امانوئل کانت پیشنهاد داده است که منظومه شمسی از ابرهای گرد و خاک گازی یا سحابی در فضا شناور شده است. ایده او اکنون به نام “فرضیه سحابی” شناخته شده است. کانت پیشنهاد داده است که ابرها به وسیله گرانش که ذرات آن را به حالت توده در می آورد، منقبض شده است. همانطور که بزرگ می شوند، توده‌ها جذاب‌تر می‌شوند تا اینکه سرانجام به صورت ابر اولیه گشتاور زاویه‌ای می چرخاند و مواد بیشتری را جمع کرده تا همجوشی هسته‌ای مشتعل شده و تولد خورشید را ایجاد کند، که این ساختار “دیسک برافزایشی” نامیده می شود و مدار کره‌های آسمانی را به وجود می آورد.

دیسک برافزایشی خارج از مدار نپتون در حال شکل گیری است. با توجه به این فرضیه، گرداب مواد به وسیله چرخش حلقه غبار و گاز شکل می گیرد. این گرداب‌ها بزرگ‌تر شده و آرام آرام اجزای بیشتری را به درون خود می‌مکند تا صدها میلیون برخورد، سرانجام سیاره را تشکیل دهند. کمربند کوییپر مانند تئوری ابر اورت پیشنهاد داده است که مناطی را داراست که مواد آن به شکل سیاره  و سیاره کوتوله تبدیل نشده‌اند.

فرضیه کمربند کوییپر، برای توضیح مدار اجرام فاصله‌دار استفاده می شود که توسط کنیت ادگورس، منجم ایرلندی و همچنین توسط منجم آمریکایی جرارد کوییپر در سال ۱۹۵۱ نیز تکمیل شد. اولین جرم کمربند کوییپر (KBO) در سال ۱۹۹۲ کشف شد و مستقیما به (QB1) متعلق بود. در واقع QB1 باید خندان نام میگرفت اما این نام قبلا انتخاب شده بود. هر سال چندین جرم KBO  در سایز ماه کشف می شود. اجرام دیگر شامل سیاره های کوتوله مانند اریس در حدود ۷۰۰۰۰ جرم فرا نپتونی هستند.

سیاره های کوتوله گروه های خاصی را دارا هستند: تقریبا صدها عدد شبیه از آن ها آنطرف نپتون می‌چرخند. اجرام بزرگی را مانند سرس، پلوتو، شارون (بزرگترین قمر پلوتو)، همچنین وارونا، زنا، هاومه آ، کوآور، اورکس، سدنا، اسنو وایت، اکشن و هیوآ را شامل می‌شوند. اکثر آن ها به جز اعداد، نام خاص دیگری ندارند.

فرضیه سحابی، تئوری منطقی نیست، با سن آن‌ها متناقض است. با پارامتر های یکنواخت آن، دلیلی بر این است که قابل رویت بودن آن بخاطر گذشته عمیق آن‌ها است. برای ایجاد فرضیه ی جایگزین منظومه شمسی، به طور دقیق فرضیه توسعه سیاره‌ای، لازم است که اول مولفه‌های مختلف تغییر و ریخت شناسی سریعی از آنها را در نظر گرفت.

فرضیه بکار برده شده توسط فیزیکدانان جهان الکتریک با این در نظر گرفتن های خاص لحاظ شده است. در ابتدا نظریه تکامل با تکامل تدریجی همخوانی ندارد. اگر منظومه شمسی سیستمی با ۴ میلیارد سال عمر باشد، جایی برای این فرضیه باقی نمی ماند که برای با هم زیستی ناگهانی اتفاق افتاده است. نگاه تازه به جهان ابتدا باید مورد قبول باشد.

در گزارشی، ۲۰۰۷ OR10  به عنوان بزرگترین جرم آسمانی بدون اسم و سومین سیاره کوتوله در منظومه شمسی شناخته شده است: ۱۵۳۵ کیلومتر قطر دارد. بزرگترین سیارک کوتوله ی بعدی ماکه ماکه است. در حالی که هاومه‌آ در شعاع بزرگتر اما در حجم کوچک تر است. برای مقایسه، سرس که توسط فضاپیمای داون بررسی شده است، دارای ۹۵۰ کیلومتر عرض است. یکی از جالب ترین موضوعات در کشف ۲۰۰۷ OR10، رنگ قرمز پر رنگ آن است.

یکی از شاخص های غیر متعارف سیاره‌های کوتوله، رنگارنگ بودن آنهاست. اسنو وایت، بر خلاف اسمش دارای رنگ قرمز، همانند هاومه‌آ و اکنون ۲۰۰۷ OR10  است. از طرفی دیگر پلوتو قهوه‌ای مایل به زرد است درحالی که اریس سبز است.

در فرضیه ریخت شناسی پلاسمایی ستاره‌ها زمانی شکل می‌گیرند که جریان‌های بریکلند به دور هم بچرخند، منطقه تنگش z شکل بگیرد و پلاسما را به حالت جامد تبدیل کند. آزمایش‌های آزمایشگاهی نشان داده است که مناطق متراکم جایی است که ستاره شکل میگیرد نه فروریختگی سحابی.

اجرام دیگر منظومه ی شمسی، مثل سیارک‌های “قنطورس” نیز رنگی هستند: قرمز مایل به قهوه ای، آبی ، سبز، و قهوه ای مایل به زرد. طبق پیشنهادات نویسنده، قنطورس‌ها بدلیل اینکه از درون سیارات گازی غول پیکر پرتاب می شوند، دارای رنگ هستند. رنگ های آن ها مطابق رنگ مادر هایشان است. ۲۰۰۷ OR10 نیز بسیار شبیه به این پدیده است.

مترجم: مهران سور

A Red Dwarf

Translator: Mehran Soor

MASCOT روی سطح ریوگو قرار دارد

ماموریت فضایی ژاپن، تحت عنوان هایابوسا ۲ (Hyabusa) ، فضاپیماهای خود را روی سیارک ریوگو (Ryugu 16271) نشانده است.

MASCOT نیز به دو فضاپیمای مینروا (Minerva) که در حال حاضر فرود آمده‌اند پیوست. در سال ۲۰۰۵، زمانی که جدایی هایابوسا از فضاپیمای اصلی به مقصد سیارک ایتاکُوا (Itakowa) به تاخیر افتاد، فضاپیماهای هم‌نام مینروا به قمرهایی برای خورشید تبدیل شدند. این فضاپیما هرگز به سیارک نرسید، بنابراین به چرخش خود‌ به دور خورشید ادامه داد، که گواه بر وجود یک مشکل دائمی در این ماموریت بود.

