مدل جهان الکتریکی در رویکرد وسیع میان رشته‌ای رشد یافته است .این مدل در دانشگاه‌ها تدریس نمی‌شود و بر پایه مشاهدات و تجربیات آزمایشگاهی بیش‌تر از نظریه‌های انتزاعی استوار می‌باشد و ارتباط بین رشته‌های مختلف را به رسمیت می‌شناسد. نتیجه‌ای که استنتاج می‌شود این است که نیاز حیاتی در درک جهان هستی کاملا به ماهیت اساسی الکتریکی اتم‌ها و اثر متقابل آن‌ها بستگی دارد. به طرز عجیبی این مورد در کیهان‌شناسی متعارفی که نیروی مغناطیسی ضعیف و نیروی بی‌نهایت ضعیف‌تر گرانش نقش بازی می‌کنند، در نظر گرفته نمی‌شود. این ساده‌سازی ممکن است برای فیزیک نظری مبتنی بر خاصیت الکتریکی خنثی مواد در آزمایشگاه‌های زمینی مناسب باشد و برای فضا، جایی که پلاسما غالب است، پاسخگو نیست.

پلاسما بعد از جامد،مایع و گاز،حالت چهارم ماده نامیده شده است. بیشتر مواد موجود در جهان در حالت پلاسما قرار دارند. پلاسما زمانی شکل میگیرد که در یک گاز، الکترون‌ها از اتم‌های میزبان خود خارج شده و اتم‌هایی با بار مثبت باقی گذارند. الکترون‌ها با بار منفی و یون های مثبت می‌توانند جداگانه و آزاد در اثر ولتاژ اعمالی و یا میدان مغناطیسی حرکت کنند. حرکت خالص آنها یک جریان الکتریکی را ایجاد می‌نماید. بنابراین یکی از خاصیت‌های مهم پلاسما این است که می‌تواند جریان الکتریکی را هدایت نماید و اینکار با تشکیل رشته‌هایی در امتداد میدان مغناطیسی میسر می‌شود. الگوهای رشته‌ای در همه جای جهان هستی حاضر هستند و یافت می‌شوند.
والاس تورنهیل
مترجم: شادی طهماسبی

Synopsis 2 – The Electric Universe
Translator: Shadi Tahmasebi

طبق گزارش هایی که اخیرا منتشر شده، ابرسیاهچاله ی پرجرمی در مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد که ستارگان اطرافش را می‌بلعد و باقی را با سرعتی نزدیک به ۱۰۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه به فضا پرتاب می‌کند. ستارگان تکه تکه شده، در اندازه‌ی سیاره‌ای با جرمی بیش از ۳۷^۱۰×۲ کیلوگرم (تقریبا ده برابر جرم مشتری) مجددا به هم می پیوندند.

این گزارش نتیجه‌ی داده‌های مشاهداتی نیست، بلکه ناشی از مدل‌سازی‌های کامپیوتری در مورد اینکه چه اتفاقی ممکن است در ابرسیاهچاله‌ی پرجرم راه شیری،Sagittarius A، اتفاق بیافتد، است.

Eden Girma، دانشجوی فیزیک دانشگاه هاروارد می‌نویسد: “یک ستاره‌ی تکه‌تکه شده می‌تواند صدها قطعه‌ی سیاره مانند ایجاد نماید. ما متعجب شدیم که این روند تولد سیاره کجا به پایان می‌رسد؟ تا چه اندازه به ما نزدیک می‌شوند؟ ما یک کد کامپیوتری را برای پاسخ به این پرسش‌ها، توسعه دادیم.”

تصور می‌شود که هزاران جرم سیاره مانند سرگردان ” شناور” در فضا وجود دارد. چرا؟ این مربوط می‌شود به نظریه‌ی چگونگی شکل‌گیری ستارگان و سیارات. در دیسک‌های پیش‌سیاره‌ای، پتانسیل زیادی برای تصادم و برخورد توده‌های مواد با یکدیگر در طول تکاملشان وجود دارد تا به حالت پایداری برسند. بعضی از آن‌ها تبدیل به سیاره‌های گازی غول پیکر و یا صخره‌ای می‌شوند در حالی که بعضی از آن‌ها نابود می‌شوند. ستاره شناسان باور دارند که بسیاری از این سیاره‌ها متعاقبا از سیستم اخراج خواهند شد. نوشته‌ها حاکی از آن است که تعداد این سیاره‌های سرگردان می‌بایستی بیشتر از تعداد سیارات مقید به ستاره‌ها باشد. اما جواب نهایی این است: کسی نمی داند!

