مدل جهان الکتریکی در رویکرد وسیع میان رشته‌ای رشد یافته است .این مدل در دانشگاه‌ها تدریس نمی‌شود و بر پایه مشاهدات و تجربیات آزمایشگاهی بیش‌تر از نظریه‌های انتزاعی استوار می‌باشد و ارتباط بین رشته‌های مختلف را به رسمیت می‌شناسد. نتیجه‌ای که استنتاج می‌شود این است که نیاز حیاتی در درک جهان هستی کاملا به ماهیت اساسی الکتریکی اتم‌ها و اثر متقابل آن‌ها بستگی دارد. به طرز عجیبی این مورد در کیهان‌شناسی متعارفی که نیروی مغناطیسی ضعیف و نیروی بی‌نهایت ضعیف‌تر گرانش نقش بازی می‌کنند، در نظر گرفته نمی‌شود. این ساده‌سازی ممکن است برای فیزیک نظری مبتنی بر خاصیت الکتریکی خنثی مواد در آزمایشگاه‌های زمینی مناسب باشد و برای فضا، جایی که پلاسما غالب است، پاسخگو نیست.

پلاسما بعد از جامد،مایع و گاز،حالت چهارم ماده نامیده شده است. بیشتر مواد موجود در جهان در حالت پلاسما قرار دارند. پلاسما زمانی شکل میگیرد که در یک گاز، الکترون‌ها از اتم‌های میزبان خود خارج شده و اتم‌هایی با بار مثبت باقی گذارند. الکترون‌ها با بار منفی و یون های مثبت می‌توانند جداگانه و آزاد در اثر ولتاژ اعمالی و یا میدان مغناطیسی حرکت کنند. حرکت خالص آنها یک جریان الکتریکی را ایجاد می‌نماید. بنابراین یکی از خاصیت‌های مهم پلاسما این است که می‌تواند جریان الکتریکی را هدایت نماید و اینکار با تشکیل رشته‌هایی در امتداد میدان مغناطیسی میسر می‌شود. الگوهای رشته‌ای در همه جای جهان هستی حاضر هستند و یافت می‌شوند.
والاس تورنهیل
مترجم: شادی طهماسبی

Synopsis 2 – The Electric Universe
Translator: Shadi Tahmasebi

آیا جریانات انتقالی و خطوط مرتعش میدان‌های مغناطیسی پدیده‌های پویای( دینامیک) رصد شده بر خورشید را می‌سازند؟

در مدل الکتریکی ستارگان، خورشید یک الکترود مثبت در یک مدار است، در حالی که الکترود منفی در جایی بسیار دورتر از مدار سیارات قرار دارد. این “کاتد مجازی” با نام هلیوپاز( Heliopause -لبه ی خارجی هلیوسفر) شناخته می‌شود.

همانطورکه مدل الکتریکی شرح می‌دهد، لکه‌های خورشیدی، زبانه‌ها، گرم شدن تاج، و همه‌ی فعالیت‌های خورشیدی دیگر به احتمال زیاد نتیجه‌ی نوسانات الکتریکی از کهکشان ماست. رشته‌های جریان بیرکلند، به آرامی از میان منظومه شمسی حرکت می‌کنند و مدار الکتریکی که به خورشید نیرو می‌دهد را پر از انرژی می‌کند. بار الکتریکی که به بیرون از خورشید جریان دارد، با بار مخالفی که به داخل خورشید در جریان است، تعادل دارد، گویا دگرگونیهای دمایی خورشید نشانگر قطبهای میدان مغناطیسی و یا شدت میدان اکتریکی آن است. اگر خورشید با بقیه‌ی کهکشان توسط “خطوط انتقال” جریان‌های بیرکلند در ارتباط باشد، پس با توجه به تفاسیر معمولی ویژگی‌های گیج کننده‌ای دارد که به احتمال زیاد نوسانات در جریانی که از مولد الکتریکی راه کهکشان می‌رسد را اثبات می‌کند.

رشته جریان‌های بیرکلد در خورشید

به گفته‎ مدل همجوشی در دمای بالای خورشید، هیدروژن توسط نیروی بسیار زیادی در هسته‌ی فوق چگال خود، خرد و به هلیوم تبدیل شده و مقدار بسیار زیادی انرژی آزاد می‌کند. تصور می‌شود دما در هسته به ۱۵ میلیون درجه سلسیوس وفشاری بالغ بر ۳۴۰ میلیارد اتمسفر برسد. مثالی متداول برای نشان دادن چنین فرایندی این است که فرض کنیم میلیون‌ها بمب هیدروژنی در مکانی محدود همزمان منفجر شوند، گفته می‌شود هر ثانیه ۷۰۰ میلیون تن هیدروژن به هلیوم تبدیل می‌شود.

سطح خورشید همان نورکره شناخته می‌شود. بالای این لایه‌ی سطحی، فام‌سپهر(کرونوسفر) قرار دارد، و بالای آن تاج خورشید است، که بخش عمده‌ی خورشیدی که می‌بینیم محسوب می‌شود. نورکره دمای میانگینی در حدود ۶۰۰۰ درجه سلسیوس دارد، در حالی که تاج خورشیدی می‌تواند دمایی تا ۲ میلیون درجه سلسیوس داشته باشد! این مسئله یکی از بزرگترین راز‌هاییست که تحقیقات زیادی را به خود اختصاص داده است. چگونه است که داغ‌ترین منطقه‌ی خورشید در ارتفاع ۴۰۰۰ کیلومتری شروع شده و تا میلیون‌های کیلومتر دورتر از سطح آن ادامه دارد، آن هم بدون هیچ افت دمایی؟

ایده‌های زیادی برای تشریح شیب تند افزایش دما پیشنهاد شده است. برخی از گروه‌های محققان به این نتیجه رسیدند که به دلیل “بازچینی خطوط میدان مغناطیسی” افزایش دما رخ می‌دهد، و به صورت “باز اتصالی مغناطیسی” شناخته می‌شود. هردو رصدخانه‌ی فضایی “سوهو” و “تریس” تغییرات کوچک و سریع مناطق مغناطیسی در سطح خورشید را شناسایی کردند.

پیشنهاد شده است که احتمالا این “بازاتصالی” در نوسان میدان‌ها همواره تاج خورشیدی را گرم می‌کند. مشکل این نظریه این است که هیچ کس تا به حال “بازاتصالی” خطوط میدان‌های مغناطیسی را رصد نکرده است. چانچه نظریه ی جهان الکتریکی و طرفدار این مدل پروفسور دونالد اسکات نیز بارها تأکید کرده است، “هیچ کسی هم رصد نخواهد کرد”.

یک توضیح بالقوه دیگر برای تابش حرارتی تاج خورشیدی این است که انتقال گرما در سطح خورشید خطوط میدان‌های مغناطیسی را به نوسان در می‌آورد. در حالی که خطوط میدان مغناطیسی بالا و پایین می‌روند، امواج همراه آن‌ها حرکت می‌کنند، سرانجام به سمت خارج به طرف تاج رفته، به جایی که (احتمالا) انرژی جنبشی کافی آن را گرم می‌کند.

