Credit: Yale University/Hubble Space Telescope Frontier Fields.

اخترفیزیکدانان روی ماده تاریک تمرکز کرده‌اند.

مطبوعات علمی متقاعد شده‌اند که ماده‌ی تاریک وجود دارد. آن‌ها باور دارند که جنبه‌هایی از این نظریه وجود دارد که می‌تواند شناخته شده باشد. در حالی که ماده تاریک، با تعریف‌های بسیار آن، غیر قابل دسترسی است، اغلب نوشته می‌شودکه اخترشناسان توانستند اثرات آن را ببینند. گفته می‌شود که کهشکان‌ها با سرعت بیشتر از آنچه پیش‌بینی می‌شود به دور خود می‌چرخند و برای محاسبه‌ی  ناهمگونی‌های رصد شده، ماده قابل مشاهده‌ی کمی وجود دارد. فرض براین است که ماده تاریک در کیهان بسیار زیاد است. اخترشناسان تصور می‌کنند که %۸۵ آن از ذرات غیر باریونی تشکیل شده است. این ذرات چه هستند که بعد از دهه‌ها پژوهش هنوز ناشناخته باقی مانده‎اند.

ناتاراجان اخترفیزیکدان دانشگاه ییل (Yale) می‌گوید:

“در حالی که مقدار و مشخصات دقیق ماده تاریک و نحوه‌ی توزیع آن در کیهان را در دست داریم، اما هنوز ماهیت این ذرات در هاله‌ای از ابهام باقی مانده‌ است.”

باوجود این ابهامات، دانشمندان دانشگاه ییل براساس پدیده‌ی بسیار محتمل لنزینگ گرانشی، یک نقشه‌ی ماده تاریک ساخته‌اند. از آنجا که چندین بار در تصاویر روز گذشته درمورد لنزینگ گرانشی بحث شده است قصد این مقاله پرداختن به این موضوع نیست. این ایده از نظریه‌ای سرچشمه می‌گیرد که فرض می‌کند فضا و زمان می تواند خم شود و نور اجرام دوردست به وسیله‌ی اجرام نزدیکتر متمرکز می‌شوند.

گفته می شود که ماده تاریک جرم اضافه‌ای است که لنزینگ گرانشی را ممکن می کند. تیم دانشگاه ییل به منظور ساخت نقشه‌ی ماده تاریک خودشان در شکل اجرام لنز شده تغییراتی ایجاد کرده اند. تعجب آور نیست که یک مقاله‌ی مطبوعاتی در مورد این مطالعه بیان می‌کند”… نقشه، خیلی شبیه به شبیه‌سازی‌های کامپیوتری ماده تاریک است که به صورت نظری توسط مدل ماده تاریک سرد پیش بینی می‌شود.”

نظریه جهان الکتریک به یک مولفه‌ی نامریی و غیرقابل دسترس نیازی ندارد.

مشکلات زیادی در مواجهه با نظریه ماده تاریک وجود دارد، اما کیهان شناسان همچنان روی این نظریه برای نشان دادن فواصل اجرام از یکدیگر، سن آن ها، و ساختار آن ها پافشاری می‌کنند. این پافشاری به منظور حفظ نظریه‌ی گرانشی کیهان می‌باشد.

از آنجا که ماده تاریک در هیچ طیفی تابش الکترومغناطیسی ندارد، تنها چاره برای اثبات وجود آن، مشاهده‌ی اثرات گرانشی آن روی ماده‌ی مرئی است. تصور می‌شود که کهکشان‌ها جهت حفظ ساختار خود به ماده‌ی تاریک نیاز دارند. اخترشناسان می‌گویند بدون آن، کهکشان ها از هم جدا می شوند.

