آیا جریانات انتقالی و خطوط مرتعش میدان‌های مغناطیسی پدیده‌های پویای( دینامیک) رصد شده بر خورشید را می‌سازند؟

در مدل الکتریکی ستارگان، خورشید یک الکترود مثبت در یک مدار است، در حالی که الکترود منفی در جایی بسیار دورتر از مدار سیارات قرار دارد. این “کاتد مجازی” با نام هلیوپاز( Heliopause -لبه ی خارجی هلیوسفر) شناخته می‌شود.

همانطورکه مدل الکتریکی شرح می‌دهد، لکه‌های خورشیدی، زبانه‌ها، گرم شدن تاج، و همه‌ی فعالیت‌های خورشیدی دیگر به احتمال زیاد نتیجه‌ی نوسانات الکتریکی از کهکشان ماست. رشته‌های جریان بیرکلند، به آرامی از میان منظومه شمسی حرکت می‌کنند و مدار الکتریکی که به خورشید نیرو می‌دهد را پر از انرژی می‌کند. بار الکتریکی که به بیرون از خورشید جریان دارد، با بار مخالفی که به داخل خورشید در جریان است، تعادل دارد، گویا دگرگونیهای دمایی خورشید نشانگر قطبهای میدان مغناطیسی و یا شدت میدان اکتریکی آن است. اگر خورشید با بقیه‌ی کهکشان توسط “خطوط انتقال” جریان‌های بیرکلند در ارتباط باشد، پس با توجه به تفاسیر معمولی ویژگی‌های گیج کننده‌ای دارد که به احتمال زیاد نوسانات در جریانی که از مولد الکتریکی راه کهکشان می‌رسد را اثبات می‌کند.

رشته جریان‌های بیرکلد در خورشید

به گفته‎ مدل همجوشی در دمای بالای خورشید، هیدروژن توسط نیروی بسیار زیادی در هسته‌ی فوق چگال خود، خرد و به هلیوم تبدیل شده و مقدار بسیار زیادی انرژی آزاد می‌کند. تصور می‌شود دما در هسته به ۱۵ میلیون درجه سلسیوس وفشاری بالغ بر ۳۴۰ میلیارد اتمسفر برسد. مثالی متداول برای نشان دادن چنین فرایندی این است که فرض کنیم میلیون‌ها بمب هیدروژنی در مکانی محدود همزمان منفجر شوند، گفته می‌شود هر ثانیه ۷۰۰ میلیون تن هیدروژن به هلیوم تبدیل می‌شود.

سطح خورشید همان نورکره شناخته می‌شود. بالای این لایه‌ی سطحی، فام‌سپهر(کرونوسفر) قرار دارد، و بالای آن تاج خورشید است، که بخش عمده‌ی خورشیدی که می‌بینیم محسوب می‌شود. نورکره دمای میانگینی در حدود ۶۰۰۰ درجه سلسیوس دارد، در حالی که تاج خورشیدی می‌تواند دمایی تا ۲ میلیون درجه سلسیوس داشته باشد! این مسئله یکی از بزرگترین راز‌هاییست که تحقیقات زیادی را به خود اختصاص داده است. چگونه است که داغ‌ترین منطقه‌ی خورشید در ارتفاع ۴۰۰۰ کیلومتری شروع شده و تا میلیون‌های کیلومتر دورتر از سطح آن ادامه دارد، آن هم بدون هیچ افت دمایی؟

ایده‌های زیادی برای تشریح شیب تند افزایش دما پیشنهاد شده است. برخی از گروه‌های محققان به این نتیجه رسیدند که به دلیل “بازچینی خطوط میدان مغناطیسی” افزایش دما رخ می‌دهد، و به صورت “باز اتصالی مغناطیسی” شناخته می‌شود. هردو رصدخانه‌ی فضایی “سوهو” و “تریس” تغییرات کوچک و سریع مناطق مغناطیسی در سطح خورشید را شناسایی کردند.

پیشنهاد شده است که احتمالا این “بازاتصالی” در نوسان میدان‌ها همواره تاج خورشیدی را گرم می‌کند. مشکل این نظریه این است که هیچ کس تا به حال “بازاتصالی” خطوط میدان‌های مغناطیسی را رصد نکرده است. چانچه نظریه ی جهان الکتریکی و طرفدار این مدل پروفسور دونالد اسکات نیز بارها تأکید کرده است، “هیچ کسی هم رصد نخواهد کرد”.

یک توضیح بالقوه دیگر برای تابش حرارتی تاج خورشیدی این است که انتقال گرما در سطح خورشید خطوط میدان‌های مغناطیسی را به نوسان در می‌آورد. در حالی که خطوط میدان مغناطیسی بالا و پایین می‌روند، امواج همراه آن‌ها حرکت می‌کنند، سرانجام به سمت خارج به طرف تاج رفته، به جایی که (احتمالا) انرژی جنبشی کافی آن را گرم می‌کند.

تغییرات معکوس دمای خورشید در نظریه‌ی جهان الکتریکی توجیه می‌شود،چراکه با یک تخلیه الکتریکی در منطقه زد-پینچ رشته‌های جریان بیرکلند مطابقت دارد. خورشید یک قوس الکتریکی بسیار بزرگ است، نه یک توپ بزرگ از گاز هیدروژن. بنابراین، انرژی خورشید از بیرون به داخل متمرکز می‌شود، نه آن‌که از درون به خارج برود.

