Credit: B. Riaz, C. Briceno, E. Whelan, S. Heathcote

ستارگان کوتوله‌ی قهوه‌ای، دسته‌ی دیگری از اجرام درخشان (ستاره‌سان) هستند که جت‌هایی از ماده تابش می‌کنند.

یک گزارش خبری، کشف خروج جتی از ماده را از یک ستاره‌ی کوتوله‌ی قهوه‌ای گزارش می‌دهد. یک ستاره‌ی کوتوله‌ی قهوه‌ای، نام خود را از آنجا می‌گیرد که برای حفظ برهمکنش‌های گداخت هسته‌ای هیدروژن و درخشیدن همانند ستاره‌های بزرگتر از خودش، بسیار کوچک است.

معمولا جت‌های موازی شده را نتیجه‌ی فروریختن گاز ستاره‌ای به درون میدان گرانشی مفروض از یک سیاه چاله می‌پندارند. بر اساس نظریات، همانطور که آنها به دور سیاه چاله در مدارهای نزدیکتری می‌گردند؛ ذرات به سرعت‌های بسیار زیادی شتاب‌دار می‌شوند که این باعث برخورد‌های شدید می‌گردد که می‌تواند پرتوهای X و دیگر تابش‌های فرکانس بالا را تولید کند. در نهایت، به نحوی این شتاب، یک جت رشته‌ای قوی ایجاد می‌کند.

منجمان همچنین ذرات یونیزه شده و پرتوهای X را از ستارگان متغیر کشف می‌کنند که به اندازه‌ی زیادی سازمان یافته شده‌اند. برای آنان، توصیف چیزهایی که کشف کرده‌اند سخت است چون همانگونه که قبلا اشاره شد؛ نظریه‌ی در دسترس این است که گاز و گرد و غبار، همانطور که به دور یک سیاه چاله می‌گردند؛ توسط برخوردها انرژی یافته و یونیزه می‌شوند. صرف نظر از این منبع، تنها یک نیرو وجود دارد که می‌تواند یک جریان ماده را در فواصل بسیار طولانی کنار هم حفظ کند و آن نیروی الکترومغناطیس است. تنها برای ایجاد محصور سازی الکترومغناطیسی، با الکتریسیته است.

عدم درک اینکه جریان بار الکتریکی، میدان‌های مغناطیسی ایجاد می‌کند؛ به مدل‌های بسیاری منجر گردیده است که پاسخ‌های ناقصی را برای مسائل انرژی و محصورشدگی آماده می‌کند. برنده‌ی جایزه‌ی نوبل، هانس آلفون، اشاره کرد که پلاسما برای توانایی و سلیقه‌ی ریاضیدانان، “بسیار بغرنج و ناشیانه” است. آن “اصلا برای نظریات زیبای ریاضیاتی مناسب” نیست و نیازمند تجربیات آزمایشگاهی است.

آلفون مشاهده کرد که جهان پلاسما، “تفریحگاه نظریه پردازانی شده است که هرگز یک پلاسما را در آزمایشگاه ندیده‌اند. بیشتر آنان هنوز به فرمول‌هایی باور دارند که ما نادرست بودن آنها را از تجربیات آزمایشگاهی می‌دانیم. ” وی اندیشید که فرض‌های اساسی کیهان شناسان “با روش‌های ریاضیاتی خیلی پیچیده‌ای توسعه یافته‌اند و تنها خود پلاسما است که درک نکرد زیبایی نظریات چگونه هستند و مطلقا از پیروی آنها امتناع کرد. ”

همانگونه که پیش از این نوشته شد؛ ستارگان گره‌هایی در جریان‌های الکتریکی هستند. انرژی الکترومغناطیسی آنها می‌تواند در ورقه‌های جریان استوایی اطراف آنها ذخیره شود تا زمانی که چند رویداد پر و خالی شدن باعث گردد آنها یک تخلیه قطبی را انتخاب کنند. جت الکتریکی انرژی الکتریکی خود را از یک شتاب دهنده‌ی ذرات طبیعی می‌تواند دریافت کند؛ یعنی یک دولایه‌ی پلاسمایی با یک میدان الکتریکی قوی. میدان‌های مغناطیسی حلقوی به خاطر تخلیه پلاسمایی قطبی شکل خواهند گرفت و به یک کانال باریک محدود خواهند شد.