نظریه‌های متعارف با در نظر گرفتن اینکه کهکشان‌ها ساختاری بر اساس گرانش دارند و مطیع قوانین مکانیک و تکانه هستند علنا دچار ایراد شده اند. با این حال، کهکشان‌ها “گرداب‌های ستاره‌ای” هستندکه به گرانش بستگی دارند- نیرویی که هنگامی که با الکترومغناطیس مقایسه می‌شود بسیار ضعیف است. کهکشان‌ها اجرامی آسمانی هستند که به صورت الکتریکی فعالند و هر ستاره یک منبع جریان است. الکتریسیته‌ای که از طریق پلاسمای گردو غباری جریان می‌یابد مسئول تولد کهکشان‌ها و ستارگان است، چنین جریان‌ الکتریکی را جریان‌ بیرکلند (به افتخار کاشف آن، کریستین بیرکلند) ‌می‌نامند.

جریان‌های بیرکلند به صورت مارپیچی به هم می‌پیچند. تجزیه و تحلیل مقطعی از این مارپیچ‌ها در آزمایش‌های آزمایشگاهی، شکل میله‌ای – مارپیچی یک کهکشان را نشان می‌دهد. از آنجا که کهکشان‌ها در طبیعت بیشتر الکتریکی به نظر می‌رسند، هنگامی که شکل و رفتار آن‌ها را شبیه‌سازی می‌کنیم نیروهای الکترومغناطیسی روی آن‌ها با قدرتی عمل می‌کنند که گرانش می‌تواند نادیده گرفته شود.

الکتریسیته در کهکشانی مانند راه شیری جریان می‌یابد، از قطب‌ها خارج می‌شود و از طریق بازوهای مارپیچی به داخل کهکشان برمی‌گردد. به احتمال زیاد یک مدار در دیسک کهکشانی قرار دارد که قدرتش را از جریان‌های بیرکلندی می‌گیرد و کهکشان را به بقیه‌ی جهان متصل می‌کند. احتمالا، رشته‌های الکتریکی دارای میدان مغناطیسی که طول آن‌ها از مرتبه‌ی میلیارد سال نوری است، مسئول انتقال قدرت از یک نقطه‌ی فضا به نقطه‌ی دیگر هستند.

جریان‌های بیرکلند بین کهکشانی از میان کهکشان ها عبور می‌کنند، مانند راه شیری که ممکن است پرتویی مارپیچی از ذرات در لبه‌های صفحه‌ی کهکشانی تولید کند که به یک حلقه از ستارگان انرژی می‌بخشد. سیستم پویش دیجیتالی آسمان اسلون (SDSS) همچین حلقه‌ای که راه شیری را در فاصله‌ی ۱۲۰۰۰۰ سال نوری احاطه کرده است، پیدا کرد. نظریه‌ی ماده تاریک، همراه با گمانه‌زنی‌های همراه آن، زمانی که اثرات الکتریسیته در نظر گرفته شود می‌تواند نادیده گرفته شود.

استفان اسمیت

ترجمه: فرزین حسینی

Mapping The Absurd

دانشمندان ناسا نیز در واکنش به این اتفاق اعلام میکنند که هردو فضاپیما، یعنی پایونیر و اولسیز هردو بیش از هزاران کیلومتر از مسیر خود خارج شده اند. در حال حاضرهیچ توجیحی برای این انحراف ناوبری وجود نداره، گمانه زنی هایی زیادی وجود دارد که درباره ی نیرویی اسرارآمیز از طرف یک حجمی از مواد ساختگی در فواصل دور صحبت میکند. از جمله این موارد میتوان به فضای خمیده ی چندبعدی، انرژی تاریک و اصطکاک ماده ی تاریک اشاره کرد. از موارد دیگری در این زمینه دیفرانسیل گرانشی ضد ماده است که به عنوان توضیحی برای کاهش شتاب و سرعت مطرح شده است.

… منجمین با وجود همچین اطلاعاتی در حیرت بودند، به این دلیل که مدل استاندارد حرکت در کیهان در تضاد با مدل گرانشی بود.

