آیا جریانات انتقالی و خطوط مرتعش میدان‌های مغناطیسی پدیده‌های پویای( دینامیک) رصد شده بر خورشید را می‌سازند؟

در مدل الکتریکی ستارگان، خورشید یک الکترود مثبت در یک مدار است، در حالی که الکترود منفی در جایی بسیار دورتر از مدار سیارات قرار دارد. این “کاتد مجازی” با نام هلیوپاز( Heliopause -لبه ی خارجی هلیوسفر) شناخته می‌شود.

همانطورکه مدل الکتریکی شرح می‌دهد، لکه‌های خورشیدی، زبانه‌ها، گرم شدن تاج، و همه‌ی فعالیت‌های خورشیدی دیگر به احتمال زیاد نتیجه‌ی نوسانات الکتریکی از کهکشان ماست. رشته‌های جریان بیرکلند، به آرامی از میان منظومه شمسی حرکت می‌کنند و مدار الکتریکی که به خورشید نیرو می‌دهد را پر از انرژی می‌کند. بار الکتریکی که به بیرون از خورشید جریان دارد، با بار مخالفی که به داخل خورشید در جریان است، تعادل دارد، گویا دگرگونیهای دمایی خورشید نشانگر قطبهای میدان مغناطیسی و یا شدت میدان اکتریکی آن است. اگر خورشید با بقیه‌ی کهکشان توسط “خطوط انتقال” جریان‌های بیرکلند در ارتباط باشد، پس با توجه به تفاسیر معمولی ویژگی‌های گیج کننده‌ای دارد که به احتمال زیاد نوسانات در جریانی که از مولد الکتریکی راه کهکشان می‌رسد را اثبات می‌کند.

رشته جریان‌های بیرکلد در خورشید

به گفته‎ مدل همجوشی در دمای بالای خورشید، هیدروژن توسط نیروی بسیار زیادی در هسته‌ی فوق چگال خود، خرد و به هلیوم تبدیل شده و مقدار بسیار زیادی انرژی آزاد می‌کند. تصور می‌شود دما در هسته به ۱۵ میلیون درجه سلسیوس وفشاری بالغ بر ۳۴۰ میلیارد اتمسفر برسد. مثالی متداول برای نشان دادن چنین فرایندی این است که فرض کنیم میلیون‌ها بمب هیدروژنی در مکانی محدود همزمان منفجر شوند، گفته می‌شود هر ثانیه ۷۰۰ میلیون تن هیدروژن به هلیوم تبدیل می‌شود.

سطح خورشید همان نورکره شناخته می‌شود. بالای این لایه‌ی سطحی، فام‌سپهر(کرونوسفر) قرار دارد، و بالای آن تاج خورشید است، که بخش عمده‌ی خورشیدی که می‌بینیم محسوب می‌شود. نورکره دمای میانگینی در حدود ۶۰۰۰ درجه سلسیوس دارد، در حالی که تاج خورشیدی می‌تواند دمایی تا ۲ میلیون درجه سلسیوس داشته باشد! این مسئله یکی از بزرگترین راز‌هاییست که تحقیقات زیادی را به خود اختصاص داده است. چگونه است که داغ‌ترین منطقه‌ی خورشید در ارتفاع ۴۰۰۰ کیلومتری شروع شده و تا میلیون‌های کیلومتر دورتر از سطح آن ادامه دارد، آن هم بدون هیچ افت دمایی؟

ایده‌های زیادی برای تشریح شیب تند افزایش دما پیشنهاد شده است. برخی از گروه‌های محققان به این نتیجه رسیدند که به دلیل “بازچینی خطوط میدان مغناطیسی” افزایش دما رخ می‌دهد، و به صورت “باز اتصالی مغناطیسی” شناخته می‌شود. هردو رصدخانه‌ی فضایی “سوهو” و “تریس” تغییرات کوچک و سریع مناطق مغناطیسی در سطح خورشید را شناسایی کردند.

