بزرگ ترین سوال این است که چرا سمت دور و سمت نزدیک ماه انقدر با هم متفاوت اند؟

ماه به صورت کشندی (tidally) به زمین قفل شده است. و به همین دلیل، همیشه یک سمتش را به زمین نشان می‌دهد. قسمت نزدیک توسط مریا (سطح همواری که ماه و مریخ را پوشانده) ی تیره و هموار فراگرفته شده که ظاهرا نتیجه‌ی برخوردهای شدیدی است که دریاهایی از ماگما به جا گذاشته اند. اما سمت دور مریای کمی دارد و توسط چاله های زیادی گود شده است.

پوسته‌ی سمت نزدیک فقط ۶۰ کیلومتر ضخامت دارد، که با ۳ تا ۵ کیلومتر از رگولیت پوشانده شده- ذرات شبه سنگ و سنگ های ساییده شده ی ماه.

سمت دور بسیار ضخیم‌تر است، تا جایی که معتقدند دلیل جابجایی مرکز جرم ماه است.

پوسته‌ی سمت دور ۱۰۰ کیلومتر ضخامت دارد، ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر آن با رگولیت پوشیده شده است. و به صورت بسیار وسیع توسط چاله‌هایی که اکثرا هم‌پوشانی دارند مفروش شده است.

قدرت میدان الکتریکی روی ماه

به علاوه، ماه آثار الکترومغناطیسی‌ای نشان می دهد که دقیقا همان الگوی تقابل متقاطر از سمت نزدیک تا دور را نمایش می‌دهد. ناحیه‌های با بالاترین کنتراست در ضخامت پوسته و مغناطیس به شمال در سمت نزدیک و به جنوب در در سمت دور منحرف شدند. آن‌ها مستقیما با هم مخالفت می‌کنند.

مدل استاندارد در طول سال‌ها، هنگام تلاش برای توضیح طبیعت متقاطر ماه تغییرکرده است. زمانی، این تئوری می‌گفت: زمین، از آن سمت ماه که مقابل زمین است در برابر ضربات محافظت می‌کند. پیروی از این تئوری تا زمانی که آنالیزهای استاتیک نشان دادند قطر بسیار کوچک زمین به نسبت ماهِ در حال گردش نمی تواند جلوی بیشتر از یک درصد سیارک‌ها را بگیرد، ادامه داشت … که به سختی قابل شناسایی‌اند و اصلا برای توضیح تراکم چاله‌ها مناسب نیستند.

نیمکره ی شرقی ماه، سمت چپِ قسمت نزدیک ماه

عقیده ی علمی رایج بر این قرار است که ماه زمانی ساخته شد که حجمی در اندازه‌ی مریخ با زمین برخورد کرد و ذراتی را پراکنده کرد که از به هم پیوستن آن‌ها، ماه در گردش زمین بیش از ۵٫ ۴ میلیارد سال پیش به وجود آمد. حدود ۹٫ ۳ میلیارد سال پیش یک دوره بمباران سنگین باعث ایجاد چاله‌های فشرده و قسمت درونی مذاب شد.

سپس حدود ۲٫ ۳ میلیارد سال پیش آتشفشان‌ها چاله‌های فشرده را در سمت نزدیک، درون شکاف‌ها در پوسته‌ی نازک‌تر با گدازه‌های آتشفشانی پرکرد تا مریا را به صورت جامد درآورد. سمت دور که پوسته‌ی ضخیم‌تری دارد جریان مواد مذاب آتشفشانی کم‌تری تجربه کرده بنابراین چاله‌هایش را حفظ کرده است.

یک تئوری عمومی دیگر پیشنهاد می‌دهد، چون زمین در زمان بمباران اولیه، توده‌ای از سنگ مذاب بوده، تابش مادون قرمز و نیروهای کشندی(tidal)، سمت نزدیک ماه را به اندازه‌ی کافی گرم کردند تا سرد شدنش به صورت سنگ جامد به تاخیر بیفتد. سمت دور بسیار سریع‌تر خنک شد و چاله‌های به وجود آمده از بمباران اولیه را حفظ کرد.

هر کدام از این تئوری‌ها سعی می‌کند تفاوت در تراکم چاله‌ها را با استفاده از گرانش توضیح دهد، اما در درجه‌ی اول برای توضیح این که چرا پوسته‌ی سمت دور ضخیم‌تر است به مشکل می‌خورد. یک مدل گرانشی پیش‌بینی می‌کند که مرکز جرم ماه باید رو به زمین باشد. برخی فکر می‌کنند ماه زمان بمباران و پایان آتشفشان دور خودش چرخیده است، با این حال هیچ مکانیزمی که باعث این پدیده شده باشد قابل قبول نیست.

مجمع جهان الکتریکی هم تئوری‌هایی برای توصیف دوگانگی سطح ماه دارد. این نظریه با پرسیدن سوالات بیشتری برای دریافت دید بهتر از مسئله شروع می شود.

عجیب است که تراکم چاله‌ها روی سمت دور و نزدیک به طور تقریبی به اندازه‌ی تراکم چاله‌ها در قطب‌ها نیست. اسلایدهای زیر مقایسه‌ی قطب شمال و جنوب و سمت نزدیک و دور را نشان می‌دهند. توجه کمی به آن وجود دارد، اگر هم باشد که به عنوان بی‌هنجاری و استثنائات در تئوری‌های استاندارد قلمداد می‌شوند، که بی پاسخ باقی مانده‌اند.

