رئادومین قمر بزرگ زحل بعد از تیتان و یکی از اقمار متوسط آن با قطری در حدود ۱۵۲۸ کیلومترمیباشد. تمام سطح قابل دید رئا پر از حفره میباشد که آن را به یکی از کاندیدا های پرحفره ترین اشیائ منظومه ی شمسی تبدیل میکند.یکی ازحفره ها قطری به طول ۳۶۰ کیلومتر دارد و اگر آن را ناشی از برخورد یک سیارک با آن بدانیم،بزرگترین رویداد زمین شناسی  در سرگذشت این قمر میباشد.

یک لکه ی برجسته ی روشن که تقریبا تمام سطح نیمکره را پوشش میدهد،شباهت زیادی به ساختار های درخشانی دارد که در قمر زمین و یا عطارد دیده شده است. دانشمندان علوم سیاره ای معتقدند که که این لکه ها براثر اصابت متوالی که روکش سطحی را بلند کرده و باعث بیرون آمدن مواد زیری شده است  ،به وجود آمد اند. این ساختار های روشن بیشتر شبیه حاصل تخلیه ی الکتریکی هستند و نه برخورد.

لکه بزرگ روشن روی سطح رئا

به عنوان مثال،اطراف یکی از حفره های مرکزی، لکه های روشن خیلی عمیق نیستند بلکه بیشتر شبیه یک لایه ی نازک از ذرات گردوغبار میباشند.آنها احتمالا به هنگام تبدیل شدن سنگ ها به پودر تحت کمان پلاسما،به باد یونی سپرده شده و به عنوان ذرات یونیزه شده به اطراف پخش شده اند.

دهانه حفره بزرگ مرکزی

تقریبا همه ی حفره های رئا در یک تصاعد عددی ایجاد شده اند و تعداد زیادی از حفره های بزرگتر با بیشتر حفره های کوچکتر که به طور تصادفی در اطراف آنها توزیع شده اند، جفت هستند. این حفره های کوچکتر که در حلقه ی اطراف حفره های بزرگتر یافت شده اند متناظر با چیزی هستند که در ماشین تخلیه ی الکتریکی (EDM)  به هنگام چسبیدگی یک جرقه در نیم ثانیه به یکی از لکه ها رخ میدهد.در حالی که جریان اصلی تخلیه ی الکتریکی  در گودال بزرگتر شروع به چرخش میکند ، یک حفره ی کوچکتر تشکیل میشود.برخورد سنگ های فضایی به هیچ وجه قادر به شکل دادن چنین ساختاری نیستند.

حفره های روی رئا

یکی دیگر از پدیده های چشم نواز رئا، گودال بیضی شکلی است که طول بزرگترین قطر آن ۱۱۵ کیلومتر میباشد.یکی از توضیحات متعارف این است که شهاب سنگی که به سطح رئا برخورد کرده در امتداد مسیرحرکت خود در سطح، این گودال را ایجاد نموده است. آن لبه ای که باید در انتها باشد کجاست؟ چرا حلقه ی برجسته ی اطراف، در اثر حرکت سنگ و یخ در انفجار شهابسنگ  با زاویه ای کم در آن  ایجاد نشده است؟ و برای چه آن حفره – وبه طور کل همه ی حفره های اطرافش – در قسمت پایین مسطح و دارای دیوار های تیز و عمود میباشند؟

گودال بیضی شکل

اینها فقط نمونه ی بسیار کمی از ساختار های عظیمی اند که نشان میدهد رئا،دوران آرام و پایداری را به هنگام تشکیل از ابر سحابی نگذرانده است بلکه احتمالا در شرایط تکاملی سریعی قرار گرفته که سطح آن را همچون ضربات چکش تحت تاثیر قرار داده.همه ی آن چیزی که بیان شد ثبت شرایط تشکیل ترک ها و ناحیه ی پرهرج ومرج  با گودالی غول پیکر به بزرگی کلورادو ، (بدون هیچ باقی مانده ای) است.

گودال غول پیکر روی رئا

با وجود اینکه به نظر میرسد انفجار ها آنقدری عظیم بوده که صخره و تکه های سنگی در سیاره ایجاد کند ، با این حال هیچ قطعه ای یافت نشده است. اگر حفره ها و شیار ها در قوس الکتریکی غول پیکر به وجود آمده باشند به احتمال زیاد سنگ و یخ بخار شده و یا با تبدیل شدن به دانه های کوچیکتر به فضا پرتاب شده اند.