پیشنهاد شده است که احتمالا این “بازاتصالی” در نوسان میدان‌ها همواره تاج خورشیدی را گرم می‌کند. مشکل این نظریه این است که هیچ کس تا به حال “بازاتصالی” خطوط میدان‌های مغناطیسی را رصد نکرده است. چانچه نظریه ی جهان الکتریکی و طرفدار این مدل پروفسور دونالد اسکات نیز بارها تأکید کرده است، “هیچ کسی هم رصد نخواهد کرد”.

یک توضیح بالقوه دیگر برای تابش حرارتی تاج خورشیدی این است که انتقال گرما در سطح خورشید خطوط میدان‌های مغناطیسی را به نوسان در می‌آورد. در حالی که خطوط میدان مغناطیسی بالا و پایین می‌روند، امواج همراه آن‌ها حرکت می‌کنند، سرانجام به سمت خارج به طرف تاج رفته، به جایی که (احتمالا) انرژی جنبشی کافی آن را گرم می‌کند.

تغییرات معکوس دمای خورشید در نظریه‌ی جهان الکتریکی توجیه می‌شود،چراکه با یک تخلیه الکتریکی در منطقه زد-پینچ رشته‌های جریان بیرکلند مطابقت دارد. خورشید یک قوس الکتریکی بسیار بزرگ است، نه یک توپ بزرگ از گاز هیدروژن. بنابراین، انرژی خورشید از بیرون به داخل متمرکز می‌شود، نه آن‌که از درون به خارج برود.

وال تورنهیل، از مدافعان جهان الکتریکی، نوشته است: “فام‌سپهر یک میدان الکتریکی قدرتمند دارد اما در مسیر منظومه شمسی صفر نمی‌شود. وقتی پروتون‌ها در شیب فام‌سپهری شتاب‌شان کم می‌شود “برخورد‌های کاتوره‌ای” روی می‌دهد که تاج خورشیدی را تا میلیون‌ها درجه گرم می‌کند. شیب کوچک و نسبتاً ثابت ولتاژ شتاب‌دار فراتر از تاج، مسئول شتاب گرفتن بادهای خورشیدی در فضای دور از خورشید است.”

مترجم: پرهام سعیدی

Turbulent Encounters

Translator: Parham Saeedi

امانوئل کانت پیشنهاد داده است که منظومه شمسی از ابرهای گرد و خاک گازی یا سحابی در فضا شناور شده است. ایده او اکنون به نام “فرضیه سحابی” شناخته شده است. کانت پیشنهاد داده است که ابرها به وسیله گرانش که ذرات آن را به حالت توده در می آورد، منقبض شده است. همانطور که بزرگ می شوند، توده‌ها جذاب‌تر می‌شوند تا اینکه سرانجام به صورت ابر اولیه گشتاور زاویه‌ای می چرخاند و مواد بیشتری را جمع کرده تا همجوشی هسته‌ای مشتعل شده و تولد خورشید را ایجاد کند، که این ساختار “دیسک برافزایشی” نامیده می شود و مدار کره‌های آسمانی را به وجود می آورد.

دیسک برافزایشی خارج از مدار نپتون در حال شکل گیری است. با توجه به این فرضیه، گرداب مواد به وسیله چرخش حلقه غبار و گاز شکل می گیرد. این گرداب‌ها بزرگ‌تر شده و آرام آرام اجزای بیشتری را به درون خود می‌مکند تا صدها میلیون برخورد، سرانجام سیاره را تشکیل دهند. کمربند کوییپر مانند تئوری ابر اورت پیشنهاد داده است که مناطی را داراست که مواد آن به شکل سیاره  و سیاره کوتوله تبدیل نشده‌اند.