تغییرات معکوس دمای خورشید در نظریه‌ی جهان الکتریکی توجیه می‌شود،چراکه با یک تخلیه الکتریکی در منطقه زد-پینچ رشته‌های جریان بیرکلند مطابقت دارد. خورشید یک قوس الکتریکی بسیار بزرگ است، نه یک توپ بزرگ از گاز هیدروژن. بنابراین، انرژی خورشید از بیرون به داخل متمرکز می‌شود، نه آن‌که از درون به خارج برود.

وال تورنهیل، از مدافعان جهان الکتریکی، نوشته است: “فام‌سپهر یک میدان الکتریکی قدرتمند دارد اما در مسیر منظومه شمسی صفر نمی‌شود. وقتی پروتون‌ها در شیب فام‌سپهری شتاب‌شان کم می‌شود “برخورد‌های کاتوره‌ای” روی می‌دهد که تاج خورشیدی را تا میلیون‌ها درجه گرم می‌کند. شیب کوچک و نسبتاً ثابت ولتاژ شتاب‌دار فراتر از تاج، مسئول شتاب گرفتن بادهای خورشیدی در فضای دور از خورشید است.”

مترجم: پرهام سعیدی

Turbulent Encounters

Translator: Parham Saeedi

این موضوع یکی از مباحث جالب و بکر در حوزه بین‌رشته‌ای ژئوفیزیک و اخترفیزیک محسوب می‌شود، بنابراین خوانش این مقاله را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

شما می‌توانید این مقاله را به همراه دیگر مقالات پذیرفته شده در این همایش را که در مقاله‌نامه همایش منتشر شده به صورت رایگان از اینجا دانلود کنید.

برای آشنایی بیش‌تر با پروژه سفایر می‌توانید به وبسایت این پروژه مراجعه کنید، لازم به ذکر است این مجموعه باورمندی به مدل موسوم به “جهان الکتریکی” و یا “مدل الکتریکی خورشید” ندارد و فقط برای آزمودن مدعیات این فرضیات در حال فعالیت است.

مریخ جهانی پر رمز و راز است

ناسا در تاریخ ۱۸ نوامبر۲۰۱۴ ، فضاپیمای تحقیقاتی اتمسفر مریخ و تحولات فرار گازهای اتمسفری ( Mars Atmosphere and Volatile Evolution Mission; MAVEN) را به سمت این سیاره برای یک ماموریت پژوهشی پرتاب کرد. این فضاپیما به‌منظور پژوهش بر روی لایه‌ی بالایی اتمسفر(Upper Atmosphere)، یون‌کره(Ionosphere) و چگونگی تعامل این لایه با بادهای خورشیدی ارسال شده است و به ابزارهای گوناگونی برای اندازه‌گیری پدیده‌های مختلف مجهز شده که می‌تواند اطلاعات ارزشمندی به تئوری جهان الکتریکی بیافزاید.

ابزارهای همراه عبارت‌اند از:

• ابزار آنالیز‌گر الکترون‌های‌ بادهای خورشیدی به منظور اندازه‌گیری الکترون‌های یون‌کره
• ابزار آنالیز‌گر یون‌های بادهای خورشیدی برای اندازه‌گیری یون‌های مغناطوپوش(Magnetosheath)
• پروب لانگمویر(Langmuir Probe) به منظور مشخص کردن امواج گرمایی یون‌های در حال فرار و تابش‌های شدید ماورای بنفش وارد شده از سمت خورشید
• طیف‌سنج ماورای بنفش برای اندازه‌گیری ویژگی‌های لایه‌ی بالایی اتمسفر
• مغناطیس‌سنج برای اندازه‌گیری باقی مانده‌ی میدان مغناطیسی مریخ

دیدگاهی همگانی از سیاره‌ی مریخ که در مقاله‌ی قبلی ماموریت MAVEN به چاپ رسیده است:

“روزی روزگاری، در حدود ۴ میلیارد سال پیش، مریخ همانند زمین گرم و مرطوب بود. آب مایع روی سطح آن در بستر رودخانه‌ها جاری بوده و به سمت دریاهای کم ژرفا جریان داشته است. یک اتمسفر ضخیم همانند یک پتو آن را گرم نگه داشته است.”

این افسانه‌ای است که منجم‌ها برای دلداری دادن به خودشان تعریف می‌کنند.

قطر مریخ چیزی در حدود ۶۷۹۳ کیلومتر است که تقریبا نصف قطر زمین است. دمای میانگین آن ذاتا در حدود ۶۳- سلسیوس است که این میانگین برای زمین ۱۳+ درجه‌ی سلسیوس است. چگالی هواکره‌ی آن  برابر با آن است که روی قله‌ای با ارتفاع ۶ برابر قله‌ی اورست، بلندترین قله‌ی زمین، بایستیم که این مقدار تقریبا برابر با کم‌تر از ۱% چگالی هواکره‌ی زمین است. مریخ سردتر از آن است که دانشمندان علوم سیاره‌ای باور دارند لایه‌ای منجمد و پهناور، سطح این سیاره را پوشانده است، زیرا میانگین دمای خاک در طول یک سال بسیار کم‌تر است.

در عرض‌های جغرافیایی شمالی و جنوبی، کربن‌دی‌اکسید یخ زده و به حالت جامد درمی‌آید و سطح مریخ را با یخ خشک پنهان می‌کند. این پدیده دلیل پایان یافتن ماموریت ققنوس(Phoenix mission) در مریخ است: این مریخ‌پیما در فصل زمستان در یخ‌های خشک به قطر تقریبا یک متر به دام می‌افتد. از آن‌جایی که  هواکره‌ی مریخ بسیار نازک است، آب یخ‌زده به یکباره تصعید شده و به بخار آب تبدیل می‌شود، بنابراین یخ یا آب مایع در این شرایط در محیط آزاد باقی نخواهد ماند. چگونه مریخ و زمین به‌طور چشمگیری با یک دیگر اختلاف دارند؟

این اظهارات بخشی از مناقشه برانگیزترین موضوعات در علوم سیاره‌ای به شمار می‌رود. اغلب پژوهشگران بر این باورند که زمانی مریخ میزبان آب مایع روی سطحش بوده است. دره‌ها و تنگه‌هایی که به نظر می‌رسد جریان آب آن‌ها را شکل داده است، همه‌جا روی سطح سیاره دیده می‌شوند. مریخ‌پیمای کنجکاوی مواد معدنی را یافته است که دانشمندان بر این باورند، به سال‌ها زمان نیاز است تا زیر آب به وجود آیند.  به‌طور کلی، فراوانی ترکیب‌های کربنی آن‌قدر کم هستند که نمی‌توان گفت که این مقدار از کربن دی‌اکسید گم شده از هواکره‌، صرف تشکیل این ترکیبات معدنی شده‌ باشد.

