سخنرانی ها و برنامه به ترتیب مشخص شده و راس ساعت برگزار گردید و طبق برنامه هم به پایان رسید، جالب ترین حاشیه این نشست، صحبت کردن دکتر مایکل کلاریژ به زبان فارسی به عنوان اولین سخنران بود که شرکت کنندگان را غافلگیر کرد، همانطور که پیش تر اعلام گردیده بود موضوع سخنرانی ایشان در زمینه فیزیک مگنتوسفر زمین بود اما چند روز پیش از کنفرانس به خواست ایشان به مبحث میدان ها و جریان های الکتریکی در اخترفیزیک تغییر کرد، پس آن هم والاس تورنهیل با موضوع مرتبط با یکی از مقالات خود یعنی ابرنواختر ۱۹۸۷A به سخنرانی پرداخت.

معرفی سخنرانان در گذشته انجام شده بود، که در صورت تمایل می توانید از اینجا مشاهده نمایید.

سخنرانان (به ترتیب ارائه): دکتر مایکل کلاریژ، والاس تورنهیل، شیرین زندیان، محمدرضا شفیع زاده، کیارش دانش، سبا حفیظی

عوامل برگزاری: زهرا شفیع زاده (عکاس)، نیما مجدآرا (طراح پوستر)

قابل توجه کلیه شرکت کنندگان، در صورت تمایل نسبت به تماس با سخنرانان برای طرح پرسش یا همکاری با ایشان و یا در اختیار داشتن فایل های ارائه درخواست خود را با ما در میان بگذارید.

گواهی شرکت در این نشست به زودی آماده خواهد شد و به اطلاع تک تک ایشان خواهد رسید.

طبق اعلام قبلی سخنرانی دکتر مایکل کلاریژ و والاس تورنهیل به صورت ویدئوکنفرانس و به زبان انگلیسی ارائه گردید که در زیر تصاویر مخاطبین برنامه و سخنرانان قرار داده شده است.

عکس دسته جمعی شرکت کنندگان

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

شرکت کنندگان در نشست پلاسما اخترفیزیک

شرکت کنندگان در نشست پلاسما اخترفیزیک

سخنرانی شیرین زندیان با موضوع تاثیرات رعد و برق بر یون سپهر:

شیرین زندیان

شیرین زندیان

محمدرضا شفیع زاده با موضوع معرفی کیهان شناسی پلاسما و کاربرد آزمایشات پلاسما در اخترفیزیک:

محمدرضا شفیع زاده

محمدرضا شفیع زاده

کیارش دانش: ستارگان نارس، پلاسما و الکترومغناطیس

کیارش دانش

سبا حفیظی: دنباله دارهای الکتریکی

سبا حفیظی

سبا حفیظی

عکس اختتامیه اعضای گروه آذرخش پارسی در کنار یکدیگر

از راست به چپ: سبا حفیظی – محمدرضا شفیع زاده – کیارش دانش – محمدرضا شاه جهان

پلاسما از جدیدترین و آخرین یافته های تاریخ علم فیزیک است که توانست خیلی زود خود را در تمام گرایشات مهندسی و علوم طبیعی وارد کند، با ظهور پلاسما در فیزیک کم کم توانست پای خود را در علم نجوم باز کرده و بسیاری از مواقع نجومی را توضیح دهد تا این که امروز ما اصطلاح پلاسما اخترفیزیک را به عنوان یک اصطلاح آکادمیک یا روی جلد بسیاری از کتاب های تخصصی می بینیم.

گروه آذرخش پارسی یکی از گروه های نجومی فعال است که در زمینه نقش پلاسما در اخترفیزیک و کیهان شناسی فعالیت میکند، از آن جا که چه در حوزه عملی و چه در گستره تئوری روز به روز به نقش پلاسما در کیهان شناسی، اخترفیزیک و فیزیک فضا اضافه می شود تا جایی که وزارت علوم ایران نیز امسال در بازنگری و به روز رسانی مقاطع تحصیلات تکمیلی فیزیک، درس فیزیک فضا مبتنی بر پلاسما را برای رشته فیزیک پلاسما اختصاص داد ما مصمم تر شدیم تا بیش تر از قبل این زمینه را برای علاقه مندان و به خصوص دانشجویان فیزیک، پلاسما و گرایشات نجوم معرفی کنیم.

مباحثی که در این نشست به آن ها خواهیم پرداخت: ابرنواخترها و فیزیک ستارگان، فیزیک فضا و مگنتوسفر زمین، کیهان شناسی پلاسما و کاربرد آزمایشات پلاسما در علم نجوم، فیزیک جو و هواشناسی و دنباله دارها خواهد بود.

هدف ما بر این است که شرکت کنندگان پس از نشست ارتباط خود را با ما حفظ کنند و پل ارتباطی با تک تک سخنرانان برای ایشان وجود خواهد داشت، انجام کار پژوهشی سرلوحه و هدف اصلی مجموعه آذرخش پارسی است، بنابراین هدف اصلی ما از انجام این نشست جذب پژوهشگران به عنوان عضو علاقه مند و انجام پیشنهاده های تحقیقاتی ایشان است.

لازم به ذکر است در پایان هر سخنرانی و همچنین در طول برنامه موضوعات پژوهشی مرتبط با مباحث ارائه شده در نشست به شرکت کنندگان ارائه خواهد شد که هریک از ایشان پس از نشست با ارتباط با گروه آذرخش میتوانند به عنوان پیشنهاده پژوهشی با مشاوره پژوهشگران این مجموعه تحت عنوان عضو ناپیوسته گروه به پژوهش بپردازند و در نهایت ماحصل کار ایشان بسته به کیفیت، به صورت مقاله در کنفرانس یا ژورنال داخلی یا بین المللی منتشر خواهد گردید.

 لازم به ذکر است سخنرانان خارجی به صورت ویدئوکنفرانس زنده و به زبان انگلیسی ارائه خواهند داشت.

درباره ثبت نام:

مهلت ثبت نام در این نشست تا ۳۰ امرداد بوده (به هیچ عنوان قابل تمدید نمی باشد) و هزینه ثبت نام برای متقاضیان یکصد هزار تومان خواهد بود که برای دانشجویان ۷۰% تخفیف در نظر گرفته شده است، همچنین به کلیه شرکت کنندگان گواهی حضور ارائه شده و امکان ارتباط با کلیه سخنرانان برای انجام کلیه فعالیت های پژوهشی فراهم خواهد بود و شرکت کنندگان واجد شرایط می توانند پس از نشست در صورت تمایل به عنوان عضو ناپیوسته گروه آذرخش پارسی به فعالیت با این مجموعه ادامه دهند.