دینامیک اصلاح شده ی نیوتونی (MOND)، نظریه ای است که در سال ۱۹۸۲ توسط موردهای میلگرم گسترش یافت، و به عنوان یک جواب احتمالی برای این سرعت مشاهد شده سنجیده شد، اگرچه که خود میلگرم احساس میکرد که این نظریه زاید مناسب نیست و سخت میتوانست توجیه کند که همچین تاثیری بر جرمی به این کوچکی داشته باشد. شاید این پیشنهاد دقتی نه چندان بیشتری از بقیه که قبلا گفته شد نداشته باشد.

به هرحال در مقیاس های بزرگ، طبق نظریه ی موند، گرانش می تواند وابسته به شتاب باشد. از آنجا که سرعت اندازه گیری شده برای ستارگانی که در لبه های کهکشانی هستند بیشتر مقدار پیشبینی شده بود، میلگرم این مسئله را بیانکرد که گرانش یتواند به دوورت وجود داشته باشد: ۱ حالت اول که وابسته به مربع فاصله است – گرانش نیوتونی و ۲ گرانشی که بصورت خطی است و با افزایش فاصله مقدارش کاهش می یابد – موند.

موند جایگزینی برای گرانش ماده ی تاریک سرد بود. زمانی که ستارگانی در حومه ی دیسک کهکشانی با سرعتی بیشتر از سرعت ممکن خودشون در حال حرکت بودند، کشف شدند، این ایده مطرح شد که باید این تاثیر از طف یک جرم نامرئی و غیر قابل دتکت باشد. در کوتاه مدتی محاسبات و پیشبینی هایی صورت گرفت که نشان میداد حجم ماده ی تاریک حدود ۵برابر ماده ی معمولی حول کهکشان است و این مقدار هنوز تا مقدار نهایی پیشبینی شده فاصله دارد. این ماده ی نامرئی هست که تاثیر خودش را به قدرت نشان می دهد.

هردو پدیده ی مطرح شده، یعنی کاهش سرعت فضاپیماهای منظومه ی شمسی و سرعت غیرقابل انتظار ستارگان در کهکشان، میتواند با یک عامل توجیه شوند: الکتریسیته ی جریان یافته در غبار پلاسما.

یک فضاپیمای حرکت کننده در میان سیارات، کم کم دارای یک دیفرانسیل بار شارژ شده ی منفی می شود که با بار مثبت خورشید اندرکنش می کند.این میدان الکتیریکی ضعیف در مسیر طی شده در مدت تقریبا یکروز بدون هیچگونه کاهش نیرو و یا تولید اضافه ی باری که آن را به اسم باد خورشیدی می شناسیم باعث جذب اجرام با بار مخالف به سمت خودش می شود.

ویژگی خطی نظریه ی موند درواقع یک اشاره ی قوی به فعل و انفعلات واقعی است که در کهکشان ها و همچنین در سیستم های ستاره ای در جریان است. از آنجایی که در مقیاس هایی میتواند ناشی از مغناطش باشد، برای مثال میدان های الکتریکی کهکشان را شیری، بیشتر شبیه چیزی است مه در سطح خورشید انجام می گیرد که اجرامی شارژ شده ای در سطحش نفوذ می کنند.

خورشید سیارات دور خود را تنها با نیروی گرانشی نگه نمی دارد، بطور غیرمستقیمی میدان های الکتریکی نیز به عنوان نیروی اضافی در این عمل شرکت دارد. این میدان الکتریکی کهکشان ها است که ستاره ها را در مدارهای خودشان نگاه می دارد، در مکان هایی که کمترین قدرت را میدان گرانشی دارد. …

وال تورنهیل، به عنوان یکی از مدافعان جهان الکتریکی می نویسد: “کاملا احساس می شود که برای درک بهتر جهانی از داشته هایمان باید قوانین فیزیک خود را هرچند نامطلوب، بازنویسی کنیم. نیازی نیست که ما مشکلی با ماهیت گرانشی داشته باشیم وقتی که در این نمونه ها رازهایمان با دانش پذیرفته شده ی الکتریسیته که طبیعت جهان است حل می شود.