تنها یک پیشنهاد باقی خواهد ماند، سیاره هواکره‌ی خود را به مرور زمان از دست داده است. آیا تابش‌ها و یا بادهای خورشیدی باعث تحلیل رفتن هواکره شده است، زیرا سیاره فاقد میدان مغناطیسی کروی شکل است؟ چه مقدار از ذرات هواکره‌ گریخته‌اند؟

ماهواره‌ی MAVEN، در پایین‌ترین نقطه‌ی مدار بیضوی خود، به ارتفاع ۱۲۵ کیلومتری سطح مریخ می‌رسد و در دورترین نقطه به ارتفاع ۶۰۰۰ هزارکیلومتری از سطح، بنابراین تیم عملیات امیدوارند که بتوانند داده‌های کافی برای یافتن پاسخ به این سوال که چرا این مقدار از کربن‌دی‌اکسید باقی مانده است، در حالی که گازهای دیگر هواکره از دست رفته‌اند.

طبق آخرین مقاله‌ی منتشر شده، “… جریان‌های الکتریکی القا شده از طریق بادهای خورشیدی و ارتباط الکتریکی با لایه‌ی بالایی اتمسفر مریخ هستند. این جریان‌های الکتریکی انرژی بادهای خورشیدی را از طریق میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی به ذرات انتقال داده و موجب شتاب گرفتن ذرات و فرار آن‌ها به فضای بیرون هواکره می‌شود.”

همان‌طور که قبلا هم گزارش شده است، داده‌های فضاپیما‌ی MAVEN نشان می‌دهند که مریخ با نرخ ۱۰۰ گرم بر ثانیه، یا تقریبا سه میلیون و صدهزار کیلوگرم در یک سال، هوا‌کره‌ی خود را از دست می‌دهد. این گروه تحقیقاتی بر این باورند که مریخ زمانی همانند زمین بوده است تا این که به مرور زمان”دیناموی داخلی” (Internal Dynamo) آن تا جایی سرد و جامد شده است که هیچ آهن مذابی برای تولید یک میدان مغناطیسی کروی‌شکل و جامع باقی نمانده است.

سوالات مطرح شده در دفاع از جهان الکتریکی شامل این موارد خواهند بود:

ارتباط میان هواکره‌ی یک سیاره و رفتار یک خورشید الکتریکی چیست؟ آیا شرایط مریخ می‌تواند مثالی برای یک ارتباط الکتریکی باشد؟ آیا شرایط کنونی مریخ تشابی است که می‌تواند شواهدی مبنی بر رویدادهای فاجعه‌بار در در گذشته‌ی نه‌چندان دور یک سیاره باشد؟

استفان اسمیت

متن اصلی

مترجم: بهاره مجرد

The Mars Expert

Translator: Bahareh Mojarrad

بزرگ ترین سوال این است که چرا سمت دور و سمت نزدیک ماه انقدر با هم متفاوت اند؟

ماه به صورت کشندی (tidally) به زمین قفل شده است. و به همین دلیل، همیشه یک سمتش را به زمین نشان می‌دهد. قسمت نزدیک توسط مریا (سطح همواری که ماه و مریخ را پوشانده) ی تیره و هموار فراگرفته شده که ظاهرا نتیجه‌ی برخوردهای شدیدی است که دریاهایی از ماگما به جا گذاشته اند. اما سمت دور مریای کمی دارد و توسط چاله های زیادی گود شده است.

پوسته‌ی سمت نزدیک فقط ۶۰ کیلومتر ضخامت دارد، که با ۳ تا ۵ کیلومتر از رگولیت پوشانده شده- ذرات شبه سنگ و سنگ های ساییده شده ی ماه.

سمت دور بسیار ضخیم‌تر است، تا جایی که معتقدند دلیل جابجایی مرکز جرم ماه است.

پوسته‌ی سمت دور ۱۰۰ کیلومتر ضخامت دارد، ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر آن با رگولیت پوشیده شده است. و به صورت بسیار وسیع توسط چاله‌هایی که اکثرا هم‌پوشانی دارند مفروش شده است.

قدرت میدان الکتریکی روی ماه

به علاوه، ماه آثار الکترومغناطیسی‌ای نشان می دهد که دقیقا همان الگوی تقابل متقاطر از سمت نزدیک تا دور را نمایش می‌دهد. ناحیه‌های با بالاترین کنتراست در ضخامت پوسته و مغناطیس به شمال در سمت نزدیک و به جنوب در در سمت دور منحرف شدند. آن‌ها مستقیما با هم مخالفت می‌کنند.

مدل استاندارد در طول سال‌ها، هنگام تلاش برای توضیح طبیعت متقاطر ماه تغییرکرده است. زمانی، این تئوری می‌گفت: زمین، از آن سمت ماه که مقابل زمین است در برابر ضربات محافظت می‌کند. پیروی از این تئوری تا زمانی که آنالیزهای استاتیک نشان دادند قطر بسیار کوچک زمین به نسبت ماهِ در حال گردش نمی تواند جلوی بیشتر از یک درصد سیارک‌ها را بگیرد، ادامه داشت … که به سختی قابل شناسایی‌اند و اصلا برای توضیح تراکم چاله‌ها مناسب نیستند.

نیمکره ی شرقی ماه، سمت چپِ قسمت نزدیک ماه

عقیده ی علمی رایج بر این قرار است که ماه زمانی ساخته شد که حجمی در اندازه‌ی مریخ با زمین برخورد کرد و ذراتی را پراکنده کرد که از به هم پیوستن آن‌ها، ماه در گردش زمین بیش از ۵٫ ۴ میلیارد سال پیش به وجود آمد. حدود ۹٫ ۳ میلیارد سال پیش یک دوره بمباران سنگین باعث ایجاد چاله‌های فشرده و قسمت درونی مذاب شد.

سپس حدود ۲٫ ۳ میلیارد سال پیش آتشفشان‌ها چاله‌های فشرده را در سمت نزدیک، درون شکاف‌ها در پوسته‌ی نازک‌تر با گدازه‌های آتشفشانی پرکرد تا مریا را به صورت جامد درآورد. سمت دور که پوسته‌ی ضخیم‌تری دارد جریان مواد مذاب آتشفشانی کم‌تری تجربه کرده بنابراین چاله‌هایش را حفظ کرده است.

یک تئوری عمومی دیگر پیشنهاد می‌دهد، چون زمین در زمان بمباران اولیه، توده‌ای از سنگ مذاب بوده، تابش مادون قرمز و نیروهای کشندی(tidal)، سمت نزدیک ماه را به اندازه‌ی کافی گرم کردند تا سرد شدنش به صورت سنگ جامد به تاخیر بیفتد. سمت دور بسیار سریع‌تر خنک شد و چاله‌های به وجود آمده از بمباران اولیه را حفظ کرد.

هر کدام از این تئوری‌ها سعی می‌کند تفاوت در تراکم چاله‌ها را با استفاده از گرانش توضیح دهد، اما در درجه‌ی اول برای توضیح این که چرا پوسته‌ی سمت دور ضخیم‌تر است به مشکل می‌خورد. یک مدل گرانشی پیش‌بینی می‌کند که مرکز جرم ماه باید رو به زمین باشد. برخی فکر می‌کنند ماه زمان بمباران و پایان آتشفشان دور خودش چرخیده است، با این حال هیچ مکانیزمی که باعث این پدیده شده باشد قابل قبول نیست.