ثبت نام این رویداد از طریق تارنمای ایوند انجام می پذیرد، بدین منظور برای ورود به منوی ثبت نام از اینجا اقدام کرده کرده و یا وارد لینک زیر شوید.

https://evand.com/events/نشست-علمی-پلاسما-اخترفیزیک-۳۱۶۵

برای طرح گونه سوال پیرامون مسائل علمی نشست از طریق زیر اقدام کرده

Email: info@persiantbolts.com

Telegram: https://t.me/Persiantbolts , https://t.me/Astroclub

و برای هرگونه سوال پیرامون مسائل مالی و یا اجرایی با مرکز علوم و ستاره شناسی تهران تماس بگیرید:

تهران، میدان قدس، خیابان شهید کبیری (دزاشیب)، خیابان عمار، کوی شهید صالحی(عرفات)، شماره ۲۲، مرکز علوم و ستاره شناسی تهران

۹۶۰۲۷۰۱۲

سایت مرکز علوم و ستاره شناسی تهران

قابل توجه دانشجویان و اعضای فعال باشگاه نجوم مرکز علوم و ستاره شناسی تهران، در روز برگزاری نشست مدارک لازم را به همراه خود داشته باشید، در غیر این صورت ثبت نام شما به صورت آزاد لحاظ می گردد.

معرفی سخنرانان:

والاس تورنهیل

والاس تورنهیل از موسسین پروژه آذرخش است، و دارای مدارک تحصیلات تکمیلی هم در فیزیک و هم در مهندسی برق الکترونیک از دانشگاه کانبرای استرالیا است، زمینه پژوهشی وی درباره نقش الکترومغناطیس و پلاسما در اخترفیزیک و همچنین درباره جریان شناسی مدل های علمی در فلسفه علم است، تورنهیل عضو پیوسته معتبرترین انجمن علمی جهان یعنی IEEE است و مقالات متعددی در زمینه پلاسما اخترفیزیک در ژورنال های IEEE به چاپ رسانده است، تورنهیل در این نشست آخرین مقاله خود را که به تازگی به چاپ رسیده ارائه خواهد داد و در زمینه مدل الکتریکی ستارگان توضیح می دهد. لازم به ذکر است تورنهیل دارنده مدال طلای آکادمی علوم Telesio-Galilei و همچنین برنده جایزه فلسفه علم NPA Sagnac در دانشگاه مریلند امریکا می باشد.

ارائه این سخنرانی به زبان انگلیسی و به صورت ویدئوکنفرانس زنده خواهد بود.

مایکل کلارژ

مایکل کلارژ، دارای مدرک دکترای فیزیک از دانشگاه Brandis امریکا است، وی پژوهشگر ارشد انستیتو تحقیقاتی Ronin و همچنین عضو ارشد پروژه بزرگ سافایر امریکا در زمینه پلاسما اخترفیزیک است، وی حدود پانزده سال از زندگی پژوهشی خود را در زمینه ستارگان نوترونی دوتایی و جریانات پلاسما در تلسکوپ آرسیو گذرانده است و امروزه در زمینه برهم کنش های الکترومغناطیسی خورشید و مگنتوسفر سیارات فعالیت می کند. وی در این نشست درباره فیزیک مگنتوسفر (مغناطکره) زمین سخنرانی خواهد کرد.

ارائه این سخنرانی به زبان انگلیسی و به صورت ویدئوکنفرانس زنده خواهد بود.

محمدرضا شفیع زاده

محمدرضا شفیع زاده، از موسسین و مدیران گروه آذرخش پارسی، برنده جایزه بین المللی پروژه آذرخش در سال ۲۰۱۵ آریزونای امریکا، کارشناسی مهندسی فیزیک پلاسما و دانشجوی کارشناسی ارشد فیزیک دانشگاه زنجان با موضوع پژوهشی “دولایه های پلاسما در مگنتوسفر سیارات”، ریاست اسبق انجمن علمی فیزیک واحد علوم و تحقیقات تهران، ارائه مقالات متعدد در حوزه علوم سیاره ای در کنفرانس های داخلی و بین المللی و ثبت مقاله در ژورنال های بین اللمی، ارائه دهنده و مروج مدل های نوین کیهان شناسی مبتنی بر پلاسما برای منجمین آماتور و یا سمینارهای دانشگاهی در شهرهای مختلف ایران، موضوع ارائه: معرفی مدل کیهان شناسی پلاسما و نقش آزمایشات کاربردی پلاسما در شبیه های اخترفیزیک

شیرین زندیان

شیرین زندیان، کارشناسی ارشد هواشناسی با موضوع پژوهشی “اثرات رعد و برق و بی هنجاری های یون سپهری” دانشگاه یزد، دارای سابقه پژوهشی در زمینه زمان سنجی ستارگان متغیر گرفتی و ارائه مقاله در این زمینه در ژورنال بین المللی، ارائه مقاله در زمینه اثرات رعد و برق در سمپوزیوم بین المللی دینامیک و تابش جوی روسیه و کنفرانس بین المللی ژئوفیزیک ایران، موضوع ارائه ایشان در نشست: رعد و برق ها و یونوسفر (یون کره) زمین

سبا حفیظی

سبا حفیظی، دانشجوی کارشناسی ارشد ژئوفیزیک موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران، دارای سابقه پژوهشی در زمینه علوم سیاره ای و ارائه مقاله به ژورنال های بین المللی در زمینه سیارک ها و پژوهش در زمینه بر هم کنش های الکترومغناطیسی دنباله دار ها و ارائه مقاله در کنفرانس اخترفیزیک ایران، مترجم کتاب “دنباله دارهای الکتریکی” (میتوانید این کتاب را به رایگان از همین تارنما تهیه کنید).

کیارش دانش

فیزیک دانشگاه مازندران، از اعضای فعال باشگاه نجوم ساری، مترجم کتاب Astrophysical Plasmas (پلاسمای اخترفیزیکی) دانشگاه لندن، با مشاوره یکی از نگارندگان و پژوهشگر در زمینه ستارگان نارس و ارائه مقاله در کنفرانس داخلی، موضوع ارائه وی در این نشست ستارگان نارس خواهد بود.

بزرگ ترین سوال این است که چرا سمت دور و سمت نزدیک ماه انقدر با هم متفاوت اند؟

ماه به صورت کشندی (tidally) به زمین قفل شده است. و به همین دلیل، همیشه یک سمتش را به زمین نشان می‌دهد. قسمت نزدیک توسط مریا (سطح همواری که ماه و مریخ را پوشانده) ی تیره و هموار فراگرفته شده که ظاهرا نتیجه‌ی برخوردهای شدیدی است که دریاهایی از ماگما به جا گذاشته اند. اما سمت دور مریای کمی دارد و توسط چاله های زیادی گود شده است.