راه دیگر برای بررسی بیشتر، نگاه کردن به عکس های کل‌نگر (holistic) تر است. برای مثال سیاره‌ها و قمرهای دیگر چگونه اند؟ مریخ هم در قطب‌هایش طرح‌های مارپیچی دارد، همانطور که توسط کلاهک‌های یخی قطبی در شمال و جنوب مشخص شده است. با این که چرخش روی یخ‌ها واضح است، طرح های مارپیچی، به صورت عمقی در سنگ های زیرین ایجاد شده‌اند.

قطب جنوب مریخ

قطب شمال مریخ

آیا الگویی در حال ظاهر شدن است؟ نگاهی به ضخامت پوسته‌ی مریخ و تراکم چاله‌ها، شباهت‌هایی را نشان می‌دهد. تغییر تراکم چاله‌ها از نیم‌کره‌ی هموار به نیم‌کره‌ی پرچاله نشان می‌دهد که مریخ متقاطر است. چگالی پوسته و آثار مغناطیسی هم از همین الگو پیروی می‌کنند.

واضح است که آثار مغناطیسی با رسوب‌های تیره و چرخشی در نیم‌کره‌ی جنوبی مطابقت دارد، مشابه چگونگی مطابقت مغناطیس ماه با طرح‌های روی سطحش. همانند ماه، ویژگی‌های متقاطر مریخ، در تضاد مستقیم‌اند.

در حالی که اطلاعات کمی برای استناد وجود دارد، سیارات و قمرهای دیگر ویژگی‌های مشابهی نشان می‌دهند. عطارد، کالیستو، انسلادوس، تریتون، و پلوتو یک سطح هموار و یک سطح با چاله‌های کوهستانی دارند.

مرزها معمولا دارای لبه‌ی ضخیم اند، همانطور که به عنوان مثال در عکس پایین تقاطع مرزهای یک چاله‌ی دنباله‌دار روی گانیمد نشان داده شده است.

حرکت علامت توقف چاله روی گانیمد

یک نظریه‌ی علمی باید تلاش کند تا این مشابهت‌ها را در یک روش کل‌گرایانه نشان دهد و به دنبال مشترکات علت‌ها و تاثیرات بگردد.

روش استاندار، به یک جسم بزرگ برای اضافه کردن کمی گرانشِ محرک متوسل می‌شود تا عجایب و بی‌هنجاری‌های زمین شناختی را شرح دهد. با توجه به تفکر رایج،  ضخامت پوسته‌ی متقاطر روی مریخ نتیجه‌ی فشار مورب است که در اوایل تاریخ مریخ، پوسته را از نیم‌کره‌ی شمالی شکسته است. چون فشار برخورد به سیاره‌ی قرمز یک ضربه ی زود گذر وارد کرده، کل پوسته ذوب نشده و پوسته‌ی شمالی نازک‌تر از پوسته‌ی جنوبی باقی گذاشته مانده است.

ولی تئوری‌های وابسته به برخورد همچنان ژئوفیزیک‌دانان را با مشکل توضیح دادن این که چرا هم ماه هم مریخ تنها در یک نیم‌کره مغناطیده شده‌اند باقی گذاشته است. با توجه به جدیدترین تئوری، آثار مغناطیسی حاصل از جریان دینامی مواد داخلی مذاب است. امروزه نه ماه و نه مریخ، هسته‌ی دینامی فعال ندارند.

تئوری دینامی روی ماه، براساس گردش هسته‌ی مذاب پس از تشکیل ماه است. این پدیده یک اثر مغناطیسی برجا گذاشت که پس از دوباره ذوب شدن بعد از بمباران سنگین، در یک نیم‌کره از بین رفت.

متاسفانه سن سنگ‌های مغناطیده شده نشان می‌دهد که دینام ماه باید تا ۷٫ ۳ میلیون سال پیش کار می‌کرده، یعنی چیزی در حدود ۸۰۰ سال بعد از تشکیل ماه. این زمان طولانی‌تر از زمان پیش بینی شده برای چرخش طبیعی، به منظور خنک کردن مواد مذاب درونی است. هسته‌ی کوچک ماه باید حدود چند صد میلیون سال پیش خنک می‌شد. بنا براین امروزه دانشمندان نجومی به دنبال نیروهای گرانشی بیشتری جهت حفظ مدل دینامی‌شان می‌گردند.

درباره‌ی مریخ، هیچ وقت فهمیده نشد چرا نیم‌کره‌ی شمالی‌اش هیچ میدان مغناطیسی‌ای ندارد. بر اساس شواهد این اثر یک ویژگی قدیمی است که باید قبل از تمام شدن دینام و همچنین رویداد فشارِ فرض شده تشکیل شده باشد. بنا بر این باید مغناطیده باشد.

چندین تئوری فاقد عمومیت (تک کاره) در نظر گرفته شدند (ad hoc). شاید شمال، خاصیت مغناطیسی‌اش را در حضورآب از دست داده، یا شاید برخوردهایی بعد از اتمام داینامو بوده که خاصیت مغناطیسی شمال را از بین برده است. تئوری‌ای به تازگی پیشنهاد شده که بیان می‌کند فشارها، دماهای متفاوتی ایجاد کردند که به دایناموی یک تک نیم‌کره اجازه‌ی مغناطیده کردن تنها نیم‌کره‌ی جنوبی سیاره را داده است.

