Credit: Yale University/Hubble Space Telescope Frontier Fields.

اخترفیزیکدانان روی ماده تاریک تمرکز کرده‌اند.

مطبوعات علمی متقاعد شده‌اند که ماده‌ی تاریک وجود دارد. آن‌ها باور دارند که جنبه‌هایی از این نظریه وجود دارد که می‌تواند شناخته شده باشد. در حالی که ماده تاریک، با تعریف‌های بسیار آن، غیر قابل دسترسی است، اغلب نوشته می‌شودکه اخترشناسان توانستند اثرات آن را ببینند. گفته می‌شود که کهشکان‌ها با سرعت بیشتر از آنچه پیش‌بینی می‌شود به دور خود می‌چرخند و برای محاسبه‌ی  ناهمگونی‌های رصد شده، ماده قابل مشاهده‌ی کمی وجود دارد. فرض براین است که ماده تاریک در کیهان بسیار زیاد است. اخترشناسان تصور می‌کنند که %۸۵ آن از ذرات غیر باریونی تشکیل شده است. این ذرات چه هستند که بعد از دهه‌ها پژوهش هنوز ناشناخته باقی مانده‎اند.

ناتاراجان اخترفیزیکدان دانشگاه ییل (Yale) می‌گوید:

“در حالی که مقدار و مشخصات دقیق ماده تاریک و نحوه‌ی توزیع آن در کیهان را در دست داریم، اما هنوز ماهیت این ذرات در هاله‌ای از ابهام باقی مانده‌ است.”

باوجود این ابهامات، دانشمندان دانشگاه ییل براساس پدیده‌ی بسیار محتمل لنزینگ گرانشی، یک نقشه‌ی ماده تاریک ساخته‌اند. از آنجا که چندین بار در تصاویر روز گذشته درمورد لنزینگ گرانشی بحث شده است قصد این مقاله پرداختن به این موضوع نیست. این ایده از نظریه‌ای سرچشمه می‌گیرد که فرض می‌کند فضا و زمان می تواند خم شود و نور اجرام دوردست به وسیله‌ی اجرام نزدیکتر متمرکز می‌شوند.

گفته می شود که ماده تاریک جرم اضافه‌ای است که لنزینگ گرانشی را ممکن می کند. تیم دانشگاه ییل به منظور ساخت نقشه‌ی ماده تاریک خودشان در شکل اجرام لنز شده تغییراتی ایجاد کرده اند. تعجب آور نیست که یک مقاله‌ی مطبوعاتی در مورد این مطالعه بیان می‌کند”… نقشه، خیلی شبیه به شبیه‌سازی‌های کامپیوتری ماده تاریک است که به صورت نظری توسط مدل ماده تاریک سرد پیش بینی می‌شود.”

نظریه جهان الکتریک به یک مولفه‌ی نامریی و غیرقابل دسترس نیازی ندارد.

مشکلات زیادی در مواجهه با نظریه ماده تاریک وجود دارد، اما کیهان شناسان همچنان روی این نظریه برای نشان دادن فواصل اجرام از یکدیگر، سن آن ها، و ساختار آن ها پافشاری می‌کنند. این پافشاری به منظور حفظ نظریه‌ی گرانشی کیهان می‌باشد.

از آنجا که ماده تاریک در هیچ طیفی تابش الکترومغناطیسی ندارد، تنها چاره برای اثبات وجود آن، مشاهده‌ی اثرات گرانشی آن روی ماده‌ی مرئی است. تصور می‌شود که کهکشان‌ها جهت حفظ ساختار خود به ماده‌ی تاریک نیاز دارند. اخترشناسان می‌گویند بدون آن، کهکشان ها از هم جدا می شوند.

نظریه‌های متعارف با در نظر گرفتن اینکه کهکشان‌ها ساختاری بر اساس گرانش دارند و مطیع قوانین مکانیک و تکانه هستند علنا دچار ایراد شده اند. با این حال، کهکشان‌ها “گرداب‌های ستاره‌ای” هستندکه به گرانش بستگی دارند- نیرویی که هنگامی که با الکترومغناطیس مقایسه می‌شود بسیار ضعیف است. کهکشان‌ها اجرامی آسمانی هستند که به صورت الکتریکی فعالند و هر ستاره یک منبع جریان است. الکتریسیته‌ای که از طریق پلاسمای گردو غباری جریان می‌یابد مسئول تولد کهکشان‌ها و ستارگان است، چنین جریان‌ الکتریکی را جریان‌ بیرکلند (به افتخار کاشف آن، کریستین بیرکلند) ‌می‌نامند.