پوسته‌ی سمت نزدیک فقط ۶۰ کیلومتر ضخامت دارد، که با ۳ تا ۵ کیلومتر از رگولیت پوشانده شده- ذرات شبه سنگ و سنگ های ساییده شده ی ماه.

سمت دور بسیار ضخیم‌تر است، تا جایی که معتقدند دلیل جابجایی مرکز جرم ماه است.

پوسته‌ی سمت دور ۱۰۰ کیلومتر ضخامت دارد، ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر آن با رگولیت پوشیده شده است. و به صورت بسیار وسیع توسط چاله‌هایی که اکثرا هم‌پوشانی دارند مفروش شده است.

قدرت میدان الکتریکی روی ماه

به علاوه، ماه آثار الکترومغناطیسی‌ای نشان می دهد که دقیقا همان الگوی تقابل متقاطر از سمت نزدیک تا دور را نمایش می‌دهد. ناحیه‌های با بالاترین کنتراست در ضخامت پوسته و مغناطیس به شمال در سمت نزدیک و به جنوب در در سمت دور منحرف شدند. آن‌ها مستقیما با هم مخالفت می‌کنند.

مدل استاندارد در طول سال‌ها، هنگام تلاش برای توضیح طبیعت متقاطر ماه تغییرکرده است. زمانی، این تئوری می‌گفت: زمین، از آن سمت ماه که مقابل زمین است در برابر ضربات محافظت می‌کند. پیروی از این تئوری تا زمانی که آنالیزهای استاتیک نشان دادند قطر بسیار کوچک زمین به نسبت ماهِ در حال گردش نمی تواند جلوی بیشتر از یک درصد سیارک‌ها را بگیرد، ادامه داشت … که به سختی قابل شناسایی‌اند و اصلا برای توضیح تراکم چاله‌ها مناسب نیستند.

نیمکره ی شرقی ماه، سمت چپِ قسمت نزدیک ماه

عقیده ی علمی رایج بر این قرار است که ماه زمانی ساخته شد که حجمی در اندازه‌ی مریخ با زمین برخورد کرد و ذراتی را پراکنده کرد که از به هم پیوستن آن‌ها، ماه در گردش زمین بیش از ۵٫ ۴ میلیارد سال پیش به وجود آمد. حدود ۹٫ ۳ میلیارد سال پیش یک دوره بمباران سنگین باعث ایجاد چاله‌های فشرده و قسمت درونی مذاب شد.

سپس حدود ۲٫ ۳ میلیارد سال پیش آتشفشان‌ها چاله‌های فشرده را در سمت نزدیک، درون شکاف‌ها در پوسته‌ی نازک‌تر با گدازه‌های آتشفشانی پرکرد تا مریا را به صورت جامد درآورد. سمت دور که پوسته‌ی ضخیم‌تری دارد جریان مواد مذاب آتشفشانی کم‌تری تجربه کرده بنابراین چاله‌هایش را حفظ کرده است.

یک تئوری عمومی دیگر پیشنهاد می‌دهد، چون زمین در زمان بمباران اولیه، توده‌ای از سنگ مذاب بوده، تابش مادون قرمز و نیروهای کشندی(tidal)، سمت نزدیک ماه را به اندازه‌ی کافی گرم کردند تا سرد شدنش به صورت سنگ جامد به تاخیر بیفتد. سمت دور بسیار سریع‌تر خنک شد و چاله‌های به وجود آمده از بمباران اولیه را حفظ کرد.

هر کدام از این تئوری‌ها سعی می‌کند تفاوت در تراکم چاله‌ها را با استفاده از گرانش توضیح دهد، اما در درجه‌ی اول برای توضیح این که چرا پوسته‌ی سمت دور ضخیم‌تر است به مشکل می‌خورد. یک مدل گرانشی پیش‌بینی می‌کند که مرکز جرم ماه باید رو به زمین باشد. برخی فکر می‌کنند ماه زمان بمباران و پایان آتشفشان دور خودش چرخیده است، با این حال هیچ مکانیزمی که باعث این پدیده شده باشد قابل قبول نیست.

مجمع جهان الکتریکی هم تئوری‌هایی برای توصیف دوگانگی سطح ماه دارد. این نظریه با پرسیدن سوالات بیشتری برای دریافت دید بهتر از مسئله شروع می شود.

عجیب است که تراکم چاله‌ها روی سمت دور و نزدیک به طور تقریبی به اندازه‌ی تراکم چاله‌ها در قطب‌ها نیست. اسلایدهای زیر مقایسه‌ی قطب شمال و جنوب و سمت نزدیک و دور را نشان می‌دهند. توجه کمی به آن وجود دارد، اگر هم باشد که به عنوان بی‌هنجاری و استثنائات در تئوری‌های استاندارد قلمداد می‌شوند، که بی پاسخ باقی مانده‌اند.

راه دیگر برای بررسی بیشتر، نگاه کردن به عکس های کل‌نگر (holistic) تر است. برای مثال سیاره‌ها و قمرهای دیگر چگونه اند؟ مریخ هم در قطب‌هایش طرح‌های مارپیچی دارد، همانطور که توسط کلاهک‌های یخی قطبی در شمال و جنوب مشخص شده است. با این که چرخش روی یخ‌ها واضح است، طرح های مارپیچی، به صورت عمقی در سنگ های زیرین ایجاد شده‌اند.

قطب جنوب مریخ

قطب شمال مریخ

آیا الگویی در حال ظاهر شدن است؟ نگاهی به ضخامت پوسته‌ی مریخ و تراکم چاله‌ها، شباهت‌هایی را نشان می‌دهد. تغییر تراکم چاله‌ها از نیم‌کره‌ی هموار به نیم‌کره‌ی پرچاله نشان می‌دهد که مریخ متقاطر است. چگالی پوسته و آثار مغناطیسی هم از همین الگو پیروی می‌کنند.

واضح است که آثار مغناطیسی با رسوب‌های تیره و چرخشی در نیم‌کره‌ی جنوبی مطابقت دارد، مشابه چگونگی مطابقت مغناطیس ماه با طرح‌های روی سطحش. همانند ماه، ویژگی‌های متقاطر مریخ، در تضاد مستقیم‌اند.

در حالی که اطلاعات کمی برای استناد وجود دارد، سیارات و قمرهای دیگر ویژگی‌های مشابهی نشان می‌دهند. عطارد، کالیستو، انسلادوس، تریتون، و پلوتو یک سطح هموار و یک سطح با چاله‌های کوهستانی دارند.

مرزها معمولا دارای لبه‌ی ضخیم اند، همانطور که به عنوان مثال در عکس پایین تقاطع مرزهای یک چاله‌ی دنباله‌دار روی گانیمد نشان داده شده است.