همان طور که در یک اطلاعیه از دانشگاه هاروارد گفته شده: احتمالا این سیاره‌های ساختگی میبایستی متفاوت از آن‌هایی باشند که به طور طبیعی ساخته شده‌اند. محققان با اقتباس از کارل سیگن توضیح می‌دهند که آن‌ها از جنس ستاره هستند بنابراین عناصر سازنده‌ی آن‌ها نمی‌تواند مانند هم باشد زیرا قسمت‌های مختلف ستاره‌ی منفجر شده، اجرام سیاره‌ای متفاوتی ایجاد می‌کند. سوال این است، چگونه آن‌ها را از یکدیگر تشخیص دهیم؟

همانند سیاهچاله ها، مشکلات قابل توجهی در مورد تکامل پیش‌سیاره‌ای وجود دارد. سیاهچاله ها توسط قدرتمندترین تلسکوپ‌ها و سنسورهای تابشی قابل مشاهده نیستند، اما اخترشناسان همچنان مدعیند که به دلیل اثراتشان آن‌ها وجود دارند. آن‌ها تصور می‌کنند که ماده در اطراف سیاهچاله شتاب می گیرد و به شکل اسپاگتی فشرده می‌شود و به داخل ” افق رویداد ” کشیده شده تا اینکه از هم پاشیده شود و به سیاره‌ای سرگردان تغییر شکل دهد.

گفته می شود که تا کنون بیش از ۹۵ درصد کهکشان‌ها میزبان حداقل یک سیاهچاله هستند که ممکن است این گوی‌ها را به سمت ما پرتاب کنند. نظر کلی بر این است هنگامی که مواد با سرعت زیاد در اطراف سیاهچاله می‌گردند در اثر اصطکاک داغ شده و اشعه‌ی ایکس و فرابنفش تولید می‌کنند. این تابش‌ها هستند که به عنوان شواهد غیرمستقیم بر وجود سیاهچاله ها تلقی می‌شوند.

در مطالب گذشته، مقاله‌ای درباره‌ی هر دو جنبه‌ی این مدل کامپیوتری قرار دادیم. اصطلاحات، خودشان به اندازه‌ی کافی دوپهلو و مبهم هستند. به طور مثال دیسک‌های پیش‌سیاره‌ای و جزر و مدهای گرانشی هردوی این‌ها برای توضیح چگونگی از بین رفتن و یا بازتولید ستارگان استفاده می شوند. اینکه بگوییم نور فرابنفش و اشعه‌ی ایکس در میدان گرانشی ایجاد شده‌اند نوعی نشان از بی خبری ماست. در آزمایش‌های صورت گرفته در آزمایشگاه با شتاب دادن به ذرات در میدان الکتریکی به چنین انرژی‌هایی می‌توان دست یافت.

آزمایشی که شواهدی بر فروپاشی ماده تا نزدیک به چگالی بی نهایت ارائه بدهد وجود ندارد. در عوض، بنت پینچ (z-پینچ) در حالت پلاسمای ماده، پلاسمویید را تشکیل می‌دهد که بعدا به ستاره تبدیل می‌شود. وقتی چگالی جریان درون دولایه‌های موجود در مدارهای کهکشانی بسیارافزایش می‌یابد یک ” اتصال کوتاه” داریم که انرژی را از فضای پیرامون جمع آوری می‌کند. انرژی می‌تواند از هزاران مکعب سال نوری در یک جا متمرکز شده و با انفجاری به صورت رعد کیهانی ظاهر شود و اشعه‌ی ایکس، یا تابش‌های فرابنفش را ایجاد کند.

تابش اشعه‌ی ایکس دریافتی از پلاسموییدی که در قلب کهکشان راه شیری قرار دارد همانند تابشی است که از ستاره‌ها تحت تنش‌های الکتریکی قوی دریافت می‌کنیم. پلاسمویید یک شتاب‌دهنده‌ی ذرات باردار است، بنابراین الکترون‌ها در میدان مغناطیسی شتاب می‌گیرند و از خود اشعه‌ی ایکس ساطع می‌کنند. سپس جریان‌های منتشر شده به سمت صفحه‌ی استوایی حرکت کرده و به صورت چرخشی به هسته باز می‌گردند.

در جهان الکتریکی، الکترومغناطیس توانمندتر است به تولید اجرام سماوی، بدون نیاز به فیزیک مافوق طبیعی ابرسیاهچاله های پرجرم. پدیده‌ی دشارژ پلاسما بیشتر در تولید نور پرانرژی شناخته شده است. جریان الکتریکی قوی‌تر، نوری با فرکانس بالاتر ایجاد می‌نماید که انرژی لازم را تامین کرده و در بعضی مواقع پرتوهای گاما نیز منتشر می‌شوند.

استفان اسمیت

مترجم: شادی طهماسبی

Plasmaoids are The Power

Translator: Shadi Tahmasebi

مشارکت در برنامه روز جهانی نجوم در شهر تهران در محل آسمان نمای گنبد مینا

پذیرش مقاله شادی طهماسبی در بیست و چهارمین کنفرانس بهارانه فیزیک مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران IPM با موضوع تاثیر جریان بیرکلند در ریخت شناسی سحابی های سیاره ای

مشروح گزارشات را می توانید از اینجا دانلود کنید.

رئادومین قمر بزرگ زحل بعد از تیتان و یکی از اقمار متوسط آن با قطری در حدود ۱۵۲۸ کیلومترمیباشد. تمام سطح قابل دید رئا پر از حفره میباشد که آن را به یکی از کاندیدا های پرحفره ترین اشیائ منظومه ی شمسی تبدیل میکند.یکی ازحفره ها قطری به طول ۳۶۰ کیلومتر دارد و اگر آن را ناشی از برخورد یک سیارک با آن بدانیم،بزرگترین رویداد زمین شناسی  در سرگذشت این قمر میباشد.