جریان‌های بیرکلند به صورت مارپیچی به هم می‌پیچند. تجزیه و تحلیل مقطعی از این مارپیچ‌ها در آزمایش‌های آزمایشگاهی، شکل میله‌ای – مارپیچی یک کهکشان را نشان می‌دهد. از آنجا که کهکشان‌ها در طبیعت بیشتر الکتریکی به نظر می‌رسند، هنگامی که شکل و رفتار آن‌ها را شبیه‌سازی می‌کنیم نیروهای الکترومغناطیسی روی آن‌ها با قدرتی عمل می‌کنند که گرانش می‌تواند نادیده گرفته شود.

الکتریسیته در کهکشانی مانند راه شیری جریان می‌یابد، از قطب‌ها خارج می‌شود و از طریق بازوهای مارپیچی به داخل کهکشان برمی‌گردد. به احتمال زیاد یک مدار در دیسک کهکشانی قرار دارد که قدرتش را از جریان‌های بیرکلندی می‌گیرد و کهکشان را به بقیه‌ی جهان متصل می‌کند. احتمالا، رشته‌های الکتریکی دارای میدان مغناطیسی که طول آن‌ها از مرتبه‌ی میلیارد سال نوری است، مسئول انتقال قدرت از یک نقطه‌ی فضا به نقطه‌ی دیگر هستند.

جریان‌های بیرکلند بین کهکشانی از میان کهکشان ها عبور می‌کنند، مانند راه شیری که ممکن است پرتویی مارپیچی از ذرات در لبه‌های صفحه‌ی کهکشانی تولید کند که به یک حلقه از ستارگان انرژی می‌بخشد. سیستم پویش دیجیتالی آسمان اسلون (SDSS) همچین حلقه‌ای که راه شیری را در فاصله‌ی ۱۲۰۰۰۰ سال نوری احاطه کرده است، پیدا کرد. نظریه‌ی ماده تاریک، همراه با گمانه‌زنی‌های همراه آن، زمانی که اثرات الکتریسیته در نظر گرفته شود می‌تواند نادیده گرفته شود.

استفان اسمیت

ترجمه: فرزین حسینی

Mapping The Absurd

دانشمندان ناسا نیز در واکنش به این اتفاق اعلام میکنند که هردو فضاپیما، یعنی پایونیر و اولسیز هردو بیش از هزاران کیلومتر از مسیر خود خارج شده اند. در حال حاضرهیچ توجیحی برای این انحراف ناوبری وجود نداره، گمانه زنی هایی زیادی وجود دارد که درباره ی نیرویی اسرارآمیز از طرف یک حجمی از مواد ساختگی در فواصل دور صحبت میکند. از جمله این موارد میتوان به فضای خمیده ی چندبعدی، انرژی تاریک و اصطکاک ماده ی تاریک اشاره کرد. از موارد دیگری در این زمینه دیفرانسیل گرانشی ضد ماده است که به عنوان توضیحی برای کاهش شتاب و سرعت مطرح شده است.

… منجمین با وجود همچین اطلاعاتی در حیرت بودند، به این دلیل که مدل استاندارد حرکت در کیهان در تضاد با مدل گرانشی بود.

دینامیک اصلاح شده ی نیوتونی (MOND)، نظریه ای است که در سال ۱۹۸۲ توسط موردهای میلگرم گسترش یافت، و به عنوان یک جواب احتمالی برای این سرعت مشاهد شده سنجیده شد، اگرچه که خود میلگرم احساس میکرد که این نظریه زاید مناسب نیست و سخت میتوانست توجیه کند که همچین تاثیری بر جرمی به این کوچکی داشته باشد. شاید این پیشنهاد دقتی نه چندان بیشتری از بقیه که قبلا گفته شد نداشته باشد.

به هرحال در مقیاس های بزرگ، طبق نظریه ی موند، گرانش می تواند وابسته به شتاب باشد. از آنجا که سرعت اندازه گیری شده برای ستارگانی که در لبه های کهکشانی هستند بیشتر مقدار پیشبینی شده بود، میلگرم این مسئله را بیانکرد که گرانش یتواند به دوورت وجود داشته باشد: ۱ حالت اول که وابسته به مربع فاصله است – گرانش نیوتونی و ۲ گرانشی که بصورت خطی است و با افزایش فاصله مقدارش کاهش می یابد – موند.

