلکه با ریاضیات و فیزیک خود (الکترومغناطیس) پدیده های مشاهده شده را توجیه می کند. کیهان شناسی پلاسما مرکز هر کهکشان را یک پلاسمای متراکم در نظر می گیرد و خصوصیات پلاسمویید را برای مقیاس کیهانی در نظر می گیرند.

در آخر با معرفی بخش فارسی پروژه ی بین المللی آذرخش و فعالیت های ترویجی و پژوهشی این بخش در ایران و معرفی رصد خانه ی SkyPi واقع در نیومکزیکو ی آمریکا که از امکانات بخش فارسی محسوب می شود، حاظرین با نحوه ی عضو شدن و انجام دادن پروژه ی یکساله در بخش فارسی آشنا شدند. اساتید مشاور بخش فارسی (دکتر یوسفی، دکتر اخلاق موید ) و همکاران ما در بخش مرکزی (Wallace Thornhill, Donald Scott, Michael Clarage, etc) معرفی شدند.

در آینده نزدیک شاهد همکاری با دانشگاه های صلاح الدین، گرمیان و سلیمانیه کردستان در راستای امور پژوهشی خواهیم بود.

ارائه فرزین حسینی در دانشگاه سلیمانیه کردستان عراق

ارائه فرزین حسینی در دانشگاه سلیمانیه کردستان عراق

ارائه فرزین حسینی در دانشگاه سلیمانیه کردستان عراق

برای ارائه فرزین حسینی Dr. Retna Apsari به عنوان دبیر کنفرانس بود که در پایان سخنرانی ضمن اهدای گواهی به سخنران دکتر امیر عبدالرحمن احمد مدیر گروه فیزیک دانشگاه صلاح الدین اربیل ضمن ابراز خرسندی از حضور مجموعه آذرخش در این دانشگاه خواستار آشنایی بیش تر با مدل های نوین در کیهان شناسی و اخترفیزیک شد و اعلام کرد: آینده همکاری ها با اقلیم کردستان را بسیار روشن می بینم.

پس از این کنفرانس سمینار ویژه با موضوع ساختارهای کهکشانی و ستاره ای در مدل های نوین نجومی در دانشگاه سلیمانیه برگزار گردید.

]]> http://persiantbolts.com/%d8%a2%d8%b0%d8%b1%d8%ae%d8%b4-%d9%be%d8%a7%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%af%d8%b1-%da%a9%d9%86%d9%81%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%b3-%d8%a8%db%8c%d9%86-%d8%a7%d9%84%d9%85%d9%84%d9%84%db%8c-icowobas-2017/feed/ 0 http://persiantbolts.com/%d8%af%d8%b9%d9%88%d8%aa-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d9%84%d8%a7%d9%82%d9%87-%d9%85%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d8%a7%d9%82%d9%84%db%8c%d9%85-%da%a9%d8%b1%d8%af%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%b9%d8%b1/ http://persiantbolts.com/%d8%af%d8%b9%d9%88%d8%aa-%d8%a7%d8%b2-%d8%b9%d9%84%d8%a7%d9%82%d9%87-%d9%85%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d8%a7%d9%82%d9%84%db%8c%d9%85-%da%a9%d8%b1%d8%af%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d9%86-%d8%b9%d8%b1/#comments Wed, 15 Feb 2017 21:06:52 +0000 http://persiantbolts.com/?p=1039 Jamil.physics@garmian.edu.krd

farzin@persiantbolts.com

متن فارسی

بخش فارسی پروژه آذرخش به منظور خدمات رسانی علمی و فعالیت ترویجی خود در نظر دارد از میان علاقه مندان به پژوهش در مدل های نوین کیهان شناسی و اخترفیزیک در اقلیم کردستان پژوهشگر بپذیرد.

عضویت در این مجموعه در حال حاضر رایگان می باشد، کلیه علاقه مندان حاضر در اقلیم کردستان می توانند ضمن حضور در سمینار (۱۵ مارس ۲۰۱۷ در دانشگاه گرمیان، کلار) “ساختار ستارگان و کهکشان ها در مدل های جایگزین” برای عضویت و آشنایی با پروژه بین المللی آذرخش اقدام کنند.

شرکت در این سمینار و همچنین عضویت در پروژه آذرخش کاملا آزاد و رایگان می باشد، دانشجویان مقطع کارشناسی رشته های فیزیک، علوم جو، زمین شناسی و زیست شناسی که دارای مهارت در زبان انگلیسی هستند در اولویت قرار دارند، ولی اعلام داوطلبی برای همه دانشجویان رشته های مذکور بلامانع است.

این سمینار توسط فرزین حسینی دانشجوی دانشگاه کردستان ایران، عضو پیوسته این مجموعه و یکی از سخنرانان کنفرانس مهمان  در تاریخ ۱۸ و ۱۹ مارس ۲۰۱۷ در دانشگاه صلاح الدین شهر اربیل برگزار می گردد، علاقه مندان می توانند تا تاریخ ۱۰ مارس ۲۰۱۷ برای ثبت نام با ارسال ایمیل به نشانی زیر اقدام نمایند:

Jamil.physics@garmian.edu.krd

farzin@persiantbolts.com

Farzin Hosseini

Department of Physics, University of Kurdistan, Kurdistan province, Iran

The Thunderbolts Project – Persian Division

E-mail: Farzin@persiantbolts.com

Abstract

IC 310 is one of the high energetic -ray sources located in a distance  from the Perseus cluster’s centered galaxy, NGC 1275. This galaxy has been identified at GeV with Fermi-LAT and MAGIC at very high energies, IC 310 exhibit high rapid variability of -ray production that the observed variability time scale is 4.8 minutes. There are several conventional models suggested for -ray production of sub-horizon scale variability:  (I) mini-jet structures within the jets, (II) cloud/star-jet interactions, (III) magnetospheric model. This paper investigated the use of -ray bursts of Plasmoid and Photon bubbles as a new model to explain vague observed phenomenon of IC 310 black hole. In this model the photon are weightless in a local system of reference, but repelled in a reference system of distant observer, such as an observer on Earth looking at photon close to a black hole. The weightlessness of photons in the local system of reference eliminates the needs for black holes.

Keyword: IC 310, High energy, Magnetosphere, Plasmoid, Black holes, Jets

ارائه برای کنفرانس:

The 6th International Conference and Workshops on Basic and Applied Science (6th ICOWOBAS 2017)

Erbil – Kurdistan region – Iraq

در صورت نیاز به اصل مقاله از طریق ایمیل اقدام نمایید.