مجمع جهان الکتریکی هم تئوری‌هایی برای توصیف دوگانگی سطح ماه دارد. این نظریه با پرسیدن سوالات بیشتری برای دریافت دید بهتر از مسئله شروع می شود.

عجیب است که تراکم چاله‌ها روی سمت دور و نزدیک به طور تقریبی به اندازه‌ی تراکم چاله‌ها در قطب‌ها نیست. اسلایدهای زیر مقایسه‌ی قطب شمال و جنوب و سمت نزدیک و دور را نشان می‌دهند. توجه کمی به آن وجود دارد، اگر هم باشد که به عنوان بی‌هنجاری و استثنائات در تئوری‌های استاندارد قلمداد می‌شوند، که بی پاسخ باقی مانده‌اند.

راه دیگر برای بررسی بیشتر، نگاه کردن به عکس های کل‌نگر (holistic) تر است. برای مثال سیاره‌ها و قمرهای دیگر چگونه اند؟ مریخ هم در قطب‌هایش طرح‌های مارپیچی دارد، همانطور که توسط کلاهک‌های یخی قطبی در شمال و جنوب مشخص شده است. با این که چرخش روی یخ‌ها واضح است، طرح های مارپیچی، به صورت عمقی در سنگ های زیرین ایجاد شده‌اند.

قطب جنوب مریخ

قطب شمال مریخ

آیا الگویی در حال ظاهر شدن است؟ نگاهی به ضخامت پوسته‌ی مریخ و تراکم چاله‌ها، شباهت‌هایی را نشان می‌دهد. تغییر تراکم چاله‌ها از نیم‌کره‌ی هموار به نیم‌کره‌ی پرچاله نشان می‌دهد که مریخ متقاطر است. چگالی پوسته و آثار مغناطیسی هم از همین الگو پیروی می‌کنند.

واضح است که آثار مغناطیسی با رسوب‌های تیره و چرخشی در نیم‌کره‌ی جنوبی مطابقت دارد، مشابه چگونگی مطابقت مغناطیس ماه با طرح‌های روی سطحش. همانند ماه، ویژگی‌های متقاطر مریخ، در تضاد مستقیم‌اند.

در حالی که اطلاعات کمی برای استناد وجود دارد، سیارات و قمرهای دیگر ویژگی‌های مشابهی نشان می‌دهند. عطارد، کالیستو، انسلادوس، تریتون، و پلوتو یک سطح هموار و یک سطح با چاله‌های کوهستانی دارند.

مرزها معمولا دارای لبه‌ی ضخیم اند، همانطور که به عنوان مثال در عکس پایین تقاطع مرزهای یک چاله‌ی دنباله‌دار روی گانیمد نشان داده شده است.

حرکت علامت توقف چاله روی گانیمد

یک نظریه‌ی علمی باید تلاش کند تا این مشابهت‌ها را در یک روش کل‌گرایانه نشان دهد و به دنبال مشترکات علت‌ها و تاثیرات بگردد.

روش استاندار، به یک جسم بزرگ برای اضافه کردن کمی گرانشِ محرک متوسل می‌شود تا عجایب و بی‌هنجاری‌های زمین شناختی را شرح دهد. با توجه به تفکر رایج،  ضخامت پوسته‌ی متقاطر روی مریخ نتیجه‌ی فشار مورب است که در اوایل تاریخ مریخ، پوسته را از نیم‌کره‌ی شمالی شکسته است. چون فشار برخورد به سیاره‌ی قرمز یک ضربه ی زود گذر وارد کرده، کل پوسته ذوب نشده و پوسته‌ی شمالی نازک‌تر از پوسته‌ی جنوبی باقی گذاشته مانده است.

ولی تئوری‌های وابسته به برخورد همچنان ژئوفیزیک‌دانان را با مشکل توضیح دادن این که چرا هم ماه هم مریخ تنها در یک نیم‌کره مغناطیده شده‌اند باقی گذاشته است. با توجه به جدیدترین تئوری، آثار مغناطیسی حاصل از جریان دینامی مواد داخلی مذاب است. امروزه نه ماه و نه مریخ، هسته‌ی دینامی فعال ندارند.

تئوری دینامی روی ماه، براساس گردش هسته‌ی مذاب پس از تشکیل ماه است. این پدیده یک اثر مغناطیسی برجا گذاشت که پس از دوباره ذوب شدن بعد از بمباران سنگین، در یک نیم‌کره از بین رفت.

متاسفانه سن سنگ‌های مغناطیده شده نشان می‌دهد که دینام ماه باید تا ۷٫ ۳ میلیون سال پیش کار می‌کرده، یعنی چیزی در حدود ۸۰۰ سال بعد از تشکیل ماه. این زمان طولانی‌تر از زمان پیش بینی شده برای چرخش طبیعی، به منظور خنک کردن مواد مذاب درونی است. هسته‌ی کوچک ماه باید حدود چند صد میلیون سال پیش خنک می‌شد. بنا براین امروزه دانشمندان نجومی به دنبال نیروهای گرانشی بیشتری جهت حفظ مدل دینامی‌شان می‌گردند.

درباره‌ی مریخ، هیچ وقت فهمیده نشد چرا نیم‌کره‌ی شمالی‌اش هیچ میدان مغناطیسی‌ای ندارد. بر اساس شواهد این اثر یک ویژگی قدیمی است که باید قبل از تمام شدن دینام و همچنین رویداد فشارِ فرض شده تشکیل شده باشد. بنا بر این باید مغناطیده باشد.

چندین تئوری فاقد عمومیت (تک کاره) در نظر گرفته شدند (ad hoc). شاید شمال، خاصیت مغناطیسی‌اش را در حضورآب از دست داده، یا شاید برخوردهایی بعد از اتمام داینامو بوده که خاصیت مغناطیسی شمال را از بین برده است. تئوری‌ای به تازگی پیشنهاد شده که بیان می‌کند فشارها، دماهای متفاوتی ایجاد کردند که به دایناموی یک تک نیم‌کره اجازه‌ی مغناطیده کردن تنها نیم‌کره‌ی جنوبی سیاره را داده است.

تئوری فاقد عمومیت دیگر(ad hoc)، دخالت اجرام بزرگ ناشناخته را پیشنهاد می‌کند، همانطور که علم معاصر سعی می‌کند این شکاف‌های پیدا شده روی ونوس، گانیمد، اروپا، کارن و دیون را توضیح دهد. شاید یک قلموی گرانشی…

شواهد ثابت می‌کند که همه‌ی سیارات و اقمار تخلیه‌های الکتریکی شدید را از برخورد نزدیک با اقمار و سیارات همسایه در طول تشکیلشان تجربه کرده‌اند، زمانی که دینامیک مداری منظومه شمسی متفاوت بود.

یک تفسیر الکتریکی اصلاح شده می‌تواند مطرح شود. مناطق قطبی جریان‌های گردابی را ، مشابه شفق‌های قطبی در روی زمین- از حجمی با بار متضاد در نزدیکیشان تجربه کردند.