موند جایگزینی برای گرانش ماده ی تاریک سرد بود. زمانی که ستارگانی در حومه ی دیسک کهکشانی با سرعتی بیشتر از سرعت ممکن خودشون در حال حرکت بودند، کشف شدند، این ایده مطرح شد که باید این تاثیر از طف یک جرم نامرئی و غیر قابل دتکت باشد. در کوتاه مدتی محاسبات و پیشبینی هایی صورت گرفت که نشان میداد حجم ماده ی تاریک حدود ۵برابر ماده ی معمولی حول کهکشان است و این مقدار هنوز تا مقدار نهایی پیشبینی شده فاصله دارد. این ماده ی نامرئی هست که تاثیر خودش را به قدرت نشان می دهد.

هردو پدیده ی مطرح شده، یعنی کاهش سرعت فضاپیماهای منظومه ی شمسی و سرعت غیرقابل انتظار ستارگان در کهکشان، میتواند با یک عامل توجیه شوند: الکتریسیته ی جریان یافته در غبار پلاسما.

یک فضاپیمای حرکت کننده در میان سیارات، کم کم دارای یک دیفرانسیل بار شارژ شده ی منفی می شود که با بار مثبت خورشید اندرکنش می کند.این میدان الکتیریکی ضعیف در مسیر طی شده در مدت تقریبا یکروز بدون هیچگونه کاهش نیرو و یا تولید اضافه ی باری که آن را به اسم باد خورشیدی می شناسیم باعث جذب اجرام با بار مخالف به سمت خودش می شود.

ویژگی خطی نظریه ی موند درواقع یک اشاره ی قوی به فعل و انفعلات واقعی است که در کهکشان ها و همچنین در سیستم های ستاره ای در جریان است. از آنجایی که در مقیاس هایی میتواند ناشی از مغناطش باشد، برای مثال میدان های الکتریکی کهکشان را شیری، بیشتر شبیه چیزی است مه در سطح خورشید انجام می گیرد که اجرامی شارژ شده ای در سطحش نفوذ می کنند.

خورشید سیارات دور خود را تنها با نیروی گرانشی نگه نمی دارد، بطور غیرمستقیمی میدان های الکتریکی نیز به عنوان نیروی اضافی در این عمل شرکت دارد. این میدان الکتریکی کهکشان ها است که ستاره ها را در مدارهای خودشان نگاه می دارد، در مکان هایی که کمترین قدرت را میدان گرانشی دارد. …

وال تورنهیل، به عنوان یکی از مدافعان جهان الکتریکی می نویسد: “کاملا احساس می شود که برای درک بهتر جهانی از داشته هایمان باید قوانین فیزیک خود را هرچند نامطلوب، بازنویسی کنیم. نیازی نیست که ما مشکلی با ماهیت گرانشی داشته باشیم وقتی که در این نمونه ها رازهایمان با دانش پذیرفته شده ی الکتریسیته که طبیعت جهان است حل می شود.

این رمز و راز تنها ناشی از آموزش اشتباه اخترفیزیکدانان می باشد. … در نتیجه ی این تدریس اشتباه، به جز انتقالات و تاثیرات گذرا، هیچگاه الکتریسیته ی موجود در فضا مورد توجه قرار نگرفت.

استفان اسمیت

ترجمه: بردیا قبادی

]]> http://persiantbolts.com/%d9%81%d8%b6%d8%a7-%d8%b2%d9%85%d8%a7%d9%86-%d8%b1%d8%a7-%d8%ae%d9%85%db%8c%d8%af%d9%87-%d9%86%da%a9%d9%86%db%8c%d8%af/feed/ 0 http://persiantbolts.com/%d9%81%db%8c%d9%84%d9%85-%da%a9%d9%88%d8%aa%d8%a7%d9%87-%d8%af%d8%b1-%d9%88%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%a7%d8%af%d9%87-%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%da%a9/ http://persiantbolts.com/%d9%81%db%8c%d9%84%d9%85-%da%a9%d9%88%d8%aa%d8%a7%d9%87-%d8%af%d8%b1-%d9%88%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%a7%d8%af%d9%87-%d8%aa%d8%a7%d8%b1%db%8c%da%a9/#comments Fri, 14 Apr 2017 16:22:49 +0000 http://persiantbolts.com/?p=1139 یکی از داده های کشف شده مهم توسط ماهواره پلانک، کشف چشمه تابش سنکروترونی از نواحی مرکزی کهکشان راه شیری بود، این کشف را دال بر تمرکز بیش تر ماده تاریک در نواحی مرکزی کهکشان دانستند که همچنان هم مدلسازی ها بر اساس آن جریان دارد، در این بین برخی فیزیکدانان بر این باورند که این تحلیل به صورت تک بعدی تنها با در نظر گرفتن گرانش صورت پذیرفته و در صورت لحاظ کردن متغیرهای الکترومغناطیسی در نواحی مرکزی کهکشان شاید بتوانیم بیش تر به حقیقت نزدیک شویم، در این فیلم کوتاه ۶ دقیقه ای مل اکسون (Mel Achson) از پروژه آذرخش و پروفسور جرمی دیویس (Jeremy Dunning – Davies) از دانشگاه Hull امریکا انتقادات خود را به تحلیل های اولیه این کشف ابراز کرده اند.