وال تورنهیل، از مدافعان جهان الکتریکی، نوشته است: “فام‌سپهر یک میدان الکتریکی قدرتمند دارد اما در مسیر منظومه شمسی صفر نمی‌شود. وقتی پروتون‌ها در شیب فام‌سپهری شتاب‌شان کم می‌شود “برخورد‌های کاتوره‌ای” روی می‌دهد که تاج خورشیدی را تا میلیون‌ها درجه گرم می‌کند. شیب کوچک و نسبتاً ثابت ولتاژ شتاب‌دار فراتر از تاج، مسئول شتاب گرفتن بادهای خورشیدی در فضای دور از خورشید است.”

مترجم: پرهام سعیدی

Turbulent Encounters

Translator: Parham Saeedi

امانوئل کانت پیشنهاد داده است که منظومه شمسی از ابرهای گرد و خاک گازی یا سحابی در فضا شناور شده است. ایده او اکنون به نام “فرضیه سحابی” شناخته شده است. کانت پیشنهاد داده است که ابرها به وسیله گرانش که ذرات آن را به حالت توده در می آورد، منقبض شده است. همانطور که بزرگ می شوند، توده‌ها جذاب‌تر می‌شوند تا اینکه سرانجام به صورت ابر اولیه گشتاور زاویه‌ای می چرخاند و مواد بیشتری را جمع کرده تا همجوشی هسته‌ای مشتعل شده و تولد خورشید را ایجاد کند، که این ساختار “دیسک برافزایشی” نامیده می شود و مدار کره‌های آسمانی را به وجود می آورد.

دیسک برافزایشی خارج از مدار نپتون در حال شکل گیری است. با توجه به این فرضیه، گرداب مواد به وسیله چرخش حلقه غبار و گاز شکل می گیرد. این گرداب‌ها بزرگ‌تر شده و آرام آرام اجزای بیشتری را به درون خود می‌مکند تا صدها میلیون برخورد، سرانجام سیاره را تشکیل دهند. کمربند کوییپر مانند تئوری ابر اورت پیشنهاد داده است که مناطی را داراست که مواد آن به شکل سیاره  و سیاره کوتوله تبدیل نشده‌اند.

فرضیه کمربند کوییپر، برای توضیح مدار اجرام فاصله‌دار استفاده می شود که توسط کنیت ادگورس، منجم ایرلندی و همچنین توسط منجم آمریکایی جرارد کوییپر در سال ۱۹۵۱ نیز تکمیل شد. اولین جرم کمربند کوییپر (KBO) در سال ۱۹۹۲ کشف شد و مستقیما به (QB1) متعلق بود. در واقع QB1 باید خندان نام میگرفت اما این نام قبلا انتخاب شده بود. هر سال چندین جرم KBO  در سایز ماه کشف می شود. اجرام دیگر شامل سیاره های کوتوله مانند اریس در حدود ۷۰۰۰۰ جرم فرا نپتونی هستند.

سیاره های کوتوله گروه های خاصی را دارا هستند: تقریبا صدها عدد شبیه از آن ها آنطرف نپتون می‌چرخند. اجرام بزرگی را مانند سرس، پلوتو، شارون (بزرگترین قمر پلوتو)، همچنین وارونا، زنا، هاومه آ، کوآور، اورکس، سدنا، اسنو وایت، اکشن و هیوآ را شامل می‌شوند. اکثر آن ها به جز اعداد، نام خاص دیگری ندارند.

فرضیه سحابی، تئوری منطقی نیست، با سن آن‌ها متناقض است. با پارامتر های یکنواخت آن، دلیلی بر این است که قابل رویت بودن آن بخاطر گذشته عمیق آن‌ها است. برای ایجاد فرضیه ی جایگزین منظومه شمسی، به طور دقیق فرضیه توسعه سیاره‌ای، لازم است که اول مولفه‌های مختلف تغییر و ریخت شناسی سریعی از آنها را در نظر گرفت.

فرضیه بکار برده شده توسط فیزیکدانان جهان الکتریک با این در نظر گرفتن های خاص لحاظ شده است. در ابتدا نظریه تکامل با تکامل تدریجی همخوانی ندارد. اگر منظومه شمسی سیستمی با ۴ میلیارد سال عمر باشد، جایی برای این فرضیه باقی نمی ماند که برای با هم زیستی ناگهانی اتفاق افتاده است. نگاه تازه به جهان ابتدا باید مورد قبول باشد.

در گزارشی، ۲۰۰۷ OR10  به عنوان بزرگترین جرم آسمانی بدون اسم و سومین سیاره کوتوله در منظومه شمسی شناخته شده است: ۱۵۳۵ کیلومتر قطر دارد. بزرگترین سیارک کوتوله ی بعدی ماکه ماکه است. در حالی که هاومه‌آ در شعاع بزرگتر اما در حجم کوچک تر است. برای مقایسه، سرس که توسط فضاپیمای داون بررسی شده است، دارای ۹۵۰ کیلومتر عرض است. یکی از جالب ترین موضوعات در کشف ۲۰۰۷ OR10، رنگ قرمز پر رنگ آن است.

یکی از شاخص های غیر متعارف سیاره‌های کوتوله، رنگارنگ بودن آنهاست. اسنو وایت، بر خلاف اسمش دارای رنگ قرمز، همانند هاومه‌آ و اکنون ۲۰۰۷ OR10  است. از طرفی دیگر پلوتو قهوه‌ای مایل به زرد است درحالی که اریس سبز است.

در فرضیه ریخت شناسی پلاسمایی ستاره‌ها زمانی شکل می‌گیرند که جریان‌های بریکلند به دور هم بچرخند، منطقه تنگش z شکل بگیرد و پلاسما را به حالت جامد تبدیل کند. آزمایش‌های آزمایشگاهی نشان داده است که مناطق متراکم جایی است که ستاره شکل میگیرد نه فروریختگی سحابی.