استفان اسمیت

ترجمه: شادی طهماسبی

Resolving Rhea – Translator: Fatemeh Tahmasebi

توضیح تصویر بالا: کمان های مبهم قرمز رنگ بر سطح تیتان – اعتبار تصویر: NASA/JPL-Caltech/ موسسه ی علوم فضایی

چنانچه در تصویر روزهای قبلی نیز گزارش شده است، نقشه ها ی میماس، انسلادوس، رئا و دایون مختصری علایم قرمز رنگ را بر سطح این اجرام نشان می دهند. طبق تمامی نقشه هایی که تهیه شده ، تمرکز این نشان های قرمز رنگ در نیم کره ی پشتی این اجرام است. با توجه به اینکه انتظار داریم بمباران های شهاب سنگی یا ذرات رها شده از حلقه های زحل، همگی بر نمیکره ی جلویی، انباشته شوند و تاثیر بگذارند، هیچکس مطمئن نیست که چرا تمرکز این آثار قرمز رنگ بر نیمکره ی پشتی است.

تصاویر جدیدی که توسط مدارگرد کاسینی تهیه شده، نشان می دهند که تتیس، به عنوان یکی از قمرهای متوسط زحل نیز، توسط رگه های قرمز رنگ در پهنه های گسترده تری از این رنگ پوشیده شده است.

تتیس

نوار استوایی سیاه رنگی نیز در سرتاسر چهره ی تتیس کمابیش قابل مشاهده است. این خطوط در طول موج فرابنفش، درخشان و در طول موج مادون قرمز تیره رنگ هستند. داخل باند(نوار استوایی سیاه رنگ)، کمانهای قرمز رنگ مشاهده می شود، که شکل زیر به آن اختصاص دارد:

همانطور که ناسا در بیانیه ی مطبوعاتی خود اشاره می کند: “منشا این ویژگی ها و رنگ قرمزشان برای پژوهشگران کاسینی رمزآلود است. آنها در حال مطالعه و تحقیق روی احتمالی هستند که متضمن این ایده است، که ممکن است مواد قرمز رنگ حاصل به دلیل در  معرض الودگی های شیمیایی قرار گرفتن یخهای تتیس و یا در نتیجه ی خارج شدن گازها از درون تتیس باشند. آنها ممکن است مربوط به آثاری همچون ترک خوردگی باشند که در حال حاضر با دقت عکس های کنونی، قابل دیدن نیستند.”

سرنخ هایی در مورد چگونگی شکل گیری این خطوط قرمز رنگ بر تتیس، می تواند بر قمر مشتری ، اروپا ، یافته شود. به عقیده ی بعضی، کانالهای قرمز رنگ این قمر به دلیل ترکیب اتمهای اکسیژن آب و تولید یک اتم سولفور است. تصاویری که توسط فضاپیمای گالیله از اروپا تهیه شده، رسوبات سیاه رنگی را نشان می دهد که اثر دشارژهایِ الکتریکیِ زیر سطحی بر این قمر است. این تخلیه های الکتریکی هستند که باعث تغییر در ترکیبات سطح اروپا  و تبدیل یخ آب به مواد دیگر می شود.

قمرهای زحل گازهای یونی تولید می کنند چرا که آنها همراه با زحل در یک مدار الکتریکی قرار گرفته اند. بنابراین، این پلاسماست که در قالب یون های پر انرژی در تتیس جریان دارد و در ایجاد رنگها همکاری دارد. نظریه پردازان مدل الکتریکی اینگونه استدلال می کنند که  چون زحل در طول هلیوسفر خورشید حرکت میکند؛ پس با میدان الکتریکی خورشیدی برهمکنش خواهد داشت (برای کسب اطلاعات بیش تر اینجا را بخوانید). از آنجایی که اقمار و سیارات اجرام باردار هستند ، نه تنهااز هم جدا نیستند، بلکه انتظار داریم آنها با هم در ارتباط باشند و باهم برهمکنش داشته باشند. پهنه های وسیعتر قرمز رنگ و یا خطوط کوچکتر از همین رنگ احتمالا نشانگر قدرت، میزان نفوذ و جهت تخلیه ی الکتریکی در سیستم زحل هستند.

استفان اسمیت

ترجمه: سبا حفیظی

Acros Rojos – Translator: Saba Hafizi

هرگونه کپی برداری از این متن با ذکر نام منبع مجاز می باشد.