از آنجا که با دنباله دار ها و خواصشون آشنا هستیم ، خوب است که یادآوری نماییم که  فقط اشیای دارای دم، دنباله دار نیستند. برای مثال ،سیاره ی زهره یک دم رشته ای دنباله دار گونه  به طول میلیون ها کیلومتر دارد که هر ۵۴۸ روز یکبار که به نزدیکترین فاصله ی خود از زمین میرسد ، امتداد دم آن با مغناط کره ی زمین برهم کنش دارد.

سیاره های گازی بزرگ نیز میتوانند دمی همچون دنباله دار ها داشته باشند. به عنوان مثال در نزدیکترین فاصله ی بین مشتری و زحل، مغناط کره ی  سیاره ی مشتری به صورت بیضی کشیده ای به طول ۶۸۰ میلیون کیلومتر به طور باور نکردنی تا مدار زحل امتداد پیدا می کند. زمانی که فضاپیمای پایونیر ۱۰ به مدار زحل رسید در حالی که پشت مشتری نسبت به خورشید قرار گرفته بود در کمال شگفتی،متخصصان هیچ ذره ی بارداری را که اصولا باید توسط بادهای خورشیدی ایجاد میشده را شناسایی نکردند! در واقع متوجه شدند که ،میدان مغناطیسی مشتری باد های خورشیدی را را تافاصله ی چندصد کیلومتر تعدیل میکند.

دنباله ی پلاسمایی زمین و یا همان مغناط کره اش بر اثر برخورد با ذرات بارداری  که از خورشید ساطع میشوند (بادهای خورشیدی) تغییر شکل می دهد و قدرتش تغییر میکند.به دلیل اثرات الکتریکی ذرات پرسرعت یون ،دم مغناطیسی زمین همانند دم دنباله دار ها در خلاف جهت خورشید کشیده می شود.

وقتی که ماه از میان پلاسمای یونیزه شده ی اطراف زمین می گذرد، مواد موجود در سطح آن، بار منفی پیدا کرده و با دفع یکدیگر از سطح ماه جدا می شوند.دیفرانسیل بار بین  دو سمت تاریک و روشن آن باد یونیزه ای ایجاد می کند که از سمت تاریک تر و منفی تر ماه به سمت روشن تر و مثبت تر آن جریان می یابد و نیروی میدان الکتریکی بین دو نیمکره تا ۱۰۰۰ ولت می تواند تفاوت داشته باشد .

کشف دنباله ی سیاره ی عطارد نیز از اکتشافات غیر منتظره ی محققان بود؛ زیرا دانشمندان علوم سیاره ای ، فیزیک پلاسما را نادیده می گرفتند. نظریه ی جهان الکتریکی بیان می کند که دنباله ی دنباله دار ها زمانی ایجاد می شود که غلاف پلاسمایی دنباله دار، بار الکتریکی کافی برای دشارژ را فراهم آورده باشد که باعث درخشش آن شود. دنباله دار ها صرف نظر از ساختارشان، تابع رفتار بنیادین ذرات باردار در پوسته ی پلاسمایی هستند.

دنباله ی سیاره ی عطارد حاوی درصد زیادی از اتم های سدیم است. سال ۲۰۰۸ ، در رصدخانه ی مک دونالد واقع در تگزاس، اخترفیزییکدانان دنباله ی سدیمی عطارد را اندازه گیری نمودند و متوجه شدند که طول آن بیش از طول چهار ماه کامل است. از جمله جالب ترین جنبه ی مشاهداتشان این بود که به نظر میرسید اتم های سدیم از نقاط داغی درعرض جغرافیای بالا در عطارد نشأت می گیرند.
زمانیکه فضاپیمای مسنجر بر فراز سیاره ی عطارد پرواز می نمود، این نقاط داغ را درست در جایی یافت که دانشمندان علوم سیاره ای، میگفتند موادی که در اثر فشار تابشی حاصل از خورشید از سطح سیاره زدوده شده اند،نیز در آن قسمت هستند.از آنجا که عطارد درست مثل ماه هیچ اتمسفر و یا میدان مغناطیسی قابل توجهی ندارد که از آن در برابر خورشید  محافظت کند، همان طور که قبلا هم اشاره شده،ماه میتواند به توضیح اثرات و نقاط داغ روی سطح سیاره کمک نماید.همان طور که دیفرانسیل ولتاژ ماه توسط الکتریسیته توضیح داده میشود ، ویژگی های عطارد نیز با فرضیه های الکتریکیقابل توجیه اند. قمر مشتری،آیو، نیز میتواند مدل مناسبی برای توضیح نقاط داغ عطلرد باشد.

