خورشید، چرخه ای خورشیدی را تجربه می کند که حدود ۲۲ سال طول می کشد،  در طول این چرخه  نوسان توان خروجی و تعداد لکه های خورشیدی در سراسر سطح خورشید قابل مشاهده است. در آغاز دوره ی ۱۱ ساله ی اخیر, که انتظار افزایش لکه های خورشیدی می رفت, یک تاخیر وجود داشت ; فعالیت های خورشیدی در زمانی که افزایش آنها پیش بینی شده بود ، خیلی کم و خاموش ماندند.

با این حال از اواخر فوریه سال ۲۰۱۴ , آن دوره ی خاموشی و ساکن ماندن خورشید، با انفجار یک زبانه ی خورشیدی بزرگ از ناحیه ی یک لکه ی خورشیدی فعال, و سپس چندین شوک قدرتمند نیز از دیگر لکه های خورشیدی پرانرژی تر به پایان رسید, که درتصویر بالای صفحه نشان داده شده است.

با توجه به اتفاق آراء, زبانه های خورشید, یا فوران های جرم از تاج (Coronal Mass Ejection), زمانی که حلقه های مغناطیسی دراتمسفر خورشید با یکدیگر “از نو متصل” می شوند, رخ می دهد و باعث یک اتصال کوتاه می شوند. گفته می شود که آزاد شدن آنی ( انفجاری ) انرژی مغاطیسی باعث شتاب دادن گاز های داغ به سمت فضا می شود. هیچکس نمی داند ” باز اتصالی مغناطیسی ” چه چیزی است, اما به عنوان تنها توضیح توسط دانشمندان فیزیک خورشید برای پدیده ی فوران های جرم و زبانه های خورشیدی ارائه شده است.

از آنجا که رسیدن CME ها و برهمکنش آنها با میدان مغناطیسی زمین،  روشنایی و فرکانس شفق های قطبی را افزایش می دهند، می توان نتیجه گرفت که آنها جریانی از ذرات باردار الکتریکی هستند. اگر چه دانشمندان، بیرون ریختن جریان یون ها از خورشید را به عنوان “باد” از خورشید یاد می کنند، و این که این ذرات اتمی مانند بارانی از خورشید به سمت زمین می آیند , و جذب شدن و حرکت آن ها در راستای میدان مغناطیسی به سمت قطب های کره زمین، به طور قطعی ماهیت الکتریکی شان را مشخص می کند.

وال تورنهیل می گوید که: در حالی که تا کنون زمان و منابع عظیمی را در تلاش برای درک ستاره ها بر اساس تنها یک ایده صرف شده است, کسانی که با پدیده تخلیه پلاسما آشنا هستند به پدیده های مشاهده شده در خورشید به خوبی توجه کرده اند و توضیحات ساده ای برای رویداد های خورشیدی، بر پایه ی نظریات الکتریکی دارند. و اکنون پس از ۱۰۰ سال، ” مدل الکتریکی ستارگان ” شروع  به پدیدار شدن کرده است.

تفکر مرسوم پیش نهاد می کند که خورشید ذرات باردار را همان طور که دامنه امواج صوتی افزایش می یابد،  به سمت فضا شتاب می دهد. فوران های درون فوتوسفر Photo Sphere ازطریق “acoustical wave-guides” که به عنوان “مجراهای شار مغناطیسی” شناخته شده به بیرون حرکت می کنند. ساختارهایی به نام  spicules، هزاران کیلومتر بالاتر از فوتواسفر بالا می روند و با خودشان گازهای داغ را حمل می کنند. رفتار کلی آن اشاره می کند که طبیعت این پدیده از جنس الکترومغناطیس است, نه جنبشی وصوتی.

با توجه به پلاسمای بین ستاره ای، نسبت به آن، خورشید مکان هندسی با بار مثبت است. لکه های خورشیدی زمانی که تخلیه های الکتریکی در فوتوسفر نفوذ می کنند, ظاهر می شوند, و اجازه می دهد که جریان الکتریکی در عمق آن جاری شود. لوله های شار الکترومغناطیسی خورشید، قسمت های درونی سرد تر خورشید را تحت الشعاع قرار می دهند. همچنین ، این لوله های شار الکترومغناطیسی بدون شک نقشی در اتصال محیط الکترومغناطیس خورشید با یونوسفر زمین دارند.

همان طور که نظریه خورشید الکتریکی شرح می دهد, لکه های خورشیدی, زبانه ها, گرم شدن تاج و تمام فعالیت های دیگر خورشیدی،به طور حتم و با بیشترین احتمال، نتایج نوسانات در ورودی های جریان های الکتریکی کهکشان ما  هستند. رشته های جریان بیرکلند به آرامی از کنار منظومه شمسی چرخش کرده و به عنوان تامین کننده نیرو،به اندازه بیشینه یا کمینه( ماکسزیمم یا مینیمم که در دوره های خورشیدی دیده می شود) برای خورشید، از ناحیه منظومه شمسی عبور می کنند. همچنین خورشید می تواند چرخه ای که  تحت تاثیر مدار کهکشانی خود است را هم تجربه کند.