تئوری فاقد عمومیت دیگر(ad hoc)، دخالت اجرام بزرگ ناشناخته را پیشنهاد می‌کند، همانطور که علم معاصر سعی می‌کند این شکاف‌های پیدا شده روی ونوس، گانیمد، اروپا، کارن و دیون را توضیح دهد. شاید یک قلموی گرانشی…

شواهد ثابت می‌کند که همه‌ی سیارات و اقمار تخلیه‌های الکتریکی شدید را از برخورد نزدیک با اقمار و سیارات همسایه در طول تشکیلشان تجربه کرده‌اند، زمانی که دینامیک مداری منظومه شمسی متفاوت بود.

یک تفسیر الکتریکی اصلاح شده می‌تواند مطرح شود. مناطق قطبی جریان‌های گردابی را ، مشابه شفق‌های قطبی در روی زمین- از حجمی با بار متضاد در نزدیکیشان تجربه کردند.

چاله‌ها و چرخش‌ها نتیجه‌ی تخلیه‌ی الکتریکی و فرسایش کاتدی در یک قطب هستند که سطح را کنده‌کاری می‌کنند. قطب مخالف، تخلیه‌ی الکتریکی را توسط انباشتگی آندی ماده تجربه می‌کند به این صورت که ماده را به حالت گنبدی‌شکل از سیاره‌ی نزدیک به داخل می‌کشد و همینطور ذرات را از قطب در حال فرسایش به سمت داخل جاروب می‌کند را تجربه می‌کند.

همانطور که در قطب‌ها جریانی بین اجرام تشکیل شده، که در طول سطح و از داخل پیش می رود و دنبال کانال‌های رسانا برای اتصال کوتاه می‌گردد. ذرات یونیزه جو پلاسمایی ضخیمی می‌سازند، تخلیه‌ی الکتریکی رخ می‌دهد، که در طول نیمه‌ی عرض جغرافیایی پیش می‌رود و روی سطح سیاره شکاف ایجاد می‌کند.

همان نتیجه امروز می تواند به عنوان شاهدی با مقیاس گسترده‌تر روی زمین باشد. شفق‌های قطبی، جریان‌های خورشیدی را که به سمت اتمسفر در جریان است را به تصویر می‌کشند و کمربندی از آذرخش در طول عرض جغرافیایی ساختار دیفرانسیلی و متمایز بار و تخلیه به صورت رعد و برق شدید را نشان می‌دهد. تاثیرات آب و هوا، زمین لرزه و آتشفشان با جریان خورشیدی زیاد و کم می‌شود.

نیروی الکترومغناطیسی طبیعی پتانسیل بار را در صفحات جریان جرقه زننده تفکیک می‌کند. و در حالی که یک نیم‌کره را دچار فرسایش کاتدی می‌کند همزمان ماده‌ی مغناطیده را در آند رسوب می‌دهد. مواد را دسته‌بندی می‌کند و ترجیحا آن را به صورت آرایه‌های آشفته رسوب می‌دهد که در واقع وابسته به این ویژگی‌ها دیده می‌شود.

این جریان‌های پر انرژی کوه‌ها را ساختند، برجستگیهای آتشفشانی و گردبادهای الکتریکی ایجاد کردند، سنگ‌های بستر را ذوب کردند و چاله، جریان‌های مواد مذاب آتشفشانی و دره‌های باریک و عمیق به جا گذاشتند- شکاف‌هایی از آذرخش‌های عظیم. ذرات و خرده سنگ‌هایی که نیم‌کره را پوشاندند، گازهایی که در لایه‌هایی از ذرات منفجر می‌شوند را به دام می‌اندازند و چاله‌ها و تپه‌هایی به آرایه‌ی آشوبناک شکاف‌های ناشی از صاعقه و افتادن سنگ‌ها اضافه می‌کند.

این فرآیندها حتی امروز هم ادامه دارد. در عطارد، مریخ، ماه، دنباله‌دارها و حتی سیارک‌هاها مثل سِرِس کنده‌کاری‌های الکتریکی مداوم و همیشه در جریان نشان می‌دهند که تخلیه‌ی درخشان و دنباله‌های از ماده‌ی یونیزه شده در پاسخ به جریان‌های خورشیدی خارج می‌کنند.

این شواهد نه تنها در مقیاس بزرگ که در تمام سطوح جزییات وجود دارد. در پایین، تعدادی مثال از ویژگی‌های غیرعادی سیاره وجود دارد که می‌تواند بدون به وجود آمدن تناقض یا مبالغه کردن احتمالات، علم فیزیک و یا تخیلات، به صورت الکتریکی توضیح داده شود.

کار زیادی برای فهم فیزیک تشکیل منظومه شمسی، بافت زمانی آن و دینامیک مداری که باعث رویدادهایی در انواع مورفولوژی که امروزه دیده می شود، باقی می ماند.

از آن جایی که تئوری جهان الکتریکی، نظریه‌ای بین رشته‌ای کل‌گرایی را فراهم می‌کند، شواهد بیشتری برای تکیه کردن به این نظریه وجود دارد. رویدادهای مبادله‌ی بار الکتریکی سیاره‌ای در تاریخ بشری ثبت شده اند.  رویدادهای مشهود در مریخ و زهره در یک بسترالکترومغناطیسی و نتایج آن اینجا روی زمین در یک پروژه‌ی اسطوره‌شناسی جمع آوری شده که جمیعا به آذرخش های خدایان مربوط می‌شود. دیوید تالبوت ابعاد ثبت تاریخی را در سلسله‌ی ” بحث‌هایی درباره‌ی آسمان بیگانه ” توضیح می‌دهد.