حرکت علامت توقف چاله روی گانیمد

یک نظریه‌ی علمی باید تلاش کند تا این مشابهت‌ها را در یک روش کل‌گرایانه نشان دهد و به دنبال مشترکات علت‌ها و تاثیرات بگردد.

روش استاندار، به یک جسم بزرگ برای اضافه کردن کمی گرانشِ محرک متوسل می‌شود تا عجایب و بی‌هنجاری‌های زمین شناختی را شرح دهد. با توجه به تفکر رایج،  ضخامت پوسته‌ی متقاطر روی مریخ نتیجه‌ی فشار مورب است که در اوایل تاریخ مریخ، پوسته را از نیم‌کره‌ی شمالی شکسته است. چون فشار برخورد به سیاره‌ی قرمز یک ضربه ی زود گذر وارد کرده، کل پوسته ذوب نشده و پوسته‌ی شمالی نازک‌تر از پوسته‌ی جنوبی باقی گذاشته مانده است.

ولی تئوری‌های وابسته به برخورد همچنان ژئوفیزیک‌دانان را با مشکل توضیح دادن این که چرا هم ماه هم مریخ تنها در یک نیم‌کره مغناطیده شده‌اند باقی گذاشته است. با توجه به جدیدترین تئوری، آثار مغناطیسی حاصل از جریان دینامی مواد داخلی مذاب است. امروزه نه ماه و نه مریخ، هسته‌ی دینامی فعال ندارند.

تئوری دینامی روی ماه، براساس گردش هسته‌ی مذاب پس از تشکیل ماه است. این پدیده یک اثر مغناطیسی برجا گذاشت که پس از دوباره ذوب شدن بعد از بمباران سنگین، در یک نیم‌کره از بین رفت.

متاسفانه سن سنگ‌های مغناطیده شده نشان می‌دهد که دینام ماه باید تا ۷٫ ۳ میلیون سال پیش کار می‌کرده، یعنی چیزی در حدود ۸۰۰ سال بعد از تشکیل ماه. این زمان طولانی‌تر از زمان پیش بینی شده برای چرخش طبیعی، به منظور خنک کردن مواد مذاب درونی است. هسته‌ی کوچک ماه باید حدود چند صد میلیون سال پیش خنک می‌شد. بنا براین امروزه دانشمندان نجومی به دنبال نیروهای گرانشی بیشتری جهت حفظ مدل دینامی‌شان می‌گردند.

درباره‌ی مریخ، هیچ وقت فهمیده نشد چرا نیم‌کره‌ی شمالی‌اش هیچ میدان مغناطیسی‌ای ندارد. بر اساس شواهد این اثر یک ویژگی قدیمی است که باید قبل از تمام شدن دینام و همچنین رویداد فشارِ فرض شده تشکیل شده باشد. بنا بر این باید مغناطیده باشد.

چندین تئوری فاقد عمومیت (تک کاره) در نظر گرفته شدند (ad hoc). شاید شمال، خاصیت مغناطیسی‌اش را در حضورآب از دست داده، یا شاید برخوردهایی بعد از اتمام داینامو بوده که خاصیت مغناطیسی شمال را از بین برده است. تئوری‌ای به تازگی پیشنهاد شده که بیان می‌کند فشارها، دماهای متفاوتی ایجاد کردند که به دایناموی یک تک نیم‌کره اجازه‌ی مغناطیده کردن تنها نیم‌کره‌ی جنوبی سیاره را داده است.

تئوری فاقد عمومیت دیگر(ad hoc)، دخالت اجرام بزرگ ناشناخته را پیشنهاد می‌کند، همانطور که علم معاصر سعی می‌کند این شکاف‌های پیدا شده روی ونوس، گانیمد، اروپا، کارن و دیون را توضیح دهد. شاید یک قلموی گرانشی…

شواهد ثابت می‌کند که همه‌ی سیارات و اقمار تخلیه‌های الکتریکی شدید را از برخورد نزدیک با اقمار و سیارات همسایه در طول تشکیلشان تجربه کرده‌اند، زمانی که دینامیک مداری منظومه شمسی متفاوت بود.

یک تفسیر الکتریکی اصلاح شده می‌تواند مطرح شود. مناطق قطبی جریان‌های گردابی را ، مشابه شفق‌های قطبی در روی زمین- از حجمی با بار متضاد در نزدیکیشان تجربه کردند.

چاله‌ها و چرخش‌ها نتیجه‌ی تخلیه‌ی الکتریکی و فرسایش کاتدی در یک قطب هستند که سطح را کنده‌کاری می‌کنند. قطب مخالف، تخلیه‌ی الکتریکی را توسط انباشتگی آندی ماده تجربه می‌کند به این صورت که ماده را به حالت گنبدی‌شکل از سیاره‌ی نزدیک به داخل می‌کشد و همینطور ذرات را از قطب در حال فرسایش به سمت داخل جاروب می‌کند را تجربه می‌کند.

همانطور که در قطب‌ها جریانی بین اجرام تشکیل شده، که در طول سطح و از داخل پیش می رود و دنبال کانال‌های رسانا برای اتصال کوتاه می‌گردد. ذرات یونیزه جو پلاسمایی ضخیمی می‌سازند، تخلیه‌ی الکتریکی رخ می‌دهد، که در طول نیمه‌ی عرض جغرافیایی پیش می‌رود و روی سطح سیاره شکاف ایجاد می‌کند.

همان نتیجه امروز می تواند به عنوان شاهدی با مقیاس گسترده‌تر روی زمین باشد. شفق‌های قطبی، جریان‌های خورشیدی را که به سمت اتمسفر در جریان است را به تصویر می‌کشند و کمربندی از آذرخش در طول عرض جغرافیایی ساختار دیفرانسیلی و متمایز بار و تخلیه به صورت رعد و برق شدید را نشان می‌دهد. تاثیرات آب و هوا، زمین لرزه و آتشفشان با جریان خورشیدی زیاد و کم می‌شود.

نیروی الکترومغناطیسی طبیعی پتانسیل بار را در صفحات جریان جرقه زننده تفکیک می‌کند. و در حالی که یک نیم‌کره را دچار فرسایش کاتدی می‌کند همزمان ماده‌ی مغناطیده را در آند رسوب می‌دهد. مواد را دسته‌بندی می‌کند و ترجیحا آن را به صورت آرایه‌های آشفته رسوب می‌دهد که در واقع وابسته به این ویژگی‌ها دیده می‌شود.

