آیا جریانات انتقالی و خطوط مرتعش میدان‌های مغناطیسی پدیده‌های پویای( دینامیک) رصد شده بر خورشید را می‌سازند؟

در مدل الکتریکی ستارگان، خورشید یک الکترود مثبت در یک مدار است، در حالی که الکترود منفی در جایی بسیار دورتر از مدار سیارات قرار دارد. این “کاتد مجازی” با نام هلیوپاز( Heliopause -لبه ی خارجی هلیوسفر) شناخته می‌شود.

همانطورکه مدل الکتریکی شرح می‌دهد، لکه‌های خورشیدی، زبانه‌ها، گرم شدن تاج، و همه‌ی فعالیت‌های خورشیدی دیگر به احتمال زیاد نتیجه‌ی نوسانات الکتریکی از کهکشان ماست. رشته‌های جریان بیرکلند، به آرامی از میان منظومه شمسی حرکت می‌کنند و مدار الکتریکی که به خورشید نیرو می‌دهد را پر از انرژی می‌کند. بار الکتریکی که به بیرون از خورشید جریان دارد، با بار مخالفی که به داخل خورشید در جریان است، تعادل دارد، گویا دگرگونیهای دمایی خورشید نشانگر قطبهای میدان مغناطیسی و یا شدت میدان اکتریکی آن است. اگر خورشید با بقیه‌ی کهکشان توسط “خطوط انتقال” جریان‌های بیرکلند در ارتباط باشد، پس با توجه به تفاسیر معمولی ویژگی‌های گیج کننده‌ای دارد که به احتمال زیاد نوسانات در جریانی که از مولد الکتریکی راه کهکشان می‌رسد را اثبات می‌کند.

رشته جریان‌های بیرکلد در خورشید

به گفته‎ مدل همجوشی در دمای بالای خورشید، هیدروژن توسط نیروی بسیار زیادی در هسته‌ی فوق چگال خود، خرد و به هلیوم تبدیل شده و مقدار بسیار زیادی انرژی آزاد می‌کند. تصور می‌شود دما در هسته به ۱۵ میلیون درجه سلسیوس وفشاری بالغ بر ۳۴۰ میلیارد اتمسفر برسد. مثالی متداول برای نشان دادن چنین فرایندی این است که فرض کنیم میلیون‌ها بمب هیدروژنی در مکانی محدود همزمان منفجر شوند، گفته می‌شود هر ثانیه ۷۰۰ میلیون تن هیدروژن به هلیوم تبدیل می‌شود.

سطح خورشید همان نورکره شناخته می‌شود. بالای این لایه‌ی سطحی، فام‌سپهر(کرونوسفر) قرار دارد، و بالای آن تاج خورشید است، که بخش عمده‌ی خورشیدی که می‌بینیم محسوب می‌شود. نورکره دمای میانگینی در حدود ۶۰۰۰ درجه سلسیوس دارد، در حالی که تاج خورشیدی می‌تواند دمایی تا ۲ میلیون درجه سلسیوس داشته باشد! این مسئله یکی از بزرگترین راز‌هاییست که تحقیقات زیادی را به خود اختصاص داده است. چگونه است که داغ‌ترین منطقه‌ی خورشید در ارتفاع ۴۰۰۰ کیلومتری شروع شده و تا میلیون‌های کیلومتر دورتر از سطح آن ادامه دارد، آن هم بدون هیچ افت دمایی؟

ایده‌های زیادی برای تشریح شیب تند افزایش دما پیشنهاد شده است. برخی از گروه‌های محققان به این نتیجه رسیدند که به دلیل “بازچینی خطوط میدان مغناطیسی” افزایش دما رخ می‌دهد، و به صورت “باز اتصالی مغناطیسی” شناخته می‌شود. هردو رصدخانه‌ی فضایی “سوهو” و “تریس” تغییرات کوچک و سریع مناطق مغناطیسی در سطح خورشید را شناسایی کردند.

