یکی از فوران های خورشید جرمی به نزدیکی جرم زمین دارد.

” می دانید یک روز بدون درخشش خورشید…چیست؟…..شب ”

استیو مارتین

طبق مدل خورشید الکتریکی، خورشید یک الکترود شارژ شده ی گسترده در مدار های الکتریکی کیهانی است. همانطور که قبلا بیان شد، الکترود منفی نامرئی که به کاتد مجازی یا همان هیلوسفر معروف است، در حد نهایی تخلیه ی تاج خورشید در فاصله ای میلیون ها کیلومتر از سطح خورشید قرار دارد. این ساختار به عنوان لایه های دوتایی شناخته شده، لایه ای از پلاسمای خورشید که از پلاسمای کیهانی محیط شده به دور خود ایزوله شده.

اختلاف ولتاژ بین خورشید و لایه های کهکشانی ممتد به غلاف مرزی که در واقع مرز انتقالی بین پلاسمای خورشیدی و فضای میان ستاره ای یا (ISM) است. در داخل هیلوسفر ضعیف، میدان الکتریکی ثابت مرکز خورشید به اندازه ای قدرت دارد که میتواند باعث تخلیه و دشَارژ خورشید شود. این تخلیه ها و دشارژ پلاسمای مغناطیسی در لایه های سطحی خورشید مرئی و مشاهده پذیر هستند.

کرومسفر در ۵۰۰ کیلومتری سطح خورشید قرار دارد، منطقه ای که سردترین دمایش ۴۴۰۰ کلوین است. در بالای کروموسفر، در ارتفاع ۲۲۰۰ کیلومتری دما به مقدار ۲۰۰۰۰ کلوین افزایش می یابد. دما به دنبال این ۱۰۰ ها هزار کلوین بالا می رود، به آرامی افزایش می یابد تا هنگامی که به مرز ۲ میلیون کلوین در کرونا یا تاج خورشید می رسد. این گرادیان معکوس دما در واقع با مدل دشارژ و مدل الکتریکی همخوانی دارد ولی در تضاد با واکنس هسته ای در مرکز خورشید است.

یک میدان الکتریکی، که از تمرکز و پیچش جریان های بریکلند کیهانی که در خورشید ایجاد می شود، باعث حرکت دورانی ذرات شارژ شده می شود:  یک فضا-غشای شارژ شده مثبت در نزدیکی خورشید که در واقع ذرات شتابدار یونی مثبت هستند و به شکل باد منظومه ای در می یایند. همانطور که بیان شد میدان الکتریکی بین سیاره ای بسیار ضعیف است. هیچ رصدخانه ی خورشیدی یا بهتر بگوییم منظومه ای تا به حال ساخته نشده است که بتواند اختلاف ولتاژ، در یک امتداد ۱۰۰ متری را اندازه گیری کند، اما بادهای خورشیدی تاییدی بر میدان الکتریکی خورشید است، همین عامل کافی است که این رانش یونی تا انتهای منظومه ی شمسی جریان یابد.

در طول دوره ی فعالیت بالا، پالس های الکترومغناطیسی ملیون ها تن ذرات شارژ شده در خورشید را پخش کردند.

آن ها معمولا حرکت های آهسته ای دارند، بطوری که برای رسیدن به زمین زمان تقریبی ۲۴ ساعت لازم است. این فوران های جرمی یا CME در اتمسفر مولکولی قطبین خارج شده و نتیجه ی شفق های قطبی را اجاد می کنند. اگر قدرت کافی را داشته باشند، آن ها می توانند جریان های قدرت مندی در خطوط میدان هم ایجاد کنند، به دلیل اینکه مانند جریان الکترون های شارژ شده در یک سیم است.

اعتقاد غالب بر این عقیده استوار است که خورشید ذرات شتابدار مانند الکترون و پروتون را از سطح خود به همان شکلی که امواج صوتی منتشر می شوند، به خارج انتشار می دهد. ضربان های پرانرژی فتوسفر خورشید که به عنوان یک راهنما برای انتشار موج هستند، گاز های داغ را به شمت بیرون در راستای یک لوله ی شار مغناطیسی به بیرون هل می دهد. ساختاری که به شکل سیخک یا خار (Spicules) افزایش یافته به مقدار هزاران کیلومتر از فتوسفر گاز داغ را با خود حمل می کند.