مینروا ۲ که شامل دوفضاپیمای a و b است، با استفاده از انرژی خورشیدی به عملیات خود ادامه می‌دهند. این در حالی است که باتری ۱۸ ساعته MASCOT منقضی شده است. فضاپیمای MASCOT اطلاعاتی در مورد جزئیات سطح سیارک تهیه کرده است. سطح سیارک سنگی و حفره‌دار است. برای یافتن و محاسبه‌ی نقطه‌ی مناسب به منظور فرود آمدن، فرود فضاپیما در حدود چند هفته به تاخیر افتاد.

کاوشگر متحرک سطح سیارک (Mobile Asteroid Surface Scout) یا به اختصار MASCOT یک بسته‌ی جعبه مانند است که وزن آن در حدود ۱۰ کیلوگرم است. عمر باتری آن در حدود ۲۰۰ وات-ساعت یا ۱۶ ساعت است. اگرچه طی عملیات در حدود ۱۸ ساعت دوام آورده است. تجهیزات علمی MASCOT شامل یک دوربین با دقت بالا، تشعشع‌سنج مارا (MARA) که علاوه بر دمای سطح ، ویژگی‌های حرارتی پوشش سطحی آن را نشان می‎دهد. یک طیف‌سنج مادون سرخ به نام مایکرواُمگا (MicrOmega) و یک مغناطیس‌سنج مَگ (MAG)که میدان مغناطیسی سیارک را اندازه‌گیری می‌کند. داده‌های به دست آمده از این تجهیزات هم‌چنان توسط پژوهشگران در دست تحقیق و بررسی است، بنابراین تا انتشار نتایج تحلیل شده چند هفته باقی مانده است.

استدلال‌های مدل الکتریکی پیش‌بینی می‌کند که ریوگو همانند دیگر سیارک‌ها و دنباله‌دارهای بررسی شده توسط دیگر فضاپیماها کم‌چگال، غیر حاصل‌خیز، خشک و نسبتا غیر فعال خواهد بود. چرا اجرام کوچک‌تر مانند دنباله‌دارها، سیارک‌ها و قمرها چنین ویژگی‌هایی دارند؟

این امکان وجود دارد که سامانه‌ی خورشیدی، در گذشته نسبت به امروز، بار الکتریکی بیش‌تری داشته است. زمانی که یک قوس الکترکی به یک سطح جامد برخورد می‌کند، روی آن فرورفتگی و یا ساختارهای دیگری ایجاد می‌کند. به همین منظور می‌بایست تحقیقاتی در مورد آثار الکتریکی روی سطوح سنگی صورت بگیرد. اغلب ویژگی‌های زمین‌شناختی در سامانه‌ی خورشیدی، تنها می‌توانند به وسیله‌ی قوس الکتریکی به وجود آمده باشند. در صورتی که آثار زمین‌شناختی در سامانه‌ی خورشیدی در اثر اندرکنش الکتریکی به وجود آمده‌ باشند، تاریخچه‌ی واقعی این سامانه با آن‌چه که در کتاب‌ها نوشته شده است شباهت کمی خواهد داشت.

مترجم: بهاره مجرد

Translator: Bahareh Mojarrad
Land Ho! Translator: Bahareh Mojarrad

PANSTARRS/311P که با اسم P/2013 P5 نیز شناخته می‌شود سیارکی است که در ۲۷ آگوست ۲۰۱۳ توسط تلسکوپ پان‌استارز به عنوان جرمی عجیب، کشف شد.  این جرم عجیب و حیرت‌برانگیز در مداری شبیه به مدار سیارک‌ها در قسمت داخلی کمربند سیارکی در حال چرخش به دور خورشید بود که در ۱۰ام سپتامبر ۲۰۱۳ دانشمندان دنباله‌های چندگانه‌ی آن را رصد کردند به گفته‌ی دانشمندان دنباله‌های این سیارک درست شبیه به پره‌های یک چرخ بود. ترکیب مدار سیارک‌گون و ظاهر دنباله‌دارگون از این جرم یک “سیارک فعال” ساخت.  پس از این رصد جالب توجه این سیارک توسط برخی دانشمندان به عنوان یک سیارک-دنباله‌دار در گروه “دنباله‌دارهای کمربند اصلی” طبقه‌بندی شد.

دیوید جوییت این سیارک را متعلق به خانواده‌ی سیارکی فلورا در کمربند اصلی می‌داند. این فرض بدان معناست که احتمالا این سیارک از خرده باقی مانده‌های باقی مانده از شکستن یک دنباله‌دار-سیارک بزرگتر دیگر در حدود ۲۰۰ سال پیش باشد. تمام سیارک‌های حاصل از این درهم‌شکستگی در حال حاضر در یک محدودی خاص به لحاظ مداری می‌چرخند و پارامترهای مداری تقریبا یکسانی دارند. با توجه به آنالیز شهاب‌سنگ‌هایی که منشاشان این گروه سیارک‌هاست به این نتیجه رسیدیم که این گروه از اجرام همگی دمایی بالای ۱۵۰۰ درجه‌ی فارنهایت رو تجربه کرده‌اند و در گروه سیارک‌هایی با سنگ‌های دگرگونی قرار می‌گیرند و امکان وجود آب و یخ در آن‌ها تقریبا صفر است.

به دلیل اینکه قبلا چیزی شبیه به این اتفاق رصد نشده بود دانشمندان مشغول یافتن توضیح و توجیه مناسبی برای پاسخ به چرایی به وجود آمدن این پدیده شدند. بعضی دانشمندان فرضیه ی برخورد را برای این مورد بیان کردند.

سرپرست محققان پروژه‌ی بررسی این سیارک دیوید جوییت از دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس اذعان دارد: ” زمانی که ما این موجود را در آسمان رصد کردیم، واقعا متحیر شدیم…، این تحیر زمانی بیشتر شد که ما متوجه ارتباط تغییرات مهیج دنباله‌های آن طی ۱۳ روز با خروج غبارات از شی شدیم.”