پیشنهاد شده است که احتمالا این “بازاتصالی” در نوسان میدان‌ها همواره تاج خورشیدی را گرم می‌کند. مشکل این نظریه این است که هیچ کس تا به حال “بازاتصالی” خطوط میدان‌های مغناطیسی را رصد نکرده است. چانچه نظریه ی جهان الکتریکی و طرفدار این مدل پروفسور دونالد اسکات نیز بارها تأکید کرده است، “هیچ کسی هم رصد نخواهد کرد”.

یک توضیح بالقوه دیگر برای تابش حرارتی تاج خورشیدی این است که انتقال گرما در سطح خورشید خطوط میدان‌های مغناطیسی را به نوسان در می‌آورد. در حالی که خطوط میدان مغناطیسی بالا و پایین می‌روند، امواج همراه آن‌ها حرکت می‌کنند، سرانجام به سمت خارج به طرف تاج رفته، به جایی که (احتمالا) انرژی جنبشی کافی آن را گرم می‌کند.

تغییرات معکوس دمای خورشید در نظریه‌ی جهان الکتریکی توجیه می‌شود،چراکه با یک تخلیه الکتریکی در منطقه زد-پینچ رشته‌های جریان بیرکلند مطابقت دارد. خورشید یک قوس الکتریکی بسیار بزرگ است، نه یک توپ بزرگ از گاز هیدروژن. بنابراین، انرژی خورشید از بیرون به داخل متمرکز می‌شود، نه آن‌که از درون به خارج برود.

وال تورنهیل، از مدافعان جهان الکتریکی، نوشته است: “فام‌سپهر یک میدان الکتریکی قدرتمند دارد اما در مسیر منظومه شمسی صفر نمی‌شود. وقتی پروتون‌ها در شیب فام‌سپهری شتاب‌شان کم می‌شود “برخورد‌های کاتوره‌ای” روی می‌دهد که تاج خورشیدی را تا میلیون‌ها درجه گرم می‌کند. شیب کوچک و نسبتاً ثابت ولتاژ شتاب‌دار فراتر از تاج، مسئول شتاب گرفتن بادهای خورشیدی در فضای دور از خورشید است.”

مترجم: پرهام سعیدی

Turbulent Encounters

Translator: Parham Saeedi

“اول مرغ بود یا تخم مرغ؟” پرسیدن این سوال از گروهی از بچه‌هایی که تا به حال آن از آنان پرسیده نشده بود، خنده را به جمع‌شان می‌آورد. برای بزرگسالان، این باور را تأیید می‌کند که باید با خنده از پرسش‌های بی پاسخ عبور کرد. برای کشاورزی که با خرید گروهی از مرغ‌های تخم‌گذار وارد تجارت تخم‌مرغ می‌شود، پاسخ ساده است؛ “مرغ‌های من اول آمدند، اینگونه بود که صاحب تخم‌مرغ شدم.”

اخترفیزیک‌دانانی که سعی بر توضیح علت خروج جرم تاج خورشیدی (CME) دارند نیز با چنین معمایی درگیرند: “کدام یک اول آمد؟ تغییر در جریان الکتریکی، یا تغییر در میدان‌های مغناطیسی منظومه خورشیدی؟” تا به امروز اشاره‌ای به جریان‌های الکتریکی توسط خورشیدشناسان نشده بود. هیچ تصدیقی بر اینکه جریان‌های الکتریکی برای ایجاد میدان مغناطیسی لازم هستند یا حتی وجود دارند انجام نشد.

در سال ۱۹۰۸ کریستین بیرکلند پیشنهاد داد که علت پدید آمدن شفق‌های قطبی که می‌بینیم، جریان‌های الکتریکی از خورشید است. منجمینی همچون سیدنی چپمن او را به تمسخر گرفتند. وقتی زمان توصیف خروج جرم از تاج خورشید و پدیده‌های مشابه شد، هرچه در طول دهه‌ها شنیدیم، چرخش و گره خوردن میدان‌های مغناطیسی بود. “خطوط نیروی مغناطیسی” آن‌ها نزدیک‌هم می‌شوند، مماس می‌شوند، و سپس دور شده و همراه خود ماده حمل می‌کنند. به این فعل و انفعالات، “اتصال مجدد مغناطیسی” می‌گویند. خورشیدشناسان هیچ‌گاه نامی از جریان‌های الکتریکی نبردند. با این باور که میدان‌های مغناطیسی همه‌ی کارها را به تنهایی و بدون کمک انجام می‌دهند.