این جریان‌های پر انرژی کوه‌ها را ساختند، برجستگیهای آتشفشانی و گردبادهای الکتریکی ایجاد کردند، سنگ‌های بستر را ذوب کردند و چاله، جریان‌های مواد مذاب آتشفشانی و دره‌های باریک و عمیق به جا گذاشتند- شکاف‌هایی از آذرخش‌های عظیم. ذرات و خرده سنگ‌هایی که نیم‌کره را پوشاندند، گازهایی که در لایه‌هایی از ذرات منفجر می‌شوند را به دام می‌اندازند و چاله‌ها و تپه‌هایی به آرایه‌ی آشوبناک شکاف‌های ناشی از صاعقه و افتادن سنگ‌ها اضافه می‌کند.

این فرآیندها حتی امروز هم ادامه دارد. در عطارد، مریخ، ماه، دنباله‌دارها و حتی سیارک‌هاها مثل سِرِس کنده‌کاری‌های الکتریکی مداوم و همیشه در جریان نشان می‌دهند که تخلیه‌ی درخشان و دنباله‌های از ماده‌ی یونیزه شده در پاسخ به جریان‌های خورشیدی خارج می‌کنند.

این شواهد نه تنها در مقیاس بزرگ که در تمام سطوح جزییات وجود دارد. در پایین، تعدادی مثال از ویژگی‌های غیرعادی سیاره وجود دارد که می‌تواند بدون به وجود آمدن تناقض یا مبالغه کردن احتمالات، علم فیزیک و یا تخیلات، به صورت الکتریکی توضیح داده شود.

کار زیادی برای فهم فیزیک تشکیل منظومه شمسی، بافت زمانی آن و دینامیک مداری که باعث رویدادهایی در انواع مورفولوژی که امروزه دیده می شود، باقی می ماند.

از آن جایی که تئوری جهان الکتریکی، نظریه‌ای بین رشته‌ای کل‌گرایی را فراهم می‌کند، شواهد بیشتری برای تکیه کردن به این نظریه وجود دارد. رویدادهای مبادله‌ی بار الکتریکی سیاره‌ای در تاریخ بشری ثبت شده اند.  رویدادهای مشهود در مریخ و زهره در یک بسترالکترومغناطیسی و نتایج آن اینجا روی زمین در یک پروژه‌ی اسطوره‌شناسی جمع آوری شده که جمیعا به آذرخش های خدایان مربوط می‌شود. دیوید تالبوت ابعاد ثبت تاریخی را در سلسله‌ی ” بحث‌هایی درباره‌ی آسمان بیگانه ” توضیح می‌دهد.

تقاطر، یک موضوع ثابت در مورفولوژی سیاره برای تمام سیارات سنگی و قمرها است. طبیعت دوقطبی ذاتی الکترومغناطیس از مقیاس زیر اتمی تا کیهانی، نیروهای زیادی تولید می‌کند که نه تنها سیاره و قمر، که ستاره و کهکشان و تمام جهان الکتریکی را به وجود می آورد.

برای مطالعه بیش تر لینک های زیر معرفی می شوند:

Electrical Discharge Scarring of Planets and Moons | Space News, an interview with Stephen Smith

Electrical Scarring of Planets and Moon, Part 2 | Space News

Astronomers Have No Idea How Planets Form

Did Van Gogh Paint This? by Andrew Hall

Hexagonal Craters on Mercury and The Craters are Electric by Micheal Goodspeed

Episode 3, Symbols of an Alien Sky — the Lightning-Scarred Planet, Mars

نویسنده: آندرو هال

مترجم: راشده روشنی

منبع:

https://www.thunderbolts.info/wp/2015/12/20/the-antipodal-moon/

PANSTARRS/311P که با اسم P/2013 P5 نیز شناخته می‌شود سیارکی است که در ۲۷ آگوست ۲۰۱۳ توسط تلسکوپ پان‌استارز به عنوان جرمی عجیب، کشف شد.  این جرم عجیب و حیرت‌برانگیز در مداری شبیه به مدار سیارک‌ها در قسمت داخلی کمربند سیارکی در حال چرخش به دور خورشید بود که در ۱۰ام سپتامبر ۲۰۱۳ دانشمندان دنباله‌های چندگانه‌ی آن را رصد کردند به گفته‌ی دانشمندان دنباله‌های این سیارک درست شبیه به پره‌های یک چرخ بود. ترکیب مدار سیارک‌گون و ظاهر دنباله‌دارگون از این جرم یک “سیارک فعال” ساخت.  پس از این رصد جالب توجه این سیارک توسط برخی دانشمندان به عنوان یک سیارک-دنباله‌دار در گروه “دنباله‌دارهای کمربند اصلی” طبقه‌بندی شد.

دیوید جوییت این سیارک را متعلق به خانواده‌ی سیارکی فلورا در کمربند اصلی می‌داند. این فرض بدان معناست که احتمالا این سیارک از خرده باقی مانده‌های باقی مانده از شکستن یک دنباله‌دار-سیارک بزرگتر دیگر در حدود ۲۰۰ سال پیش باشد. تمام سیارک‌های حاصل از این درهم‌شکستگی در حال حاضر در یک محدودی خاص به لحاظ مداری می‌چرخند و پارامترهای مداری تقریبا یکسانی دارند. با توجه به آنالیز شهاب‌سنگ‌هایی که منشاشان این گروه سیارک‌هاست به این نتیجه رسیدیم که این گروه از اجرام همگی دمایی بالای ۱۵۰۰ درجه‌ی فارنهایت رو تجربه کرده‌اند و در گروه سیارک‌هایی با سنگ‌های دگرگونی قرار می‌گیرند و امکان وجود آب و یخ در آن‌ها تقریبا صفر است.

به دلیل اینکه قبلا چیزی شبیه به این اتفاق رصد نشده بود دانشمندان مشغول یافتن توضیح و توجیه مناسبی برای پاسخ به چرایی به وجود آمدن این پدیده شدند. بعضی دانشمندان فرضیه ی برخورد را برای این مورد بیان کردند.

سرپرست محققان پروژه‌ی بررسی این سیارک دیوید جوییت از دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس اذعان دارد: ” زمانی که ما این موجود را در آسمان رصد کردیم، واقعا متحیر شدیم…، این تحیر زمانی بیشتر شد که ما متوجه ارتباط تغییرات مهیج دنباله‌های آن طی ۱۳ روز با خروج غبارات از شی شدیم.”

برخی از دانشمندان نیز علت این غبار پراکنی‌ها و تشکیل دنباله در یک سیارک را ناشی از سرعت چرخش عجیب و بسیار بالای سیارک به دور خودش دانستند تا حدی که این اسپین باعث پخش شدن غبار از سطح دنباله‌دار به فضا می‌شود. در این نظریه‌ی پیشنهادی برخوردها نمی‌توانند باعث پخش این میزان غبار و تشکیل دنباله‌ها شده باشند چرا که این روند طی ۵ ماه موجب فرسایش تا حد ازبین رفتن این سیارک شده است و به صورت اتفاقی نبوده که بتوان آن را مرتبط با برخورد دانست.