طول مدار الکتریکی که به خورشید متصل است ناشناخته است, اما احتمالا هزاران سال نوری طول دارد. چه مقدار انرژی الکتریکی ممکن است در چنین محدوده مغناظیسی  “خطوط انتقال “وجود داشته باشد؟ هیچکس نمی داند, اما اختر شناسان به طور مستمر توسط انفجارهای باور نکردنی که از زبانه های خورشیدی مشاهده می شود, شگفت زده می شوند.

استفان اسمیت

مترجم: امید محمدی

 Solar Max – translator: Omid Mohammadi

هرگونه استفاده از این متن با ذکر نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” بلا مانع است

آیا جرم هاگ یک پلاسمای کانونی متراکم است؟ چه نیرویی ستارگان را جاروب می کند و این حلقه به عرض ۱۲۰۰۰۰ سال نوری را شکل می دهد؟ ممکن است یکی از اشکال گوناگون انرژی الکتریکی باشد. در کائنات محل هایی وجود دارد که در آن ستارگان در خطوطی کشیده شده به اندازه ی هزاران سال نوری تشکیل می شوند. در جایی دیگر، می توان حلقه هایی از ستارگان را یافت که ساختار های متراکمی به قطری به اندازه ی ۱۰۰۰۰ سال نوری دارند.

آرت هاگ کهکشانی را که در سال ۱۹۵۰ کشف کرد و که محاسبات انتقال به سرخ نشان می دهد، تقریبا ۱۸۳ مگا پارسک از ما فاصله دارد، این کهکشان در صورت فلکی سرمار قرار دارد. که در آن حلقه ای از ستارگان آبی جوان ، یک هسته ی متراکم و ازدحام خوشه های کروی معلق که در مرکز شکل گیری قرار دارند بسیار قابل توجه است. در هاگ یک ساختار چرخشی آشکار وجود دارد که به بیرون تابش می کند و به شبیه همان چیزی است که از کهکشان چرخ فلک در صورت فلکی سنگتراش تابش می شود. رشته هایی که مرکز را با حلقه ای در کهکشان چرخ فلک متصل می کند در هاگ گم شده است، اما ممکن است آن ها در حالت جریان تاریک تابش کنند.

کهکشان چرخ و فلک

کهکشان راه شیری بیش از ۲۰۰ میلیارد ستاره در بازو ها و هسته ی خود را شامل می شود. همچنین رصدهای اخیر توسط دانشمندان SDSS (عکاسی دیجیتال اسلون) نشانگر توده ای از ستارگان اضافی در فاصله ی ۱۲۰۰۰۰ سال نوری است که کهکشان را محاصره کرده اند. بسیاری از ستارگانی که توسط SDSS کشف شده است برای سیستم های بصری نامریی هستند زیرا آن ها در همان صفحه ای قرار دارند که خود کهکشان در آن قرار دارد. با این حال، این ستارگان را با استفاده از ابزار های فروسرخ و اشعه ایکس که می توانند میان گردو غبار را ببینند، کشف کرده اند. سوال این است که، چه چیزی باعث می شود که کهکشان ها این حلقه ها را گسترش دهند؟

به گفته هیدی ج. نیوبرگ، استادیار فیزیک و نجوم در موسسه پلی تکنیک رنسلیر:” هنگامی که ما گروه بزرگی از ستارگان تشکیل شده در حلقه ها را پیدا کردیم نشانگر این بود که حداقل بخشی از کهکشان ما توسط کهکشان های کوتوله ی با هم ادغام شده تشکیل شده است.”

همکار وی در این پروژه، برایان یانی از آزمایشگاه فرمی نوشت:” این حلقه از ستارگان ممکن است چیزی به جا مانده از یک برخورد بین کهکشان ما و یک کهکشان کوتوله باشد که میلیارد ها سال پیش رخ داده است.”

نتیجه گیری او این است که گرانش ماده تاریک، حلقه ی ستارگان اطراف راه شیری را ثابت نگه می دارد. با این تعریف، آن دسته از نیروها همان چیز هاییی هستند که باعث می شوند جرم هاگ ساختار بارزی داشته باشد – برخوردهای کهکشانی به مدت میلیارد ها سال که توسط گرانش و انرژی های ناشناخته متعادل می شوند.