یک لکه ی برجسته ی روشن که تقریبا تمام سطح نیمکره را پوشش میدهد،شباهت زیادی به ساختار های درخشانی دارد که در قمر زمین و یا عطارد دیده شده است. دانشمندان علوم سیاره ای معتقدند که که این لکه ها براثر اصابت متوالی که روکش سطحی را بلند کرده و باعث بیرون آمدن مواد زیری شده است  ،به وجود آمد اند. این ساختار های روشن بیشتر شبیه حاصل تخلیه ی الکتریکی هستند و نه برخورد.

لکه بزرگ روشن روی سطح رئا

به عنوان مثال،اطراف یکی از حفره های مرکزی، لکه های روشن خیلی عمیق نیستند بلکه بیشتر شبیه یک لایه ی نازک از ذرات گردوغبار میباشند.آنها احتمالا به هنگام تبدیل شدن سنگ ها به پودر تحت کمان پلاسما،به باد یونی سپرده شده و به عنوان ذرات یونیزه شده به اطراف پخش شده اند.

دهانه حفره بزرگ مرکزی

تقریبا همه ی حفره های رئا در یک تصاعد عددی ایجاد شده اند و تعداد زیادی از حفره های بزرگتر با بیشتر حفره های کوچکتر که به طور تصادفی در اطراف آنها توزیع شده اند، جفت هستند. این حفره های کوچکتر که در حلقه ی اطراف حفره های بزرگتر یافت شده اند متناظر با چیزی هستند که در ماشین تخلیه ی الکتریکی (EDM)  به هنگام چسبیدگی یک جرقه در نیم ثانیه به یکی از لکه ها رخ میدهد.در حالی که جریان اصلی تخلیه ی الکتریکی  در گودال بزرگتر شروع به چرخش میکند ، یک حفره ی کوچکتر تشکیل میشود.برخورد سنگ های فضایی به هیچ وجه قادر به شکل دادن چنین ساختاری نیستند.

حفره های روی رئا

یکی دیگر از پدیده های چشم نواز رئا، گودال بیضی شکلی است که طول بزرگترین قطر آن ۱۱۵ کیلومتر میباشد.یکی از توضیحات متعارف این است که شهاب سنگی که به سطح رئا برخورد کرده در امتداد مسیرحرکت خود در سطح، این گودال را ایجاد نموده است. آن لبه ای که باید در انتها باشد کجاست؟ چرا حلقه ی برجسته ی اطراف، در اثر حرکت سنگ و یخ در انفجار شهابسنگ  با زاویه ای کم در آن  ایجاد نشده است؟ و برای چه آن حفره – وبه طور کل همه ی حفره های اطرافش – در قسمت پایین مسطح و دارای دیوار های تیز و عمود میباشند؟

گودال بیضی شکل

اینها فقط نمونه ی بسیار کمی از ساختار های عظیمی اند که نشان میدهد رئا،دوران آرام و پایداری را به هنگام تشکیل از ابر سحابی نگذرانده است بلکه احتمالا در شرایط تکاملی سریعی قرار گرفته که سطح آن را همچون ضربات چکش تحت تاثیر قرار داده.همه ی آن چیزی که بیان شد ثبت شرایط تشکیل ترک ها و ناحیه ی پرهرج ومرج  با گودالی غول پیکر به بزرگی کلورادو ، (بدون هیچ باقی مانده ای) است.

گودال غول پیکر روی رئا

با وجود اینکه به نظر میرسد انفجار ها آنقدری عظیم بوده که صخره و تکه های سنگی در سیاره ایجاد کند ، با این حال هیچ قطعه ای یافت نشده است. اگر حفره ها و شیار ها در قوس الکتریکی غول پیکر به وجود آمده باشند به احتمال زیاد سنگ و یخ بخار شده و یا با تبدیل شدن به دانه های کوچیکتر به فضا پرتاب شده اند.

استفان اسمیت

ترجمه: شادی طهماسبی

Resolving Rhea – Translator: Fatemeh Tahmasebi

سحابی جبار با چشم غیرمسلح در صورت فلکی جبار قابل مشاهده است و ستاره ی دوم در شمشیر جبار است. اخترفیزیکدانان معنقدند که چندین ساختار در سحابی، مناطق ستاره ساز هستند زیرا که نور با فرکانس بالا، از بسیای از مناطق فعال آن، سرچشمه میگیرد. اشعه ی گاما، اشعه ی ایکس و پرتوهای فرابنفش از این “تخم مرغ کیهانی” (توپ گازی غلیظ و درخشانی که به نظر میرسد در اثر فعالیت های همجوشی مشتعل شده) به ما میرسند.