چاله‌ها و چرخش‌ها نتیجه‌ی تخلیه‌ی الکتریکی و فرسایش کاتدی در یک قطب هستند که سطح را کنده‌کاری می‌کنند. قطب مخالف، تخلیه‌ی الکتریکی را توسط انباشتگی آندی ماده تجربه می‌کند به این صورت که ماده را به حالت گنبدی‌شکل از سیاره‌ی نزدیک به داخل می‌کشد و همینطور ذرات را از قطب در حال فرسایش به سمت داخل جاروب می‌کند را تجربه می‌کند.

همانطور که در قطب‌ها جریانی بین اجرام تشکیل شده، که در طول سطح و از داخل پیش می رود و دنبال کانال‌های رسانا برای اتصال کوتاه می‌گردد. ذرات یونیزه جو پلاسمایی ضخیمی می‌سازند، تخلیه‌ی الکتریکی رخ می‌دهد، که در طول نیمه‌ی عرض جغرافیایی پیش می‌رود و روی سطح سیاره شکاف ایجاد می‌کند.

همان نتیجه امروز می تواند به عنوان شاهدی با مقیاس گسترده‌تر روی زمین باشد. شفق‌های قطبی، جریان‌های خورشیدی را که به سمت اتمسفر در جریان است را به تصویر می‌کشند و کمربندی از آذرخش در طول عرض جغرافیایی ساختار دیفرانسیلی و متمایز بار و تخلیه به صورت رعد و برق شدید را نشان می‌دهد. تاثیرات آب و هوا، زمین لرزه و آتشفشان با جریان خورشیدی زیاد و کم می‌شود.

نیروی الکترومغناطیسی طبیعی پتانسیل بار را در صفحات جریان جرقه زننده تفکیک می‌کند. و در حالی که یک نیم‌کره را دچار فرسایش کاتدی می‌کند همزمان ماده‌ی مغناطیده را در آند رسوب می‌دهد. مواد را دسته‌بندی می‌کند و ترجیحا آن را به صورت آرایه‌های آشفته رسوب می‌دهد که در واقع وابسته به این ویژگی‌ها دیده می‌شود.

این جریان‌های پر انرژی کوه‌ها را ساختند، برجستگیهای آتشفشانی و گردبادهای الکتریکی ایجاد کردند، سنگ‌های بستر را ذوب کردند و چاله، جریان‌های مواد مذاب آتشفشانی و دره‌های باریک و عمیق به جا گذاشتند- شکاف‌هایی از آذرخش‌های عظیم. ذرات و خرده سنگ‌هایی که نیم‌کره را پوشاندند، گازهایی که در لایه‌هایی از ذرات منفجر می‌شوند را به دام می‌اندازند و چاله‌ها و تپه‌هایی به آرایه‌ی آشوبناک شکاف‌های ناشی از صاعقه و افتادن سنگ‌ها اضافه می‌کند.

این فرآیندها حتی امروز هم ادامه دارد. در عطارد، مریخ، ماه، دنباله‌دارها و حتی سیارک‌هاها مثل سِرِس کنده‌کاری‌های الکتریکی مداوم و همیشه در جریان نشان می‌دهند که تخلیه‌ی درخشان و دنباله‌های از ماده‌ی یونیزه شده در پاسخ به جریان‌های خورشیدی خارج می‌کنند.

این شواهد نه تنها در مقیاس بزرگ که در تمام سطوح جزییات وجود دارد. در پایین، تعدادی مثال از ویژگی‌های غیرعادی سیاره وجود دارد که می‌تواند بدون به وجود آمدن تناقض یا مبالغه کردن احتمالات، علم فیزیک و یا تخیلات، به صورت الکتریکی توضیح داده شود.

کار زیادی برای فهم فیزیک تشکیل منظومه شمسی، بافت زمانی آن و دینامیک مداری که باعث رویدادهایی در انواع مورفولوژی که امروزه دیده می شود، باقی می ماند.

از آن جایی که تئوری جهان الکتریکی، نظریه‌ای بین رشته‌ای کل‌گرایی را فراهم می‌کند، شواهد بیشتری برای تکیه کردن به این نظریه وجود دارد. رویدادهای مبادله‌ی بار الکتریکی سیاره‌ای در تاریخ بشری ثبت شده اند.  رویدادهای مشهود در مریخ و زهره در یک بسترالکترومغناطیسی و نتایج آن اینجا روی زمین در یک پروژه‌ی اسطوره‌شناسی جمع آوری شده که جمیعا به آذرخش های خدایان مربوط می‌شود. دیوید تالبوت ابعاد ثبت تاریخی را در سلسله‌ی ” بحث‌هایی درباره‌ی آسمان بیگانه ” توضیح می‌دهد.

تقاطر، یک موضوع ثابت در مورفولوژی سیاره برای تمام سیارات سنگی و قمرها است. طبیعت دوقطبی ذاتی الکترومغناطیس از مقیاس زیر اتمی تا کیهانی، نیروهای زیادی تولید می‌کند که نه تنها سیاره و قمر، که ستاره و کهکشان و تمام جهان الکتریکی را به وجود می آورد.

برای مطالعه بیش تر لینک های زیر معرفی می شوند:

Electrical Discharge Scarring of Planets and Moons | Space News, an interview with Stephen Smith

Electrical Scarring of Planets and Moon, Part 2 | Space News

Astronomers Have No Idea How Planets Form

Did Van Gogh Paint This? by Andrew Hall

Hexagonal Craters on Mercury and The Craters are Electric by Micheal Goodspeed

Episode 3, Symbols of an Alien Sky — the Lightning-Scarred Planet, Mars

نویسنده: آندرو هال

مترجم: راشده روشنی

منبع:

https://www.thunderbolts.info/wp/2015/12/20/the-antipodal-moon/

PANSTARRS/311P که با اسم P/2013 P5 نیز شناخته می‌شود سیارکی است که در ۲۷ آگوست ۲۰۱۳ توسط تلسکوپ پان‌استارز به عنوان جرمی عجیب، کشف شد.  این جرم عجیب و حیرت‌برانگیز در مداری شبیه به مدار سیارک‌ها در قسمت داخلی کمربند سیارکی در حال چرخش به دور خورشید بود که در ۱۰ام سپتامبر ۲۰۱۳ دانشمندان دنباله‌های چندگانه‌ی آن را رصد کردند به گفته‌ی دانشمندان دنباله‌های این سیارک درست شبیه به پره‌های یک چرخ بود. ترکیب مدار سیارک‌گون و ظاهر دنباله‌دارگون از این جرم یک “سیارک فعال” ساخت.  پس از این رصد جالب توجه این سیارک توسط برخی دانشمندان به عنوان یک سیارک-دنباله‌دار در گروه “دنباله‌دارهای کمربند اصلی” طبقه‌بندی شد.