برخی از دانشمندان نیز علت این غبار پراکنی‌ها و تشکیل دنباله در یک سیارک را ناشی از سرعت چرخش عجیب و بسیار بالای سیارک به دور خودش دانستند تا حدی که این اسپین باعث پخش شدن غبار از سطح دنباله‌دار به فضا می‌شود. در این نظریه‌ی پیشنهادی برخوردها نمی‌توانند باعث پخش این میزان غبار و تشکیل دنباله‌ها شده باشند چرا که این روند طی ۵ ماه موجب فرسایش تا حد ازبین رفتن این سیارک شده است و به صورت اتفاقی نبوده که بتوان آن را مرتبط با برخورد دانست.

مدل دقیق‌تری که توسط جسیکا آگاروال از مرکز تحقیقاتی ماکس پلانک برای این موضوع پیشنهاد شد این بود که “تشکیل دنباله‌ها احتمالا به خاطر خروج تکانشی غبارات از بدنه‌ی دنباله‌دار است. فشار تشعشعات خورشیدی باعث جریان باریک غبارات از سطح سیارک می‌شود، مدلسازی‌های ما نشان می‌دهد که احتمالا زمانی که چرخش دنباله‌دار به دور خودش سریع‌تر می‌شود گرد و غبار از دست می‌هد. سپس خورشید این غبارات را به صورت دنباله‌های متمایزی که می‌بینیم جاروب می‌کند.”

جوییت شکستن سیارک‌ها را اصولا اتفاقی معمول می‌داند و بیان می‌کند که: ” احتمال اینکه نرخ چرخش سیارک به سرعت بسیار بالا برسد زیاد است چرا که فشار نورخورشید نیروی گشتاوری قویی روی بدنه‌ی آن اعمال می‌کند، اگر سرعت چرخش بسیار بالا باشد گرانش ضعیف دنباله‌دار نمی‌تواند یکپارچگی این جرم حفظ کند و این جرم شروع به تکه‌تکه شدن می‌کند…” اما به نظر می‌رسد این پروسه، پروسه‌ای بسیار زمان‌بر باشد.

اما در مدل الکتریکی معتقدیم هریک از اجرام منظومه‌ی شمسی در صورت قرار گرفتن در شرایطی که یک دنباله‌دار تجربه می‌کند، می‌تواند همانند دنباله‌دار جت، کما و دنباله بروز دهد. درست مثل سیارات که دنباله های مغناطیسی دارند و یا بسیاری از سنتورها که به یکباره دنباله و کما از خود بروز دادند. از آنجایی که این مدل منشا شکل‌گیری دنباله و جت‌ها را دشارژ الکتریکی می‌داند در صورتی که سیارک مورد نظر ما یک شوک الکتریکی دریافت کرده باشد: برای مثال تحت تاثیر دنباله‌ی مغناطیسی (مگنتو تیل) سیارات و یا تحت تاثیر میدان الکتریکی خورشید، بادهای قوی خورشیدی یا یک CME  یا…. قرار گرفته باشد، جای تعجبی ندارد که دنباله و کما تشکیل دهد و یا حتی بشکند.

منابع:

[۱] When is a comet not a comet?, Spacetelescope, 7 November 2013

[۲] Will NASA Rewrite History?, SSchirott,  October 20, 2014, thunderblogs, The Thunderbolts Project

[۳] NASA’s Hubble Sees Asteroid Spouting Six Comet-Like Tails, Hubblesite, 7 November 2013

[۴] When Asteroids Become Comets, Apr 07, 2006 , The Thunderbolts Project

سبا حفیظی

رئادومین قمر بزرگ زحل بعد از تیتان و یکی از اقمار متوسط آن با قطری در حدود ۱۵۲۸ کیلومترمیباشد. تمام سطح قابل دید رئا پر از حفره میباشد که آن را به یکی از کاندیدا های پرحفره ترین اشیائ منظومه ی شمسی تبدیل میکند.یکی ازحفره ها قطری به طول ۳۶۰ کیلومتر دارد و اگر آن را ناشی از برخورد یک سیارک با آن بدانیم،بزرگترین رویداد زمین شناسی  در سرگذشت این قمر میباشد.

یک لکه ی برجسته ی روشن که تقریبا تمام سطح نیمکره را پوشش میدهد،شباهت زیادی به ساختار های درخشانی دارد که در قمر زمین و یا عطارد دیده شده است. دانشمندان علوم سیاره ای معتقدند که که این لکه ها براثر اصابت متوالی که روکش سطحی را بلند کرده و باعث بیرون آمدن مواد زیری شده است  ،به وجود آمد اند. این ساختار های روشن بیشتر شبیه حاصل تخلیه ی الکتریکی هستند و نه برخورد.

لکه بزرگ روشن روی سطح رئا

به عنوان مثال،اطراف یکی از حفره های مرکزی، لکه های روشن خیلی عمیق نیستند بلکه بیشتر شبیه یک لایه ی نازک از ذرات گردوغبار میباشند.آنها احتمالا به هنگام تبدیل شدن سنگ ها به پودر تحت کمان پلاسما،به باد یونی سپرده شده و به عنوان ذرات یونیزه شده به اطراف پخش شده اند.

دهانه حفره بزرگ مرکزی

تقریبا همه ی حفره های رئا در یک تصاعد عددی ایجاد شده اند و تعداد زیادی از حفره های بزرگتر با بیشتر حفره های کوچکتر که به طور تصادفی در اطراف آنها توزیع شده اند، جفت هستند. این حفره های کوچکتر که در حلقه ی اطراف حفره های بزرگتر یافت شده اند متناظر با چیزی هستند که در ماشین تخلیه ی الکتریکی (EDM)  به هنگام چسبیدگی یک جرقه در نیم ثانیه به یکی از لکه ها رخ میدهد.در حالی که جریان اصلی تخلیه ی الکتریکی  در گودال بزرگتر شروع به چرخش میکند ، یک حفره ی کوچکتر تشکیل میشود.برخورد سنگ های فضایی به هیچ وجه قادر به شکل دادن چنین ساختاری نیستند.