ستاره شناسان هنوز به طور دقیق نمیدانند که ابری از گاز و گرد و غبار چگونه در نهایت به یک ستاره مبدل می شود. در درجه ی اول، به این دلیل که ستارگان از گرد و غبار ساخته نشده اند. یک ستاره از تمرکز جریان بیریکلند ساخته شده که مدارهایی را در اطراف کهکشان تشکیل میدهد. پینچ های الکترومغناطیسی پلاسما را برای تبدیل شدن به یک ستاره متمرکز میکند و یک جریان حلقوی در اطراف استوای ستاره تشکیل میدهد. چگالی جریان باعث تابش پلاسما در حلقه میشود. مدل الکتریکی چنین پدیده ای را در قالب رفتار ساختار پلاسما توضیح میدهد و آنها براساس قوانین دشارژ الکتریکی و مدار ها رفتار میکنند.

به جای فعالیت های مکانیکی و گاز سرد، ستاره های تابشی جدید سحابی جبار در افزایش جریان الکتریکی ساخته شده اند. لزومی ندارد تا مانع گرم شدن ستاره های جوان در اثر استحفاظ آنها در گرد و غبار سرد شویم. غلاف الکتریکی در اطراف یک ستاره ی جدید از جریان بیریکلندی که در کهکشان قرار دارد و در میان آن غوطه ور است انرژی دریافت میکند و براثر تخلیه ی الکتریکی شروع به تابش میکنند.

نظر کلی بر این است که گرد و غبار برای متراکم شدن سحابی عنصری ضروری میباشد. زمانی که گاز و گرد و غبار شروع به متراکم شدن و فروریزش میکنند،گرم تر میشوند و  شروع به تابش انرژی میکنند. بنابراین یک فشار رو به بیرون بر خلاف فشار درونی گرانش ایجاد میشود. اگر نیروی رو به بیرون به نیروی رو به درون گرانش غلبه کند، اتم ها قادر نیستند که به قدر کافی برای انجام همجوشی هسته ای به یکدیگر نزدیک شوند. با این حال، اگر گرد و غبار به قدر کافی سرد باشد، میتواند به گرمای ایجاد شده در اثر فروریزش گرانشی اجازه تابش دهد و به این ترتیب ستاره مشتعل میشود.

از سویی دیگر، زمانی که مدل الکتریکی مطرح شد، سحابی های سرد، گواهی از فعالیت های الکتریکی در دمای نزدیک به صفر مطلق بودند. تقارن دو قطبی از معمول ترین انواع سحابی ها هستند و بیشتر آنها برای تابش، به قدر کافی چگال هستند، زیرا که بعضی مناطق در آنها به طور فوق العاده ای داغ می باشد. نواحی میانی سحابی جبار سرد میباشد: اندازه گیری های رادیویی نشان داده است که دمای غبار در قسمت های داخلی سحابی یک واحد بالای صفر مطلق میباشد و ذرات غبار در مرکز سحابی به این دلیل که نور را بازتاب میکند قابل مشاهده است.

مدل صحیح برای یک سحابی، لامپ نئون میباشد که تنها در فرکانس تشدید از یک گاز کامل نور ساطع میکند. جریان الکتریسیته ی عبوری از داخل لوله باعث درخشش پلاسمای نئون به صورت زرد کم رنگ میشود. ستاره شناسان میگویند که امواج شوک حاصل از انفجار ابرنواختر قادر به ایجاد نور در همه ی فرکانس ها میباشد ولی تا این لحظه ۹۰ درصد نور سحابی های سیاره ای در محدوده ی فرکانس اکسیژن یونیزه شده است و به این ترتیب، این سحابی های سیاره ای باید به صورت لوله های تخلیه ی الکتریکی اکسیژن شناخته بشوند و نه توده ای از گرد وغبار سرد.

متاسفانه ستاره شناسان با نظریه ی «گاز داغ» که حاصل پنجاه سال آزمایش های همجوشی هسته ای است، فیزیک را آلوده نموده اند. فشرده کردن گاز داغ در ابعاد بسیار کوچک برای انجام همجوشی هسته ای ناکارآمد میباشد و استفاده از نظریه های کیفیت رفتار جمعی پلاسما میتواند بسیار سازنده تر باشد.

استفان اسمیت

ترجمه: فاطمه طهماسبی

Collective Quality – Translator: Fatemeh Tahmasebi

نویسنده: فاطمه طهماسبی

دانشگاه تبریز

بخش فارسی پروژه آذرخش

ارائه شده در بیست و چهارمین کنفرانس بهارانه فیزیک مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران

چکیده:

نوعی از سحابی های سیاره ای به شکل سه حلقه دایروی در یک امتداد و مشابه ساعت شنی وجود دارند که از نظر ساختاری در طبقه بندی جای ندارند. ستاره sher25 نیز از این گروه است که مورفولوژی آن را بر اساس مدل پلاسمویید کیهانی می توان شرح داد. نمونه های مشابه را در ابرنواختر۱۹۸۷(SN87) و PN G054.2-03.4 نیز می توان مشاهده نمود. در این مدل ستارگان، پلاسمویید های کیهانی که با جریان های بیرکلند تغذیه می شوند در نظر گرفته شده اند که ناپایداری هایی در پلاسمای چگال و به دنبال آن گسترش دولایه های پلاسمایی به صورت دو قطبی و ایجاد شدن جت در اثر فروپاشی پلاسمویید، به عنوان عوامل موثر در شکل گیری این گونه از ساختار ها یاد شده اند. در این مقاله ابتدا به توضیح جریان های بیرکلند، دولایه های پلاسمایی و اثر z-پینچ پرداخته شده و در ادامه ویژگی های ستاره، فرضیات موجود درباره آن در مدل استاندارد و در نهایت توجیه شکل خاص آن در مدل پلاسمویید کیهانی مورد بحث قرار گرفته است.