نظریه ی خورشید الکتریکی، و از طرف دیگر، پیشنهاد این نوع فعالیت ها که عامل آن پدیده ی الکترودینامیک بدون جنبش و حتی انرژی الکترواستاتیک است.  فرض اساسی مدل خورشید الکتریکی بر اساس این است که تمام اجرام در پلاسما غوطه ور بوده و همگی توسط جریاناتی با هم در ارتباط هستند.  حتی خورشید نیز ازین ارتباط مستثنی نبوده و با کهکشان و سیارات منظومه خود در ارتباط بوده، این رفتار شبیه رفتار ذرات و شارژ شده در طبیعت خودشان است.

استفان اسمیت

ترجمه بردیا قبادی بیستونی

پ.ن: برگردان نام اصلی این متن به فارسی “گرما، زیر یقه” می باشد.

Hot Under the Collar – Translator: Bardia Ghobadi Bisotooni

هرگونه کپی برداری این از این اثر با ذکر نام آذرخش پارسی بلامانع است.

“من می دانم که خیلی از منتقدان می گویند که برای این چنین واکنش هایی، ستاره ها به اندازه ی کافی داغ نیستند. خب خودشان هنوز در شناخت این راه دچار مشکل هستند، ما به آنها میگوییم بروید و جایی داغ تر پیدا کنید.”

– آرتور ادینگتون

خورشید عمدتا از هیدروژن ( ۷۱% )، هلیوم ( ۲۷% ) و از عناصر دیگری به میزان کمتر که به ترتیب شامل اکسیژن، نیتروژن، سولفور، کربن و ۶ عنصر دیگر ساخته شده است. اگرچه میتوان تمام عناصر روی زمین را بر روی طیف خورشید دید، اما ۱۲ عنصر نام برده شده، ۹۹٫۹% از جرم خورشید را تشکیل می دهند.

خورشید ۱،۳۹۰،۰۰۰ کیلومتر قطر دارد و با یک تقریب مناسب جرم آن ۳۰^۱۰*۱٫۹۸ کیلوگرم است. درجه حرارت سطح خورشید ۵۸۰۰ کلوین اندازه گیری شده که با این نسبت، پیش بینی می شود که در مرکز آن دمای ۱۵۶۰۰۰۰۰ وجود داشته باشد. همان طور که در مدل های استاندارد بیان می شود خورشید باید در مقابل فشار گرانشی خود، یک فشار مخالف رو به بیرون داشته باشد، در غیر صورت در خود فرو ریخته و به یک توپ جامد کوچک تبدیل می شود. این تئوری بیان می کند که باید یک منشاء انرژی در درون خورشید وجود داشته باشد که به این نیروی گرانشی غلبه کند.

در دیدگاه آرتور اِدینگتون(Arthur Eddington) که در کتاب کار کلاسیکش “قانون کلی درون ستارگان” بیان شده، تنها واکنش های هسته ای توانایی تولید این چنین انرژی هایی را دارند که خورشید را در طول میلیون ها سال در مقابل فشار گرانشی خود و یا در اصطلاح ” در مقابل وزن خود ” حفظ کنند. چون فعل انفعالاتی که داشنمندان برای واکنش های هسته ای فیوژن( همجوشی هسته ای) بیان می کردند، تا چندین سال پس از نظریه اِدینگتون مدل سازی ریاضی نداشتند، تا آن زمان بیشتر حرف های اِدینگتون جنبه ی باور و اعتقادی داشت ، تا جنبه تحقیقاتی و علمی .

بطور فرض، چگونه خورشید گرما و نوری که برای ادامه ی حیات کره ی ما نیاز است را تولید می کند ؟

در نظریه ی همجوشی، زمانی که خورشید در حال بیرون آمدن از سحابی خود و به دنیا آمدنش بود، گازهای آن بخاطر گرانش در کنارهم جمع شدند تا زمانی که دمای آنها به ۱۰ میلیارد کلوین رسید. در این زمان، اتم های هیدروژن به ذرات مستقل الکترون و پروتون واپاشی کردند و پروتون ها آزاد شدند و با یکدیگر برخورد کردند. اولین برخورد ها بین پروتون ها، اولین مرحله است از واکنش های هسته ای که زنجیره ی پروتون-پروتون خوانده می شود.