تغییراتی مشاهده می‌شود. یک مقاله با عنوان “یک مکانیزم رشته شدن جریان برای شکستن خطوط میدان مغناطیسی در هنگام اتصال مجدد” (۹ ژوئن ۲۰۱۱، جلد ۴۷۴، صفحه ۱۸۷ مجله نیچر) به جریان‌های الکتریکی اشاره می‌کند، اما به عنوان یک تأثیر پدید آمده از حرکات میدان‌های مغناطیسی. نویسندگان شبیه‌سازی ذرات درون سلولی انجام دادند، اما در آزمایشگاه آن را مورد بررسی قرار ندادند. تجربیات در آزمایشگاه‌های واقعی آن‌ها را مجبور می‌کرد برای ایجاد میدان‌های مغناطیسی که می‌خواستند اندازه بگیرند، جریان‌های الکتریکی را لحاظ کنند. آن‌ها نتایج شبیه‌سازی کامپیوتری‌شان را به عنوان حقیقت آزمایش شده گزارش دادند.

مهندسین برق و فیزیک‌‌دانان کلاسیک برای دهه‌هاست که می‌دانند تنها حرکت (جریان) بار‌ الکتریکی باعث ایجاد میدان مغناطیسی می‌شود. جریان الکتریکی تنها دلیل ایجاد میدان مغناطیسی می‌باشد. تغییر در قدرت و جهت جریان‌ها، میدان‌های مغناطیسی را حرکت داده و قدرت‌شان را تغییر می‌دهد. قطع جریان الکتریکی ایجاد کننده‌ی میدان مغناطیسی، انرژی ذخیره شده توسط مغناطیس را آزاد می‌کند.

در خلاصه‌ی مقاله‌ی اشاره شده در بالا، نویسندگان شرح داده اند: “… ما به این نتیجه رسیده‌ایم که وقتی لایه‌های جریان که در هنگام اتصال مجدد مغناطیسی بسیار قدرتمند می‌شود، از هم پاشیده شده و به صورت بافته‌هایی پیچیده از رشته‌ها گسترش می‌یابند که نرخ اتصال مجدد را ناگهان افزایش می‌دهد.”

به صورت وارونه نیز می‌توان گفت. واضح است که تغییرات در جهت و قدرت جریان الکتریکی سببی چیزی هستند که تغییرات مشاهده شده در میدان‌های مغناطیسی را تولید می‌کنند. آیا آن‌ها فکر می‌کنند که میدان‌های مغناطیسی دارای اختیار هستند؟ آیا میدان‌های مغناطیسی به یک‌باره تصمیم می‌گیرند که حرکت کنند و “اتصال مجدد” پدید آورند؟ چه چیزی بی‌درنگ جابجایی‌شان را به حالت اولیه باز می‌گرداند؟ دلیل اولیه‌ی پدیده‌ای که رصد می‌شود و “اتصال مجدد مغناطیسی” می‌نامیم چیست؟

آن‌ها در مقاله گزارش داده‌اند که تغییرات در میدان‌های مغناطیسی ایجاد رشته‌های جریان الکتریکی می‌کنند. این رشته‌های الکتریکی هستند که میدان‌های مغناطیسی تولید می‌کنند و باعث حرکت آن‌ها می‌شوند. این مقاله اولین کورسویی از امید است که ایده‌ای در اخترفیزیک‌دانان خورشیدی یک بیداری ذهنی ایجاد کند.

در این مرحله، آن‌ها همچنان تخم‌مرغ‌هایشان را قبل از مرغ‌ها دارند. شاید روزی به آن پی‌برده و به راه درست بروند.