دیوید جوییت این سیارک را متعلق به خانواده‌ی سیارکی فلورا در کمربند اصلی می‌داند. این فرض بدان معناست که احتمالا این سیارک از خرده باقی مانده‌های باقی مانده از شکستن یک دنباله‌دار-سیارک بزرگتر دیگر در حدود ۲۰۰ سال پیش باشد. تمام سیارک‌های حاصل از این درهم‌شکستگی در حال حاضر در یک محدودی خاص به لحاظ مداری می‌چرخند و پارامترهای مداری تقریبا یکسانی دارند. با توجه به آنالیز شهاب‌سنگ‌هایی که منشاشان این گروه سیارک‌هاست به این نتیجه رسیدیم که این گروه از اجرام همگی دمایی بالای ۱۵۰۰ درجه‌ی فارنهایت رو تجربه کرده‌اند و در گروه سیارک‌هایی با سنگ‌های دگرگونی قرار می‌گیرند و امکان وجود آب و یخ در آن‌ها تقریبا صفر است.

به دلیل اینکه قبلا چیزی شبیه به این اتفاق رصد نشده بود دانشمندان مشغول یافتن توضیح و توجیه مناسبی برای پاسخ به چرایی به وجود آمدن این پدیده شدند. بعضی دانشمندان فرضیه ی برخورد را برای این مورد بیان کردند.

سرپرست محققان پروژه‌ی بررسی این سیارک دیوید جوییت از دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس اذعان دارد: ” زمانی که ما این موجود را در آسمان رصد کردیم، واقعا متحیر شدیم…، این تحیر زمانی بیشتر شد که ما متوجه ارتباط تغییرات مهیج دنباله‌های آن طی ۱۳ روز با خروج غبارات از شی شدیم.”

برخی از دانشمندان نیز علت این غبار پراکنی‌ها و تشکیل دنباله در یک سیارک را ناشی از سرعت چرخش عجیب و بسیار بالای سیارک به دور خودش دانستند تا حدی که این اسپین باعث پخش شدن غبار از سطح دنباله‌دار به فضا می‌شود. در این نظریه‌ی پیشنهادی برخوردها نمی‌توانند باعث پخش این میزان غبار و تشکیل دنباله‌ها شده باشند چرا که این روند طی ۵ ماه موجب فرسایش تا حد ازبین رفتن این سیارک شده است و به صورت اتفاقی نبوده که بتوان آن را مرتبط با برخورد دانست.

مدل دقیق‌تری که توسط جسیکا آگاروال از مرکز تحقیقاتی ماکس پلانک برای این موضوع پیشنهاد شد این بود که “تشکیل دنباله‌ها احتمالا به خاطر خروج تکانشی غبارات از بدنه‌ی دنباله‌دار است. فشار تشعشعات خورشیدی باعث جریان باریک غبارات از سطح سیارک می‌شود، مدلسازی‌های ما نشان می‌دهد که احتمالا زمانی که چرخش دنباله‌دار به دور خودش سریع‌تر می‌شود گرد و غبار از دست می‌هد. سپس خورشید این غبارات را به صورت دنباله‌های متمایزی که می‌بینیم جاروب می‌کند.”

جوییت شکستن سیارک‌ها را اصولا اتفاقی معمول می‌داند و بیان می‌کند که: ” احتمال اینکه نرخ چرخش سیارک به سرعت بسیار بالا برسد زیاد است چرا که فشار نورخورشید نیروی گشتاوری قویی روی بدنه‌ی آن اعمال می‌کند، اگر سرعت چرخش بسیار بالا باشد گرانش ضعیف دنباله‌دار نمی‌تواند یکپارچگی این جرم حفظ کند و این جرم شروع به تکه‌تکه شدن می‌کند…” اما به نظر می‌رسد این پروسه، پروسه‌ای بسیار زمان‌بر باشد.

اما در مدل الکتریکی معتقدیم هریک از اجرام منظومه‌ی شمسی در صورت قرار گرفتن در شرایطی که یک دنباله‌دار تجربه می‌کند، می‌تواند همانند دنباله‌دار جت، کما و دنباله بروز دهد. درست مثل سیارات که دنباله های مغناطیسی دارند و یا بسیاری از سنتورها که به یکباره دنباله و کما از خود بروز دادند. از آنجایی که این مدل منشا شکل‌گیری دنباله و جت‌ها را دشارژ الکتریکی می‌داند در صورتی که سیارک مورد نظر ما یک شوک الکتریکی دریافت کرده باشد: برای مثال تحت تاثیر دنباله‌ی مغناطیسی (مگنتو تیل) سیارات و یا تحت تاثیر میدان الکتریکی خورشید، بادهای قوی خورشیدی یا یک CME  یا…. قرار گرفته باشد، جای تعجبی ندارد که دنباله و کما تشکیل دهد و یا حتی بشکند.

منابع:

[۱] When is a comet not a comet?, Spacetelescope, 7 November 2013

[۲] Will NASA Rewrite History?, SSchirott,  October 20, 2014, thunderblogs, The Thunderbolts Project

[۳] NASA’s Hubble Sees Asteroid Spouting Six Comet-Like Tails, Hubblesite, 7 November 2013

[۴] When Asteroids Become Comets, Apr 07, 2006 , The Thunderbolts Project

سبا حفیظی

ناسا در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۳ ماهواره ی طیف نگاری مناطق سطحی (IRIS) خود را به فضا پرتاب کرد. ماموریت اصلی آن مطالعه  روی تاج خورشیدی برای یافتن پاسخ این سوال که “چرا تاج خورشیدی بسیار داغ تر از سطح خورشید یا فوتوسفر آن است ؟” بود.

دانشمندان ساختار هایی مانند “گردباد های کوچک” را در کروموسفر خورشید مشاهده کردند. آن ها تصور میکنند که این گونه ساختار ها عامل انتقال انرژی گرمایی به داخل تاج هستند. IRIS همچنین باران پلاسما را آشکار سازی کرد که از شراره های خورشیدی به فوتوسفر سقوط میکنند.

مطابق مدل فیوژنی خورشید، هیدروژن به هلیوم تبدیل می شود، که مقدار بسیار زیادی انرژی آزاد می کند. دمای هسته ی خورشیدی تقریبا ۱۵ میلیون درجه ی سلسیوس ، با فشاری ۳۴۰ میلیارد برابر بیشتر از اتمسفر زمین است. اخترفیزیک دانان ادعا میکنندکه انرژی آزاد شده برابر است با نیرویی که میلیون ها بمب هیدورژنی تولید می کند است؛ عموما بر این باورند که هر ثانیه ۷۰۰ میلیون تن هیدورژن به هلیوم تبدیل می شود.

سطح خورشید را فوتوسفر می نامند. بالای فوتوسفر، کروموسفر است و بالای کروموسفر را خارجی ترین بخش اتمسفر قابل مشاهده ی خورشید، تاج تشکیل می دهد. دمای متوسط فوتوسفر ۶۰۰۰ درجه ی سلسیوس است، در حالی که تاج بیش از ۲ میلیون درجه ی سلسیوس است! که این رازی بزرگ در میان فیزیکدانان خورشیدی است. چگونه داغ ترین ناحیه از خورشید بدون هیچ گونه افت قابل توجه دمایی در ارتفاع ۴۰۰۰ کیلومتری تا یک میلیون کیلومتر از فوتوسفر ایجاد می‌شود؟ براساس مدل همجوشی، به ازای افزایش فاصله، دما باید کاهش یابد. این مکانیزم ساده تابش گرمایی است: دما با توان دوم فاصله کاهش می یابد.