آیا راه دیگری وجود دارد که اشاره کند به این موضوع که الکتریسیته از طریق کیهان جریان می یابد و میدان مغناطیسی آن را تقویت می کند؟ این امکان وجود دارد که هاله های ستاره ای در واقع نمونه هایی از یک نیم سایه پلاسمای کانونی متراکم باشند که هاگ از بارزترین نمونه آن ها است. چیزی که در این کهکشان مشهود و درخور توجه است، شکل مواد احاطه کننده آن است که مشابه مکانیزم رفتار مواد در دستگاه تفنگ پلاسما می ماند.

تصویر به دست آمده از عملکرد دستگاه پلاسمای کانونی

دز سال ۱۹۶۰، هانس آلفون یک مقاله در مورد مکانیسمی که برای شکل گیری این ساختار ها در فضا پیشنهاد کرده بود منتشر کرد که به تنهایی بستگی به گرانش نداشت. او نوشت:

“زمین، خورشید و بسیاری از ستارگان دارای میدان مغناطیسی هستند. ممکن است ابر های میان ستاره ای هم مغناطیده باشند، همچنین بازوهای مارپیچی دارای میدان مغناطیسی منظمی هستند، و همچنین به طور کلی کهکشان ها دارای میدان مغناطیسی هستند. حتی اگر نظرات مختلف نویسندگان هنوز هم متضاد است، به نظر می رسد که ماده میان ستاره ای همیشه مغناطیسی است.این باعث می شود که احتمال وجود برخی فرآیند ها باشد که میدان مغناطیسی در اجسام شاره ای را به صورت های مختلف مانند شاره ی داخل زمین، ستارگان و ماده ی بین ستاره ای تشکیل می دهد. انرژی مورد نیاز برای مغناطیسی کردن می تواند به آسانی از انرژی جنبشی حرکات داخلی سرچشمه بگیرد، اما مشکل پیدا کردن یک مکانیسم کارآمد از تولید میدان مغناطیسی است.(هانس آلفون،”منشا میدان های مغناطیسی کیهانی”، موسسه سلطنتی استکهلم، ۲۸ اکتبر ۱۹۶۰)

دستگاه پلاسمای کانونی متراکم، یا تفنگ پلاسما مکانیسم دقیقی ارایه می دهد که توسط آن جریان های الکتریکی کیهانی می توانند در تکامل و ریخت شناسی ساختار های فضایی موثر باشند ، چه تبدیل به ماه یا کهکشان شوند.(نگاه کنید به Peratt, A. L. and Dessler, A. J. “Filamentation of Volcanic Plumes on the Jovian Satellite Io”. Astrophysics and Space Science (ISSN 0004-640X), vol. 144, no. 1-2, May 1988, p. 451-461)

مکانیزم دستگاه پلاسمای کانونی

رشته های جریان بیرکلند خطوطی انتقالی هستند که از طریق آن الکتریسیته را در کیهان هدایت می کند. رشته های مارپیچی از مرکز کهکشان NGC 3079 نشانگر این است که الکتریسیته در حال دشارژ شدن از جانب هسته ی خودش است، جریان های مارپیچی چرخان که ستارگان داغ جوان را به هاله جرم هاگ محدود می کند پرچم قرمز برای برای نظریه پردازان جهان الکتریکی است.

کهکشان NGC 3079

یکی از سرنخ های این پدیده در یک پلاسمای کانونی متراکم جریان های مارپیچی انرژی هستند که یک دشارژ قوس الکتریکی قوی در حال تابش و یک ستون جریان تاریک را احاطه کرده است. به عبارت دیگر، رشته های جریان بیرکلند، رشته های میدان مغناطیسی مارپیچی هستند که پلاسمای الکتریکی را محدود می کند و مانند خطوط نیرو در فضا عمل می کند. این پدیده در دشارژ تفنگ پلاسما رخ می دهد که جرم هاگ را تشکیل می دهد.

ممکن است ۲۸ رشته (یا ۵۶، یا ۴۹ یا برخی اعداد دیگر که توسط آلفون، تورنهیل، پرات و دیگران بحث شده است) در ابر تیره ستارگان و سحابی ها که توسط تفنگ انرژی داده می شوند وجود داشته باشد – تعیین دقیق تعداد رشته ها در تصاویر قابل دسترس بسیار دشوار است. اما، با عوامل دیگر و از طریقی که الکتریسیته رفتار می کند هنگامی که از طریق پلاسمای محدود شده ی مغناطیسی جریان می یابد قابل تخمین است، مدل جهان الکتریکی در مورد شکل گیری کهکشان ها به نظر می رسد با این مشاهدات اعتبار بیشتری پیدا کرده است.

استفان اسمیت

ترجمه فرزین حسینی

پیشنهاد میکنیم برای کسب اطلاعات بیش تر این لینک ها هم مطالعه شوند:

جریانها،رشته ها و پینچ ها

جریان های بیرکلند

Is Hoag’s Object a Dense Plasma Focus?

Translator: Farzin Hossaini

“هرگونه کپی برداری از این سایت با ذکر منبع بلامانع می باشد”