تجزیه و تحلیل سیارات غول گازی و مطالعه‌ی ارتباط آنها با کوتوله‌های قهوه‌ای، طرفداران جهان الکتریکی را به این نظریه سوق داد که وجود جت‌ها ، مخصوصا با در نظر گرفتن اثرات الکتریکی بر سیاره‌ی مشتری و زحل ؛ محل شگفتی و تعجب نیست. هر دوی این سیارات غول، جنبه‌هایی الکتریکی را نمایش می‌دهند که اگر در نظر بگیریم که آنها توسط میدان‌های الکتریکی قوی‌تر انرژی‌دار شده باشند؛ رفتارشان به راحتی می‌تواند به رفتار کوتوله‌ی قهوه‌ای بسط یابند. افزایش جریان الکتریکی به این صورت را می‌توان نشانگر تخلیه‌های الکتریکی قوی‌تر و بیشتری مانند جت‌ها دانست.

ترجمه: میلاد حاج ابراهیمی

Brown Jets

((همان‌گونه که سامانه‌ی خورشید، سیارات و دنباله‌دارها توسط نیروهای گرانشی به حرکت واداشته شده‌اند و اجزاء آنها در حرکت‌های خود باقی می‌مانند؛ به نظر می‌رسد سامانه‌های کوچکتر از اجسام نیز توسط دیگر نیروها، مخصوصاً توسط نیروی الکتریکی، به حرکت واداشته شوند و اجزاء آنها به طور مختلف در ارتباط با همدیگرتوسط این نیرو حرکت داده شوند.))

“آیزاک نیوتون”

از آنجایی که گردش اورانوس (آهوره) به دور خورشید، ۸۴٫۳ سال زمینی به طول می‌انجامد؛ تلسکوپ‌ها زمان کافی برای وارسی سطح و محیط اطراف آن را ندارند. تلسکوپ “کِک”در هاوایی فعالیت خودش را از  نوامبر ۱۹۹۰ آغاز کرد اما نخستین استفاده‌ی آن از اپتیک تطبیقی در اکتبر۲۰۰۳ بود. بنابراین تا سال ۲۰۰۳ به خاطر اعوجاج جوی، امکان تهیه‌ی تصاویر جزئی‌تر، از این سیاره با استفاده از تلسکوپ‌های مستقر در زمین وجود نداشت.

قطر اورانوس در استوا، ۵۰۷۲۴ کیلومتر می‌باشد؛ هر چند استوای آن در مقایسه با دیگر سیارات سامانه‌ی خورشیدی، تقریباً ۹۰ درجه نسبت به افق کج شده است. اکثر سیارات سامانه‌ی خورشیدی، بیشتر از ۲۴ درجه نسبت به راستای قائم کج نشده‌اند؛ این یعنی اورانوس به روی پهلوی خود می‌چرخد. تلسکوپ فضایی هابل رصدهای اورانوس را از حدود ۱۹۹۸ آغاز کرد؛ در نهایت آشکار شدن شفق‌های قطبی اورانوس طی این رصدها یک غافلگیری بزرگ برای دانشمندان بود. از آنجایی که قطب‌های میدان مغناطیسی روی اورانوس، ۵۹ درجه از محور چرخشی آن منحرف شده اند؛ شفق‌های قطبی، نزدیک قطب‌های این سیاره مشاهده نمی شوند.

