بزرگترین و قویترین پرتوی ایکس ثبت شده تا کنون که توسط تیم تحقیقاتی تلسکوپ فضایی پرتوی ایکس چاندرا منتشر شده است.

نکته ای که باعث مطرح شدن سوال و ایجاد بحرانی در مفاهیم اولیه شد این است که طبق گزارشات مقدار پرتوهای ساطع شده ۳برابر مقدار هر انفجار دیگه ای در منطقه بوده که حتی از تشعشعات سیاه چاله ی ابرجرم مرکز کهکشان نیز بیشتر است.

برای توجیه این پدیده، منچمان دو نظریه را پیشنهاد دادند. اولین نظریه و یا بهتر بگوییم، اولین پیشنهاد بر اساس گسسته شدن سیارکی بر اثر گرانش عظیم سیاه چاله هست که باعث میشود ذرات حاصل در دیسک سیاه چاله ی ابر جرم مانند حرکت مارپیچی آب در هنگام تخلیه از یک مجرا، به اندازه ی کافی گرم شده و در نهایت از خود پرتوی ایکس را قبل از سقوط به داخل سیاه چاله را  منتشر کنند.

دومین پیشنهاد به یک تصور ساختگی از باز اتصال مغناطیسی برای توضیح اشعه ایکس مربوط میشود. مطابق اخبار اخیر خطوط میدان مغناطیسی در هم پیچیده و در هم مخلوط میشوند و سپس به دلیل باز چینی دوباره ی آنها و خود ارتباطی خودشان، انرژی تولید شده بصورت پرتوهای ایکس و پرتوهای فرابنفش منتشر میشوند.

به هرحال در مدل جهان الکتریکی، این ذرات در حرکاتی که شامل جریان های الکتریکی است و در جهت افزایش قدرت میدان مغناطیسی است حرکت کرده و شارژ میشوند. این مسئله برای مهندسین برق کاملا آسنا می باشد، اما منجمان هنگامی که در فضا مغناطیس پیدا می کنند شگفت زده می شوند.

یکی از مهمترین عواملی که مانع دیدن حقیقت رخداد داخل مرکز کهکشان ما شده، اصرار بر وجود سیاه چاله به عنوان عامل اصلی تحریک کننده و انتشارهست. ریاضیدان استفان کروترس برای توصیف و تشریح این مسئله در ذهن خود با استفاده از ریاضیات، با توجه به داده های موجود، ایده ی وجود سیاه چاله و ورودآن را در توجیح این مسئله را مورد بررسی قرار می دهد و بیان میکند که هیچ سیاه چاله ای تا بحال مشاهده نشده است، که این مطلب را می توانید از اینجا بخوانید.

در میان این پافشاری ها بر روی تئوری هایی که هیچ ارتباطی با واقعیت ندارند، منجمین هم از گوش دادند با رقیب نظریه ی خود امتناع میکنند( نه، من داخل تلسکوپ را نمیبینم) و ارزش علمی تحقیق و پژوهش را از دست میدهند. تحیقی و پژوهشی که باعث باز شدن پنجره ای جدید به جهان میشود.

بالاخره در سال ۱۹۸۱ اخترفیزیکدان هانس آلفون با نظریه ی کهکشان های الکتریکی خود وارد میدان شد. او کهکشان هایی را مشاهده کرد که شباهت زیادی به موتورهای هوموپولار داشتند. یک موتور هوموپولار بصورت شعاعی در داخل دیسک های فلزی که بین دو قطب مغناطیسی هستند، در راستای جریان الکتریکی میچرخند. این دو قطب مغناطیسی بیان شده در واقع باعث ایجاد اثر متقابل میدان مغناطیسی شده که باعث چرخش متانسب با نیروی الکتریکی جریان میشود.

دیسک های کیهانی رفتار های مشابهی دارند. در واقع جریان های بیرکلند در این دیسک ها جریان دارند و منشاء حیات ستارگان و کهکشان ها هستند که توسط امواج رادیویی قابل مشاهده هستند. در این میان جریان های بیرکلند با نسبت ۱/√r به سوی هم کشیده شده و جریان های الکتریکی که داخل پلاسمای غباری وجود دارند، نیروی قدرتمندی هستند.

پرتوهای ایکس مشاهده شده در مرکز کهکشان میتواند نوع شناخته شده ای از پلاسما  که به نام پلاسموئید شناخته میشود، باشد.انتشار فرکانس های بالا از پلاسموئید مشابه ستارگان برانگیخته ی الکتریکی است. میدان الکترومغناطیسی قوی در پلاسموئید ذرات را تا سرعت های بالا سوق می دهد که باعث می شود تحت میدان مغناطیسی به وجود آمده ، اشعه ایکس منتشر کنند.

آنچه چاندرا در مرکز راه شیری کشف کرده است پلاسما می باشد که دقیقا به همان طریق آزمایشگاه های زمینی عمل می کند.برخی اندازه گیری های آزمایشگاهی دما را ۱۰ تا ۱۰۰ برابر بیشتر از اثر جنبشی که می توانند {همچین دمایی} تولید کنند نشان می دهد. اگر منجمین نتایج آزمایشگاهی را بدانند و آنها را به همان اندازه ی نظریه ی گاز داغ به کار ببرند، دچار شگفتی و تعجب نمی شوند.