تقاطر، یک موضوع ثابت در مورفولوژی سیاره برای تمام سیارات سنگی و قمرها است. طبیعت دوقطبی ذاتی الکترومغناطیس از مقیاس زیر اتمی تا کیهانی، نیروهای زیادی تولید می‌کند که نه تنها سیاره و قمر، که ستاره و کهکشان و تمام جهان الکتریکی را به وجود می آورد.

برای مطالعه بیش تر لینک های زیر معرفی می شوند:

Electrical Discharge Scarring of Planets and Moons | Space News, an interview with Stephen Smith

Electrical Scarring of Planets and Moon, Part 2 | Space News

Astronomers Have No Idea How Planets Form

Did Van Gogh Paint This? by Andrew Hall

Hexagonal Craters on Mercury and The Craters are Electric by Micheal Goodspeed

Episode 3, Symbols of an Alien Sky — the Lightning-Scarred Planet, Mars

نویسنده: آندرو هال

مترجم: راشده روشنی

منبع:

https://www.thunderbolts.info/wp/2015/12/20/the-antipodal-moon/

لازم به ذکر است که نویسنده متن از عبارت “استدلال دوری” برای عنوان متن استفاده نموده، تعریف استدلال دوری به زبان ساده در پایگاه “اثر اصیل” به این صورت نوشته شده است:

برای اثبات حکم، استدلالی آورده شود که خود نیازمند اثبات حکم باشد. در این مغالطه، ناقد با گزاره‌ای بحث را شروع می‌کند که می‌خواهد در حکم به همان برسد. به عبارتی، حکم خود یکی از مقدمات و گزاره‌های استدلالی است که برای اثبات حکم استفاده می‌شود.

مثال: «جورج بوش سخنور توانایی است زیرا سخنانش بر مخاطب موثر است.»

برای چنین حکمی لازم است که مدرک و شاهد و مثال ارائه شود مثلا روش سخن‌گفتن هر روزه‌اش، اینکه چطور مسائل پیچیده را آسان توضیح می‌دهد و یا با آوردن داستان‌هایی از موارد طنز در گفته‌هایش و مشابه این. در حالی‌که نویسنده در مقام بیان استدلال، تنها حکم را به گونه‌ای دیگر بیان می‌کند.

حالا به بررسی ماه می پردازیم:

احتمالا دهانه هایی که تصور می شد در اثر برخورد به وجود آمده باشند ، عاملی به جز برخورد دارند.

“دریای خاوری (شرقی)” ، در حاشیه ی نیم کره ی رویت پذیر ماه ( نیمکره ای که به سمت زمین است) واقع شده است، و همین امر رویت آن را توسط تلسکوپهای مستقر در زمین مشکل می کند. این دریا تقریبا منطقه ای است که از دوایر متحدالمرکز کاملی، که توسط حوضه ی سنگفرش شده ای (regolith) احاطه شده، تشکیل شده است. از درون،  به یک سراشیبی تند محدود شده و در نهایت، قسمتهای مرتفع آن زمین سازه های(massif) تیز هستند. تصویر بالا مربوط به دریای شرقی است که توسط ارنست رایت از ناسا تهیه شده است.

با استفاده از داده ها ی به دست آمده از ماموریت GRAIL، دانشمندان علوم سیاره ای دانشگاه “براون” (Brown University) ادعا می کنند مدلهای جدید کامپیوتریشان سوالات بسیاری از جمله اینکه “چگونه این چنین حوضه های وسیعی در جای جای منظومه ی شمسی خلق شده اند؟”  را پاسخگو خواهد بود. و نهایتا، آنها استنتاج می کنند که بروز چنین الگوهایی بر سطح اقمار و سیارات در واقع پیامدهای پروسه های وابسته به حرکت است.

با توجه به گزارشاتی که اخیرا منتشر شده، مشخص شد که “دریای خاوری” ماه حاصل بازسازی پوسته ی قمر پس از برخورد یک سیارک به قمر بوده است… . ” … سنگهای گرم و شکل پذیرزیر سطحی، شروع به حرکت به سمت داخل و خارج نقطه ی برخورد کردند. تخمین زده شده که  طی این عملیات، حدودا ۱٫۳ میلیون کیلومتر مربع سنگ متلاشی شده است.”

براندون جانسون یک زمین شناس از دانشگاه “براون” است و اذعان دارد:

“این عملیات به غایت شدید و قوی بوده، چرا که این چندین کیلومتر صخره ی پرشیب و دایره ی متحدالمرکز را طی دقایق کوتاهی، پس از برخورد اولیه شکل داده است. ”

جانسون در مورد اینکه “چقدر این ساختارها می توانسته اند سریع بر سطح ماه ایجاد شده باشند” کاملا درست می گوید؛ اما مهمترین نشانه ها در منظره ی آشنای” دشت” پنهان شده و مورد بی توجهی قرار گرفته است. اکنون بیش از هر زمان دیگری، شواهد ومدارک دال بر الکتریکی بودن اثرات و زخمه های موجود بر اجرام منظومه شمسی در حال خودمایی هستند. اکنون زمانیست که توانایی دسته بندی اشکال و آثار متنوع رویت شده بر سطح اجرام منظومه شمسی را به سادگی طبقه بندی آثار موجود بر سطح زمین، داریم. سیستم های چند حلقه ای در مکانهای مختلفی در سیارات دیگر آشکار شده اند.