تصویر: Pepe Manteca

پروفسور دونالد اسکات

ترجمه: پرهام سعیدی

Which Came First? – Translator: Parham Saeedi

هرگونه کپی برداری با ذکر نام آذرخش پارسی بلامانع است.

اگر مایلید که درباره این مدل جدید بیش تر بدانید شما را به تماشای سخنرانی پروفسور دونالد اسکات دعوت می کنیم، این سخنرانی تقریبا یک ساعته توسط استاد تمام بازنشسته یکی از دانشگاه های ماساچوست، توسط آرمیتا حاجی زاده ترجمه و زیرنویس گذاری شده است و مخاطب را با زبانی بسیار روان و ساده با این مدل آشنا می کند، امیدواریم که تماشای آن مورد پسند شما واقع گردد.

حجم ویدئو: ۲۳۲ مگابایت – دانلود

Donald Scott – Electric Solar Wind EU 2016 – Translator: Armita Hajizadeh – Download with Persian Subtitle

تهیه شده در بخش فارسی پروژه آذرخش

از دیدگاه فیزیک هسته ای، سحابی سیاره ای نتیجه ی مرگ ستاره ایست که ذخایر هیدروژن و هلیوم خود را به اتمام رسانده و تحت فشار گرانشی اش در خود فرو میریزد.انفجار ستاره ،هسته را از هم می گسلد و مقدار زیادی از جرم ستاره را به فضا پرتاب میکند.

از زمان کشف نخستین سحابی سیاره ای (حدود ۲۰۰سال پیش و یا کمی بیشتر) تا کنون ، این سحابی ها  دارای رفتار و ویژگی هایی بوده اند که به راحتی قابل توضیح نیستند. آنها از خود ساختار هایی حلقه  مانند مارپیچی، حباب ها، جت ها، لوب ها و برخی ویژگی های دیگر را از خود نشان می دهند. مدل استاندارد معتقد است این سحابی ها از گاز داغ تشکیل شده اند و شکل ظاهری (مورفولوژی یا ریخت شناسی) انها تحت تاثیردوعامل میباشد.اولی شوک موجی ناشی از انفجار ستاره و دومی فشار باد های ستاره ای که در میان انها می وزند .در بعضی موارد شکل سحابی را “شبه باد نما” مینامند زیرا که براثر وزش بادستاره ای قوی ،این شکل به خصوص را به خود گرفته است.

در یکی از پژوهش های دانشگاه کرنل که توسط محققان تلسکوپ فضایی هابل صورت گرفته، سحابی PN G311.0+02.4 را اینگونه توصیف میکنند”… یک جرم غیرعادی با مرکزی برجسته متمایل به بیضی که تابش میکند” و خاصیت ضعیف دوقطبی دارد.

فیزیکدانان انتظار داشتند که به دلیل اشعه ی ماورائ بنفش ساطع شده از کوتوله ی سفیدی که در مرکز ان واقع است مواد سحابی بدرخشند. ولی ،هیچ ستاره  و پرتوی فرابنفشی در انجا شناسایی نشد.

حلقه ی سحابی (پوسته ی کروی)حاوی یک جفت ستاره میباشد که حول مرکز جرمشان در حال حرکتند به طوری که هر پنج روز یکبار،یک دور کامل را طی مینمایند.این ستاره ها در حدود صد برابر درخشانتر و تقریبا سه برابر داغ تر از خورشید هستند.با اینکه این ستاره ها خیلی داغ و درخشان اند ولی مقدار تابش انها به اندازه ی کافی قدرتمند نیست که بتواند چنان انرژی ای را به سحابی منتقل کند. طبق نظر دانشمندان دانشگاه کرنل تنها پرتوهای فرابنفش گسیل شده از کوتوله ی سفید گم شده میتواند چنین درخششی را در سحابی ایجاد نماید.