تخلیه الکتریکی پلاسما مدل بهتری برای فعالیت های خورشیدی است. آزمایش های آزمایشگاهی نشان می دهد که چنبره های پلاسمایی بالای خط استوای خورشید تشکیل می شوند. دشارژ های الکتریکی عرض های میانی و پایینی بین چنبره های پلاسمایی پل می زنند. سیخک ها با اصل آند تافتینگ سازگار هستند، اثر دشارژ الکتریکی از یک خورشید باردار مثبت انتظار می رود. “گردباد های کوچک” رصد شده توسط IRIS در کروموسفر خورشید همان سیخک ها هستند.

کروموسفر خورشید یک غلاف پلاسمایی  یا ناحیه ی دولایه ای پلاسمایی خورشید است که بیشتر انرژی الکتریکی خورشید را شامل می شود. هنگامی که جریان ورودی (بیش از یک آستانه ی بحرانی) به غلاف پلاسمایی خورشید افزایش می یابد، منجر به آزاد سازی ناگهانی انرژی می شود، که باعث ایجاد شراره های خورشیدی و فوران های عظیم خورشیدی می شود.

نیروهای الکتریکی در دولایه ی بالای سطح خورشید عامل ایجاد پدیده های مشاهده شده می شوند. مدل خورشید الکتریکی گرادیان دمایی معکوس را پیش بینی می کند و توضیح می دهد که چگونه رخ می دهد. اگر ناپیوستگی دمایی وجود نداشت، مشکل پیش می آمد. گرادیان دمایی معکوس خورشید با مدل دشارژ پلاسما موافق است، اما در تضاد با ایده ی انرژی همجوشی هسته ای است که از اعماق خورشید سرچشمه می گیرد.

Stephen Smith

فرزین حسینی

خورشید یک نیروی مرموز است.

ناسا در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۶ فضاپیمای STEREO خودرا از کیپ کارناوال به فضا پرتاب کرد که ماموریت آن مطالعه ی اقلیم خورشیدی، شامل فوران های تاج خورشیدی (CME) و شراره های خورشید، است.

ماهواره های دوقلوی STEREO در مداری به دور خورشید و زمین در حال گردش هستند: مدار یکیشان جلوی زمین و دیگری پشت آن قرار دارد. دانشمندان امیدوارند به اینکه داده های بدست آمده از سنسورهای متصل به فضاپیما به فهم چگونگی تشکیل منظومه شمسی، از جمله این که چگونه میدان مغناطیسی خورشیدی یون های پر سرعت را کنترل می کند، کمک خواهد کرد. فضاپیمای STEREO B در شهریور سال گذشته دچار اختلال و قطعی ارتباط شده بود که مهندسین پروژه مشکل ارتباط را برطرف کردند.

در طول دوره های فعالیت بالای خورشید، پالس های پرانرژی روی خورشید میلیارد ها تن از ذرات باردار را به بیرون پرتاب می‌کند. این ذرات معمولا آهسته حرکت می‌کنند و برای رسیدن به زمین به ۲۴ ساعت زمان نیاز دارند که به فوران های تاج خورشیدی (CME) مشهور هستند، و یک نشانه‌ی رسیدن آن‌ها به زمین تشدید شفق‌های قطبی است.

خورشید در یک حالت نسبتا آرام همراه با چند لکه‌ی قابل مشاهده است، و گهگاهی هم با فوران شعله‌های خورشیدی با سرعت بسیار بالا همراه است. مشاهده شده است که، این ذرات ابتدا شتاب می‌گیرند و در فاصله‌ی بیش از چند ده شعاع خورشیدی سرعتشان کاهش می‌یابد. چه چیزی این فرآیند متضاد و عجیب را توضیح می‌دهد؟

نور خورشید تقریبا در مدت ۸ دقیقه به زمین می‌رسد. یک فوران خورشیدی که در ۳۰ دقیقه به ما می‌رسد باید سرعتی بیش از یک چهارم سرعت نور داشته باشد. به طور کلی، چنین سرعتی بسیار مرموز است، و در عین حال یک CME قدرتمند در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۵ مشاهده شد، که در کمتر از نیم ساعت به سیاره‌ی ما رسید. چگونه CME ها تا سرعت ۷۵۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه یا بیشتر شتاب می‌گیرند؟

آنتونی پرات فیزیکدان پلاسما می‌نویسد: “… میدان‌های الکتریکی هم‌سو با جهت میدان مغناطیسی آزادانه به ذرات شتاب می‌دهند. الکترون‌ها و یون‌ها در جهت مخالف هم شتاب داده می‌شوند، که یک جریان هم راستا با خطوط میدان مغناطیسی تولید می‌شود.”

به جای موج‌های ضربه‌ای یا به اصطلاح “پدیده‌ی باز اتصال مغناطیسی،” باد خورشیدی نیروی جنبشی خود را از یک میدان الکتریکی دریافت می‌کند که از خورشید در تمام جهات نشات می‌گیرد. ساده‌ترین راه برای شتاب ذرات باردار وجود چنین میدان الکتریکی است. میدان الکتریکی خورشید تا میلیارد ها کیلومتر گسترش دارد، و در مرز هلیوسفر خورشید خاتمه می‌یابد.

شعله‌های خورشیدی به صورت C (سبک) ،  M(متوسط) ،X (قدرتمند) برچسب گذاری می‌شوند. CME مربوط به ۱۷ ژانویه به صورت X3 رتبه گذاری شده است. با این حال در ۷ سپتامبر ۲۰۰۵ ، یک CME از رده‌ی X17 به مغناط کره‌ی زمین برخورد کرد، که انتقال‌های رادیویی را قطع کرد و باعث اضافه بار نیروگاه‌های تقویت کننده شد. یک گردباد واقعی کیهانی از یون‌های مثبت به محیط باردار زمین جاری شد. آیا این تصادفی است که طوفان های کاترینا و ریتا در هر طرف اتفاق افتاده اند، و همزمان دومین فواره‌های قدرتمند خورشیدی از نوع X که تا به حال ثبت شده اند، باشند؟

در سال ۱۹۹۷، هنریک سونسمارک و انگل فریس کریستینسن “تغییرات شار اشعه‌ی کیهانی و پوشش ابری- حلقه ی گمشده- در ارتباط‌های اقلیمی خورشیدی” را منتشر کردند که در آن ، آنها بر تاثیرات خورشید بر روی اقلیم زمین معتقد بودند. اساسا بیش‌ترین تعداد یون‌های پر انرژی که به میدان مغناطیسی ما وارد می‌شوند ، بیش‌تر در پوشش ابری خواهد بود.

هنگامی که خورشید در چرخه ی ۲۲ ساله‌ی خود وارد فاز آرامی می‌شود، ذرات بیش‌تری قادر به رسیدن به زمین هستند زیرا میدان مغناطیسی خورشید به اندازه‌ای قوی نیست که بتواند آن ها را منحرف کند. از آنجاکه این ذرات به جو آبی ما برخورد می‌کنند، منجر به تشکیل ابر می‌شوند. بسیار شبیه به اتاقک ابرهای قدیمی، وقتی که یون‌های پرسرعت از یک منطقه‌ی بسیار مرطوب عبور می‌کنند یک مسیر چگالشی ظاهر می‌شود.