اجرام دیگر منظومه ی شمسی، مثل سیارک‌های “قنطورس” نیز رنگی هستند: قرمز مایل به قهوه ای، آبی ، سبز، و قهوه ای مایل به زرد. طبق پیشنهادات نویسنده، قنطورس‌ها بدلیل اینکه از درون سیارات گازی غول پیکر پرتاب می شوند، دارای رنگ هستند. رنگ های آن ها مطابق رنگ مادر هایشان است. ۲۰۰۷ OR10 نیز بسیار شبیه به این پدیده است.

مترجم: مهران سور

A Red Dwarf

Translator: Mehran Soor

سخنرانی های والاس تورنهیل و باگاشوف طبق قرار قبلی به صورت ویدئوکنفرانس زنده و مابقی سخنرانی ها به صورت حضوری انجام شد، در پایان نیز به تمامی شرکت کنندگان گواهی حضور در مراسم اعطا گردید.

معرفی سخنرانان (به ترتیب ارائه): والاس تورنهیل (کیهان شناسی جدید و بحران های فیزیک)، دکتر نرگس فتحعلیان (حلقه ها و شراره های تاج خورشید)، پرستو غزنوی (درخشندگی سطح گانیمد و پلاسمای مشتری)، کیارش دانش (شوک های الکترومغناطیسی در فضای میان ستاره ای)، سبا حفیظی (ارتباط فعالیت های خورشیدی و زلزله ها)، محمدرضا شفیع زاده (ساختار دولایه های پلاسما در مگنتوسفر زمین)، شیرین زندیان (جو سیاره ای)، باگاشوف (جریان های بیرکلند اطراف منظومه شمسی)

برای توضیحات بیش تر درباره سخنرانان و موضوعات مطرح شده اینجا را کلیک کنید.

عوامل اجرایی:

فربد دشتی و پوریا شیخی (مدیران اجرایی)

حنانه امین پور – بیتا باغانی – محمد پهلوانی – فاطمه فامینی نژاد (اعضای کمیته اجرایی)

زهرا شفیع زاده (عکاس)

قابل توجه کلیه شرکت کنندگان، در صورت تمایل نسبت به تماس با سخنرانان برای طرح پرسش یا همکاری با ایشان و یا در اختیار داشتن فایل های ارائه درخواست خود را با ما در میان بگذارید.

در صورتی که مایل به همکاری پژوهشی با گروه آذرخش پارسی هستید می توانید از طریق منوی “ارتباط با ما” و ارسال ایمیل با ما در تماس باشید.

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

والاس تورنهیل

دکتر نرگس فتحعلیان

دکتر نرگس فتحعلیان

کیارش دانش

کیارش دانش

سبا حفیظی

سبا حفیظی

محمدرضا شفیع زاده

محمدرضا شفیع زاده

شیرین زندیان

شیرین زندیان

باگاشوف

پوریا شیخی

نشست اخترفیزیک پلاسما

رئادومین قمر بزرگ زحل بعد از تیتان و یکی از اقمار متوسط آن با قطری در حدود ۱۵۲۸ کیلومترمیباشد. تمام سطح قابل دید رئا پر از حفره میباشد که آن را به یکی از کاندیدا های پرحفره ترین اشیائ منظومه ی شمسی تبدیل میکند.یکی ازحفره ها قطری به طول ۳۶۰ کیلومتر دارد و اگر آن را ناشی از برخورد یک سیارک با آن بدانیم،بزرگترین رویداد زمین شناسی  در سرگذشت این قمر میباشد.

یک لکه ی برجسته ی روشن که تقریبا تمام سطح نیمکره را پوشش میدهد،شباهت زیادی به ساختار های درخشانی دارد که در قمر زمین و یا عطارد دیده شده است. دانشمندان علوم سیاره ای معتقدند که که این لکه ها براثر اصابت متوالی که روکش سطحی را بلند کرده و باعث بیرون آمدن مواد زیری شده است  ،به وجود آمد اند. این ساختار های روشن بیشتر شبیه حاصل تخلیه ی الکتریکی هستند و نه برخورد.

لکه بزرگ روشن روی سطح رئا

به عنوان مثال،اطراف یکی از حفره های مرکزی، لکه های روشن خیلی عمیق نیستند بلکه بیشتر شبیه یک لایه ی نازک از ذرات گردوغبار میباشند.آنها احتمالا به هنگام تبدیل شدن سنگ ها به پودر تحت کمان پلاسما،به باد یونی سپرده شده و به عنوان ذرات یونیزه شده به اطراف پخش شده اند.

دهانه حفره بزرگ مرکزی

تقریبا همه ی حفره های رئا در یک تصاعد عددی ایجاد شده اند و تعداد زیادی از حفره های بزرگتر با بیشتر حفره های کوچکتر که به طور تصادفی در اطراف آنها توزیع شده اند، جفت هستند. این حفره های کوچکتر که در حلقه ی اطراف حفره های بزرگتر یافت شده اند متناظر با چیزی هستند که در ماشین تخلیه ی الکتریکی (EDM)  به هنگام چسبیدگی یک جرقه در نیم ثانیه به یکی از لکه ها رخ میدهد.در حالی که جریان اصلی تخلیه ی الکتریکی  در گودال بزرگتر شروع به چرخش میکند ، یک حفره ی کوچکتر تشکیل میشود.برخورد سنگ های فضایی به هیچ وجه قادر به شکل دادن چنین ساختاری نیستند.