این رمز و راز تنها ناشی از آموزش اشتباه اخترفیزیکدانان می باشد. … در نتیجه ی این تدریس اشتباه، به جز انتقالات و تاثیرات گذرا، هیچگاه الکتریسیته ی موجود در فضا مورد توجه قرار نگرفت.

استفان اسمیت

ترجمه: بردیا قبادی

]]> http://persiantbolts.com/%d9%81%d8%b6%d8%a7-%d8%b2%d9%85%d8%a7%d9%86-%d8%b1%d8%a7-%d8%ae%d9%85%db%8c%d8%af%d9%87-%d9%86%da%a9%d9%86%db%8c%d8%af/feed/ 0 http://persiantbolts.com/%d9%81%db%8c%d9%84%d9%85-%da%a9%d9%88%d8%aa%d8%a7%d9%87-%d8%af%d8%b1-%d9%88%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%a7%d8%af%d9%87-%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%da%a9/ http://persiantbolts.com/%d9%81%db%8c%d9%84%d9%85-%da%a9%d9%88%d8%aa%d8%a7%d9%87-%d8%af%d8%b1-%d9%88%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%a7%d8%af%d9%87-%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%da%a9/#comments Fri, 14 Apr 2017 16:22:49 +0000 http://persiantbolts.com/?p=1139 یکی از داده های کشف شده مهم توسط ماهواره پلانک، کشف چشمه تابش سنکروترونی از نواحی مرکزی کهکشان راه شیری بود، این کشف را دال بر تمرکز بیش تر ماده تاریک در نواحی مرکزی کهکشان دانستند که همچنان هم مدلسازی ها بر اساس آن جریان دارد، در این بین برخی فیزیکدانان بر این باورند که این تحلیل به صورت تک بعدی تنها با در نظر گرفتن گرانش صورت پذیرفته و در صورت لحاظ کردن متغیرهای الکترومغناطیسی در نواحی مرکزی کهکشان شاید بتوانیم بیش تر به حقیقت نزدیک شویم، در این فیلم کوتاه ۶ دقیقه ای مل اکسون (Mel Achson) از پروژه آذرخش و پروفسور جرمی دیویس (Jeremy Dunning – Davies) از دانشگاه Hull امریکا انتقادات خود را به تحلیل های اولیه این کشف ابراز کرده اند.

زیرنویس گذاری و ترجمه این فیلم توسط آرمیتا حاجی زاده انجام شده و حجم آن حدود ۳۰ مگا بایت است.
برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

بسیاری از اساسی ترین معما های علم نجوم، در صورت بررسی و در نظر گرفتن نقش پلاسما در نجوم، جواب خود را در  پیدا می کنند. فرد هویل ستاره شناس مشهور در خلاصه ای از پرسش های بی پاسخ پرسید که چرا اجرام کیهانی به دور خود می چرخند؟ که آزمایش های پلاسما نشان می دهد که چرخش به دور خود یک امر طبیعی از برهم کنش جریان های الکتریکی در پلاسما است. جریان ها می توانند برای تشکیل ستارگان و کهکشان های در حال چرخش ماده را با هم فشرده کنند. یک مثال خوب کهکشان های مارپیچی هستند که در همه جا حضور دارند، که یک جرم قابل پیش بینی برای دشارژ در مقیاس کیهانی هستند. مدل های کامپیوتری از دو رشته جریان در تعامل با هم در یک پلاسما، در واقع جزییات بیشتری از کهکشان های مارپیچی را نمایان می کند، در حالی که مدارس گرانشی باید بر ماده ی نامریی تاریک که در هر جایی که نیاز به توضیح به وسیله ی مدل خود دارند، تکیه کنند.

تصویر بالا، کهکشان مارپیچی M81 یکی از اولین تصاویری است که توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا گرفته شد، ابزاری که می تواند از میان ابرهایی از گردوغبار و پلاسما که دید تلسکوپ های متداول را مسدود کرده اند، امواج بسیار ضعیف مادون قرمز یا گرما را آشکار سازی کند. در نتیجه تصویر بالا از وضوح بالایی برخوردار است.