نظریه ها و مدل های رایج فعلی، هنوز مکانیسم مشخصی برای سحابی ها و تابش پرانرژی انها سراغ ندارند.و هنوز چگونگی پرتاب شدن لایه های بیرونی ستاره به فضا و خارج شدن ساختارهای چندقسمتی از دو سر محور قطبی این سحابی ها را نمیدانند.دلیل این است که سحابی ها از پلاسما تشکیل شده اند و نه گازهای داغ! گاز ها از قوانین حرکت جنبشی تبعیت میکنند.به این صورت که مولکول ها در اثر انرژی گرمایی با یکدیگر برخورد مینمایند و براثرانرژی جنبشی حاصل از برخورد با ذرات پرسرعت دیگر،شتاب میگرند.

رفتار پلاسما بیشتر ازانکه از قوانین نیوتنی پیروی کند ،تابع قوانین الکتریسیته میباشد.ستاره ها در جریان های بیریکلندی که در میدان های بزرگی درون کهکشان جریان دارند شکل میگیرند.اثر پینچ بنت باعث فشرده شدن پلاسما ، مشتعل شدن ستاره و تشکیل جریان های حلقوی به دور استوای ستاره ای درون این خطوط انتقال کیهانی ،میشود.در واقع چگالی جریان الکتریکی باعث میشود که پلاسما در حلقه ها و پوسته ی سحابی ها شروع به درخشش نماید.

طبق مدل الکتریکی این سحابی از دور ساختاری شبیه ساعت شنی دارد.ستاره ی دوتایی در مرکز این سحابی صفحه ای سیال در پهنه ی استوایی سیستم ایجاد مینماید که ستاره شناسان به اشتباه انرا “باد ستاره ای”مینمامند.این احتمال وجود دارد که جریان های بیریکلند درون این دیسک گازی  به دور ستاره ی دوتایی در مناطقی که چگالی بسیار بیشتری دارد ،حرکت نماید و باعث درخشش ان به شکل حلقه ای درخشان شود. مانند تابش نورافکن روی ابرها در اسمان .همان طور که مشاهدات تایید می نمایند، این حلقه بر اثر تابش پرتوهای فرابنفش نمیدرخشد.

از انجا که پلاسما در تجربیات ازمایشگاهی به صورت ساختارهای سلولی که توسط دیواره های نازکی از لایه هایی با بار مخالف (لایه های دوتایی )ازهم جدا میشوند، محتمل است که چنین اتفاقی نیز در سحابی ها رخ بدهد.

هانس الفون در کتاب خود مینویسد:فضا در حالت کلی ساختار سلول مانندی دارد و همچنین مشاهده ی مستقیم این دیواره ی سلولی(صفحه ی سیال)تا زمانی که فضاپیمایی به درون ان نفوذ ننماید،نیز ناممکن است. این بدین معناست که ما نمیتوانیم امیدوار باشیم که این دیواره ی سلولی را مستقیما شناسایی کنیم و یا اندازه ی انرا تخمین بزنیم.نتیجه گیری کلی در مورد  ساختاری که نمیتوانیم به طور مستقیم شناسایی کنیم نیز،امری ناخوشایند است.اما در عوض نتیجه ای که از روی فرضیات میتوان گرفت این است که ،پلاسما در مناطق بسیار دورتر دارای خواصی ست که به شدت با ان چیزی که در اطراف خود میبینیم متفاوت است.(هانس الفون،پلاسمای کیهانی،فصل دوم،جریان های الکتریکی در پلاسمای فضایی)

همچنین پروفسور دونالد اسکات در کتاب خود به نام اسمان الکتریکی این موضوع را به روشنی بیان میکند ، که یک سحابی سیاره ای از بارهای اضافه الکتریکی در یک ستاره تاثیر میپذیرند- یک ستاره ی عادی از فشار های غیر عادی الکتریکی تاثیر می پذیرد و فعال می باشد .ساختار های رشته ای ،حلقوی و سلولی مشاهده شده،همگی از ویژگی های رفتار پلاسما هستند.