حفره های روی رئا

یکی دیگر از پدیده های چشم نواز رئا، گودال بیضی شکلی است که طول بزرگترین قطر آن ۱۱۵ کیلومتر میباشد.یکی از توضیحات متعارف این است که شهاب سنگی که به سطح رئا برخورد کرده در امتداد مسیرحرکت خود در سطح، این گودال را ایجاد نموده است. آن لبه ای که باید در انتها باشد کجاست؟ چرا حلقه ی برجسته ی اطراف، در اثر حرکت سنگ و یخ در انفجار شهابسنگ  با زاویه ای کم در آن  ایجاد نشده است؟ و برای چه آن حفره – وبه طور کل همه ی حفره های اطرافش – در قسمت پایین مسطح و دارای دیوار های تیز و عمود میباشند؟

گودال بیضی شکل

اینها فقط نمونه ی بسیار کمی از ساختار های عظیمی اند که نشان میدهد رئا،دوران آرام و پایداری را به هنگام تشکیل از ابر سحابی نگذرانده است بلکه احتمالا در شرایط تکاملی سریعی قرار گرفته که سطح آن را همچون ضربات چکش تحت تاثیر قرار داده.همه ی آن چیزی که بیان شد ثبت شرایط تشکیل ترک ها و ناحیه ی پرهرج ومرج  با گودالی غول پیکر به بزرگی کلورادو ، (بدون هیچ باقی مانده ای) است.

گودال غول پیکر روی رئا

با وجود اینکه به نظر میرسد انفجار ها آنقدری عظیم بوده که صخره و تکه های سنگی در سیاره ایجاد کند ، با این حال هیچ قطعه ای یافت نشده است. اگر حفره ها و شیار ها در قوس الکتریکی غول پیکر به وجود آمده باشند به احتمال زیاد سنگ و یخ بخار شده و یا با تبدیل شدن به دانه های کوچیکتر به فضا پرتاب شده اند.

استفان اسمیت

ترجمه: شادی طهماسبی

Resolving Rhea – Translator: Fatemeh Tahmasebi

شکل(۱): دنباله دار “هیل باپ” یا C/1995 O1″” دنباله داری که شاید بیش از هر دنباله دار دیگری در آسمان رویت پذیر باقی ماند( حدودا ۱۸ ماه ) و نام “دنباله دار بزرگ “۱۹۹۷ را از آن خود کرد.

در جولای سال ۱۹۹۵ یک دنباله  دار درخشنده در بیرون مدار “مشتری” تقریبا در ۷٫۱۵ واحد نجومی، توسط “آلان هیل” از نیومکزیکو و “توماس باپ” از آریزونا به طور همزمان و مستقل کشف و ثبت شد. “هیل باپ” یا C/1995 O1″ ” در زمان کشفش در واقع دور تر از هر دنباله دار کشف شده ی دیگر و ۱۰۰۰بار درخشنده تر از دنباله دار “هالی” درموقعیتهای مشابه بود. می دانیم که معمولا دنباله دارها در نزدیکی مدار “مشتری” همچنان خاموش هستند، دانشمندان با در نظر گرفتن درخشندگی دنباله دار “هیل باپ” در بیرون از مدار “مشتری” ، پیش بینی کرده بودند که این دنباله دار احتمالا یک “دنباله دار بزرگ” خواهد بود و یا دنباله ای درخشنده خواهد داشت، و یا هر دو مورد.

شکل(۲): تصویری از هیل باپ در تاریخ ۷ فوریه ی ۲۰۰،اثرMaurice Clark ازغرب استرالیا

این دنباله دار درخشنده ترین دنباله دار رصد شده، پس از رصد دنباله دار “وست” در سال ۱۹۷۶ است. با توجه به تصاویر تهیه شده توسط “تلسکوپ فضایی هابل”، قطر این دنباله دار حدود ۴۰ کیلومتر تخمین زده شده است. طبق اطلاعات دریافتی از رصد خانه ی “پیک دو میدی” نرخ چرخش آن به دور خود حدود ۱۱٫۴ ساعت است.

دنباله های دوگانه ی آبی و سفید این دنباله دار با چشم غیر مسلح حتی در شهرهایی که آلودگی نوری شدید داشتند نیز قابل رویت بود.

منجمان مکررا، دنباله دارهایی را رصد می کنند که از خود موادی را به صورت جتهای باریک گازی و غباری نرم، خارج می کنند. “هیل باب” بیش از هر دنباله دار دیگری از خود غبار خارج می کرد، بیش از آن که بتوان با تصعید یخهای دنباله دار توجیهش کرد. رصد جتهای دنباله دارها، با استفاده از تجهیزات مستقر در زمین و همینطور کاوشگرهای فضایی از سال ۱۹۸۵ تشابهات بین دشارژهای “آیو” (قمر مشتری) و دنباله دارها را برای ما مشخص کرده، این در حالیست که تا به حال کسی “آیو” را دنباله دار معرفی نکرده است. و همینطور طی پژوهشهایی که بر سطح سطح دنباله دار “تمپل۱″ انجام شد؛ شباهت سطح این دنباله دار به سطوحی که در آنها دشارژهای الکتریکی اتفاق افتاده و همینطور شباهتهایی به سطح “آیو” بر ما مشخص شد. جتهایی که از دنباله دار “هالی” در سال ۱۹۸۵ خارج می شد ،درست شبیه جتهای خروجی از دنباله دار “بورلی”، بسیار قدرتمند تر از آن بودند که بتوان چرایی آنها را با تصعید یخ توضیح داد.