در زیر این تصویر ما تصاویری از شبیه سازی کامپیوتری توسط کیهان شناس پلاسما، آنتونی پرات قرار داده ایم، که تکامل ساختار های کهکشانی تحت تاثیر جریان های الکتریکی را نشان می دهد. از طریق اثر تنگش (Pinch)، جریان های موازی برای تشکیل ساختار های مارپیچی همگرا می شوند.

برای مشاهده ارتباط میان آزمایش های پلاسما و شکل گیری های پلاسمایی در فضا، درک مقیاس پذیری پدیده های پلاسما ضروری است. در شرایط مشابه، دشارژ پلاسما صرف نظر از اندازه این رویداد شکل گیری های مشابهی را تولید خواهد کرد. الگوهای پایه ای مشابه در سطوح آزمایشگاهی، سیاره ای، ستاره ای و کهکشانی دیده می شوند. یک جرقه که برای چند میکروثانیه در آزمایشگاه دوام می آورد ممکن است در مقیاس های ستاره ای یا سیاره ای سال ها و یا برای چندین میلیون سال در مقیاس های کهکشانی ادامه داشته باشد.

آزمایش های پلاسما، با پشتیبانی شبیه سازی کامپیوتری از دشارژ پلاسما در حال تغییر تصویر ما از فضا هستند. برای مثال، دانشمندان پلاسما بدون توسل به داستان های عامه پسند اخترفزیک مدرن (سیاه چاله ها) قادر به تکرار فرآیند تکاملی ساختار های کهکشانی به دو صورت تجربی و شبیه سازی کامپیوتری هستند. ستاره شناسان سیاهچاله ای فوق العاده فشرده به عنوان مرکز کهکشان ها لازم دارند چراکه بدون سیاهچاله معادلات گرانشی نمی توانند حرکات مشاهده شده و فعالیت های پر انرژی را توجیه کنند. اما اگر با یک دیدگاه ناشی از فیزیک پلاسما کهکشان را بررسی کنیم به طور معمول به این اثرات دست می یابد.

ترجمه فرزین حسینی

منبع:

Plasma Galaxies – Translator: Farzin Hossaini

تصویر یک خوشه ستاره ای که هابل آن را شکار کرده است

ستاره ها بسیار دور هستند که حتی در تلسکوپ تنها به شکل نقاط نورانی رویت میشوند. بدون داشتن دانش و آگاهی از فواصل ستاره ها، شما به طور دقیق نخواهید فهمید که آیا به ستاره ای با اندازه کوچک اما روشنایی زیاد نگاه میکنید یا یک ستاره بزرگتر با درخشندگی کمتر! و این سوال مطرح میشود که کدام یک به ما نزدیک ترند.
این در رابطه با کهکشانها، اختروش ها ،فوران ها و دیگر پدیده های شگفت آور و دور نیز صدق میکند.
فاصله میان چشم های ما باعث میشود که ما عمق و ژرفا را در اطرافمان درک کنیم. برای این که شیئی را در مرکز دید قرار دهیم،هر چشم باید زاویه خاصی بگیرد. مغز ما نیز آن زوایا را بررسی کرده و فوکوس چشم را تنظیم میکند و این حسی به ما میدهد که از طریق آن درک میکنیم اجسام تا چه حد به ما نزدیکند و از جهان اطرافمان تصاویر دارای عمق ایجاد میکند.
این آشکارسازی زاویه ای اساس روش محاسبات فاصله است که در نجوم اصطلاحا اختلاف منظر گفته میشود.
اختلاف منظر مثلثاتی راه مستقیم استفاده از تفاوت زاویه ای اندازه گیری شده از دو ناحیه مختلف است که با استفاده از آن، فاصله تا اجرام دیگر سنجیده میشود. با رصد موقعیت یک ستاره نسبت به ستاره های زمینه، از نواحی روبه رویی مدار ما به دور خورشید، ما یک ناحیه وسیعی راخواهیم داشت که به ما اجازه میدهد تا اختلاف زاویه ای را در رصدهایی که ۶ ماه اختلاف دارند،به دست آوریم و قادر باشیم فاصله را نسبت به اجرام دوری همچون ستاره ها به دست آوریم. (به شکل دقت کنید)