مدل دقیق‌تری که توسط جسیکا آگاروال از مرکز تحقیقاتی ماکس پلانک برای این موضوع پیشنهاد شد این بود که “تشکیل دنباله‌ها احتمالا به خاطر خروج تکانشی غبارات از بدنه‌ی دنباله‌دار است. فشار تشعشعات خورشیدی باعث جریان باریک غبارات از سطح سیارک می‌شود، مدلسازی‌های ما نشان می‌دهد که احتمالا زمانی که چرخش دنباله‌دار به دور خودش سریع‌تر می‌شود گرد و غبار از دست می‌هد. سپس خورشید این غبارات را به صورت دنباله‌های متمایزی که می‌بینیم جاروب می‌کند.”

جوییت شکستن سیارک‌ها را اصولا اتفاقی معمول می‌داند و بیان می‌کند که: ” احتمال اینکه نرخ چرخش سیارک به سرعت بسیار بالا برسد زیاد است چرا که فشار نورخورشید نیروی گشتاوری قویی روی بدنه‌ی آن اعمال می‌کند، اگر سرعت چرخش بسیار بالا باشد گرانش ضعیف دنباله‌دار نمی‌تواند یکپارچگی این جرم حفظ کند و این جرم شروع به تکه‌تکه شدن می‌کند…” اما به نظر می‌رسد این پروسه، پروسه‌ای بسیار زمان‌بر باشد.

اما در مدل الکتریکی معتقدیم هریک از اجرام منظومه‌ی شمسی در صورت قرار گرفتن در شرایطی که یک دنباله‌دار تجربه می‌کند، می‌تواند همانند دنباله‌دار جت، کما و دنباله بروز دهد. درست مثل سیارات که دنباله های مغناطیسی دارند و یا بسیاری از سنتورها که به یکباره دنباله و کما از خود بروز دادند. از آنجایی که این مدل منشا شکل‌گیری دنباله و جت‌ها را دشارژ الکتریکی می‌داند در صورتی که سیارک مورد نظر ما یک شوک الکتریکی دریافت کرده باشد: برای مثال تحت تاثیر دنباله‌ی مغناطیسی (مگنتو تیل) سیارات و یا تحت تاثیر میدان الکتریکی خورشید، بادهای قوی خورشیدی یا یک CME  یا…. قرار گرفته باشد، جای تعجبی ندارد که دنباله و کما تشکیل دهد و یا حتی بشکند.

منابع:

[۱] When is a comet not a comet?, Spacetelescope, 7 November 2013

[۲] Will NASA Rewrite History?, SSchirott,  October 20, 2014, thunderblogs, The Thunderbolts Project

[۳] NASA’s Hubble Sees Asteroid Spouting Six Comet-Like Tails, Hubblesite, 7 November 2013

[۴] When Asteroids Become Comets, Apr 07, 2006 , The Thunderbolts Project

سبا حفیظی

قبل از انجام این عملیات در پروژه آذرخش پیش بینی هایی درباره واکنش این دنباله دار صورت گرفته بود که این فیلم به این پیش بینی ها می پردازد.

مدت زمان این فیلم ۲۵ دقیقه است که توسط سپیده زمانی ترجمه و زیرنویس گذاری شده است.

دانلود

شکل(۱): دنباله دار “هیل باپ” یا C/1995 O1″” دنباله داری که شاید بیش از هر دنباله دار دیگری در آسمان رویت پذیر باقی ماند( حدودا ۱۸ ماه ) و نام “دنباله دار بزرگ “۱۹۹۷ را از آن خود کرد.

در جولای سال ۱۹۹۵ یک دنباله  دار درخشنده در بیرون مدار “مشتری” تقریبا در ۷٫۱۵ واحد نجومی، توسط “آلان هیل” از نیومکزیکو و “توماس باپ” از آریزونا به طور همزمان و مستقل کشف و ثبت شد. “هیل باپ” یا C/1995 O1″ ” در زمان کشفش در واقع دور تر از هر دنباله دار کشف شده ی دیگر و ۱۰۰۰بار درخشنده تر از دنباله دار “هالی” درموقعیتهای مشابه بود. می دانیم که معمولا دنباله دارها در نزدیکی مدار “مشتری” همچنان خاموش هستند، دانشمندان با در نظر گرفتن درخشندگی دنباله دار “هیل باپ” در بیرون از مدار “مشتری” ، پیش بینی کرده بودند که این دنباله دار احتمالا یک “دنباله دار بزرگ” خواهد بود و یا دنباله ای درخشنده خواهد داشت، و یا هر دو مورد.

شکل(۲): تصویری از هیل باپ در تاریخ ۷ فوریه ی ۲۰۰،اثرMaurice Clark ازغرب استرالیا

این دنباله دار درخشنده ترین دنباله دار رصد شده، پس از رصد دنباله دار “وست” در سال ۱۹۷۶ است. با توجه به تصاویر تهیه شده توسط “تلسکوپ فضایی هابل”، قطر این دنباله دار حدود ۴۰ کیلومتر تخمین زده شده است. طبق اطلاعات دریافتی از رصد خانه ی “پیک دو میدی” نرخ چرخش آن به دور خود حدود ۱۱٫۴ ساعت است.

دنباله های دوگانه ی آبی و سفید این دنباله دار با چشم غیر مسلح حتی در شهرهایی که آلودگی نوری شدید داشتند نیز قابل رویت بود.

منجمان مکررا، دنباله دارهایی را رصد می کنند که از خود موادی را به صورت جتهای باریک گازی و غباری نرم، خارج می کنند. “هیل باب” بیش از هر دنباله دار دیگری از خود غبار خارج می کرد، بیش از آن که بتوان با تصعید یخهای دنباله دار توجیهش کرد. رصد جتهای دنباله دارها، با استفاده از تجهیزات مستقر در زمین و همینطور کاوشگرهای فضایی از سال ۱۹۸۵ تشابهات بین دشارژهای “آیو” (قمر مشتری) و دنباله دارها را برای ما مشخص کرده، این در حالیست که تا به حال کسی “آیو” را دنباله دار معرفی نکرده است. و همینطور طی پژوهشهایی که بر سطح سطح دنباله دار “تمپل۱″ انجام شد؛ شباهت سطح این دنباله دار به سطوحی که در آنها دشارژهای الکتریکی اتفاق افتاده و همینطور شباهتهایی به سطح “آیو” بر ما مشخص شد. جتهایی که از دنباله دار “هالی” در سال ۱۹۸۵ خارج می شد ،درست شبیه جتهای خروجی از دنباله دار “بورلی”، بسیار قدرتمند تر از آن بودند که بتوان چرایی آنها را با تصعید یخ توضیح داد.