استفان اسمیت

مترجم: بردیا قبادی

The X Factor – Translator: Bardia Ghobadi

از این متن با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” استفاده کنید

در میان پیشگامان کیهانشناسی بیگ بنگ نیز افرادی وجود دارند که این روند را به مراتب تشدید می کنند. نه تنها منجمین، حتی گزارشات علمی نیز دیگر توانایی جداسازی حقیقت و تئوری را ندارند. رسانه ها در گزارشات دائما اظهار دارند که کشفیات جدید انفجار بزرگ را ،تصدیق می کند، در حالیکه که این گزارشات بر پایه ی اسناد و شواهد رصدی نیستند.

در ۳ اکتبر سال ۲۰۰۳ ، نظریه ی بیگ بنگ مورد سوءظن قرار گرفت. طبق اندازه گیری های انجام شده کهکشان NGC  ۷۳۱۹ ، انتقال به سرخی به مقدار Z = 0.0225 دارد. این مقدار انتقال به سرخ، مقداری متعارف برای کهکشانی که دورتر از کهکشانی با انتقال به سرخ ۱ قرار دارد، نیست. با این حال، در جلوی این کهکشان، در میان غبار های کهکشانی و در فاصله ای نزدیکتر به ما ، کوازاری با انتقال به سرخ Z=2.114  نیز مشاهده شده  است.

فاصله و اندازه ی سرعت ، دو عامل تعیین کننده در انتقال به سرخ یک جرم، هستند. جرمی که دارای انتقال به سرخ بیشتری باشد، در فاصله ی دورتر از ما  قرار دارد و با سرعت بیشتری ازناظر دور می شود. این دوعامل درواقع  از جمله دلایل بنیادی برای اثبات  منبسط شدنِ کیهان در نظریه ی بیگ بنگ به شمار میروند.

طبق نظریه ی بیگ بنگ، کوازارِ کهکشان NGC 7319 ، به این دلیل که  انتقال به سرخ بیشتری دارد، باید میلیونها سال دورتر از خود کهکشان باشد. با این وجود، به دلیل مبهم و کدر بودن این کهکشان ، این کوازار باید در قسمت جلویی این کهکشان در میان ابرهای گرد و غبار کهکشانی قرار داشته باشد و بواسطه ی آنها چندان درخشان نباشد.

جفری بربیجِ ستاره شناس ، که همسرش مارگارت بربیج ستاره شناس برجسته در این گروه اکتشاف حضور داشت، در مورد این پدیده می گوید: تا به امروز ،هیچکس کوازاری با چنین انتقال به سرخ بالایی نیافته است.،کوازاری باانتقال به سرخ ۲٫۱۱۴ که در فاصله ای بسیار نزدیک به مرکز یک کهکشان فعال باشد. این کشف بسیار قابل توجه بود، چراکه، این بهترین مثال از کوازارهایی با انتقال به سرخ بالا در جلوی یک کهکشان با انتقال به سرخ پایین تر است.

در ۳ جون ۲۰۰۱ ، ناسا، تلسکوپ ماکروویو ویکنسون WMAP را برای سنجیدن دوباره ی نتایج ماموریت ماهواره ی COBE در سال ۱۹۹۲ به فضا پرتاب کرد. با توجه به داده های حاصل از نوساناتِ دمایی به نظر می رسید؛ ماده ای با چگالی جرمی کمتر در کیهان وجود دارد. از آنجا که در نظریه ی بیگ بنگ، جایی برای به حساب آوردن این نوع ماده وجود ندارد و ماده و انرژی باید بطور ناگهانی توزیع شده باشند، نتایج حاصل از COBE مورد بازبینی قرار گرفت.

مدافع مدل الکتریکی والاس تورنهیل اظهار می کند که WMAP  و COBE، هیچکدام تابش “کیهانی” را آشکار نکرده اند. در عوض هر دوی آنها تابشهایِ ریزموجیِ طبیعیِ حاصل از ” رشته های جریان الکتریکی در فضای پلاسمایی بین ستاره ای ، در منطقه ی خورشید را به جای تابشهای پس زمینه ی کیهانی (CMB)  ، که در حقیقت تابش ریزموجیِ پس زمینه یِ ستاره ایست، یافته و آشکار سازی کرده اند. این موضوع گویای این حقیقت است که تابش میکروموجیِ پس زمینه ی کیهان توضیح مناسبی برای توده ای بودن کهکشانها و خوشه های کهکشانی در جهان ارائه  نمی دهد.

نظریه ی جهان الکتریکی کاملا راه جدایی برای توصیف این موضوع و جهان دارد. اساس این نظریه متکی بر توسل به یک ماده ی غیر قابل لمس و مشاهده نیست، که تنها بشود وجودش را حدس زد. جریان الکتریسیته ی روان در میان گازهای یونیده شده و انرژی دریافت شده از طرف ستاره ها، خود راهی مستقیم و بی پرده در میان مسیر غیرقابل فهم و مبهم مدل های ریاضی وار برای خویش باز می کنند و انتقال به سرخ و پرتوهای میکروویو به خودی خود اثبات و جهان ما را نیز توصیف می کنند.

نوشته ی استفان اسمیت

ترجمه: بردیا قبادی

Redshifts and Microwaves

Translator: Bardia Ghobadi