فوران شفق‌های قطبی درخشان بر مشتری (هرمز) و زحل (کیوان) پدیده هایی شناخته شده هستند؛ اما فوران شفق‌ها بر اورانوس، به خاطر فاصله‌ی نسبتا زیادش از ما، به خوبی مطالعه نشده‌اند. برای اولین بار در سال ۲۰۱۲ تصویری از شفق های قطبی اورانوس توسط تلسکوپ فضایی هابل تهیه شد، و در سال ۲۰۱۴ از یک بیناب نگار برای تجزیه و تحلیل خصوصیات و مشخصات فرابنفش آنها استفاده شد. مشاهده شد که باد خورشیدی، باعث تقویت شدت شفق‌های قطبی در قطب‌های الکترومغناطیسی این غول گازی می شود، این اتفاق موجب غافلگیری و حیرت همه‌ی افراد در کمیته‌ی اجماع نجومی شد. گزارشاتی که منتشر شده آن رصدها را تصدیق می‌کند.

اورانوس به دلیل وقوع و ثبت طوفان‌های الکتریکی غول‌پیکری مورد توجه قرار گرفت که به نظر می‌آید در هیچ جای دیگری پدیدار نمی‌شوند. سیاره‌شناسان نمی‌دانند چرا آنها اتفاق می‌افتند؛ اما آنها شبیه طوفان‌هایی هستند که روی مشتری و زحل دیده شده اند. اورانوس همانند غول‌هایی گازی‌ خواهرش، انرژی بیشتری نسبت به آنچه از خورشید دریافت می کند تابش می‌کند( تقریبا۱٫۱ برابر بیشتر از انرژی که دریافت می‌کند را تابش می کند.).

طوفان دراگون (اژدها) اسرارآمیز زحل، به طور متناوب گرداگرد این سیاره حرکت می‌کند. لکه‌ی قرمز بزرگ مشتری، داغ‌تر از محیط اطرافش است و برای بیش از ۳۰۰ سال، در حال چرخش بوده است. در هر مورد، توان مورد نیاز برای پیش برد این پدیده‌ها، از الکتریسیته نشات می‌گیرد. از آنجایی که دمای متوسط اورانوس ۲۱۴- درجه ی سلسیوس است؛در نظر گرفتن و توجیه وجود بادهایی با سرعت ۵۸۵ کیلومتر برساعت در این سیاره دشوار است. این بادهای غیرعادی، شفق‌های قطبی و سامانه‌ی حلقه‌ای کم نور و ضعیف، احتمالاً توسط فرآیندهای الکتریکی که نقششان در سراسر کیهان شناخته شده است، ایجاد شده‌اند.

اورانوس، مانند زحل و مشتری، یک غلاف باردار لانگمویر (پلاسماکره) دارد که آن را از غلاف باردار خورشید جدا  می‌ کند. خورشید نیز به نوبه‌ی خود از فضای میان ستاره‌ای باردار جدا شده است. برهمکنش خورشید با شار بار الکتریکی در سامانه خورشیدی، می‌تواند به توصیف اثرات کشف شده توسط منجمان بر اورانوس بپردازد. محیط اطراف اورانوس همانند خواهرانش، به میزان زیادی باردار است. آیا اجسامی که از نزدیکی این سیاره می‌گذرند، مثلاً قمرهای بزرگ آن، رویدادهای الکتریکی ذاتی را به شیوه‌ی دنباله‌دارهای خورشید خراش آغاز کنند؟

اورانوس، یک جسم به شدت باردار و در حالت تعادل دینامیکی است؛ بنابراین همانطور که قمر مشتری “آیو” با مشتری توسط ریسمانهای شار قوی همپیوند شده اند، یک یا چند قمر این سیاره نیز می توانند، توسط این ریسمانها به اورانوس متصل شده باشند. وقتی باد خورشیدی، چگالی بار هر جسم را افزایش می‌دهد؛ آن اتصالات قوی‌تر می‌شوند. رصدهای طولانی مدت، باید یک مدل جهان الکتریکی را از سامانه‌ی خورشیدی تأیید کنند.

استفان اسمیت

ترجمه: میلاد حاج ابراهیمی

Electric Lights – Translator: Milad Hajebrahimi