رئادومین قمر بزرگ زحل بعد از تیتان و یکی از اقمار متوسط آن با قطری در حدود ۱۵۲۸ کیلومترمیباشد. تمام سطح قابل دید رئا پر از حفره میباشد که آن را به یکی از کاندیدا های پرحفره ترین اشیائ منظومه ی شمسی تبدیل میکند.یکی ازحفره ها قطری به طول ۳۶۰ کیلومتر دارد و اگر آن را ناشی از برخورد یک سیارک با آن بدانیم،بزرگترین رویداد زمین شناسی  در سرگذشت این قمر میباشد.

یک لکه ی برجسته ی روشن که تقریبا تمام سطح نیمکره را پوشش میدهد،شباهت زیادی به ساختار های درخشانی دارد که در قمر زمین و یا عطارد دیده شده است. دانشمندان علوم سیاره ای معتقدند که که این لکه ها براثر اصابت متوالی که روکش سطحی را بلند کرده و باعث بیرون آمدن مواد زیری شده است  ،به وجود آمد اند. این ساختار های روشن بیشتر شبیه حاصل تخلیه ی الکتریکی هستند و نه برخورد.

لکه بزرگ روشن روی سطح رئا

به عنوان مثال،اطراف یکی از حفره های مرکزی، لکه های روشن خیلی عمیق نیستند بلکه بیشتر شبیه یک لایه ی نازک از ذرات گردوغبار میباشند.آنها احتمالا به هنگام تبدیل شدن سنگ ها به پودر تحت کمان پلاسما،به باد یونی سپرده شده و به عنوان ذرات یونیزه شده به اطراف پخش شده اند.

دهانه حفره بزرگ مرکزی

تقریبا همه ی حفره های رئا در یک تصاعد عددی ایجاد شده اند و تعداد زیادی از حفره های بزرگتر با بیشتر حفره های کوچکتر که به طور تصادفی در اطراف آنها توزیع شده اند، جفت هستند. این حفره های کوچکتر که در حلقه ی اطراف حفره های بزرگتر یافت شده اند متناظر با چیزی هستند که در ماشین تخلیه ی الکتریکی (EDM)  به هنگام چسبیدگی یک جرقه در نیم ثانیه به یکی از لکه ها رخ میدهد.در حالی که جریان اصلی تخلیه ی الکتریکی  در گودال بزرگتر شروع به چرخش میکند ، یک حفره ی کوچکتر تشکیل میشود.برخورد سنگ های فضایی به هیچ وجه قادر به شکل دادن چنین ساختاری نیستند.

حفره های روی رئا

یکی دیگر از پدیده های چشم نواز رئا، گودال بیضی شکلی است که طول بزرگترین قطر آن ۱۱۵ کیلومتر میباشد.یکی از توضیحات متعارف این است که شهاب سنگی که به سطح رئا برخورد کرده در امتداد مسیرحرکت خود در سطح، این گودال را ایجاد نموده است. آن لبه ای که باید در انتها باشد کجاست؟ چرا حلقه ی برجسته ی اطراف، در اثر حرکت سنگ و یخ در انفجار شهابسنگ  با زاویه ای کم در آن  ایجاد نشده است؟ و برای چه آن حفره – وبه طور کل همه ی حفره های اطرافش – در قسمت پایین مسطح و دارای دیوار های تیز و عمود میباشند؟

گودال بیضی شکل

اینها فقط نمونه ی بسیار کمی از ساختار های عظیمی اند که نشان میدهد رئا،دوران آرام و پایداری را به هنگام تشکیل از ابر سحابی نگذرانده است بلکه احتمالا در شرایط تکاملی سریعی قرار گرفته که سطح آن را همچون ضربات چکش تحت تاثیر قرار داده.همه ی آن چیزی که بیان شد ثبت شرایط تشکیل ترک ها و ناحیه ی پرهرج ومرج  با گودالی غول پیکر به بزرگی کلورادو ، (بدون هیچ باقی مانده ای) است.