زمین به طور متوسط حدود ۹۳میلیون مایل از خورشید فاصله دارد بنابراین این شعاع مربوط به مدار تقریبا ایره ای شکل آن است.این فاصله در نجوم، یک واحد نجومی گفته میشود بنابراین فاصله یک سمت از مدار زمین تا سمت روبه روی آن ۲واحد نجومی یا ۱۸۶ میلیون مایل است.

زمانی که ما فاصله را نسبت به نزدیکترین ستاره یعنی آلفا قنطورس از یک طرف مدار اندازه گیری میکنیم، به اندازه ۶ ماه صبر میکنیم و دوباره اندازه گیری را انجام میدهیم و در طی این اندازه گیری که به دقت فوق العاده زیادی نیاز دارد، متوجه میشویم که اختلاف زاویه ای بسیار کوچک است.
آژانس فضایی اروپا(ESA) تلسکوپ اتوماتیک هیپارخوس را برای سنجش بیش از ۱۱۸۰۰۰ ستاره در طی سال های ۱۹۹۳-۱۹۸۹ به فضا پرتاب کرد.این ماموریت شامل: بالا بردن دقت مکان های فهرست بندی شده از تعداد فراوانی از ستارگان و به روز کردن کاتالوگ Tycho و Tycho2 بوده است. به واسطه اختلاف منظر های اندازه گیری شده ی اخیر، ۲۰۷۸۰ ستاره یافت شده است که حدود ۱۰ درصد یا کمتر در اختلاف منظر ستاره ای خود دارای خطا هستند.

نمودار خطاهای محاسبات اختلاف منظر که با بررسی های فضاپیمای هیپارخوس انجام گردید

با داده های ماهواره هیپارخوس که دارای دقت بالاتری است، در اندازه گیری فاصله ستارگان در محدوده ای فراتر از ۲۰۰ تا ۲۲۰ سال نوری حدود ۱۰ درصد خطا وجود دارد و همین طور در مسافت ۵۰۰ سال نوری این بی دقتی افزایش میابد. بنابراین محاسبات مربوط به اختلاف منظر مثلثاتی نباید به طور کامل دقیق و قابل اعتماد پنداشته شود. Pogge که در بخش پنجم بیش تر توضیح خواهیم داد،ادعا میکند که داده های هیپارخوس در محدوده ای فراتر از هزاران سال نوری میتواند فواصل را به خوبی برای ما مشخص کند و این در حالیست که فاصله برآورد شده از ستارگانی که تنها در ۵۰۰سال نوری هستند با ۳۰%-۲۰%± خطا در موارد بسیاری رد شده. هزاران سال نوری تقریبا یک فاصله نامحدود محسوب میشود ولی این فقط در حدود ۱ درصد از کل مسیر در کهکشان ما محسوب میشود.
یک زاویه از یک درجه به ۶۰ دقیقه قوسی تقسیم شده است، همانند قرارداد تقسیم بندی یک ساعت به ۶۰ دقیقه. به طور مشابه هر دقیقه قوسی میتواند به ۶۰ثانیه قوسی تقسیم شود. اختلاف منظر نسبت به تمام ستارگان به غیر از خورشید خودمان کمتر از یک ثانیه قوسی است. در حقیقت اختلاف منظر نسبت به آلفا قنطورس در حدود ۰٫۷۵ از یک ثانیه قوس یا ۰٫۰۰۰۲ درجه است. زاویه اختلاف منظر سایر ستاره ها حتی از این مقدار نیز کمتر است.
یک سال نوری مسافتی است که نور در خلاء در مدت زمان یک سال طی میکند که تقریبا ۶تریلیون مایل است. اگر شما ۳٫۲۶ از اختلاف منظر نسبت به یک ستاره را بر ثانیه قوسی تقسیم کنید، میتوانید فاصله تا ستاره را بر حسب سال نوری به دست آورید.منجمان به طور کلی معیار پارسک را نسبت به سال نوری، برای اندازه گیری مسافت ترجیح میدهند ،علاوه بر این محاسبات و اندازه گیری های اختلاف منظر تنها میتواند برای به دست آوردن فاصله از اجرامی که تقریبا به خورشید نزدیک هستند استفاده شود.
مثال:
۴٫۳۶ سال نوری = ۰٫۷۵ ثانیه قوسی /۳٫۲۶
که برابر است با ۲۵٫۶۵تریلیون مایل یا ۱٫۳۳ پارسک نسبت به نزدیکترین ستاره.