یکی از موضوعاتی که همیشه به عنوان اثبات تئوری گلوله ی برفی دنباله دارها ارائه می شد، این بود که طبق رصدهایی که تا کنون انجام شده بیشتر دنباله دارهای دوره ای در فواصل معینی از خورشید دنباله و کما تشکیل می دهند ( بین مدار مریخ و مشتری). یعنی، در فاصله ای که دنباله دار گرمای لازم برای تصعید یخ، تبخیر آب و فوران مابقی بخارها و غبارهایش به بیرون را از خورشید دریافت می کند. اما همه ی دنباله دارها ازین قانون پیروی نکردند و نمی کنند. برای مثال “هیل باپ” بسیاری از قوانین منظومه ی شمسی را زیر پا گذاشت و در فاصله ای زبانه کشید و ۷ جت از خود بروز داد، که بسیار دورتر از آن بود که گرمای خورشیدی بتواند بر آن تاثیر گذارد.

جالب است بدانید که ۴سال بعد از اینکه “هیل باپ” حضیض خود را پشت سر گذاشت و راهی سفرش به خارج از منظومه ی شمسی شد، همچنان فعال باقی ماند. دنباله ی غباری و دنباله ی یونی این دنباله دار، در فواصل خیلی دورتر از خورشید، نزدیکی مدار “مشتری”، “زحل” و حتی “اورانوس” قابل مشاهده بود. در این فواصل دنباله ی این دنباله دار در حال کوچک شدن بود، اما همچنان کشیدگی آن به بیش از ۵ برابر فاصله ی زمین تا ماه می رسید. توجه داشته باشید که در این فاصله گرمای خورشید نمی تواند یخی را ذوب کند.

شکل (۳): ۷ جت هیل باب در نزدیکی مدار مشتری
اعتبار تصویر: N. Thomas (MPAE) et al., 1.5-m La Silla Telescope, ESO

طبق نظریه ی “جهان الکتریکی”، دنباله ی یک دنباله دار و همینطور تشکیل جتهایش در اثر برهمکنش بین بارهای الکتریکی دنباله دار و دشارژهای پلاسمایی خورشیدی است.

مقاله ای در خصوص توجیه رفتار “هیل باپ” در یکی از ژورنالهای معتبر علمی به چاپ رسیده که مهری بر درستی نظریه ی الکتریکی می باشد، این تحلیل ها با استفاده از عکسهای تهیه شده توسط تلسکوپ فضایی “اسپایتزر” در سالهای ۲۰۰۵و ۲۰۰۸ یعنی زمانی که “هیل باپ” در ۲۱٫۶ واحد نجومی و ۲۷٫۲ واحد نجومی قرار داشت و همچنین بررسی مورفولوژی غبارات این دنباله دار، انجام شده است. در قسمتهایی از این مقاله آمده که:

“با توجه به تحلیل هایی که در این مقاله انجام شده، در نهایت می بینیم که شکل دنباله ی غباری دنباله دار “هیل باپ” را نمی توان با مدل دینامیکی رایج “فینسون- پرابستین” (گرانش خورشید + فشار تابشی خورشید) توضیح داد. در این مقاله چندین مدل دیگر مورد بحث و بررسی قرار گرفت (که همگی رد شدند). اما تجزیه و تحلیل ها نشان دادند که احتمالا ذرات توسط بادهای خورشیدی به لحاظ الکتریکی بار دار می شوند، سپس میدان مغناطیسی بین سیاره ای از طریق قانون لورنتس آنها را تحت تاثیر قرار می دهد…. مشاهدات، حاکی از این واقعیت است که در زمان گرفتن این عکسها هیل باب غبار از خود ساطع می کرده و همچنین مشخصه های دنباله ی آن در حال تغییر بوده است.”

با توجه به مقاله ی بالا در میابیم که مدل گلوله ی برفی کثیف و نظریه های وابسته به آن در توضیح رفتار دنباله دارها ناتوانند، شاید زمان آن رسیده باشد که با نگاهی جدید به پدیده های کیهانی بنگریم.

 Refrences:
(۱): Exocomets, Stephan Smith, Jul, 28, 2010, The Thunderbolts Project

(۲): Cometary Filaments, Stephan Smith, May, 05, 2009, The Thunderbolts Project

(۳): The Jets of Hale-Bopp, Stephan Smith, Apr, 20, 2005, The Thunderbolts Project

(۴): The Electric Universe, Wallace Thornhill and David Talbott, page 88, ISBN-10 0-9772851-3-8,2002-2008, Mikamar Publishing

(۵): Comet Hale-bopp the great Comet of 1997, Ron Baalke, JPL.NASA, http://www2.jpl.nasa.gov/comet/

(۶): A.Kramer-Emily, R.Fernandez-Yanga, M. Lisse-Carey, S.P. Kelley-Michael, M. Woodneyd-Laura, 2014, A dynamical analysis of the dust tail of Comet C/1995 O1 (Hale–Bopp) at high heliocentric distances, http://dx.doi.org/10.1016/j.icarus.2014.03.033

نویسنده: سبا حفیظی

از داده های به دست آمده از عملیات روزتا اطلاعاتی زیادی به دست آمد که بسیاری از آن ها باعث شد در زمینه آن ها تجدید نظرهایی هم صورت پذیرد، یکی از بحث های صورت گرفته در زمینه آن ها شکل و مورفولوژی دنباله دارها بود، والاس تورنهیل در این فیلم که با زیرنویس فارسی برای دانلود در اختیار شما گذاشته می شود، با استفاده از نقل قول های پژوهشگرانی از دانشگاه های ایتالیا و سوئد و همچنین ناسا و نظریه ون فلندر تحلیل های خود را با دیدگاه مدل الکتریکی عنوان می کند.

اگر علاقه مند به سیارک ها و دنباله دارها هستید، تماشای این فیلم را از دست ندهید.

ترجمه: محمدجواد شاه حسینی

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

Comet 67P’s Mysterious – Translator: Mohammad Javad Shah’hosseini, Download with Persian subtitle.