حفره های روی رئا

یکی دیگر از پدیده های چشم نواز رئا، گودال بیضی شکلی است که طول بزرگترین قطر آن ۱۱۵ کیلومتر میباشد.یکی از توضیحات متعارف این است که شهاب سنگی که به سطح رئا برخورد کرده در امتداد مسیرحرکت خود در سطح، این گودال را ایجاد نموده است. آن لبه ای که باید در انتها باشد کجاست؟ چرا حلقه ی برجسته ی اطراف، در اثر حرکت سنگ و یخ در انفجار شهابسنگ  با زاویه ای کم در آن  ایجاد نشده است؟ و برای چه آن حفره – وبه طور کل همه ی حفره های اطرافش – در قسمت پایین مسطح و دارای دیوار های تیز و عمود میباشند؟

گودال بیضی شکل

اینها فقط نمونه ی بسیار کمی از ساختار های عظیمی اند که نشان میدهد رئا،دوران آرام و پایداری را به هنگام تشکیل از ابر سحابی نگذرانده است بلکه احتمالا در شرایط تکاملی سریعی قرار گرفته که سطح آن را همچون ضربات چکش تحت تاثیر قرار داده.همه ی آن چیزی که بیان شد ثبت شرایط تشکیل ترک ها و ناحیه ی پرهرج ومرج  با گودالی غول پیکر به بزرگی کلورادو ، (بدون هیچ باقی مانده ای) است.

گودال غول پیکر روی رئا

با وجود اینکه به نظر میرسد انفجار ها آنقدری عظیم بوده که صخره و تکه های سنگی در سیاره ایجاد کند ، با این حال هیچ قطعه ای یافت نشده است. اگر حفره ها و شیار ها در قوس الکتریکی غول پیکر به وجود آمده باشند به احتمال زیاد سنگ و یخ بخار شده و یا با تبدیل شدن به دانه های کوچیکتر به فضا پرتاب شده اند.

استفان اسمیت

ترجمه: شادی طهماسبی

Resolving Rhea – Translator: Fatemeh Tahmasebi

از داده های به دست آمده از عملیات روزتا اطلاعاتی زیادی به دست آمد که بسیاری از آن ها باعث شد در زمینه آن ها تجدید نظرهایی هم صورت پذیرد، یکی از بحث های صورت گرفته در زمینه آن ها شکل و مورفولوژی دنباله دارها بود، والاس تورنهیل در این فیلم که با زیرنویس فارسی برای دانلود در اختیار شما گذاشته می شود، با استفاده از نقل قول های پژوهشگرانی از دانشگاه های ایتالیا و سوئد و همچنین ناسا و نظریه ون فلندر تحلیل های خود را با دیدگاه مدل الکتریکی عنوان می کند.

اگر علاقه مند به سیارک ها و دنباله دارها هستید، تماشای این فیلم را از دست ندهید.

ترجمه: محمدجواد شاه حسینی

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

Comet 67P’s Mysterious – Translator: Mohammad Javad Shah’hosseini, Download with Persian subtitle.

لازم به ذکر است که نویسنده متن از عبارت “استدلال دوری” برای عنوان متن استفاده نموده، تعریف استدلال دوری به زبان ساده در پایگاه “اثر اصیل” به این صورت نوشته شده است:

برای اثبات حکم، استدلالی آورده شود که خود نیازمند اثبات حکم باشد. در این مغالطه، ناقد با گزاره‌ای بحث را شروع می‌کند که می‌خواهد در حکم به همان برسد. به عبارتی، حکم خود یکی از مقدمات و گزاره‌های استدلالی است که برای اثبات حکم استفاده می‌شود.

مثال: «جورج بوش سخنور توانایی است زیرا سخنانش بر مخاطب موثر است.»

برای چنین حکمی لازم است که مدرک و شاهد و مثال ارائه شود مثلا روش سخن‌گفتن هر روزه‌اش، اینکه چطور مسائل پیچیده را آسان توضیح می‌دهد و یا با آوردن داستان‌هایی از موارد طنز در گفته‌هایش و مشابه این. در حالی‌که نویسنده در مقام بیان استدلال، تنها حکم را به گونه‌ای دیگر بیان می‌کند.

حالا به بررسی ماه می پردازیم:

احتمالا دهانه هایی که تصور می شد در اثر برخورد به وجود آمده باشند ، عاملی به جز برخورد دارند.

“دریای خاوری (شرقی)” ، در حاشیه ی نیم کره ی رویت پذیر ماه ( نیمکره ای که به سمت زمین است) واقع شده است، و همین امر رویت آن را توسط تلسکوپهای مستقر در زمین مشکل می کند. این دریا تقریبا منطقه ای است که از دوایر متحدالمرکز کاملی، که توسط حوضه ی سنگفرش شده ای (regolith) احاطه شده، تشکیل شده است. از درون،  به یک سراشیبی تند محدود شده و در نهایت، قسمتهای مرتفع آن زمین سازه های(massif) تیز هستند. تصویر بالا مربوط به دریای شرقی است که توسط ارنست رایت از ناسا تهیه شده است.

با استفاده از داده ها ی به دست آمده از ماموریت GRAIL، دانشمندان علوم سیاره ای دانشگاه “براون” (Brown University) ادعا می کنند مدلهای جدید کامپیوتریشان سوالات بسیاری از جمله اینکه “چگونه این چنین حوضه های وسیعی در جای جای منظومه ی شمسی خلق شده اند؟”  را پاسخگو خواهد بود. و نهایتا، آنها استنتاج می کنند که بروز چنین الگوهایی بر سطح اقمار و سیارات در واقع پیامدهای پروسه های وابسته به حرکت است.

با توجه به گزارشاتی که اخیرا منتشر شده، مشخص شد که “دریای خاوری” ماه حاصل بازسازی پوسته ی قمر پس از برخورد یک سیارک به قمر بوده است… . ” … سنگهای گرم و شکل پذیرزیر سطحی، شروع به حرکت به سمت داخل و خارج نقطه ی برخورد کردند. تخمین زده شده که  طی این عملیات، حدودا ۱٫۳ میلیون کیلومتر مربع سنگ متلاشی شده است.”

براندون جانسون یک زمین شناس از دانشگاه “براون” است و اذعان دارد:

“این عملیات به غایت شدید و قوی بوده، چرا که این چندین کیلومتر صخره ی پرشیب و دایره ی متحدالمرکز را طی دقایق کوتاهی، پس از برخورد اولیه شکل داده است. ”

جانسون در مورد اینکه “چقدر این ساختارها می توانسته اند سریع بر سطح ماه ایجاد شده باشند” کاملا درست می گوید؛ اما مهمترین نشانه ها در منظره ی آشنای” دشت” پنهان شده و مورد بی توجهی قرار گرفته است. اکنون بیش از هر زمان دیگری، شواهد ومدارک دال بر الکتریکی بودن اثرات و زخمه های موجود بر اجرام منظومه شمسی در حال خودمایی هستند. اکنون زمانیست که توانایی دسته بندی اشکال و آثار متنوع رویت شده بر سطح اجرام منظومه شمسی را به سادگی طبقه بندی آثار موجود بر سطح زمین، داریم. سیستم های چند حلقه ای در مکانهای مختلفی در سیارات دیگر آشکار شده اند.