همه ی آنها شامل یک دشت مسطح میانی اند که کرانه هایش توسط صخره های عمودی محدود شده، “دشت رینویر” (Renoir) در “عطارد” نمونه ی خوبی از این نوع آثار است. برخی از این صخره ها تا چندین کیلومتر ارتفاع دارند.

نمونه ای از دشت مسطح با صخره های عمودی در ماه

دشت رینویر” (Renoir) در “عطارد”

نوع دیگری از دشتها، دشتی با محیط بیرونی عمیق است، همچون دره های عمیق “V  ” شکل، که این نوع دشت بسیار متداول است. حصار این نوع دشت می تواند حلقه ی دیگری ازصخره ها باشد که اغلب مرتفعتر از صخره های حلقه ی داخلییند، که هر چه از ساختار مرکزی دور می شویم، به تدریج با گسترش منطقه، این ارتفاعها افت پیدا میکند و در نهایت ناپدید می شوند. در بعضی دشتهای بزرگتر این پدیده چندین بار با صخره های کوچکتر و دشتهای وسیع تر تکرار شده تا اینکه نهایتا با سنگ بستر یکی شده است.

دشتی با محیط بیرونی عمیق روی عطارد

این الگوها (بدون هیچ نظم خاصی) در تتیس،عطارد، کالیستو، میراندا، زمین، ونوس و مریخ یافت می شوند و در بسیاری مکانهای دیگرنیز به تدریج آشکار خواهند شد. ( این نوع آثار در منظومه شمسی بسیار فراگیر هستند) در آینده ی پیش رو، پیدا کردن  حوضه هایی  با الگوهای چند حلقه ای بیشتر، توسط کاوشگرهای فضایی  که به منظور کاوش بر روی سیارات و اقمار به فضا فرستاده می شوند،  نه تنها امری باورکردنی بلکه بسیارمحتمل خواهد بود.

به راستی چه چیزی باعث به وجود آمدن این حوضه ها می شود؟ آیا عامل آن، تئوری عامه پسند “برخورد” ، می باشد؟ آیا توده های سنگی غول پیکر به همه ی اجرام نام برده شده در بالا، برخورد کرده و عامل ایجاد چنین الگوهایی شده اند؟  آیا یک شهاب سنگ ده کیلومتری به زمین برخورد کرده و عامل ایجاد الگوی چند حلقه ای در اطراف ” دهانه ی چیکسالوب ” و انقراض دایناسورها شده است؟

دهانه چیکسالوب

تحقیقات آزمایشگاهی با بارهای الکتریکی در محیطهای پلاسمایی نشان می دهد که الکتریسیته بر حسب ولتاژ و چگالی بار در ۳ مد ( حالت) ظاهر می شود: تاریک، درخشان و قوس الکتریکی. حالت قوس الکتریکی، که چگالی بار بسیار بالایی دارد برای ماشینکاری( کنده کاری ) دقیق روی فلزات کاربرد دارد.

مقدار و درجه ی  رشته ای (فیلامنت) شدن جریانها در حالت تخلیه ی قوس الکتریکی،  بستگی به چگالی محیطی دارد که این جریان ها از آن عبور می کنند. تخلیه های گذرنده از محیطی که خلا شده باشد ( یا محیطی با جوی رقیق) یک کانال ستونی که به دور محور خود می چرخد، تولید می کند. در حالت درخشان، این کانالها شبیه به گردبادی آتشین ظاهر می شوند. اگر جریان مشابهی از میان جوی رقیق گذر کند، به چندین رشته انشعاب پیدا می کند. این رشته ها دوایر متحدالمرکزی را حول محور اصلی فرم می دهند.

در صورتی که الکتریسیته از روی یک جسم جامد عبور کند، محلی که تخلیه ی قوس الکتریکی با سطح تماس پیدا کند، دچار فرسایش می شود. چاله ( یا همان دهانه) های حاصل از قوسهای الکتریکی اغلب دایروی شکل هستند؛ چرا که نیروی الکتریکی باعث محدودیت قوس الکتریکی  می شود به این ترتیب قوس الکتریکی به صورت عمود به سطح اصابت می کند. از آنجایی که قوس الکتریکی از دو یا چند رشته (فیلامنت ) در حال دوران حول محور مشترکی تشکیل شده ؛ سطح محل تماس می تواند توسط یک مته پلاسمایی حفاری شده و دیواره هایی با شیب تند و حاشیه ای جمع شده به جای گذارد.

اگر رشته ها به اندازه ی کافی از هم جدا شوند، در حالیکه مواد در حال زدوده شدن و ازبین رفتن هستند؛ کف حفره، به واسطه ی الکتریسیته شروع به داغ شدن و احتمالا سوختن خواهد کرد؛ سپس ذوب  شده و مسطح می شود. این توضیح چرایی سیاه بودن مناطق داخلی، در بسیاری از الگوهای چند حلقه ای را بیان می کند.فراوانی حفره های کوچک  در جداره های حلقه های بزرگتر( همانند دریای باختری) ، محتمل بودن تخلیه ی قوسهای الکتریکی را در این موقعیتها گواهی می دهد.