یکی از فوران های خورشید جرمی به نزدیکی جرم زمین دارد.

” می دانید یک روز بدون درخشش خورشید…چیست؟…..شب ”

استیو مارتین

طبق مدل خورشید الکتریکی، خورشید یک الکترود شارژ شده ی گسترده در مدار های الکتریکی کیهانی است. همانطور که قبلا بیان شد، الکترود منفی نامرئی که به کاتد مجازی یا همان هیلوسفر معروف است، در حد نهایی تخلیه ی تاج خورشید در فاصله ای میلیون ها کیلومتر از سطح خورشید قرار دارد. این ساختار به عنوان لایه های دوتایی شناخته شده، لایه ای از پلاسمای خورشید که از پلاسمای کیهانی محیط شده به دور خود ایزوله شده.

اختلاف ولتاژ بین خورشید و لایه های کهکشانی ممتد به غلاف مرزی که در واقع مرز انتقالی بین پلاسمای خورشیدی و فضای میان ستاره ای یا (ISM) است. در داخل هیلوسفر ضعیف، میدان الکتریکی ثابت مرکز خورشید به اندازه ای قدرت دارد که میتواند باعث تخلیه و دشَارژ خورشید شود. این تخلیه ها و دشارژ پلاسمای مغناطیسی در لایه های سطحی خورشید مرئی و مشاهده پذیر هستند.

کرومسفر در ۵۰۰ کیلومتری سطح خورشید قرار دارد، منطقه ای که سردترین دمایش ۴۴۰۰ کلوین است. در بالای کروموسفر، در ارتفاع ۲۲۰۰ کیلومتری دما به مقدار ۲۰۰۰۰ کلوین افزایش می یابد. دما به دنبال این ۱۰۰ ها هزار کلوین بالا می رود، به آرامی افزایش می یابد تا هنگامی که به مرز ۲ میلیون کلوین در کرونا یا تاج خورشید می رسد. این گرادیان معکوس دما در واقع با مدل دشارژ و مدل الکتریکی همخوانی دارد ولی در تضاد با واکنس هسته ای در مرکز خورشید است.

یک میدان الکتریکی، که از تمرکز و پیچش جریان های بریکلند کیهانی که در خورشید ایجاد می شود، باعث حرکت دورانی ذرات شارژ شده می شود:  یک فضا-غشای شارژ شده مثبت در نزدیکی خورشید که در واقع ذرات شتابدار یونی مثبت هستند و به شکل باد منظومه ای در می یایند. همانطور که بیان شد میدان الکتریکی بین سیاره ای بسیار ضعیف است. هیچ رصدخانه ی خورشیدی یا بهتر بگوییم منظومه ای تا به حال ساخته نشده است که بتواند اختلاف ولتاژ، در یک امتداد ۱۰۰ متری را اندازه گیری کند، اما بادهای خورشیدی تاییدی بر میدان الکتریکی خورشید است، همین عامل کافی است که این رانش یونی تا انتهای منظومه ی شمسی جریان یابد.

در طول دوره ی فعالیت بالا، پالس های الکترومغناطیسی ملیون ها تن ذرات شارژ شده در خورشید را پخش کردند.

آن ها معمولا حرکت های آهسته ای دارند، بطوری که برای رسیدن به زمین زمان تقریبی ۲۴ ساعت لازم است. این فوران های جرمی یا CME در اتمسفر مولکولی قطبین خارج شده و نتیجه ی شفق های قطبی را اجاد می کنند. اگر قدرت کافی را داشته باشند، آن ها می توانند جریان های قدرت مندی در خطوط میدان هم ایجاد کنند، به دلیل اینکه مانند جریان الکترون های شارژ شده در یک سیم است.

اعتقاد غالب بر این عقیده استوار است که خورشید ذرات شتابدار مانند الکترون و پروتون را از سطح خود به همان شکلی که امواج صوتی منتشر می شوند، به خارج انتشار می دهد. ضربان های پرانرژی فتوسفر خورشید که به عنوان یک راهنما برای انتشار موج هستند، گاز های داغ را به شمت بیرون در راستای یک لوله ی شار مغناطیسی به بیرون هل می دهد. ساختاری که به شکل سیخک یا خار (Spicules) افزایش یافته به مقدار هزاران کیلومتر از فتوسفر گاز داغ را با خود حمل می کند.

نظریه ی خورشید الکتریکی، و از طرف دیگر، پیشنهاد این نوع فعالیت ها که عامل آن پدیده ی الکترودینامیک بدون جنبش و حتی انرژی الکترواستاتیک است.  فرض اساسی مدل خورشید الکتریکی بر اساس این است که تمام اجرام در پلاسما غوطه ور بوده و همگی توسط جریاناتی با هم در ارتباط هستند.  حتی خورشید نیز ازین ارتباط مستثنی نبوده و با کهکشان و سیارات منظومه خود در ارتباط بوده، این رفتار شبیه رفتار ذرات و شارژ شده در طبیعت خودشان است.

استفان اسمیت

ترجمه بردیا قبادی بیستونی

پ.ن: برگردان نام اصلی این متن به فارسی “گرما، زیر یقه” می باشد.

Hot Under the Collar – Translator: Bardia Ghobadi Bisotooni

هرگونه کپی برداری این از این اثر با ذکر نام آذرخش پارسی بلامانع است.