همه ی آنها شامل یک دشت مسطح میانی اند که کرانه هایش توسط صخره های عمودی محدود شده، “دشت رینویر” (Renoir) در “عطارد” نمونه ی خوبی از این نوع آثار است. برخی از این صخره ها تا چندین کیلومتر ارتفاع دارند.

نمونه ای از دشت مسطح با صخره های عمودی در ماه

دشت رینویر” (Renoir) در “عطارد”

نوع دیگری از دشتها، دشتی با محیط بیرونی عمیق است، همچون دره های عمیق “V  ” شکل، که این نوع دشت بسیار متداول است. حصار این نوع دشت می تواند حلقه ی دیگری ازصخره ها باشد که اغلب مرتفعتر از صخره های حلقه ی داخلییند، که هر چه از ساختار مرکزی دور می شویم، به تدریج با گسترش منطقه، این ارتفاعها افت پیدا میکند و در نهایت ناپدید می شوند. در بعضی دشتهای بزرگتر این پدیده چندین بار با صخره های کوچکتر و دشتهای وسیع تر تکرار شده تا اینکه نهایتا با سنگ بستر یکی شده است.

دشتی با محیط بیرونی عمیق روی عطارد

این الگوها (بدون هیچ نظم خاصی) در تتیس،عطارد، کالیستو، میراندا، زمین، ونوس و مریخ یافت می شوند و در بسیاری مکانهای دیگرنیز به تدریج آشکار خواهند شد. ( این نوع آثار در منظومه شمسی بسیار فراگیر هستند) در آینده ی پیش رو، پیدا کردن  حوضه هایی  با الگوهای چند حلقه ای بیشتر، توسط کاوشگرهای فضایی  که به منظور کاوش بر روی سیارات و اقمار به فضا فرستاده می شوند،  نه تنها امری باورکردنی بلکه بسیارمحتمل خواهد بود.

به راستی چه چیزی باعث به وجود آمدن این حوضه ها می شود؟ آیا عامل آن، تئوری عامه پسند “برخورد” ، می باشد؟ آیا توده های سنگی غول پیکر به همه ی اجرام نام برده شده در بالا، برخورد کرده و عامل ایجاد چنین الگوهایی شده اند؟  آیا یک شهاب سنگ ده کیلومتری به زمین برخورد کرده و عامل ایجاد الگوی چند حلقه ای در اطراف ” دهانه ی چیکسالوب ” و انقراض دایناسورها شده است؟

دهانه چیکسالوب

تحقیقات آزمایشگاهی با بارهای الکتریکی در محیطهای پلاسمایی نشان می دهد که الکتریسیته بر حسب ولتاژ و چگالی بار در ۳ مد ( حالت) ظاهر می شود: تاریک، درخشان و قوس الکتریکی. حالت قوس الکتریکی، که چگالی بار بسیار بالایی دارد برای ماشینکاری( کنده کاری ) دقیق روی فلزات کاربرد دارد.

مقدار و درجه ی  رشته ای (فیلامنت) شدن جریانها در حالت تخلیه ی قوس الکتریکی،  بستگی به چگالی محیطی دارد که این جریان ها از آن عبور می کنند. تخلیه های گذرنده از محیطی که خلا شده باشد ( یا محیطی با جوی رقیق) یک کانال ستونی که به دور محور خود می چرخد، تولید می کند. در حالت درخشان، این کانالها شبیه به گردبادی آتشین ظاهر می شوند. اگر جریان مشابهی از میان جوی رقیق گذر کند، به چندین رشته انشعاب پیدا می کند. این رشته ها دوایر متحدالمرکزی را حول محور اصلی فرم می دهند.

در صورتی که الکتریسیته از روی یک جسم جامد عبور کند، محلی که تخلیه ی قوس الکتریکی با سطح تماس پیدا کند، دچار فرسایش می شود. چاله ( یا همان دهانه) های حاصل از قوسهای الکتریکی اغلب دایروی شکل هستند؛ چرا که نیروی الکتریکی باعث محدودیت قوس الکتریکی  می شود به این ترتیب قوس الکتریکی به صورت عمود به سطح اصابت می کند. از آنجایی که قوس الکتریکی از دو یا چند رشته (فیلامنت ) در حال دوران حول محور مشترکی تشکیل شده ؛ سطح محل تماس می تواند توسط یک مته پلاسمایی حفاری شده و دیواره هایی با شیب تند و حاشیه ای جمع شده به جای گذارد.

اگر رشته ها به اندازه ی کافی از هم جدا شوند، در حالیکه مواد در حال زدوده شدن و ازبین رفتن هستند؛ کف حفره، به واسطه ی الکتریسیته شروع به داغ شدن و احتمالا سوختن خواهد کرد؛ سپس ذوب  شده و مسطح می شود. این توضیح چرایی سیاه بودن مناطق داخلی، در بسیاری از الگوهای چند حلقه ای را بیان می کند.فراوانی حفره های کوچک  در جداره های حلقه های بزرگتر( همانند دریای باختری) ، محتمل بودن تخلیه ی قوسهای الکتریکی را در این موقعیتها گواهی می دهد.

فراوانی حفره های کوچک در جداره های حلقه های بزرگتر

همینطور که قوسهای الکتریکی حرکت می کنند، حلقه هایی زنجیره وار را بر جداره های حفره ها و دوایر حک می کنند ( جداره ها را زنجیروار پانچ می کنند).اگر حفره ها همپوشانی داشته باشند، محل برخورد جداره ها باهم به صورت شیاری که از دو طرف شیب بسیار و لبه های کنگره ای دارد بروز میابد. قوس می تواند یک شیار را قطع کرده و پیش از قطع کردن شیار بعدی (شیار و سنگر دیگر) به فواصل دورتری پرش پیدا کند.

حلقه هایی زنجیره وار را بر جداره های حفره ها که توسط حرکت قوس های الکتریکی ایجاد شده

ایجاد حوضه هایی با الگوهای چند حلقه ای به احتمال زیاد حاصل برخورد سیارکها و دنباله دارها در بیلیونها سال پیش نیستند، بلکه به قوسهای الکتریکی  بین سیاره ای ، سوختن های شدید و انفجارات مهیب پیش آمده در آن دوره، ارتباط دارند.