فراوانی حفره های کوچک در جداره های حلقه های بزرگتر

همینطور که قوسهای الکتریکی حرکت می کنند، حلقه هایی زنجیره وار را بر جداره های حفره ها و دوایر حک می کنند ( جداره ها را زنجیروار پانچ می کنند).اگر حفره ها همپوشانی داشته باشند، محل برخورد جداره ها باهم به صورت شیاری که از دو طرف شیب بسیار و لبه های کنگره ای دارد بروز میابد. قوس می تواند یک شیار را قطع کرده و پیش از قطع کردن شیار بعدی (شیار و سنگر دیگر) به فواصل دورتری پرش پیدا کند.

حلقه هایی زنجیره وار را بر جداره های حفره ها که توسط حرکت قوس های الکتریکی ایجاد شده

ایجاد حوضه هایی با الگوهای چند حلقه ای به احتمال زیاد حاصل برخورد سیارکها و دنباله دارها در بیلیونها سال پیش نیستند، بلکه به قوسهای الکتریکی  بین سیاره ای ، سوختن های شدید و انفجارات مهیب پیش آمده در آن دوره، ارتباط دارند.

استفان اسمیت

ترجمه: سبا حفیظی

Circular Logic – Translator: Saba Hafizi

هرگونه کپی برداری یا استفاده از این اثر، با نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” میسر است

از آنجا که با دنباله دار ها و خواصشون آشنا هستیم ، خوب است که یادآوری نماییم که  فقط اشیای دارای دم، دنباله دار نیستند. برای مثال ،سیاره ی زهره یک دم رشته ای دنباله دار گونه  به طول میلیون ها کیلومتر دارد که هر ۵۴۸ روز یکبار که به نزدیکترین فاصله ی خود از زمین میرسد ، امتداد دم آن با مغناط کره ی زمین برهم کنش دارد.

سیاره های گازی بزرگ نیز میتوانند دمی همچون دنباله دار ها داشته باشند. به عنوان مثال در نزدیکترین فاصله ی بین مشتری و زحل، مغناط کره ی  سیاره ی مشتری به صورت بیضی کشیده ای به طول ۶۸۰ میلیون کیلومتر به طور باور نکردنی تا مدار زحل امتداد پیدا می کند. زمانی که فضاپیمای پایونیر ۱۰ به مدار زحل رسید در حالی که پشت مشتری نسبت به خورشید قرار گرفته بود در کمال شگفتی،متخصصان هیچ ذره ی بارداری را که اصولا باید توسط بادهای خورشیدی ایجاد میشده را شناسایی نکردند! در واقع متوجه شدند که ،میدان مغناطیسی مشتری باد های خورشیدی را را تافاصله ی چندصد کیلومتر تعدیل میکند.

دنباله ی پلاسمایی زمین و یا همان مغناط کره اش بر اثر برخورد با ذرات بارداری  که از خورشید ساطع میشوند (بادهای خورشیدی) تغییر شکل می دهد و قدرتش تغییر میکند.به دلیل اثرات الکتریکی ذرات پرسرعت یون ،دم مغناطیسی زمین همانند دم دنباله دار ها در خلاف جهت خورشید کشیده می شود.

وقتی که ماه از میان پلاسمای یونیزه شده ی اطراف زمین می گذرد، مواد موجود در سطح آن، بار منفی پیدا کرده و با دفع یکدیگر از سطح ماه جدا می شوند.دیفرانسیل بار بین  دو سمت تاریک و روشن آن باد یونیزه ای ایجاد می کند که از سمت تاریک تر و منفی تر ماه به سمت روشن تر و مثبت تر آن جریان می یابد و نیروی میدان الکتریکی بین دو نیمکره تا ۱۰۰۰ ولت می تواند تفاوت داشته باشد .

کشف دنباله ی سیاره ی عطارد نیز از اکتشافات غیر منتظره ی محققان بود؛ زیرا دانشمندان علوم سیاره ای ، فیزیک پلاسما را نادیده می گرفتند. نظریه ی جهان الکتریکی بیان می کند که دنباله ی دنباله دار ها زمانی ایجاد می شود که غلاف پلاسمایی دنباله دار، بار الکتریکی کافی برای دشارژ را فراهم آورده باشد که باعث درخشش آن شود. دنباله دار ها صرف نظر از ساختارشان، تابع رفتار بنیادین ذرات باردار در پوسته ی پلاسمایی هستند.

دنباله ی سیاره ی عطارد حاوی درصد زیادی از اتم های سدیم است. سال ۲۰۰۸ ، در رصدخانه ی مک دونالد واقع در تگزاس، اخترفیزییکدانان دنباله ی سدیمی عطارد را اندازه گیری نمودند و متوجه شدند که طول آن بیش از طول چهار ماه کامل است. از جمله جالب ترین جنبه ی مشاهداتشان این بود که به نظر میرسید اتم های سدیم از نقاط داغی درعرض جغرافیای بالا در عطارد نشأت می گیرند.
زمانیکه فضاپیمای مسنجر بر فراز سیاره ی عطارد پرواز می نمود، این نقاط داغ را درست در جایی یافت که دانشمندان علوم سیاره ای، میگفتند موادی که در اثر فشار تابشی حاصل از خورشید از سطح سیاره زدوده شده اند،نیز در آن قسمت هستند.از آنجا که عطارد درست مثل ماه هیچ اتمسفر و یا میدان مغناطیسی قابل توجهی ندارد که از آن در برابر خورشید  محافظت کند، همان طور که قبلا هم اشاره شده،ماه میتواند به توضیح اثرات و نقاط داغ روی سطح سیاره کمک نماید.همان طور که دیفرانسیل ولتاژ ماه توسط الکتریسیته توضیح داده میشود ، ویژگی های عطارد نیز با فرضیه های الکتریکیقابل توجیه اند. قمر مشتری،آیو، نیز میتواند مدل مناسبی برای توضیح نقاط داغ عطلرد باشد.