هنگامی که پروتون ها در آن دما باهم برخورد می کنند، سرعت کافی برای فیوز و ترکیب شدن با ذرات دیگر را دارند: دوتریوم، پوزیترون و یک نوترینو. دوتریوم ترکیب پروتون-نوترون هست، و پوزیترون، یک الکترون با بار مثبت است. نوترینوها شبیه به الکترون هستند، با این تفاوت که بار الکتریکی ندارند و تقریبا جرم کم و برابری با الکترون دارند. نوترینو ها بر خلاف الکترون ها که بار الکتریکی دارند و تحت تاثیر نیروی میدان الکترومغناطیسی ، به آنها نیرو وارد می شود، نیرویی از طرف میدان احساس نمی کنند.

مرحله ی دوم در واکنش های پروتون-پروتون، تشکیل ساختار هلیوم۳ است زمانی که دوتریوم با یک پروتون دیگر ترکیب می شود و در همین حال پرتوی گاما آزاد می شود. یک هلیوم۴ و دوعدد نوترون نتیجه ی نهایی واکنش است، با این توضیح که این نتیجه می تواند توسط مسیر های زیادی در واکنش های متفاوت، تولید شود.

در حقیقت، همان طور که والاس تورنهیل به عنوان یک نظریه پرداز مدل الکتریکی بیان می کند،  ستاره ها در یک غلاف پلاسمایی قرار گرفته اند که ممکن است به اندازه یک روز نوری طویل باشد. آنها مرز های بین نواحی تاثیرگذاری الکتریکی ستاره ها و جریان های حرکت کننده در داخل کهکشان هستند:

غلاف پلاسمایی خورشید یا هلیوسفر آن، ۱۰۰ برابر فاصله ی زمین تا خورشد، گسترش یافته است. برای اینکه بتوانیم یک دید درستی نسبت به ابعاد و اندازه ی هلیوسفر خورشید داشته باشیم، به این فکر کنید که می شود کل ستارگان کهکشان راه شیری را در فضای بین مدار پلوتو و خورشید جای داد. هیلوسفر خورشید میتواند ستارگان ۸ کهکشان راه شیری را در خود جای دهد. از نوع رفتار فوتوسفر سردی که خورشید دارد می توان نتیجه گیری کرد که خورشید یک آند یا یک الکترود با بار مثبت دردشارژهای کیهانی است. کرومسفر قرمزنقطه مقابل روشنایی بالای سطح آند در یک تیوب دشارژ است. زمانی که چگالی جریان برای سطح آند بسیار زیاد باشد، پلاسمای ثانویه ی روشنی در درون پلاسمای اولیه ایجاد می شود. این  اتفاق “Anode Tufting” نامیده می شود. روی خورشید، این آندها در کنار هم قرار می گیرند و دانه های خورشید را تشکیل می دهند که به نظر دانه های ریز می رسند.

ستارگان قدرت خویش را از بیرون می گیرند نه از درون. واکنش های هسته ای در روی سطح آن اتفاق می افتد نه درون هسته.  بادهای خورشیدی به عنوان یک ارتباط مستقیم خورشید با سیارات خویش و خوشه ی کیهانی خودش هست، بنابراین نظریه ی ۹۰ساله ی چرخه ی هسته ای که کوره ی خورشید را روشن کرده است، نیاز به بازنگری دارد.

استفان اسمیت

ترجمه بردیا قبادی

Fusion Fires

Translation: Bardia Ghobadi

The Sun in many different wavelengths. Credit: NASA/SDO/Goddard Space Flight Center

متن فوق صرفا، جهت آگاهی علاقه مندان و خوانندگان با مواضع منتقدین مدل همجوشی خورشید و آشنایی با مدل جایگزین الکتریکی گزینش شده ، است، هرگونه استفاده از این ترجمه با ذکر نام مترجم و بخش فارسی پروژه آذرخش آزاد است.