Effects of birkeland currents in formation of sher25 planetary nebula based on the cosmic plasmoid model

Fatemeh Tahmasebi

Department of Physics, Tabriz University

abstract

There is a kind of planetary nebula to form of three circular rings in the same direct and similar with hourglass that are not located in any categories. Sher25 star is in this group that its morphology can be explained, based on cosmic plasmoid model of universe. Similar paradigm also can be seen in supernova1987 (SN87) and PNGO54.2_03.4. In this model the cosmic plasmoids, are considered to feed with birekland currents that some instabilities in dense plasma and subsequent of that expansion of the plasma double layers to form of bipolar and creation the Jet by collapse of plasmoid have been noted as effective factors in the form of these structures. In this article first, proceed to explanation of birkeland currents, plasma double layers and the Z_ Pinch effect, and at the following are discussed the features of sher25, the hypothesis about it in standard model and at the end justification of specific shape of that in cosmic plasmoid model.

برای دریافت اصل مقاله ایمیل بزنید. (بخش تماس با ما)

یک جریان الکتریکی در پلاسما، میدانی مغناطیسی تولید میکند که باعث تنگش جریان میشود.در واقع دو رشته از جریان الکتریکی تحت تاثیر میدان مغناطیسی به صورت مارپیچی به دور یکدیگر میپیچند و تا مسافت های دور منسجم باقی میمانند. این ساختار مارپیچی می تواند نیرو را در فضا منتقل کند،به این جریان تنگیده ،پینچ بنت یا زد پینچ میگویند.

دانشمندان پلاسما نشانه های الکتریکی راتقریبا در هر جزئی از جهان مشاهده نمونده اند. طبق گفته ی دانشمندان ناسا دنباله ی سیاره ی زهره نیز به صورت  رشته ای است (برای اطلاعات بیش تر درباره دنباله های الکترومغناطیسی سیارات کلیک کنید).درخشش سحابی های سیاره ای نیز  بر اثر این رشته ها و  شبکه های پیچیده است (برای اطلاعات بیش تر درباره سحابی ها کلیک کنید). ستارگان Hebrig- Haro و برخی از کهکشانها اغلب رشته های در هم تنیده ای رو در ساختار خودشان به نمایش میگذارند.  این رشته ها جریان های بیرکلندی هستند (اطلاعات بیش تر درباره جریان های بیرکلند را از اینجا بخوانید) که تنها بخش قابل مشاهده ی جریان های عظیم الکتریکی میباشند .باقی مانده ی جریان های کهکشانی میدان مغناطیسی ای تولید میکنند که  می توان از آنها نقشه بردادری کرد، همانطور که در مورد کهکشان PDS 45   این کار انجام شده است.

جریان هایی با چگالی بالا در امتداد محورچرخش کهکشان ها جریان میابد و باعث تشکیل لایه های دوتایی می شوند، که گاهی اوقات به صورت لوبهایی، در محدوده ی اشعه ی ایکس و رادیویی در اطراف کهکشانهای فعال دیده می شوند.این جریان ها بعد از گسترش یافتن،  توسط بازوهای مارپیچی به هسته ی کهکشان باز گردانده می شوند.هر عنصری  در یک مدار کهکشانی انرژی تابش میکند، که این نشان دهنده ارتباط ( کوپل شدن) – جفت شدگی- آنها با مدار های بزرگ تر است. به نظر میرسد کهکشان ها در طول رشته هایی ایجاد میشوند، با توجه به این واقعیت، میتوان به وسعت مدار های بزرگتر پی برد. (درباره جریان ها و رشته های پلاسما اینجا را مطالعه کنید)

رفتار پلاسما با توجه به شرایط در این مدار ها  تعیین میشود.نوسانات میتوانند لایه های دوتایی با ولتاژ بسیار بزرگ بینشان ایجاد کند. نیروهای الکتریکی در لایه های دوتایی میتوانند بسیار قوی تر از نیروهای  گرانشی و مکانیکی باشند.لایه های دوتایی پلاسما را به سلول ها و رشته هایی تقسیم می کنند که می توانند چگالی و دماهای متفاوتی داشته باشند. (درباره پلاسما می توانید این متن را بخوانید)

لایه های دوتایی در یک باند وسیعی از فرکانس ها امواج رادیویی منتشر میکنند.آنها میتوانند مواد موجود در کهکشان را به دسته هایی طبقه بندی و چگالشان کنند.آنها میتوانند ذرات باردار را به صورت پرتوهای انرژی کیهانی شتاب بدهد.لایه های دوتایی میتوانند منفجر شوند و انرژی ای بسیار بیش از آنچه که در محل محیا دارند، منتشر کنند. این اثر را میتوان در عود ستاره ای و یا به اصطلاح نوا مشاهده کرد. (لایه های دوتایی را می توانید با مطالعه این لینک بیش تر بشناسید.)