استفان اسمیت

مترجم: فاطمه طهماسبی

درباره تصویر:

Conventional understanding of planetary nebula PN G311.0+02.4 evolution. Credit: NASA/Hubble Space Telescope

Cellular Plasmas

Translator: Fatemeh Tahmasebi

]]> http://persiantbolts.com/%d9%be%d9%84%d8%a7%d8%b3%d9%85%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d9%84%d9%88%d9%84%db%8c/feed/ 0 http://persiantbolts.com/%d9%85%da%af%d9%86%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b9%d8%ac%db%8c%d8%a8/ http://persiantbolts.com/%d9%85%da%af%d9%86%d8%aa%d8%a7%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%b9%d8%ac%db%8c%d8%a8/#comments Fri, 01 Apr 2016 21:34:53 +0000 http://persiantbolts.com/?p=620 گفته می شود که یک میدان مغناطیسی مارپیچی در یک مگنتار نهفته است.

مگنتار ها معمولا به عنوان تپنده های اشعه ی ایکس (AXP) یا (soft gamma repeaters (SGR طبقه بندی می شوند. همانظورکه نظریه های متعارف استدلال می کنند، آن ها هنگامی که بزرگی میدان مغناطیسی ستارگان نوترونی به بیش از۱۰^۱۵ گاوس برسد، تشکیل می شوند. میدان مغناطیسی زمین در حدود ۱٫۵ گاوس است، بنابراین این تپنده های مغناطیسی به طور شگفت آوری منایع قدرتمندی هستند. اما باید تاکید کرد، هر چند شواهد غیرمستقیم هستند و هیچ ستاره ی نوترونی تا به حال مشاهده نشده است.

براساس خبر منشر شده درباره یکی از مگنتارها، محققانی که با رصدخانه ی اشعه ایکس سوزاکو کار می کنند یک میدان مغناطیسی مارپیچی که در یک مگنتار نهفته است را کشف کرده اند. سوزاکو در ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۵ پرتاب شد. نشت هلیوم باعث شد که سیستم خنک کننده ی طیف سنج اشعه ایکس در بیست و نهم ژوئیه و دوباره در هشتم اوت به خوبی عمل نکند. با این حال، پردازنده سوزاکو یک طیف سنج تصویر برداری اشعه ایکس و یک آشکارساز قوی اشعه ایکس هست، بنابراین ماموریتش برای استفاده از آشکارساز های باقی مانده دوباره از سرگرفته شد.

آنچه متخصصان این ماموریت کشف کردند یک مگنتار به نام ۴U 0142+61 بود که رفتاری مانند مگنتار را از خود بروز نمی دهد. تصور می شود مگنتارها بسیار پایدار هستند و مانند فانوسی در فضا عمل می کنند، که چشمک هایی با فواصل زمانی مساوی می زنند. با این حال، ضربان های ۸٫۷ ثانیه ای ۴U 0142+61 بی نظمی هایی را نشان می دهد: که بعضی اوقات سیگنال هایش زودتر و بعضی اوقات کمی دیرتر دریافت می شوند. مگنتارها برای مدل های اخترفیزیکی بسیار مهم هستند چراکه به عنوان ابزارهای اندازه گیری استفاده می شوند. تصور می شود آنهایی که با فاصله ی معین، با تغییرات درخشندگی شان همراه هستند، تابلو های جاده ای در فضا باشند، به طوری که فاصله های ستارگان دیگر با همین روش مشابه قابل اندازه گیری هستند.

تنها توضیحی که تیم سوزاکو توانستند ارایه دهند این بود که میدان های مغناطیسی مارپیچی شدید به اندازه ی بیش از ۱۰^۱۲ تسلا در حال فشرده کردن ستاره ی تپنده به صورت یک توپ فوتبال هستند، که باعث می شود از خود حرکتی تقدیمی نشان دهد ، درست مانند پاس مارپیچی بازیکن خط حمله ی فوتبال[آمریکایی] که به مقدار کمی در هوا تلوتلو می خورد.