یکی از موضوعاتی که همیشه به عنوان اثبات تئوری گلوله ی برفی دنباله دارها ارائه می شد، این بود که طبق رصدهایی که تا کنون انجام شده بیشتر دنباله دارهای دوره ای در فواصل معینی از خورشید دنباله و کما تشکیل می دهند ( بین مدار مریخ و مشتری). یعنی، در فاصله ای که دنباله دار گرمای لازم برای تصعید یخ، تبخیر آب و فوران مابقی بخارها و غبارهایش به بیرون را از خورشید دریافت می کند. اما همه ی دنباله دارها ازین قانون پیروی نکردند و نمی کنند. برای مثال “هیل باپ” بسیاری از قوانین منظومه ی شمسی را زیر پا گذاشت و در فاصله ای زبانه کشید و ۷ جت از خود بروز داد، که بسیار دورتر از آن بود که گرمای خورشیدی بتواند بر آن تاثیر گذارد.

جالب است بدانید که ۴سال بعد از اینکه “هیل باپ” حضیض خود را پشت سر گذاشت و راهی سفرش به خارج از منظومه ی شمسی شد، همچنان فعال باقی ماند. دنباله ی غباری و دنباله ی یونی این دنباله دار، در فواصل خیلی دورتر از خورشید، نزدیکی مدار “مشتری”، “زحل” و حتی “اورانوس” قابل مشاهده بود. در این فواصل دنباله ی این دنباله دار در حال کوچک شدن بود، اما همچنان کشیدگی آن به بیش از ۵ برابر فاصله ی زمین تا ماه می رسید. توجه داشته باشید که در این فاصله گرمای خورشید نمی تواند یخی را ذوب کند.

شکل (۳): ۷ جت هیل باب در نزدیکی مدار مشتری
اعتبار تصویر: N. Thomas (MPAE) et al., 1.5-m La Silla Telescope, ESO

طبق نظریه ی “جهان الکتریکی”، دنباله ی یک دنباله دار و همینطور تشکیل جتهایش در اثر برهمکنش بین بارهای الکتریکی دنباله دار و دشارژهای پلاسمایی خورشیدی است.

مقاله ای در خصوص توجیه رفتار “هیل باپ” در یکی از ژورنالهای معتبر علمی به چاپ رسیده که مهری بر درستی نظریه ی الکتریکی می باشد، این تحلیل ها با استفاده از عکسهای تهیه شده توسط تلسکوپ فضایی “اسپایتزر” در سالهای ۲۰۰۵و ۲۰۰۸ یعنی زمانی که “هیل باپ” در ۲۱٫۶ واحد نجومی و ۲۷٫۲ واحد نجومی قرار داشت و همچنین بررسی مورفولوژی غبارات این دنباله دار، انجام شده است. در قسمتهایی از این مقاله آمده که:

“با توجه به تحلیل هایی که در این مقاله انجام شده، در نهایت می بینیم که شکل دنباله ی غباری دنباله دار “هیل باپ” را نمی توان با مدل دینامیکی رایج “فینسون- پرابستین” (گرانش خورشید + فشار تابشی خورشید) توضیح داد. در این مقاله چندین مدل دیگر مورد بحث و بررسی قرار گرفت (که همگی رد شدند). اما تجزیه و تحلیل ها نشان دادند که احتمالا ذرات توسط بادهای خورشیدی به لحاظ الکتریکی بار دار می شوند، سپس میدان مغناطیسی بین سیاره ای از طریق قانون لورنتس آنها را تحت تاثیر قرار می دهد…. مشاهدات، حاکی از این واقعیت است که در زمان گرفتن این عکسها هیل باب غبار از خود ساطع می کرده و همچنین مشخصه های دنباله ی آن در حال تغییر بوده است.”

با توجه به مقاله ی بالا در میابیم که مدل گلوله ی برفی کثیف و نظریه های وابسته به آن در توضیح رفتار دنباله دارها ناتوانند، شاید زمان آن رسیده باشد که با نگاهی جدید به پدیده های کیهانی بنگریم.

 Refrences:
(۱): Exocomets, Stephan Smith, Jul, 28, 2010, The Thunderbolts Project

(۲): Cometary Filaments, Stephan Smith, May, 05, 2009, The Thunderbolts Project

(۳): The Jets of Hale-Bopp, Stephan Smith, Apr, 20, 2005, The Thunderbolts Project

(۴): The Electric Universe, Wallace Thornhill and David Talbott, page 88, ISBN-10 0-9772851-3-8,2002-2008, Mikamar Publishing

(۵): Comet Hale-bopp the great Comet of 1997, Ron Baalke, JPL.NASA, http://www2.jpl.nasa.gov/comet/

(۶): A.Kramer-Emily, R.Fernandez-Yanga, M. Lisse-Carey, S.P. Kelley-Michael, M. Woodneyd-Laura, 2014, A dynamical analysis of the dust tail of Comet C/1995 O1 (Hale–Bopp) at high heliocentric distances, http://dx.doi.org/10.1016/j.icarus.2014.03.033

نویسنده: سبا حفیظی

از داده های به دست آمده از عملیات روزتا اطلاعاتی زیادی به دست آمد که بسیاری از آن ها باعث شد در زمینه آن ها تجدید نظرهایی هم صورت پذیرد، یکی از بحث های صورت گرفته در زمینه آن ها شکل و مورفولوژی دنباله دارها بود، والاس تورنهیل در این فیلم که با زیرنویس فارسی برای دانلود در اختیار شما گذاشته می شود، با استفاده از نقل قول های پژوهشگرانی از دانشگاه های ایتالیا و سوئد و همچنین ناسا و نظریه ون فلندر تحلیل های خود را با دیدگاه مدل الکتریکی عنوان می کند.

اگر علاقه مند به سیارک ها و دنباله دارها هستید، تماشای این فیلم را از دست ندهید.

ترجمه: محمدجواد شاه حسینی

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

Comet 67P’s Mysterious – Translator: Mohammad Javad Shah’hosseini, Download with Persian subtitle.

نظریه ی “گلوله ی برفی و غبارآلود” دنباله دارها نیاززمند بازنگری و توجه است، چرا که بلورهایی که تنها در شرایط دمایی بسیار بالا شکل میگیرند، در ماتریکس حداقل دو دنباله دار مشخص شدند.