از این چشم اندازکه  کیهان را میبینید، مشاهده می کنید اجزای مختلف با مدارات بزرگتر در ارتباطند و توسط آن مدارات هدایت  میشوند. الکترون ها و ذرات باردار در میدان های قوی الکتریکی ای که مقدار زیادی  انرژی در پهنای  وسیعی از باند منتشر میکنند ، شتاب میگیرند. تغییر شرایط در تولید جریان های بیریکلند در کهکشان ها به این معناست که الگوهای تابش در طول زمان تغییر میکنند. در برابر فیزیک خارق العاده ی سیاهچاله ها،PDS 456  احتمالادر حال نشان دادن این تغییرات شرایط است.

توضیح تصویر: تصور هنرمندانه ای از سیاهچاله ی PDS 456’، اعتبار تصویر: ناسا-جی پی ال-کلتک

استفان اسمیت

ترجمه: فاطمه طهماسبی

Written in the Wind – Translator: Fatemeh Tahmasebi

هرگونه کپی برداری یا استفاده از این متن با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” آزاد است.

پروفسور  Karsten Danzmann ، لطفا به سه سوال ما درباره ی اندازه گیری امواج گرانشی در رابطه با  آزمایش LIGO پاسخ بدهید.
به واسطه ی توسعه ی آشکارساز ها، موسسه ی آلبرت انیشتین، که اخیرا در رسانه های جمعی اثبات شورانگیز امواج گرانشی در رابطه با پیش بینی های آلبرت انیشتین را جشن گرفته، به طور قاطعانه ای در آزمایش LIGO، در ایالات متحده مشارکت داشته است.

به هر حال، شک و تردید بزرگی در جامعه ی علمی بین الملل در مورد دقت اندازه گیری ای که برای شناسایی امواج گرانشی لازم هست، وجود دارد و اینکه رسیدن به این دقت باید در تمامی دستگاه های اندازه گیری و تکنولوژی زمان حال، میسر باشد.در ۱۴ سپتامبر سال ۲۰۱۵ و در فاصله ی زمانی تقریبا ۰٫۲ ثانیه، آشکارسازهای LIGO یک جابه جایی به اندازه ی ۱۰ به قوه ی -۱۸  متر، بر اثر فشار امواج گرانشی در آینه ی تداخلگر ۴۰ کیلوگرمی ثبت کردند که ناشی از ادغام دو سیاهچاله به فاصله ی ۱٫۳  میلیارد سال نوری از ما بود.مقیاسی با ضریب ۱۰ به قوه ی ۱۳، که با جابه جایی آینه به اندازه ی یک تار مو(۱۰ میکرون)، در ارتباط خود با اولین ستاره ی ثابت در آسمان برابری می کند.(۴ سال نوری)

با این حال، چنین پیشرفت هیجان انگیزی در میزان دقت اندازه گیری، در زمینه ی تداخل لیزر که به نوبه ی خود شایسته ی بردن جایزه ی نوبل هست، قبلا ثابت نشده است. بالاترین میزان دقت نسبی که به طور تجربی ثابت شده است ( دقت Mossbauer) مربوط میشود به قبل از نمایش اشکارساز های LIGO که از ضریب یک میلیون بوده است. با توجه به چنین پس زمینه ای شک و تردید کارشناسان در این مورد کاملا قابل درک و توجیه می باشد.
ناراحتی جامعه ی حرفه ای درباره ی دقت آزمایش با این واقعیت  تشدید میشود که موسسه ی آلبرت انیشتین از شفاف سازی کالیبراسیون دستگاه های اندازه گیری که به تنهایی میتواند اثبات تجربی این باشد که چنین دقتی ممکن است، امتناع میکند. نامه ای را که با پرسش و پاسخ ازشهروندان با کمک موسسسه ی آلمانی Informationsfreiheitsgesetz و فیزیکدانی به نام  Dr. Wolfgang Engelhardt جمع آوری و در اوایل آپریل ۲۰۱۶ به موسسه ی البرت انیشتین، درباره ی وجود اختلال و اختلاف نظر در مورد کالیبراسیون دستگاه ها قبل از اندازه گیری ارسال نمودم را در زیر میبینید:

سوالات پرسیده شده پاسخ داده نشد، در عوض پروفسور Karsten Danzmann ، مدیر موسسه ی انیشتین و یکی از نویسندگان مقاله ی منتشر شده ی ازمایش LIGO، دکتر . Wolfgang Engelhardt را به طور غیرقابل قبولی و با فحش وافترا مورد تهاجم قرار داد.او همچنین اعلام کرد که حق اظهار نظر در مورد ازمایش LIGO را ندارد.شهروندان و مالیات دهندگان مجبور به قبول این موضوع نیستند و سوالات توجیهی در مورد شفافیت ازمایش بسیار گران  LIGO، که با میلیون ها یورور پول پرداخت شده توسط مالیات دهندگان انجام شده است بی جواب باقی می ماند و این همه پرسی از شهروندان را بی اعتبارجلوه میدهد.