در واقع آنچه ستاره شناسان رصد کرده اند میدان های مغناطیسی شدید و موضعی هستند که مانند ۴U 0142+61 درکسری از ثانیه تپش می کنند. برخی مگنتار ها در حال انتشار انفجار اشعه گاما که به عنوان لرزه ی ستاره ای یاد می شوند کشف شده اند. از آنجاکه جرم در واحد حجم در یک مگنتار بسیار بزرگ است، هر حرکت سریع در پوسته باعث ایجاد اتصال مجدد مغناطیسی شدید شده که اشعه ی گاما تولید می کند. علی رغم مشکلات موجود با مسئله ی اتصال مجدد مغناطیسی، مگنتار ها نسخه ای از سازه های خیالی هستند که به وسیله ی اخترفیزیکدانان برای توضیح رویداد های پرانرژی بدون گرانش کافی مطرح شده اند.

یک واقعیت به خوبی تثبیت شده وجود دارد که میدان های مغناطیسی از جریان های الکتریکی ناشی می شوند. بنابراین، باید یک جریان الکتریکی در حال تولید میدان قوی در مگنتارها وجود داشته باشد. این نیز مسلم است که جریان ورودی باید در یک مدار وجود داشته باشد، از این رو بار الکتریکی پایدار می تواند فقط از آن طریق حرکت کند.

بسیاری از مقالات تصویر روز (TPOD) به نظریه ی ستارگان نوترونی پرداخته است، که بو طور کلی قوانین فیزیک کلاسیک را نقض می کنند. پروفسور دونالد اسکات، نویسنده ی کتاب آسمان الکتریکی، می نویسد: ستاره ی نوترونی در عین حال یک فانتزی دیگر است که در این زمان مصرانه از آن به منظور اجتناب از روبه رو شدن با این ایده که دشارژ های مگنتاری پدیده های الکتریکی هستند، کمک می گیرند. یک هسته یا اتم آزاد باردار که فقط از نوترون ساخته شده در هیچ آزمایشگاهی هرگز با هم ترکیب نشدند. در واقع، جستجوی کلمه ی نوترونیوم در وب به جای مباحث واقعی وعلمی ، بازی های کامپیوتری را خواید یافت. واپاشی نوترون های تنها به جفت های پروتون-الکترون در کمتر از ۱۴ دقیقه، مجموعه های دویا چند نوترونی شبیه به اتم که بلافاصله از هم جدا می شوند.

پروفسور اسکات، نویسنده کتاب آسمان الکتریکی پیشنهاد می کند که مگنتارها نوسانگر های آرامی هستند؛ فرکانس های تپ هایشان مکانیکی نیست. در عوض، آن ها از محیط الکتریکی خازنی، مقاومتی و القایی اطراف ستاره ناشی می شوند. حرکت الکتریسیته از طریق مدارات توضیح منسجمی را ارایه می دهد که سازگار با نظریه های قابل قبول الکترومغناطیسی و همچنین با آزمایش های آزمایشگاهی هستند.

برای ستاره شناسان که گزارش کشف میدان مغناطیسی مارپیچی که در یک مگنتار نهفته است به مثابه گزارش کشف اسب تک شاخی با دمی بافته است.

استفان اسمیت

ترجمه: فرزین حسینی

Precessional Magnetar

Stephan Smith, Translator: Farzin Hosseini

یکی از موضوعات ارائه شده در این برنامه، توضیح مدل الکتریکی خورشید از سمت آقای دکتر عجب شیرزاده بود، این مدل به توضیج واکنش های خورشید با اتکا بر الکترومغناطیس و الکتریسیته می پردازد و معتقد به اعمال نیروی الکتریکی از سمت ستارگان به محیط غلاف پلاسمایی خود و همچنین ارتباط الکترومغناطیسی ستارگان در فضای کهکشان با یکدیگر می باشد، پروفسور دونالد اسکات (Prof. Donald Scott)، از دانشگاه ماساچوست امریکا از تئوریسین های مشهور این مدل می باشد.

برای کسب اطلاعات بیش تر فایل ارائه دکتر عجب شیرزاده در مدرسه بین المللی پیش رفته اخترفیزیک را می توانید از اینجا دانلود کنید.