۱٫۲٫ مدل سازی فواصل نزدیک و درون منظومه شمسی
Robert Burnham مدل پیشرفته ای را ارائه میکند که با عبارات معمولی به ما نشان میدهد که فضای میان ستاره ها چقدر است. برای دریافتن این مسافت ما باید دو نمونه از مسافت های واقعی در فضا را بدانیم:

همانطور که در بالا اشاره شد فاصله زمین تا خورشید در حدود ۹۲۹۶۰۰۰۰ مایل ( ۱۴۹۶۰۵۰۰۰کیلومتر) است که معمولا به صورت ۹۳میلیون مایل یا ۱۵۰میلیون کیلومتر گرد میشود.این فاصله را یک واحد نجومی میگویند.
یک سال نوری مساوی ۶۳۲۹۴ واحد نجومی است. به طور تصادفی این عدد تقریبا همانند عدد اینچ در واحد مایل رسمی است که برابر است با ۶۳۳۶۰٫ بنابراین عدد تقریبا یکسانی برای اینچ در واحد نجومی ( ۹۲۹۶۰۰۰۰×۶۳۳۶۰) همانند عدد مایل دریک سال نوری (۹۲۹۶۰۰۰۰×۶۳۲۹۴) وجود دارد. اینها واقعا اعداد بزرگی هستند.
بیایید کمی بیشتر به اینچ بپردازیم.
Burnham معیاری را در مدل خویش تنظیم کرده است که طبق آن یک اینچ برابر با یک واحد نجومی یا ۹۳ میلیون مایل است. پس در مدل ما نیز یک مایل برابر یک سال نوری میشود.
این مقیاس میتواند به صورت ۱:۶۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ هم بیان شود. آن یک واحد نشان دهنده ی ۶ تریلیون است.
حالا بیایید به شرح مدل کوچک مقیاس Burnham از منظومه شمسی خودمان در این مقیاس بپردازیم. ما فاصله زمین تا خورشید را میدانیم که در این مدل معادل یک اینچ خواهد شد. پس در این مدل خورشید به چه بزرگی خواهد بود؟ قطر خورشید در حدود ۸۷۰۰۰۰ مایل است پس در مدل ما خورشید کمی کمتر از ۰٫۰۱ یک اینچ خواهد بود. که به صورت نقطه ای بسیار کوچک میشود.زمین هم به اندازه یک اینچ از خورشید فاصله دارد و اندازه اش بسیار کوچک است(″۰٫۰۰۰۰۹) که ممکن نیست بدون کمک میکروسکوپ بتوان آن را دید!

شعاع مداری پلوتو ۳۹٫۵ بار بزرگتر از شعاع مدار زمین است بنابراین فاصله پلوتو تا خورشید باید ۳۹٫۵ اینچ باشد یا به طور دقیق یک متر از خورشید فاصله داشته باشد.