به همین دلیل، من  دوباره در تاریخ  ۰۵٫۰۷٫۲۰۱۶ از پروفسور  Karsten Danzmann درخواست کردم که طبق قانون آزادی اطلاعات به سوالات زیر پاسخ بدهند.

• در توضیحات واقع در گزارش مربوط به اکتشاف، یکی از روش های کالیبراسیون در آزمایش LIGO با این جمله توضیح داده شده است:”خروجی شناساگر، به تحت فشار و به سختی، با اندازه گیری پاسخ آن به حرکت توده به وسیله ی فشار فوتون از کالیبراسیون مدوله ی پرتو لیزر، کالیبره شده است(۶۳).”

مرجع (۶۳) مربوط به یک نامه ی الکترونکی، منتشر نشده است و هیچ اطلاعاتی را شامل نمیشود.اطلاعات مربوطه کجا هستند؟ و “زور و فشار” برای بیان “قدرت پرتو لیزر” منتشر شده است؟

• در سال ۲۰۰۳، روش هایی که برای کالیبراسیون تجهیزات اندازه گیری LIGO توضیح داده شده است بیشتر نشان دهنده ی جابه جایی اینه ها به اندازه ی ۱۰ به قوه ی -۱۵ متر هست تا ۱۰ به قوه ی -۱۸ متر.این داده ها قابل دسترس برای عموم هستند.

آیا بهبود در روش های کالیبراسیون توضیح داده شده برای تجهیزات LIGO از سال ۲۰۰۳ ثبت گردیده؟ چه زمانی؟ به وسیله ی چه نویسندگانی ؟ و این اطلاعات از کجاست؟

• اگر این روش های کالیبراسیون برای تجهیزات اندازه گیری LIGO که در گزارش اکتشاف آمده ، از سال ۲۰۰۳ تا کنون تکرار نشده است، آیا پیش بینی شده که طبق مستندات، جابه جایی آینه ها حاصل از امواج گرانشی GW150914 میتوانسته به همان روش فشار تابشی تعریف شده در بالا متعاقبا رخ داده باشد؟

اگر شما هم می خواهید پرسشگر باشید، اینجا را کلیک کنید.

ترجمه متن از شادی طهماسبی

منتشرات ما را با ذکر نام بخش فارسی پروژه آذرخش منتشر کنید

اخترفیزیکدانان انفجار پرتوی گاما را ، “ادغام ستاره های نوترونی” و یا تابش نور اشعه ی گامای حاصل از انفجارهای ابرنواختری توصیف می کنند. طبق مشاهدات “تلسکوپ هشدار انفجار” متعلق  به “ماهواره ی سوایفت” پرتوی گامایی آشکارسازی شده که این پرتو به به قدری شدید است که توسط هر نظاره گری که دقیقا به آن نقطه در آسمان نگاه میکرد، حتی بدون تلسکوپ، قابل رویت بوده است. با این وجود، محاسبات نشان می دهد که این پرتو،هفت میلیارد سال نوری از ما فاصله دارد .

نوع خاصی از ابرنواختران هستند که پرتوی گاما از خود منتشر میکنند .طبق فرضیات اخترفیزیکدانان این ابر نوختران در ستاره هایی که جرمی چندین برابر جرم خورشید دارند روی می دهد.  مانند میدان گرانشی بسیار شدیدی که بقایا ی یک ابرنواختر را به سیاهچاله تبدیل می کند.با صرف نظر از این پروسه ،هنوز چگونگی انفجار ابرنواختر و فروپاشی آن به یک سیاهچاله و تولید انفجار پرتوی گاما مشخص نمی باشد.

اندازه ی تخمین زده شده برای پرتوی گاما به فاصله ی آن از ما بستگی دارد . و این در مورد انفجار پرتوی گاما چگونه است ؟ اولین انفجارات پرتوهای گاما در کهکشان هایی با انتقال به سرخ های زیاد مشاهده شدند.کهکشان هایی که به نظر می رسید نزدیک به دوازده میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند.اگر این کهکشان به همان میزان که به نظر میرسد از ما دور باشند ، انرژی مشاهده شده از فلشهای پرتوی گامای ساطع شده از انها فراتر از هر ابرنواختری می باشد. بنابراین ،یک  نهاد فرضی کیهانی به نام هایپرنوا را اختراع نمودند تا نجات دهنده ی نظریه ی انتقال به سرخ و فاصله ی اجرام کیهانی از ما باشد.

در نظریه ی جهان الکتریک این پرتوهای کیهانی با روش دیگری شتاب می گیرند : لایه های دوتایی. لایه ی دوتایی پلاسما در سال  ۱۹۲۹ توسط پیشرو و برنده ی جایزه ی نوبل ،ادوین لانگمویر ، معرفی شد. لایه ی دوتایی پلاسما زمانی که الکتریسته به درون پلاسما جریان پیدا کند شکل میگیرد .یکی دیگر از برندگان جایزه ی نوبل ،هانس آلفون،لایه دوتایی را به عنوان “شکلی از پلاسماست که اگر بخواهیم ملموس تر و فیزیکی تر آن را معنا کنیم همچون دیوار سلولی در زیست شناسی  که خود را از محیط اطراف حفظ می نماید، است.”