به نظر می‌رسد دوباره منظومه‌ی شمسی صاحب ۹ سیاره شده است. چند روز پیش دو ستاره‌شناس مشهور گفتند که ممکن است در دوردست‌های منظومه‌ی شمسی، سیاره‌ی خیلی بزرگی وجود داشته باشد. یک سیاره‌ی خیلی بزرگ که احتمالا هم اندازه‌ی سیاره‌ی نپتون است و هر ۱۵ هزار سال یک بار دور خورشید می‌گردد. این سیاره احتمالا در نزدیک‌ترین حالت، ۲۰۰ برابر فاصله‌ی خورشید تا زمین با ما فاصله دارد.

دانشمندانی که این ادعا را مطرح کرده‌اند، می‌گویند شاید زمانی در حدود ۴٫۵ میلیارد سال پیش و وقتی منظومه‌ی شمسی تازه در حال شکل گرفتن بوده، این سیاره در نواحی داخلی منظومه‌ی شمسی بوجود آمده و سپس به دلایلی، به بیرون پرت شده و اکنون در مداری به شدت بیضوی دور خورشید گردش می‌کند. این دو ستاره‌شناس شواهد خیلی قدرتمندی برای ادعای خود مطرح می‌کنند. بسیاری از ادعاهای قبلی پایه و اساس خیلی محکمی نداشتند. ولی این شواهد جدید را دو نفر از دانشمندان سیاره‌شناس مشهور به نام «کنستانتین باتیگین» (Konstantin Batygin) و «مایک براون» (Mike Brown) از انستیتوی فناوری کالیفرنیا در پاسادنا ارائه داده‌اند.

آن‌ها با بررسی دقیق مدار اجرام دوردست‌ منظومه‌ی شمسی و ماه‌ها شبیه‌سازی کامپیوتری این ادعا را مطرح کرده‌اند. براون می‌گوید: «اگر بگویید ما شواهدی مبنی بر وجود سیاره‌ی ایکس داریم، تقریبا همه‌ی ستاره‌شناسان می‌گویند، دوباره؟ این‌ها دیوانه شده‌اند! ولی چرا این بار داستان تفاوت می‌کند؟ معلوم است، چون که ما درست می‌گوییم!» (مهدی مومن زاده – دیجی کالا مگ)

در منظومه ی شمسی ما اشیای بسیاری وجود دارند که هنوز از چشم ما پنهان باقی مانده اند . در واقع دانشمندان معتقدند هنوز اجرام بسیار زیاد ناشناخته ای  در منظومه ی شمسی وجود دارند که از نظر اندازه برابر با  پلوتو،کروی شکل  وهمانند آن  دارای مداری به شدت بیضی و نامتعارف میباشند.آنها در صدد قرار گرفتن که تعریفی جدید در مورد سیارات ارائه دهند زیرا در این صورت  تعداد اعضای منظومه ی شمسی به طور غیرقابل شمارشی افزایش می یافت. طبق این تعریف،یک سیاره به قدری پر جرم است که فعالیت گرما هسته ای ندارد ولی جرمش به اندازه ایست که شکل کروی به خود گرفته و اطرافش را از اشیائ دیگر تخلیه نموده است.این  موضوع ،این حقیقت را که اجرامی به بزرگی پلوتو که با همراهی توده سنگ های بیشمار دیگر به صورت گروهی حرکت میکنند را کتمان نمیکند.مدار این اشیائ بسیار کشیده و عجیب میباشد به طوری که میتوان در قیاس با دنباله دار ها قرار گیرند.همان طور که از محاسبات مشخص است این دنباله دار ها هر چند هزار سال یکبار به حضیض خود با خورشید میرسند.امانوئل ویلکوفسکی از اولین کسانی بود که حدود پنجاه سال پیش وجود سیاره ای غول پیکر در ورای مدار نپتون را پیش بینی کرده ولی تا ۲۵ سال بعد شاهد انکار آن توسط ناسا و دیگر دانشمندان مرتبط بود تا اینکه در سال ۱۹۸۱ اولین شواهد بر وجود چنین جرمی یافت شد .مک کنی (از نظریه پردازان اصلی مدل الکتریکی دنباله دارها)از جمله کسانی بود که بعد از ویلکوفسکی با نوشتن کتابی درباره ی وجود سیاره ی ایکس و اثرات گذر آن بحث نموده و معتقد به وجود یک سیاره غول در ورای مدار نپتون بود.

مک کنی پیش بینی کرده بود بین این سیاره و سیارات دیگر منظومه شمسی بر هم کنش های الکترومغناطیسی نیز وجود دارد.

جیمز مک کنی از محققین مستقلی است که در زمینه مدل جهان الکتریکی فعالیت میکند و زمینه پژوهشی وی بیش تر در زمینه مدل دشارژ پلاسمای دنباله دار ها می باشد.

نویسنده: فاطمه طهماسبی

آیا سیارکها منادیان زندگی بوده اند یا ازنابود کنندگان حیاتند؟

ناسا در نظردارد ماموریتی را تحت عنوان Osiris-Rex بر روی سیارک ۱۹۹۹RQ36  به منظور شناخت منشاء و خاستگاه سیارک،بررسی و تفسیر طیف آن،شناسای منابع اش،تضمین ایمنی زمین،و تحقیقات بر روی جنس سطح آن(کفپوش سیارک) را در سال ۲۰۱۶ آغاز کند.در این ماموریت فضا پیمایی به دور سیارک ۱۹۹۹RQ36 که جسمی نزدیک زمین است، می چرخد. پس از گذشت یک سال در مداری نزدیک به سیارک، کاوشگر نمونه هایی از مواد تشکیل دهنده ی سیارک را از سطح آن جمع آوری می کند و به زمین می آورد.