آیو در مداری نزدیک به مشتری به دور آن گردش میکند و سطح آن توسط تابش شدید الکترومغناطیسی بمباران میشود به طوری که هر ثانیه یک تن ماده و گاز از سطح آن جدا میشود.قمر آیو همان طور که در جو مغناطیسی مشتری در حرکت است،همانند یک ژنراتور عمل میکند.بیشتر از چهارصد هزار ولت در سه میلیون آمپر از جریان از طرف آیو به محیط الکتریکی مشتری جاری میشود.

احتمالا عطارد نیز چیزی مشابه را تجربه میکند. نقاط داغ می توانند در قسمتی قرار گرفته باشند که کانون پلاسمای چگال، در آن قسمت قرار دارد و باعث ارتباط بین خورشید و عطارد می شود.هم چنین فرسایش کاتدی عطارد میتواند دلیلی برای ساختار رشته مانند دنباله اش و شباهتش به جریان های بیرکلندی که بار ها در موردش صحبت شده،باشد.

مفهوم دم رشته ای ناشی از تبادل بار الکتریکی تنها به منظومه ی شمسی محدود نمی شود.ستاره ها نیز همچون کهکشان ها دارای دنباله هستند.به عنوان مثال ستاره ی میرا یک غول سرخ است که دنباله ای به طول ۱۳ سال نوری دارد و یا کهکشان ESO 137-001 دنباله ای دارد که ۲۰۰۰۰۰ سال نوری کشیده شده است.به نظر میرسد که تمامی اجرام آسمانی می توانند از پلاسمایی که در آن واقع هستند انرژی دریافت کنند و از آنجا که  ۹۹٫۹۹۹۹۹%مواد تشکیل دهنده ی کیهان از ذرات باردار میباشد ،می توان نتیجه گرفت که پلاسما بر تمام  جهان حاکم است.

استفان اسمیت

ترجمه: فاطمه طهماسبی

Electromagnetic Tails

Translator: Fatemeh Tahmasebi

توضیح تصویر: کهکشان ۳c129 دنباله ای به طول ۱٫۵ میلیون سال نوری دارد

این مطلب را ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” منتشر کنید

همسایگان سیاره ای ما در فضا، یک آزمایشگاه بی پایان و همیشگی برای محک فرضیه ی حفره های الکتریکی تدارک دیده اند. در حال حاضر، سیاره ی عطارد از نزدیک ، توسط دانشمندان مشغول به کار در ماموریت مسنجر آژانس فضایی آمریکا، تحت بررسیهای دقیق قرار دارد؛ آنها در حال تحلیل بیش از ۱۲۰۰ عکس به دست آمده از آخرین گذر از نزدیکی عطارد، هستند. در تصویر بالا، ناسا حفره ی مرکزی را به عنوان ” حفره ی اسرار آمیز” توصیف می کند. در مرکز آن یک شکل شبیه به تلفن به چشم می خورد که ناسا این شکل را ” اثر رمبش” نام نهاده است، که با توجه به دید استاندارد، این اثر حاصل فعالیتهای الکتریکی است. وبسایت ناسا به شکل شش وجهی این حفره اشاره ای نکرده است.( در حالیکه، که شش ضلعی بودن این حفره و دیگر حفره ها در این عکس به خوبی نمایان است.)

اگرچه ناسا این نقش عجیب تلفنی شکل را به عنوان ” اثر رمبش” معرفی می کند، لازم می بینم که به این نکته نیز اشاره کنم؛ درواقع هیچ سند و مدرکی وجود ندارد که از توضیح ارائه شده توسط ناسا حمایت کند. ناسا اظهار دارد که این شکل به وجود آمده ممکن است ” انعکاس فعالیتهای آتشفشانی گذشته در زیر سطح ” در قسمت حفره ، باشد. اما بازهم، برای این تفسیر، به معنای واقعی کلمه هیچ سند و مدرکی وجود ندارد.  و دانشمندان ناسا سعی بر موجه جلوه دادن این فرضیات نامحتمل دارند، همین موضوع باعث تقویت روح مذاکره بین زمین شناسان و ستاره شناسان در مورد آتشفشانی یا برخوردی بودن منشاء حفره های سطح ماه، نیز می باشد. ویلیام موریس دیویس با طنزی کنایه آمیز به این موضوع اینگونه اشاره می کند: ” ستاره شناسان تمایل دارند که حفره های سطح ماه را با فعالیتهای آتشفشانی، یعنی یک فرآیند زمین شناسی، توضیح دهند؛ در حالیکه زمین شناسان تمایل دارند آنرا به عنوان برخورد شهاب سنگ که فرآیندی ستاره شناسی است توضیح دهند، هر کدام از این دانشمندان آشکارا احساس راحتی بیشتری با زمینه ی علمی دیگری، به نسبت زمینه ی کاری خود، دارد. (درواقع هر دو گروه این دانشمندان سعی میکنند مسئولیت توجیه را به عهده ی علم دیگر بذارند.)
منبع: ویلیام موریس دیویس، ۱۹۹۲، منشاء راگون بیوت، سرانجام تصمیم گرفته شد توسط ” نمایشی از دستها”