الکس دسلر ، فیزیکدان پلاسما مینویسد:در سال ۱۹۵۶ با باور های عمیقی وارد عرصه ی فیزیک فضا شده بودم.به عنوان مثال:فکر میکردم که میدان الکتریکی در پلاسمایی با چگالی بالا در فضا نمیتواند وجود داشته باشد.حدود سه سال بعد بود که با مطالعه ی عینی کار های الفون ،  توسط “اس چاندراسخار” شرمسار شدم. میزان تعجب و شگفتی من از یافتن درستی کار آلفون و ناحق بودن منتقدانش غیر قابل وصف بود. من متوجه شدم که مکانیزم قدرت پرتو های کیهانی اساسا منطبق بر مکانیزم معروفی ست که توسط فرمی در سال ۱۹۴۹ و همچنین پیش تر از آن توسط آلفون مطرح شده است. نقل قول از کتاب آنتونی پرات به نام “ریش سفید مخالفان پلاسما” ،واشنگتن تایمز،ضمیمه:جهان و من .(می ۱۹۸۸)

توضیح دیگر در بیان شدت انفجارات پرتوی گاما این است که انتقال به سرخ در واقع معیار مناسبی برای تعیین فاصله نمی باشد و انفجار پرتوهای گاما در کهکشان های نزدیک و در همسایگی ما هم اتفاق می افتد. به همین ترتیب ،انفجار پرتوی گاما به طرز غیرقابل تصوری قدرتمند نیستند و درد زایش یک سیاهچاله نمیباشند.

اگر این پرتو های گاما در نزدیکی ما واقع شده اند بنابراین انرژی کمتری دارند و تخلیه ی الکتریکی پلاسما در قالب انفجار لایه ی دوتایی می تواند باعث انفجار اشعه ی گاما شود. دقیقا به همان صورتی که در تجربیات آزمایشگاهی مشاهده شده است . پس به جای پدیده های ریاضیاتی همچون سیاهچاله ها ، ستاره های نوترونی و هایپرنوا ها چرا روی فرضیات واقعی و قابل آزمایش و کار با مدل های فیزیکی و واقعی تکیه نکنیم؟

کیهان شناسی استاندارد سعی دارد که هر طور شده مدل های خود را  با مشاهدات انطباق دهد. اشعه ی ایکس حاصل از برانگیختگی یون ها، طیف وسیعی از منحنی های نوری و بعضی وقت ها پرتوهای گاما از خواص رعد و برق هستند. شبیه سازی های کامپیوتری نشان میدهد که رفتار پلاسما در مقیاس های مختلف چه در اتم هاو چه در کهکشان ها یکسان می باشند. شاید انفجارات ناگهانی پرتو های گاما رعد و برق های کیهانی در ابر های بسیار وسیع و الکتریکی پلاسما هستند.

استفان اسمیت

ترجمه: شادی طهماسبی

Double Layer Busters

Translator: Shadi Tahmasebi

برای مطالعه بیش تر می توانید فصل غلاف های پلاسما و لایه های دوتایی از کتاب راهنمای ضروری جهان الکتریکی که توسط اعضای بخش فارسی پروژه آذرخش به فارسی ترجمه شده است، مطالعه نمایید.

هرگونه استفاده از این اثر تنها با ذکر نام بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش آزاد می باشد.

۱٫ راه اندازی کانال تلگرام و صفحه اینستاگرام بخش فارسی پروژه آذرخش توسط یکی از سرپرست های مجموعه، فرزین حسینی

۲٫ ارائه با موضوعات مرتبط در درس سمینار مقطع کارشناسی ارشد فیزیک نجوم دانشگاه زنجان با موضوعات اثر EDM و سیارک ها توسط محمدرضا شفیع زاده و ساختار الکتریکی کهکشان ها توسط مائده درویش.

۳٫ ارائه سه مقاله عمومی با موضوعات سیاهچاله توسط فرزین حسینی، سیاره ایکس توسط فاطمه طهماسبی و انتشار در سایت مجموعه و انتشار مقاله پرستو غزنوی با موضوع صاعقه های آتشفشانی در نشریه دانشجویی آوای زمین گروه زمین شناسی دانشگاه تهران.

۴٫ پذیرش مقاله عضو پیوسته بخش فارسی، کیارش دانش، برای هفتمین کنفرانس فیزیک دانشگاه پیام نور درباره پیداش ستارگان نارس در مناطق HII ابرهای مولکولی.

۵٫ انتخاب عضو ناپیوسته گروه، فاطمه طهماسبی، به عنوان عضو شورای مرکزی انجمن نجوم آیاز تبریز

۶٫ انتشار ترجمه تصاویر روز سایت بخش مرکزی پروژه و ارائه فیلم های مستند علمی با زیرنویس فارسی

۷٫ پیگیری و اقدام جهت چاپ کتاب “راهنمای ضروری جهان الکتریکی” به کوشش سبا حفیظی و مساعدت دکتر حمیدرضا یوسفی.

گزارش کامل ارسالی را از اینجا دانلود کنید.