Heliosphere که ناحیه ایست در اطراف خورشید که بادهای خورشیدی تا آن قسمت نفوذ میکنند ، در مدل ما حدود ۷پاست(۷ feet ). اما نزدیکترین ستاره به ما در کجا قرار میگیرد؟ نزدیکترین همسایه ما یعنی آلفا قنطورس که بیش از ۴ سال نوری از ما فاصله دارد، در فاصله بیش از ۴مایل در مدل ما قرار دارد. بله، ۴مایل. در این مدل خورشید ما به صورت لکه ای بسیار کوچک است و تا لکه کوچک بعدی ۴ مایل فاصله دارد و فضای بسیاری نیز در این میان وجود دارد. اما در این مدل کوچک اندازه کهکشان ما چقدر است؟ کهکشان مدل ما ممکن است ۱۰۰۰۰۰ مایل امتداد داشته باشد. این دیسک نازک با بازوهای مارپیچ میتواند ضخامتی در حدود ۱۰۰۰ مایل داشته باشد.برآمدگی مرکزی آن ناشی از وجود ستاره ها ممکن است ۶۰۰۰مایل باشد. اما کهکشان ما تنها یکی از هزارن میلیارد کهکشان مرئی است که با ابزار آلات امروزی قابل رصد است. در هنگام شب به نظر میرسد که آسمان مملو از ستارگان است که در فاصله ی کمی قرار دارند اما در حقیقت ستاره ها با فواصلی در حدود ۱۰میلیون بار بیشتر از قطرشان از هم فاصله دارند.

۳و۱٫ مسافت و گرانش

به یاد داشته باشسد که طبق رابطه نیوتون،نیروی جاذبه با مربع فاصله بین دوجرم کاهش میابد. بنابراین نیروی جاذبه بین دو لکه که در فاصله ی ۴مایلی قرار داند به آن صورت نیرومند نیست در حقیقت نیروی جاذبه بین دو ستاره در فاصله ۴ سال نوری بسیار ناچیز است. بگذارید با استفاده از معادله نیوتون این مسئله را بررسی کنیم.
در معادله ساده زیر F همان نیرو بر حسب نیوتون ، G یک عدد بسیار کوچک است که ثابت گرانش گفته میشود، M1 و M2 نیز جرم های تخمین زده شده از دو ستاره بر حسب کیلوگرم و r فاصله ی مراکز دو جرم برحسب متر است. منجمان بیشتر از سیستم های متریک و SI به جای سیستم های مرسوم اینچ ،feet ، مایل ، پوند و اونس استفاده میکنند که استفاده از آنها راحت تراست.هرچند که نتیجه محاسبات که در انتهای شکل ارائه شده است، اثر گرانش بر روی سطح زمین، یک gee(برای گرانش) گفته می شود، و بدون در نظر گرفتن این سیستم اندازه گیری است.
F = G × (M1 × M2) ÷ r²

محاسبه نیروی گرانش اعمال شده روی خورشید به وسیله آلفا قنطورس

این دو ستاره علیرغم جرم فوق العاده زیادشان، شتاب گرانشی ناچیزی بریکدیگر اعمال میکنند. هر نیرویی که رفتار اجرام را در فضا کنترل میکند باید به اندازه کافی قوی و کار آمد باشد تا در ورای این مسافت های بی کران قادر به این باشد که اجرام را همچنان به فعالیت وادارد.
قانون گرانش نیوتون کارش را در توضیح نیروهای کششی و حرکات مداری در ناحیه محدودی از منظومه شمسی به خوبی انجام میدهد اما نیروی نسبتا ضعیف گرانشی فقط در صورتی میتواند به شکل موثری عمل کند که به هیچ عنوان چیزی در فضای میان ستاره ای نباشد و یا نیرویی که بتواند بر آن میزان گرانش غلبه کند.

https://www.thunderbolts.info/wp/2011/09/02/essential-guide-to-eu-chapter-1/

مترجمین راهنمای ضروری جهان الکتریکی:

فرزین حسینی، سبا حفیظی، نسترن ختایی، سمانه فتحیه، ساناز مفیدی احمدی، فرشته معماریان، پروین هویدا و ثمین یزدی

هرگونه کپی برداری تنها با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” امکان پذیر می باشد