پس از دیدن این تصویر، برخی در گروه آذرخش فورا پیکر بندی گردابهای قطبی مشاهده شده بردو سیاره ی زحل و زهره را به یادآوردند. با توجه به گفته های والاس تورنهیل از طرفداران پیشروی مدل الکتریکی ، شکل گیری این گردابهای مارپیچی، بعلت تمرکزِ گردشِ جریانهایِ الکتریکی، در راستای میدان مغناطیسی، به سمت قطبهاست. آنها دقیقا پیکربندی و حرکت رشته های جریان بیرکلند را در آزمایشات دشارژ پلاسمایی نمایش می دهند. این درک تورنهیل از طبیعت الکتریکی گردابها او را قادر ساخت به طور واضح داغ بودن دو قطب زحل را پیش بینی کند، این پیش بینی یک پیش بینی غیر متعارف و سنت شکنانه بود که اخیرا مورد تایید و تصدیق قرار گرفت.

در بالا تصاویری از تشکیل فرم گرداب در باریکه های استوانه ای شکل از ذره، وجود دارد.  بیش از یک قرن پیش، فیزیکدان نروژی کریستین بیرکلند، ساختار گرداب و برهمکنشهای گردآب، در تشعشعات ذرات باردار در خلاء پایین را در آزمایشهای کاتدی اش “ترلا( آهنربای کروی)” شبیه سازی کرد. مادامیکه رشته هایِ موازیِ جریانهایِ بیرکلند در استوانه به وسیله ی نیروهای دور-بردِ جاذبه ی الکترومغناطیسی به هم نزدیک می شوند، و نیروهای کوتاه -بردِ دافعه باعثِ دورانِ جفت شده اشان، شوند و یک گرداب تولید کنند، الگوهای دایره ای به الگوهای چند وجهی تغییر پیدا خواهند کرد. در مرکز دهانه ی شش وجهی الگویی عجیب شبیه به گردابی با مرکزی پیچیده،  درست مثل همان چیزی که در قطب زهره هم دیده می شود، توسط رشته های دوقلوی ستون مرکزی بیرکلند،خلق شده اند.

همانطور که تورنهیل در قطعه اش، به نام “ ۲۰۰۸ سال جهان الکتریکی” ، اشاره کرده است، در قطب شمالی مشتری ابری شش وجهی، که شبیه به یقه ای برای این سیاره است، پیدا شده است ، و همچنین لکه ی سرخ رنگ بزرگ اش ” گاهی اوقات ریخت شناسیِ شش وجهیِ واضحی را به نمایش می گذارد.”  تعدادی از کهکشانها نیز در طول قوس دایره ایشان ساختارهای شش وجهی و در بازوهای مارپیچیشان ” بی ثباتیهای دیوکوترونی”  نشان می دهند. به عبارت دیگر، در یک جهان الکتریکی، باید انتظار دیدن ساختارهای چندوجهی در اتمسفر سیارات ( به ویژه در قطبهای آنها)، و اشکال مشابه در چینش محورها و در طول بازوان برخی کهکشانها را داشته باشیم.

از دیدگاه مدل الکتریکی، دهانه های شش وجهی که نمونه هایی از آنها را بالاتر دیدیم، نشانه هایی از آثار خراشهای الکتریکی در دوره ی قبل ،یعنی دوره ی بی ثباتی سیارات، و فعالیتهای بسیار شدیدتر الکتریکی (در آن دوره) هستند. در حالیکه، فرضیه ی برخورد هم در فاز پیش بینی و هم در فاز توضیح دهانه های غالب ( دهانه های چند وجهی) بر سیارات و اقمار شکست خورده است ، علم پلاسمای آزمایشگاهی ( الکتریکی) فرضیه های جدیدی را مطرح میکند که همچنان با مشاهدات تطابق بیشتر و بیشتری دارد.

مایکل گوداسپید

ترجمه: سبا حفیظی

Hexagonal Craters on Mercury

Translator: Saba Hafizi

هرگونه استفاده و یا کپی برداری از این اثر تنها با ذکر نام مترجم و بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش میسر خواهد بود