استفان اسمیت

ترجمه: سبا حفیظی

Circular Logic – Translator: Saba Hafizi

هرگونه کپی برداری یا استفاده از این اثر، با نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” میسر است

همانطور که می‌دانید طبق مدل پیشنهادی فرد ویپل دنباله دارها توده های یخ و غباری تصور می شوند، که در مداری بیضوی و کشیده به دور خورشید می چرخند. زمانیکه دنباله دار به بخش داخلی منظومه ی شمسی وارد می شود و رفته رفته به سمت خورشید و حضیض مداریش پیش می رود، در اثر مواجه شدن با گرمای خورشید قسمتی از یخ ها و غبارهای خود را از دست می دهد؛ به این صورت که این یخها در اثر گرما ذوب و تبخیر و یا تصعید می شوند و یک کما از جنس بخار آب و یک کما از جنس غباردر اطراف هسته ایجاد می کنند. دنباله دار و کمای آن تحت تاثیر بادهای خورشیدی قرار می گیرند و این باعث کشیده شدن این مواد و بخارات آب در پشت دنباله دارها و تشکیل دنباله ی آنها می شود. (دنباله ای در جهت مخالف حرکتشان به خورشید)
بدیهی است که دنباله دار در هر حرکت مداری مقداری از یخ  و درصد کمی از غبارات خود را از دست می دهد، به این ترتیب پس از سالیان متمادی ممکن است دنباله دار تبدیل به جرمی سخت و غبارآلود شود و تغییرات نوری بسیار کمی را از خود بروز دهد ( تمام یخ دنباله دار از دست می رود و تمامی چیزی که باقی می ماند توده ای غبار و سنگ ریزه است ). به این گروه از دنباله دارها اصطلاحا دنباله دار مرده می گویند. (سیارک TB145که به تازگی از کنار زمین رد شد را دنباله داری مرده می دانند. بسیاری ازسیارکها را می توان در این گروه قرار داد)

تصویر شماره (۱) سیارک ۲۰۱۵ TB 145- اعتبار تصویر: NASA/JPL/Arecibo

مدل الکتریکی دنباله دارها در کنار مدل الکتریکی خورشید به عنوان نظریه ی مکمل، در پیش بینی و توجیه رفتاراین نوع  اجرام آسمانی تطابق بیشتری با داده های رصدی و نتایج حاصل از ماموریتهای فضایی دارد. در واقع یک دنباله دار الکتریکی تنها در یک منظومه ی شمسی الکتریکی که از یک خورشید الکتریکی تغذیه می شود می تواند وجود داشته باشد. این خورشید الکتریکی نیز انرژی اش را از کهکشان راه شیری الکتریکی دریافت می کند. این انرژیها ( انرژیهای الکتریکی) توسط رشته های جریانات بیرکلند وسیعی که در سرتاسر کیهان کشیده شده اند تا میلیونها سال نوری می توانند انتقال پیدا کنند. در واقع خورشید یک آند (الکترود با بار مثبت) در یک فضای پلاسمایی است.

در مدل الکتریکی دنباله دارها، سیارکها و دنباله دارها در یک خانواده جای میگیرند و اصلی ترین تفاوتشان این است که بیشتر دنباله دارها در مدارهای کشیده تری به دور خورشید می چرخند، جنس سیارکها و دنباله دارها تقریبا یکسان فرض می شود و هردوی آنها را بازمانده های برهمکنشهای الکتریکی قویی که در فاز ابتدایی شکلگیری منظومه ی شمسی اتفاق افتاده می باشند.

میدانیم هر دنباله دار بیشتر عمر خود را در فضایی دور از خورشید سپری می کند به عبارت دیگر یک دنباله دار بیشتر عمرش را در فضایی پلاسمایی با ولتاژی بسیار پایین تر از نواحی نزدیک به خورشید می گذراند. اگر این دنباله دار با سرعت کمی وارد فضای نزدیک به خورشید شود فرصت ایجاد تعادل بین بار الکتریکی اش و محیط پلاسمایی اطرافش را پیدا می کند، اما در صورتی که این دنباله دار با سرعت زیاد به سمت خورشید و فضای باردار مثبت اطرافش در حرکت باشد افزایش سریع میدان الکتریکی بر دنباله دار و غلاف پلاسمایی نامرئی آن تاثیر می گذارد و باعث گسترش غلاف پلاسمایی می شود. (ولتاژ این نواحی مثبت با کمتر شدن فاصله ی دنباله دار از خورشید بیشتر می شود.)

وقتی میدان الکتریکی در سطح دنباله دار به حد معینی برسد، جرقه های الکتریکی شروع به شکل گیری می کنند. (شکلگیری جتها و دنباله و توجیه خوردگیهای سطحی دنباله دارها) وغلاف پلاسمایی دنباله دار شروع به درخشیدن می کند. در صورتی که جرقه های جتهای کاتدی به یکباره ایجاد شوند ،یک دنباله دار ممکن است ناگهان به قطعات کوچک بشکند و یا با افزایش میدان الکتریکی داخلی، ممکن است این جرم ،همانند یک خازن که تحت فشار بیش از حد قرار گرفته،  بشکند و به قطعات مجزا و یا خرده های بسیار ریز تبدیل شود. این اتفاق ممکن است در فواصل بسیار دورتر از خورشید اتفاق بیوفتد در واقع نواحی که گرمای خورشید در آنها نمی تواند آنقدر شدید باشد که حتی باعث ذوب یخهای دنباله دار شود. طبق گفته ی کارل سیگن ۸۰% از خردشدن و شکستهایی که در مورد دنباله دارها اتفاق می افتد در فواصل بسیار دورتر از خورشید است.

تصویر شماره ی (۲) تصویر شماتیک از مدل الکتریکی دنباله دار- اعتبارتصویر: کتاب الکترونیکی دنباله دارها نوشته والاس تورنهیل و دیوید تالبوت

با پذیرش مدل الکتریکی دنباله دارها ، سیاه بودن سطح دنباله دارها را می توان به دلیل سوختگی ناشی از آرکهای الکتریکی دانست، همچنین به سهولت می توان چرایی پرنورتر و فعالتر بودن دنباله دارهای  بلند دوره و بسیاری پرسشهای دیگر را پاسخ داد.