سیارک ۱۹۹۹RQ36قطری نزدیک به پانصد متر دارد، که تقریبا برابر یک سوم مایل است. مدت زمانی که طول می کشد تا یک گردش کامل به دور خورشید داشته باشد حدود ۱٫۲ سال است.مشاهدات بیانگر این است که به طور کلی سطح آن دارای مقادیری کربن است،که همین امر باعث شده است تا منجمین این سیارک را در دسته ی سیارکهای کربنی طبقه بندی کنند. مدارچرخش این سیارک از مدار چرخش سیاره ی زمین می گذرد و حتی ممکن است در حین چرخش در مدارش، خیلی نزدیک به زمین شود،و در زمان کوتاهی به فاصله ی ماه تا زمین برسد و این اتفاق در اواخر این قرن احتمال دارد اتفاق بیفتد.در این ماموریت،دانشمندان امیدوارند که دیدگاهی برای منحرف کردن این سیارک از مدارش،در زمانی که این سیارک مشکوک به تصادم با زمین باشد،به دست آورند.

هدف اصلی این ماموریت به دست آوردن نمونه ای از “غبار سیارکی”  و آزمایش آن در آزمایشگاه است.با توجه به نظریات پذیرفته شده، سیارک ها در زمان متراکم شدن سیارات در خارج از دیسک شتابدار خورشیدی که منظومه ی شمسی را در چند میلیارد سال پیش شکل داده است، به وجود آمده اند. دانشمندان انتظار دارند،در این ماموریت”ساختمان مواد طبیعی که ممکن است بذرهای حیات برای زمین به عنوان یک سیاره بی مانند، را پیدا کنند.

با توجه به پیش بینی ها،آن چیزی که از این ماموریت به دست میاید باعث”تعجب” ستاره شناسان خواهد شد و نتیجه ی این ماموریت،بازگشت ستاره شناسان به ابتدای مسیر است. دانشمندان درحالیکه بر روی نمونه هایی از مفروضات بی چون و چرای  نظریات گذشته پافشاری میکنند که هیچ نمونه برداری از سیارک ها انجام نداده اند. به عقیده پژوهشگران پروژه آذرخش، نظریه ی پیدایش سیارات از سحابی ناکارآمد است و ستاره شناسان این نظریه را بالاخره روزی رها میکنند؛ اما آنها همچنان سعی به احیای این نظریه دارند، زیرا نمی توانند جایگزینی بهتر از آن را بیابند.

پس، آنها تناقضات موجود در این نظریه ها را نادیده می گیرند،و با صرف زمان و پول(پولی که مالیات دهندگان می پردازند) به پیروی از اعتقاداتی که در کتابهای درسیشان است می پردازند، درست به همان اندازه که یک طلبه ی روحانیت از کتاب مرجع اش تبعیت می کند، البته با تفاوت در نوع کتب مرجعشان.کار آنها در مرحله ی ابتدایی طراحی موردی است که افزون بر یک ابتکار بزرگ، نظریه ای پذیرفته شده نیز هست. این نظریه به آنها قدرت می دهد تا داده های شگفت آور جدید را به صورتی قابل قبول تفسیر کنند،یا اینکه حداقل راهی است که ، توجیهات آنها را نسبت به ایده های غیر معمولشان تبرئه کند.

اگر آنها به روشهای علمی اعتماد بیشتری داشتند، تا به کتب و رسایل و تعصبات و فشارهای وارد شده از سوی همتایان خود ،میتوانستند روی شواهد به دست آمده از کارهای ستاره شناسان قدیمی تفکرکنند.مردم در تمام جهان در ابتدای تاریخ ،سرگرم مشاهده و ثبت حرکات اجسام در آسمان بودند. ستاره شناسان مدرن ستارره شناسان  موفق قدیمی را در برخی موارد می پذیرند؛مثلا در شناسایی بعضی از اجسام  آسمانی همانند سیارات،البته با در نظر گرفتن مهارتهای و محدودیتهای مشاهداتی آنها.هنگامی که محتوای مشاهدات آشکار کرد که آسمان و حرکات اجسام آسمانی در تناقض با آنچیزی است که در کتابهای درسی آمده، اسناد قدیمی به عنوان توهماتی درمورد خدایان،از دسترس خارج شدند.

اگر ستاره شناسان با همان دقت و توجهی که به جزئیات داده های اخیر دارند و مشغول سالم سازی داده های اخیرستاره شناسی و عیب زدایی از این داده ها هستند به عیب زدایی داده های ستاره شناسی کهن بپردازند، می توانند روی شواهدی که حاکی از وقوع رخدادی تنها در چند هزار سال پیش دارد که باعث سازماندهی دوباره ی منظومه ی شمسی شده است تفکر کنند، درست در آن زمان بوده که زمین به گونه ی امروزی خود ظاهر شده است. به جای  در نظر گرفتن حدس و گمان هایی که در مورد سیارک ۱۹۹۹RQ36 می زنند که گفته شده این سیارک نمونه ی بکر چند میلیارد ساله از اولین نمونه های زندگیست،آنها بهتر است فکر کنند.

عکس: طرح هنرمندانه ای از فضاپیمای OSIRIS-REx. Credit: NASA/GSFC/The University of Arizona

ترجمه: سبا حفیظی

Where Do Asteroids Come From?

Translator: Saba Hafizi

استفاده از مطالب این تارنما، با ذکر منبع بلامانع خواهد بود

ترجمه و زیرنویس از “کیارش دانش”

فیلم را از اینجا دانلود کنید.

The Space News of Thunderbolts Project with Persian Subtitle

مشاهده با زیرنویس فارسی از طریق یوتیوب:

Chaotic Solar System

Translator: Kiarash Danesh

Download

هرگونه استفاده از این اثر، تنها با ذکر نام مترجم و بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش آزاد می باشد