گودال غول پیکر روی رئا

با وجود اینکه به نظر میرسد انفجار ها آنقدری عظیم بوده که صخره و تکه های سنگی در سیاره ایجاد کند ، با این حال هیچ قطعه ای یافت نشده است. اگر حفره ها و شیار ها در قوس الکتریکی غول پیکر به وجود آمده باشند به احتمال زیاد سنگ و یخ بخار شده و یا با تبدیل شدن به دانه های کوچیکتر به فضا پرتاب شده اند.

استفان اسمیت

ترجمه: شادی طهماسبی

Resolving Rhea – Translator: Fatemeh Tahmasebi

تصویر بالا نشان دهنده تنها قسمتی از عکس های Cassini گرفته شده با کیفیت بالا از ماه زحل با نام Enceladus است و در ۱۶ فوریه سال ۲۰۰۵ گرفته شده است.

دانشمندان تیم Cassini می گویند که این تصویر نشان دهنده تعداد بی شماری از گسل ها، شکستگی ها، چین خوردگی ها و دهانه هایی است که سیاره شناسی را جالب کرده است.

این قسمت که در بالا نشان داده شده است نشان دهنده چیزی است که دانشمندان تیم Cassini آن را کمربند وسیعی از درز های در هم تنیده و پیچیده می نامند.

برای سیاره شناسان زمان زیادی طول نکشید تا این پدیده های پیچیده سطحی را درز بنامند. چه چیز دیگری می توانند باشند؟ ابزار سنتی زمین شناسی به مقدار زیادی محدود به مشاهدات صورت گرفته بر روی زمین است. اگرچه زمین ویژگی های زمین شناسی زیادی را در کل منظومه خورشیدی به نمایش می گذارد اما پدیده های مشاهده شده در سیارات دیگر به دلیل تفاوت زیاد هرگز در کتاب های تئوریک یافت نمی شود.

زمین شناسی سنتی در واقع فرآیند تشکیل دهنده ای که آثار آن را می توان در اعماق فضا دید را نادیده گرفته است. تخلیه های الکتریکی کامل ترین  مستقیم ترین توضیح را در مورد الگوهای مشاهده شده بر روی Enceladus ارایه می دهند.

برای سال ها، آن هایی که با نظریه جهان الکتریکی موافق بودند به دنبال مقایسه سیستماتیک کتاب های زمین شناسی و آثار تخلیه الکتریکی بوده اند. آن ها باور دارند که شواهد موجود در صورتی که ما به تصاویر با دید نقادانه نگاه کنیم کافی هستند. کمان های الکتریکی سطوح را آن چنان حفاری می کند که قابل مقایسه با هیچ کدام از پدیده های دیگر زمین شناسی نیست. شکاف های حاصل از قوس های الکتریکی هیچ گونه مدرکی دال بر اثر قوس ندارند گویا یک چنگال از آسمان آمده و آن شکاف را حفر کرده است.

قوس های الکتریکی می توانند شکاف هایی مانند طناب های در هم تنیده (مانند طرح های Lichtenberg) ایجاد کنند بدین صورت که فیلامنت های مواج بدون تاثیر گرفتن از قوس قبلی بر روی سطح حرکت میکنند و شکاف ها و درز های سطحی بدون نیاز به حرکت جانبی سطح (که عامل اصلی در تشکیل درز های عادی است) تشکیل می شود. آیا تصویر بالا نشان دهنده جابجایی جانبی است؟ آیا درز های مشاهده در آزمایشگاه یا در هر مکان دیگری بر روی زمین الگویی مانند آنچه بر روی Enceladus مشاهده می شود دارند؟

همانگونه که توسط John Dyer نشان داده شده است، کمان های الکتریکی می توانند مشابه این الگو ها را تشکیل دهند. بنابراین منصفانه است که این سوال مطرح شود که: آیا کمان ها الکتریکی می توانند عامل پدیده های سطحی دیده شده بر روی Enceladus باشند؟

برای درک بهتر از این موضوع این لینک (سایت John Dyre) را مشاهده کنید.

ترجمه: پرستو غزنوی

Electric Scars on Enceladus – Translator: Parastou Ghaznavi

هرگونه استفاده از این اثر با ذکر نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” امکان پذیر است.