با توجه به این مدل اگر زمین یا هر جرم دیگری شرایطی مشابه را تجربه کند ( شرایط مشابهی مثل قرار گرفتن در مداری همانند مدار دنباله دارها یا قرار گرفتن در یک میدان الکتریکی قوی و یا تجربه ی یک شوک الکتریکی و…) احتمال اینکه دنباله دار شود وجود دارد.

References:
(۱): A Spectre Haunts the Darkness, Stephan Smith, Dec,10,2010,The Thunderbolts Project
(۲) : Solar Plasmoids , Stephan Smith, May,25,2016, The Thunderbolts Project
(۳) : When Asteroids Become Comets ,Stephan Smith, Apr,7,2006,The Thunderbolts Project
(۴) : The UNIVERSE ELECTRIC – COMET E-book, Wallace Thornhill and David Talbott,2009, By The Thunderbolts Project
(۵) : When Comets Break Apart ,Stephan Smith,jan,19,2006,The Thunderbolts Project

نویسنده: سبا حفیظی

بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش آغاز سال جدید خورشیدی و اعتدال بهاری را تبریک عرض می کند، در حالی آغاز سال ۱۳۹۵ را شادباش می گوییم که چندی پیش نیز سومین سالروز افتتاح این مجموعه را پشت سر نهادیم، در طی این سه سال با وجود تمام فراز و فرودهاف تمام سعی خود را داشتیم تا به بهترین نحو ممکن در راستای اهداف خود که در بیانی اجمالی وسعت بخشیدن به افق های نو در علم و جسارت بخشی و نواندیشی علمی است، دست یابیم، گزارش تمامی فعالیت های ما را می توانید بطور مجزا از تارنمای ما دانلود کنید.

مسلما آنچه که امروز به آن می بالیم ماحصل تلاش و کوشش تمامی افراد مجموعه است، چه کسانی که امروز در کنار ما نیستند و چه کسانی که از ابتدا و یا از میانه راه به ما پیوستند، از زحمات تمام ایشان و کلیه افرادی که بیرون از این مجموعه کنارمان ایستادند قدردانی می کنیم.

چکیده ای از فعالیت های ما در سال گذشته به شرح زیر اعلام می گردد:

۱٫ بخش رسانه:

احداث تارنمای گروه و راه اندازی کانال تلگرام و صفحه اینستاگرام مجموعه

۲٫ مشارکت در برنامه های ترویجی عمومی:

برنامه روز نجوم مرکز علوم و ستاره شناسی تهران – برگزاری کارگاه های علمی برای دانش آموزان مستعد مناطق محروم کشور در اردوگاه امام خمینی لواسان و برگزاری برنامه آموزشی ویژه دانش آموزان مستعد نیازمند استان البرز تحت حمایت بنیاد بین المللی کودک – معرفی مجموعه در کارگاه بارش های شهابی شهر یزد

۳٫ همکاری با گروه های نجومی:

انتشار مقالات در باشگاه نجوم ساری و انجمن نجوم آیاز تبریز – انتشار گزارشات داده گیری در بخش خاورمیانه مجمع بین المللی زمان سنجی اختفاهای نجومی IOTA – ME

۴٫ برنامه های دانشگاهی

برگزاری سمینار در دانشگاه های تبریز و گیلان – انتشار مقاله در نشریه دانشجویی دانشگاه تهران

۵٫ داده گیری ها:

داده گیری از اختفای ستاره الدبران و ماه، داده گیری و آنالیز رفتار یک سیارک

۶٫ منتشرات:

انتشار ترجمه متون علمی، انتشار کتاب “راهنمای ضروری جهان الکتریکی” به صورت آنلاین و انتشار فیلم های مستند علمی با زیرنویس فارسی

۷٫ مقالات تخصصی:
پذیرش مقاله در کنفرانس بهارانه فیزیک مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران

۸٫ فعالیت های بین المللی

برگزاری سمینار تخصصی برای همکاری بین المللی با آزمایشگاه لاورنسیول نیوجرسی امریکا – همکاری با پروژه SAFIRE در زمینه جو زمین – حضور نماینده بخش فارسی در کنفرانس بین المللی جهان الکتریکی در آریزونای امریکا

بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش اعلام می دارد که در سال جدید آماده هرگونه همکاری و تعامل علمی با کلیه گروه های علمی و پژوهشی می باشد و از کلیه پژوهشگران برای عضویت افتخاری در این مجموعه دعوت به عمل می آورد (به اطلاعیه های پیشین رجوع کنید.)

با آرزوی پیروزی و بهکامی و سالی خوش

لینک مطالب ترجمه شده و انتشار یافته در سایت، اعم از فیلم و متن

برگزاری سمینار آموزشی کهکشان ها و انتقال به سرخ از دیدگاه کیهان شناسی پلاسما با هدف توجیه داوطلبین عضویت افتخاری مجموعه در راستای همکاری با اریک لرنر، توسط فرشته معماریان در فرهنگسرای گلستان شهر تهران

آنالیز سیارک TB – 145 با مشارکت فرشته معماریان و سبا حفیظی از اعضای مجموعه بخش فارسی

انتشار مقاله “دنباله دارهای حیرت انگیر” برای مخاطبین عام در پایگاه رسانه ای انجمن نجوم آیاز تبریز توسط سبا حفیظی

انتشار اخبار و مقالات برای مخاطبین عام در پایگاه رسانه ای باشگاه نجوم ساری توسط بردیا قبادی و کیارش دانش

گزارشی از فعالیت پژوهشی اعضا

دیدار محمدرضا شفیع زاده، یکی از مدیران بخش فارسی پروژه آذرخش و نیما مجداآرا از منجمین آماتور حامی بخش فارسی و پژوهشگر تاریخ علم نجوم با پروفسور جرالد پولاک Gerald Pollack، استاد تمام دانشگاه واشنگتن و از همراهان بخش مرکزی پروژه آذرخش در زمینه بیوفیزیک و دکتر وحید سالاری عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی اصفهان در زمینه بیوفیزیک، طی این دیدار دوستانه فعالیت های بخش فارسی و مجموعه پروژه بین المللی آذرخش برای دکتر سالاری معرفی گردید، فعالیت های ایشان بیش تر در زمینه شعور سلولی و بیوفیزیک می باشد، پروفسور جرالد پولاک که پیش تر از این در آریزونا با مجموعه بخش فارسی آشنا شده بود، به منظور بررسی نتایج چند آزمایش عملی دکتر سالاری به ایران سفر کرده بود که ضمن این سفر، دیداری دوستانه با ایشان انجام شد.