زیرنویس گذاری و ترجمه این فیلم توسط آرمیتا حاجی زاده انجام شده و حجم آن حدود ۳۰ مگا بایت است.
برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

عکس های اشعه ی ایکس و فروسرخ نشان داده است که حلقه ی سه بعدی پلاسما (حلقه ی دونات شکل)، یا پلاسموید، کمتر از ٢ سال نوری فاصله دارد. به دلیل اینکه گرد و غبار نور مریی بلوک(مسدود) کرده است، نمایش هسته (مرکز) تا زمان ظهور تلسکوپ هایی که توانایی دیدن پرتوی فروسرخ و ایکس را دارند،ممکن نبوده است؛ زیرا این پرتوها میتوانند به گرد وغبار نفوذ کنند. تابش اشعه ی ایکس از پلاسموید به نوعی ست که از ستاره های خیلی مشتعل(برانگیخته) ساطع می شود، که نشان دهنده ی فشار الکتریکی بسیار قوی می باشد. میدان الکتریکی قوی در پلاسموید مانند یک شتاب دهنده ی ذرات عمل میکند. الکترون ها به سرعت های بالایی شتاب داده می شوند ودر یک میدان مغناطیسی به طور مارپیچی حرکت خواهند کرد و اشعه ی ایکس ساطع میکنند.

همچنین هنگامی که از کنار یک یون سنگین تر عبور میکنند هم اشعه ی ایکس ساطع میکنند. در پلاسموید، یون ها (در درجه ی اول هیدروژن و هسته ی هلیوم) را هم به سرعت های بالا شتاب می دهد. یون ها با هم برخورد کرده و آمیخته می شوند تا هسته ی سنگین تری را بسازند. این توضیحات از روی مشاهدات پلاسمویدیه غنی شدن اکسیژن وآهن می باشد.

پلاسموید، ژنراتوریست که به پرتابه های متناوب از یک هسته ی کهکشانی نیرو(قدرت) میدهد. در یک جریان کهکشانی، انرژی الکتریکی به سمت داخل در امتداد بازوهای مارپیچی در جریان است، در حینی که در جریان است ستاره ها را روشن کرده، و در مرکز پلاسموید متمرکز و ذخیره می شود. هنگامی که پلاسموید به یک چگالی آستانه میرسد، معمولا در امتداد محور چرخش کهکشان دشارژ میشود. این روند میتواند در یک آزمایشگاه با دستگاه پلاسمای کانونی تکرار شود.

این تخلیه ی انرژی (دشارژ) یک جتی از نوترون ها، یون های سنگین، و الکترون ها را تشکیل میدهد. نوترون ها به شکلی از غلظت ماده فرو پاشی میکنند که به عنوان کوازارها پدیدار می شوند. نیروهای مغناطیسی، جت را به رشته های باریکی که از هزاران سال نوری به هم چسبیده باقی مانده اند، محدود میکنند. معمولا جت در دولایه ای هایی که چندین بار سایز کهکشان را گسترش داده و در فرکانس های رادیویی ؟ تابش کرده اند، پایان می پذیرد. جریان های منتشر شده در ابتدا به سمت هواپیمای استوایی کهکشان جاری می شوند و سپس مارپیچی به سمت هسته برمی گردند.

یک هسته ی پلاسمویدی اولین بار در کهکشان آندرومدا، همسایمان و احتمالا مادرمان، کشف شده است. با کشف پلاسموید در هسته(مرکز) راه شیری، می توانیم انتظار اکتشافات مشابهی را در تمام کهکشان های مجاور داشته باشیم.

ترجمه: ثمین یزدی

منبع:

Milky Way Plasma-focus Plasmoid

Translator: Samin Yazdi

استفاده از این مطالب این تارنما، با ذکر نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” امکان پذیر است