در یک جهان الکتریکی، ارتباط بین پروتون‌های پر سرعت منتشر شده از CME ها و افزایش فعالیت‌های طوفانی تصادفی نیست. از آنجا که آب یک مولکول قطبی است، این واقعیت که یون ها بخار آب را جذب می‌کنند یک پدیده‌ی مسلم به نظر می‌رسد.

استفان اسمیت

ترجمه: فرزین حسینی

Sun Fire – Translator: Farzin Hosseini

((همان‌گونه که سامانه‌ی خورشید، سیارات و دنباله‌دارها توسط نیروهای گرانشی به حرکت واداشته شده‌اند و اجزاء آنها در حرکت‌های خود باقی می‌مانند؛ به نظر می‌رسد سامانه‌های کوچکتر از اجسام نیز توسط دیگر نیروها، مخصوصاً توسط نیروی الکتریکی، به حرکت واداشته شوند و اجزاء آنها به طور مختلف در ارتباط با همدیگرتوسط این نیرو حرکت داده شوند.))

“آیزاک نیوتون”

از آنجایی که گردش اورانوس (آهوره) به دور خورشید، ۸۴٫۳ سال زمینی به طول می‌انجامد؛ تلسکوپ‌ها زمان کافی برای وارسی سطح و محیط اطراف آن را ندارند. تلسکوپ “کِک”در هاوایی فعالیت خودش را از  نوامبر ۱۹۹۰ آغاز کرد اما نخستین استفاده‌ی آن از اپتیک تطبیقی در اکتبر۲۰۰۳ بود. بنابراین تا سال ۲۰۰۳ به خاطر اعوجاج جوی، امکان تهیه‌ی تصاویر جزئی‌تر، از این سیاره با استفاده از تلسکوپ‌های مستقر در زمین وجود نداشت.

قطر اورانوس در استوا، ۵۰۷۲۴ کیلومتر می‌باشد؛ هر چند استوای آن در مقایسه با دیگر سیارات سامانه‌ی خورشیدی، تقریباً ۹۰ درجه نسبت به افق کج شده است. اکثر سیارات سامانه‌ی خورشیدی، بیشتر از ۲۴ درجه نسبت به راستای قائم کج نشده‌اند؛ این یعنی اورانوس به روی پهلوی خود می‌چرخد. تلسکوپ فضایی هابل رصدهای اورانوس را از حدود ۱۹۹۸ آغاز کرد؛ در نهایت آشکار شدن شفق‌های قطبی اورانوس طی این رصدها یک غافلگیری بزرگ برای دانشمندان بود. از آنجایی که قطب‌های میدان مغناطیسی روی اورانوس، ۵۹ درجه از محور چرخشی آن منحرف شده اند؛ شفق‌های قطبی، نزدیک قطب‌های این سیاره مشاهده نمی شوند.

فوران شفق‌های قطبی درخشان بر مشتری (هرمز) و زحل (کیوان) پدیده هایی شناخته شده هستند؛ اما فوران شفق‌ها بر اورانوس، به خاطر فاصله‌ی نسبتا زیادش از ما، به خوبی مطالعه نشده‌اند. برای اولین بار در سال ۲۰۱۲ تصویری از شفق های قطبی اورانوس توسط تلسکوپ فضایی هابل تهیه شد، و در سال ۲۰۱۴ از یک بیناب نگار برای تجزیه و تحلیل خصوصیات و مشخصات فرابنفش آنها استفاده شد. مشاهده شد که باد خورشیدی، باعث تقویت شدت شفق‌های قطبی در قطب‌های الکترومغناطیسی این غول گازی می شود، این اتفاق موجب غافلگیری و حیرت همه‌ی افراد در کمیته‌ی اجماع نجومی شد. گزارشاتی که منتشر شده آن رصدها را تصدیق می‌کند.

اورانوس به دلیل وقوع و ثبت طوفان‌های الکتریکی غول‌پیکری مورد توجه قرار گرفت که به نظر می‌آید در هیچ جای دیگری پدیدار نمی‌شوند. سیاره‌شناسان نمی‌دانند چرا آنها اتفاق می‌افتند؛ اما آنها شبیه طوفان‌هایی هستند که روی مشتری و زحل دیده شده اند. اورانوس همانند غول‌هایی گازی‌ خواهرش، انرژی بیشتری نسبت به آنچه از خورشید دریافت می کند تابش می‌کند( تقریبا۱٫۱ برابر بیشتر از انرژی که دریافت می‌کند را تابش می کند.).

طوفان دراگون (اژدها) اسرارآمیز زحل، به طور متناوب گرداگرد این سیاره حرکت می‌کند. لکه‌ی قرمز بزرگ مشتری، داغ‌تر از محیط اطرافش است و برای بیش از ۳۰۰ سال، در حال چرخش بوده است. در هر مورد، توان مورد نیاز برای پیش برد این پدیده‌ها، از الکتریسیته نشات می‌گیرد. از آنجایی که دمای متوسط اورانوس ۲۱۴- درجه ی سلسیوس است؛در نظر گرفتن و توجیه وجود بادهایی با سرعت ۵۸۵ کیلومتر برساعت در این سیاره دشوار است. این بادهای غیرعادی، شفق‌های قطبی و سامانه‌ی حلقه‌ای کم نور و ضعیف، احتمالاً توسط فرآیندهای الکتریکی که نقششان در سراسر کیهان شناخته شده است، ایجاد شده‌اند.

اورانوس، مانند زحل و مشتری، یک غلاف باردار لانگمویر (پلاسماکره) دارد که آن را از غلاف باردار خورشید جدا  می‌ کند. خورشید نیز به نوبه‌ی خود از فضای میان ستاره‌ای باردار جدا شده است. برهمکنش خورشید با شار بار الکتریکی در سامانه خورشیدی، می‌تواند به توصیف اثرات کشف شده توسط منجمان بر اورانوس بپردازد. محیط اطراف اورانوس همانند خواهرانش، به میزان زیادی باردار است. آیا اجسامی که از نزدیکی این سیاره می‌گذرند، مثلاً قمرهای بزرگ آن، رویدادهای الکتریکی ذاتی را به شیوه‌ی دنباله‌دارهای خورشید خراش آغاز کنند؟

اورانوس، یک جسم به شدت باردار و در حالت تعادل دینامیکی است؛ بنابراین همانطور که قمر مشتری “آیو” با مشتری توسط ریسمانهای شار قوی همپیوند شده اند، یک یا چند قمر این سیاره نیز می توانند، توسط این ریسمانها به اورانوس متصل شده باشند. وقتی باد خورشیدی، چگالی بار هر جسم را افزایش می‌دهد؛ آن اتصالات قوی‌تر می‌شوند. رصدهای طولانی مدت، باید یک مدل جهان الکتریکی را از سامانه‌ی خورشیدی تأیید کنند.

استفان اسمیت

ترجمه: میلاد حاج ابراهیمی

Electric Lights – Translator: Milad Hajebrahimi