ترکیبات دنباله دار ۶۷پی/چوریمو-گراسیمنکوف در مطبوعات علمی مورد بحث قرار گرفته است. تنها چند ماه از توزیع گرد و غبار در کمای این دنباله دار می گذشت و نتایجی از تجزیه و تحلیل غباری که این دنباله دار از دست داده، به دست آمده بود. سایر گزارشات، نتایج غافلگیرکننده ای را نشان می دهند: مواد معدنی که عموما در شرایطی مثل کوره های سوزان یافت می شوند، در دنباله دارها به چشم می خورند. این نتیجه ای برای طرفداران جهان الکتریکی معنادار است.

به عنوان پیش زمینه،  پژوهشگران ناسا در تاریخ ۹ فوریه ی سال ۱۹۹۹ ماموریت سپیده دم ( استارداست) را آغاز کردند. که ماموریت اصلی آن جمع آوری ذرات گرد و غبار از دنباله ی دنباله دار ویلد۲ ، و بازگرداندن آنها به زمین بود. پس از سفری ۵ ساله استارداست در دوم ژانویه ی ۲۰۰۴ توانست مدار ویلد۲ را قطع کند و از میانه ی گیسوی دنباله دار که ۲۴۰۰ کیلومتر وسعت داشت بگذرد. آئروژل، سیستم جذب ذرات، به درستی کارش را انجام داد، یعنی جمع آوری خرده های کوچک سنگ و به دام انداختن آنها به داخل آئروژل برای بازگشت از این سفر و انتقال آنها به زمین در پانزدهم ژانویه ی ۲۰۰۶٫

پس از انکه آئروژل برای تجزیه و تحلیل و انواع آزمایشات به محققین تحویل داده شد، تعجب و شگفتی از نتایج به دست آمده آغاز شد. مواد معدنی مثل آنورتایت و فورسترایت داخل آئروژل یافت شدند- ترکیباتی که تنها در دماهای بسیار بالا شکل می گیرند- همراه با آلیوین. دانشمندانِ حیرت زده، از اینکه چگونه ممکن است اجرامی که گمان می کردند  باقی مانده ای از ابر ابتدایی سحابی اولیه، درخارج از قسمتهای چگالیده شده ی منظومه ی شمسی باشند، چنین خصویاتی دارند، سردرگم شدند. چرا که  در فاصله ی بیلیونها کیلومتر از خورشید یعنی منطقه ی فرضی ابر اورت ، باید منطقه ای یخ زده و در خواب زمستانی وجود داشته باشد نه منطقه ای که بتوان در آن ساختار های کریستالیی مشاهده کرد، که فقط در کوره های سوزان قادر به شکل گیری اند.

سرپرست تیم تحقیقاتی استارداست، دونالد براونلی در این زمان گفته است: ” در سردترین نواحی منظومه ی شمسی نمونه هایی یافته ایم که در دماهای بسیار بسیار بالا شکل میگیرند”.

مدافعان جهان الکتریکی به این موضوع از زاویه ی دیگری می نگرند. ستارگان و دنباله دارها ویژگیهای مشابهی از خود بروز می دهند. این دو گروه ، نیاکان مشترکی دارند: ستارگان گره هایی در طول مدار الکتریکی عظیم  بین کهکشانها هستند که با رشته های جریان های بیرکلند به یکدیگر مرتبط می شوند؛ در حالیکه سیارات ، اقمار، سیارکها و دنباله دارها بارهای الکتریکی  موجود در بین جریانهای الکتریکی شعاعی هستند که ستارگان را درست مثل خورشید خودمان احاطه کرده اند.

دنباله دارها به طور خاص، هیچ ارتباطی با ابرِ سحابیِ باستانیِ تشکیل شده از گازهای سرد و غبار ، که دچار ناپایداریهای گرانشی شد و با متلاشی شدنش باعث ایجاد منظومه ی شمسی امروزی شد، ندارد. دنباله دارها و خواهران سیارکیشان به نسبت دیگر اجرام، اعضای جدیدتر منظومه ی شمسی محسوب می شوند؛ که ممکن است، حین انفجاراتی که در اثر دشارژهای الکتریکی قدرتمندی که در گذشته ی نه چندان دور اتفاق افتاده است، از اجرام بزرگتر خارج شده باشند. آنها ” توپهای برفی” یا گلوله هایی از گل ولای نیستند، بلکه آنها جامد، سنگی، حفره دار و اجرامی دارای بار الکتریکی هستند. هرچه ترکیبات آب و هیدروکسیل در کمای دنباله دار پیدا شده است، در همان جا شکل می گیرد چرا که اکسیژن یونیزه ی دنباله دار با با یون هیدروژن ساطع شده از خورشید واکنش می دهد (و در نتیجه آب تولید می کند). هیچ فواره ی بخار آبی از دنباله دار فوران نمی کند، و هیچ پهنه ی یخیی تا کنون مشاهده نشده است. اینها همه اثرات الکریکی هستند ، که مشاهده می کنید- دشارژها و قوسهای الکتریکی عامل اتفاقات خاص دنباله دارها هستند.

استفان اسمیت

مترجم: سبا حفیظی

Crystal Comets – Translator: Saba Hafizi

هرگونه استفاده از این متن با ذکر نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” بلامانع است.

۱٫ سخنرانی محمدرضا شاه جهان با موضوع اخترباستانشناسی در فرهنگسرای اشراق شهر تهران که به دعوت از گروه نجوم برساوش و به مناسبت هفته جهانی فضا انجام شد که گزارش آن در سایت انجمن منجمین بدون مرز نیز منتشر گردید.

۲٫ ارائه سمینار با موضوع اثر EDM و دهانه های برخوردی شهاب سنگی در دانشگاه زنجان توسط محمدرضا شفیع زاده طی یک جلسه آموزشی درس ژئوشیمی دانشکده زمین شناسی به دعوت از دکتر علی حاج ابوالفتح، عضو هیئت علمی گروه زمین شناسی این دانشگاه.

۳٫ ارائه دو سمینار با موضوعات مربوط به مدل الکتریکی دنباله دارها و کاربرد دستگاه پلاسمای کانونی در شبیه سازی های اخترفیزیکی و کیهان شناسی توسط صدف تربتی و مریم قهرمان پور دو دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد رشته فیزیک دانشگاه زنجان به عنوان موضوع درس سمینار.

۴٫ انتشار مطالب و فیلم های موجود در سایت

لازم به ذکر است از تلاش های آقای مهدی نقدی دانشجوی کارشناسی رشته زمین شناسی دانشگاه زنجان به جهت هماهنگی و معرفی این مجموعه با دکتر علی حاج ابوالفتح، استاد گرانقدر گروه زمین شناسی دانشگاه زنجان، نهایت تشکر و قدردانی را داریم.

گزارش فصل پاییز ما را از اینجا دانلود کنید.