آیو در مداری نزدیک به مشتری به دور آن گردش میکند و سطح آن توسط تابش شدید الکترومغناطیسی بمباران میشود به طوری که هر ثانیه یک تن ماده و گاز از سطح آن جدا میشود.قمر آیو همان طور که در جو مغناطیسی مشتری در حرکت است،همانند یک ژنراتور عمل میکند.بیشتر از چهارصد هزار ولت در سه میلیون آمپر از جریان از طرف آیو به محیط الکتریکی مشتری جاری میشود.

احتمالا عطارد نیز چیزی مشابه را تجربه میکند. نقاط داغ می توانند در قسمتی قرار گرفته باشند که کانون پلاسمای چگال، در آن قسمت قرار دارد و باعث ارتباط بین خورشید و عطارد می شود.هم چنین فرسایش کاتدی عطارد میتواند دلیلی برای ساختار رشته مانند دنباله اش و شباهتش به جریان های بیرکلندی که بار ها در موردش صحبت شده،باشد.

مفهوم دم رشته ای ناشی از تبادل بار الکتریکی تنها به منظومه ی شمسی محدود نمی شود.ستاره ها نیز همچون کهکشان ها دارای دنباله هستند.به عنوان مثال ستاره ی میرا یک غول سرخ است که دنباله ای به طول ۱۳ سال نوری دارد و یا کهکشان ESO 137-001 دنباله ای دارد که ۲۰۰۰۰۰ سال نوری کشیده شده است.به نظر میرسد که تمامی اجرام آسمانی می توانند از پلاسمایی که در آن واقع هستند انرژی دریافت کنند و از آنجا که  ۹۹٫۹۹۹۹۹%مواد تشکیل دهنده ی کیهان از ذرات باردار میباشد ،می توان نتیجه گرفت که پلاسما بر تمام  جهان حاکم است.

استفان اسمیت

ترجمه: فاطمه طهماسبی

Electromagnetic Tails

Translator: Fatemeh Tahmasebi

توضیح تصویر: کهکشان ۳c129 دنباله ای به طول ۱٫۵ میلیون سال نوری دارد

این مطلب را ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” منتشر کنید

یکی از مدل های جدید و جالب درباره ماه، مبحث تاثیرپذیری ماه از نیروهای الکترومغناطیسی و به خصوص الکتریکی می باشد، ترجمه این متن توسط فرزین حسینی یکی از سرپرستان بخش فارسی و پرستو غزنوی از اعضای ناپیوسته این مجموعه آماده گردیده است، که منبع اصلی آن در انتها قید شده است.

بشر از ابتدامشاهدات شگفت انگیزی به ماه داشته است. احتمالا اجداد ما درباره سرچشمه و اثرات آن تعمق می کردند.

برای بیش از هزارسال گزارش هایی در مورد پدیده های مربوط به ماه وجود داشته که از یک جسم آسمانی مرده و راکد انتظار آن نمی رفت. توضیحات عجیبی که گوناگونی تابندگی ابرهای قرمزوسبز یا فوران ناگهانی زبانه های زرد و فلاش های شدید نوری را توصیف میکنند. همچنین مشاهداتی با نظریه های  معمول سازگار نیست.

زیرا گمان میشود که ماه گرمای خود را بیش از میلیون ها سال پیش در فضا تمام کرده است و هیچ میدان مغناطیسی قابل بحثی دراین سطح ندارد.  درنتیجه منجمان و اخترفیزیکدانان درمورد پدیده های ماه به عنوان یک شی ناپایدار صرف نظر کردند. از آنجا که بسیاری از مشاهدات به جای استفاده از شواهد و تصاویر اخیر از طریق استنباط های  شخصی سرچشمه می گرفت ، گفته می شد که این وقایع و پدیده ها ساختگی یا غیر قابل اعتماد هستند. با این حال، برخی به طور جدی  در تلاش برای مرتبط کردن داستان های تاریخی با برخورد های فیزیکی بودند:

“این یک ماه درخشان جدید بود و بر طبق معمول در این فاز شاخ هایش به سمت شرق بود؛ ناگهان شاخ بالایی به دو شاخ تقسیم شد. از وسط این جدایی یک مشعل شعله ور برخاست و خارج شد و در یک فضای قابل  توجه آتش و گرما و ذغال و  جرقه قرار گرفت. دراین زمان ماه بهم پیچید، آن طور در اضطراب و از زبان کسی که آن را با چشم خودش دیده بود و برای من تعریف کرد، ماه مثل یک مار زخمی می تپید! و بعد از آن در شکل مناسبش قرار گرفت. این پدیده بارها تکرار شده، شعله ها بطور تصادفی در شکل های متنوع و پیچیده ای ظاهر شده و بعد به حالت عادی خود برگشته اند. بعد از این تحولات ماه از یک شاخ به شاخ دیگر، در تمام مدت این پدیده ها، در طرف سیاه آن ثبت شده است.” (جک.ب.هارتانگ(۱۹۷۶). ” Was the Formation of a 20-km Diameter Impact Crater on the Moon Observed on June 18, 1178?” Meteoritics 11:187-194).