گزارش فصل پاییز را از اینجا دانلود کنید.

آیا سیارکها منادیان زندگی بوده اند یا ازنابود کنندگان حیاتند؟

ناسا در نظردارد ماموریتی را تحت عنوان Osiris-Rex بر روی سیارک ۱۹۹۹RQ36  به منظور شناخت منشاء و خاستگاه سیارک،بررسی و تفسیر طیف آن،شناسای منابع اش،تضمین ایمنی زمین،و تحقیقات بر روی جنس سطح آن(کفپوش سیارک) را در سال ۲۰۱۶ آغاز کند.در این ماموریت فضا پیمایی به دور سیارک ۱۹۹۹RQ36 که جسمی نزدیک زمین است، می چرخد. پس از گذشت یک سال در مداری نزدیک به سیارک، کاوشگر نمونه هایی از مواد تشکیل دهنده ی سیارک را از سطح آن جمع آوری می کند و به زمین می آورد.

سیارک ۱۹۹۹RQ36قطری نزدیک به پانصد متر دارد، که تقریبا برابر یک سوم مایل است. مدت زمانی که طول می کشد تا یک گردش کامل به دور خورشید داشته باشد حدود ۱٫۲ سال است.مشاهدات بیانگر این است که به طور کلی سطح آن دارای مقادیری کربن است،که همین امر باعث شده است تا منجمین این سیارک را در دسته ی سیارکهای کربنی طبقه بندی کنند. مدارچرخش این سیارک از مدار چرخش سیاره ی زمین می گذرد و حتی ممکن است در حین چرخش در مدارش، خیلی نزدیک به زمین شود،و در زمان کوتاهی به فاصله ی ماه تا زمین برسد و این اتفاق در اواخر این قرن احتمال دارد اتفاق بیفتد.در این ماموریت،دانشمندان امیدوارند که دیدگاهی برای منحرف کردن این سیارک از مدارش،در زمانی که این سیارک مشکوک به تصادم با زمین باشد،به دست آورند.

هدف اصلی این ماموریت به دست آوردن نمونه ای از “غبار سیارکی”  و آزمایش آن در آزمایشگاه است.با توجه به نظریات پذیرفته شده، سیارک ها در زمان متراکم شدن سیارات در خارج از دیسک شتابدار خورشیدی که منظومه ی شمسی را در چند میلیارد سال پیش شکل داده است، به وجود آمده اند. دانشمندان انتظار دارند،در این ماموریت”ساختمان مواد طبیعی که ممکن است بذرهای حیات برای زمین به عنوان یک سیاره بی مانند، را پیدا کنند.

با توجه به پیش بینی ها،آن چیزی که از این ماموریت به دست میاید باعث”تعجب” ستاره شناسان خواهد شد و نتیجه ی این ماموریت،بازگشت ستاره شناسان به ابتدای مسیر است. دانشمندان درحالیکه بر روی نمونه هایی از مفروضات بی چون و چرای  نظریات گذشته پافشاری میکنند که هیچ نمونه برداری از سیارک ها انجام نداده اند. به عقیده پژوهشگران پروژه آذرخش، نظریه ی پیدایش سیارات از سحابی ناکارآمد است و ستاره شناسان این نظریه را بالاخره روزی رها میکنند؛ اما آنها همچنان سعی به احیای این نظریه دارند، زیرا نمی توانند جایگزینی بهتر از آن را بیابند.

پس، آنها تناقضات موجود در این نظریه ها را نادیده می گیرند،و با صرف زمان و پول(پولی که مالیات دهندگان می پردازند) به پیروی از اعتقاداتی که در کتابهای درسیشان است می پردازند، درست به همان اندازه که یک طلبه ی روحانیت از کتاب مرجع اش تبعیت می کند، البته با تفاوت در نوع کتب مرجعشان.کار آنها در مرحله ی ابتدایی طراحی موردی است که افزون بر یک ابتکار بزرگ، نظریه ای پذیرفته شده نیز هست. این نظریه به آنها قدرت می دهد تا داده های شگفت آور جدید را به صورتی قابل قبول تفسیر کنند،یا اینکه حداقل راهی است که ، توجیهات آنها را نسبت به ایده های غیر معمولشان تبرئه کند.

اگر آنها به روشهای علمی اعتماد بیشتری داشتند، تا به کتب و رسایل و تعصبات و فشارهای وارد شده از سوی همتایان خود ،میتوانستند روی شواهد به دست آمده از کارهای ستاره شناسان قدیمی تفکرکنند.مردم در تمام جهان در ابتدای تاریخ ،سرگرم مشاهده و ثبت حرکات اجسام در آسمان بودند. ستاره شناسان مدرن ستارره شناسان  موفق قدیمی را در برخی موارد می پذیرند؛مثلا در شناسایی بعضی از اجسام  آسمانی همانند سیارات،البته با در نظر گرفتن مهارتهای و محدودیتهای مشاهداتی آنها.هنگامی که محتوای مشاهدات آشکار کرد که آسمان و حرکات اجسام آسمانی در تناقض با آنچیزی است که در کتابهای درسی آمده، اسناد قدیمی به عنوان توهماتی درمورد خدایان،از دسترس خارج شدند.

اگر ستاره شناسان با همان دقت و توجهی که به جزئیات داده های اخیر دارند و مشغول سالم سازی داده های اخیرستاره شناسی و عیب زدایی از این داده ها هستند به عیب زدایی داده های ستاره شناسی کهن بپردازند، می توانند روی شواهدی که حاکی از وقوع رخدادی تنها در چند هزار سال پیش دارد که باعث سازماندهی دوباره ی منظومه ی شمسی شده است تفکر کنند، درست در آن زمان بوده که زمین به گونه ی امروزی خود ظاهر شده است. به جای  در نظر گرفتن حدس و گمان هایی که در مورد سیارک ۱۹۹۹RQ36 می زنند که گفته شده این سیارک نمونه ی بکر چند میلیارد ساله از اولین نمونه های زندگیست،آنها بهتر است فکر کنند.

عکس: طرح هنرمندانه ای از فضاپیمای OSIRIS-REx. Credit: NASA/GSFC/The University of Arizona

ترجمه: سبا حفیظی

Where Do Asteroids Come From?

Translator: Saba Hafizi

استفاده از مطالب این تارنما، با ذکر منبع بلامانع خواهد بود