شهاب سنگ ها یکی از نظریات برای پدیدار شدن و ناپدید شدن ناگهانی درخشش های ماه هستند، اگرچه فرضیه ی هارتانگ با شک و تردید همراه است.

تصور دیگر این است که تابش های ماه از خود این قمر سرچشمه نمی گیرند. این منطقی است که فرض کنیم شرایط نامطلوب می تواند به تصورات اشتباهی منجر شود. اتمسفر زمین برای تصاویر تلسکوپ های زمینی دردسر ساز است، بنابراین ممکن است برخی اختلالات شکستی یا بازتابی در داده های گرفته شده ما از ماه وارد شود. اگر رصد ها در شرایط بحرانی انجام شوند،  وضوح تجهیزات یا میزان دید می تواند جزء عوامل موثری در مشاهدات باشند.

از آنجا که گفته میشود برخی از TLP ها مانند یک شمع، مدام روشن و خاموش می شوند، محققان اظهار می کنند که ماه دارای اندوخته ای از گاز است که در زیر سطح آن به دام افتاده اند. در ماه لرزه ها و لغزش های خاک ممکن است باعث از هم گسیختگی حفره ها شود و به گاز اجازه ی خروج به صورت ستون های مه آلود در مقابل نور خورشید را می دهد.

اکثر این زبانه ها در لبه های دریاهای ماه قرار گرفته اند که زمین شناسان بر این باور هستند که مناطق آتشفشانی قدیمی هستند. در تصویر پایین صفحه یکی از تصاویر TLPها است که در “دریای بخارها” قرار گرفته است. ساختار “اینا”(Ina structure) ناحیه ای دیگری است که در آن تصور می شود انفجارات گازی رخ می دهد، اما مدل های استاندارد عمر این قسمت را بیش از ۳ میلیون سال تخمین می زنند، بنابراین تاثیر آن روی مشاهدات جدیدتر با شک همراه است.

این نقطه روشن ممکن است شما را یاد نقاط روشن روی سطح سرس بندازد…

ماه – به نقطه روشن روی سطح آن توجه کنید

این باعث به وجود آمدن سوالی می شود که خواهد پرسید آیا این پدیده های گذرا روی ماه واقعی هستند. سوال توسط تفکیک های آماری اخیر که شامل شواهدی برای آن ها و گزارش های معتبری بود جواب داده شد. چه توضیحی برای ظاهر آن ها ممکن است وجود داشته باشد؟

یک نظریه که نزدیک ترین احتمال را ارایه می دهد مربوط به شارژ و دشارژ الکتروستاتیک مواد روی سطح است. شارژ تماسی ذرات یا شناوری الکتروستاتیکی گرد و غبار نزدیک ماه ممکن است نمایان شوند و از سیاره ی ما قابل رویت شوند. برخی ویژگی های سطح ماه به نظر می رسد خراش های الکتریکی هستند تا اصابت های شدید که در گذشته رخ داده است، بنابراین نیروهای الکترودینامیکی باقی مانده ممکن است در محیط اطراف ماه تا به حال منتظر مانده باشند- به ویژه از آن زمان که مدار ماه وارد و خارج غلاف بارداری می شود که از زمین سرچشمه می گیرد.

برای مطالعه ی بیشتر از رالف جورجنس در مورد تعامل های الکتریکی بین ماه و دیگر اجرام سیاره ای در گذشته می توان به پایگاه Kronia.com  مراجعه کرد.

نوشته شده توسط استفان اسمیت

منبع متن اصلی:

https://www.thunderbolts.info/tpod/2007/arch07/071221lunarphenomena.htm

تصاویر زیر توسط محمدجواد شاه حسینی از کرج انداخته شده است.

خسوف مهر ماه ۹۴ – محمدجواد شاه حسینی

خسوف مهر ماه ۹۴ – محمدجواد شاه حسینی

با فراخوان دپارتمان اختفای بخش خاورمیانه مجمع بین المللی زمان سنجی اختفاهای نجومی (IOTA-ME)، دو تن از اعضای بخش فارسی و یکی از علاقه مندان پروژه اقدام به داده گیری این پدیده آسمانی کرده و گزارشات خود را به این ارگان ارسال نمودند، بر این اساس محمدرضا شفیع زاده از بخش فارسی و نیما مجدآرا از منجمین با سابقه و بنام از تهران و فرزین حسینی، عضو پیوسته بخش فارسی از شهر بانه این پدیده زیبا را ثبت نمودند.

در نهایت هر دو گروه موفق به ثبت ساعت خروج ستاره و اتمام اختفا شدند، متاسفانه لحظه ورود به دلیل ارتفاع پایین ماه در زمان اختفا در شهر بانه و شرایط نامساعد جوی تهران توسط هیچ یک رویت نشد.

لازم به ذکر است، محمدرضا شفیع زاده به عنوان مدیر اجرایی و سرپرست دپارتمان اختفای آیوتا نیز مشغول فعالیت است.

بعد از اختفا – فرزین حسینی، شهر بانه

فرزین حسینی

بعد از اختفا – نیما مجدآرا – شمیرانات، تهران

محمدرضا شفیع زاده و نیما مجدآرا – ارتفاعات شهرک قائم (شمیرانات)، تهران

]]> http://persiantbolts.com/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4-%d8%a7%d8%ae%d8%aa%d9%81%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d8%a7%d9%84%d8%af%d8%a8%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%a8%d8%a7-%d9%85%d8%a7%d9%87/feed/ 0