فرضیه کمربند کوییپر، برای توضیح مدار اجرام فاصله‌دار استفاده می شود که توسط کنیت ادگورس، منجم ایرلندی و همچنین توسط منجم آمریکایی جرارد کوییپر در سال ۱۹۵۱ نیز تکمیل شد. اولین جرم کمربند کوییپر (KBO) در سال ۱۹۹۲ کشف شد و مستقیما به (QB1) متعلق بود. در واقع QB1 باید خندان نام میگرفت اما این نام قبلا انتخاب شده بود. هر سال چندین جرم KBO  در سایز ماه کشف می شود. اجرام دیگر شامل سیاره های کوتوله مانند اریس در حدود ۷۰۰۰۰ جرم فرا نپتونی هستند.

سیاره های کوتوله گروه های خاصی را دارا هستند: تقریبا صدها عدد شبیه از آن ها آنطرف نپتون می‌چرخند. اجرام بزرگی را مانند سرس، پلوتو، شارون (بزرگترین قمر پلوتو)، همچنین وارونا، زنا، هاومه آ، کوآور، اورکس، سدنا، اسنو وایت، اکشن و هیوآ را شامل می‌شوند. اکثر آن ها به جز اعداد، نام خاص دیگری ندارند.

فرضیه سحابی، تئوری منطقی نیست، با سن آن‌ها متناقض است. با پارامتر های یکنواخت آن، دلیلی بر این است که قابل رویت بودن آن بخاطر گذشته عمیق آن‌ها است. برای ایجاد فرضیه ی جایگزین منظومه شمسی، به طور دقیق فرضیه توسعه سیاره‌ای، لازم است که اول مولفه‌های مختلف تغییر و ریخت شناسی سریعی از آنها را در نظر گرفت.

فرضیه بکار برده شده توسط فیزیکدانان جهان الکتریک با این در نظر گرفتن های خاص لحاظ شده است. در ابتدا نظریه تکامل با تکامل تدریجی همخوانی ندارد. اگر منظومه شمسی سیستمی با ۴ میلیارد سال عمر باشد، جایی برای این فرضیه باقی نمی ماند که برای با هم زیستی ناگهانی اتفاق افتاده است. نگاه تازه به جهان ابتدا باید مورد قبول باشد.

در گزارشی، ۲۰۰۷ OR10  به عنوان بزرگترین جرم آسمانی بدون اسم و سومین سیاره کوتوله در منظومه شمسی شناخته شده است: ۱۵۳۵ کیلومتر قطر دارد. بزرگترین سیارک کوتوله ی بعدی ماکه ماکه است. در حالی که هاومه‌آ در شعاع بزرگتر اما در حجم کوچک تر است. برای مقایسه، سرس که توسط فضاپیمای داون بررسی شده است، دارای ۹۵۰ کیلومتر عرض است. یکی از جالب ترین موضوعات در کشف ۲۰۰۷ OR10، رنگ قرمز پر رنگ آن است.

یکی از شاخص های غیر متعارف سیاره‌های کوتوله، رنگارنگ بودن آنهاست. اسنو وایت، بر خلاف اسمش دارای رنگ قرمز، همانند هاومه‌آ و اکنون ۲۰۰۷ OR10  است. از طرفی دیگر پلوتو قهوه‌ای مایل به زرد است درحالی که اریس سبز است.

در فرضیه ریخت شناسی پلاسمایی ستاره‌ها زمانی شکل می‌گیرند که جریان‌های بریکلند به دور هم بچرخند، منطقه تنگش z شکل بگیرد و پلاسما را به حالت جامد تبدیل کند. آزمایش‌های آزمایشگاهی نشان داده است که مناطق متراکم جایی است که ستاره شکل میگیرد نه فروریختگی سحابی.

اجرام دیگر منظومه ی شمسی، مثل سیارک‌های “قنطورس” نیز رنگی هستند: قرمز مایل به قهوه ای، آبی ، سبز، و قهوه ای مایل به زرد. طبق پیشنهادات نویسنده، قنطورس‌ها بدلیل اینکه از درون سیارات گازی غول پیکر پرتاب می شوند، دارای رنگ هستند. رنگ های آن ها مطابق رنگ مادر هایشان است. ۲۰۰۷ OR10 نیز بسیار شبیه به این پدیده است.

مترجم: مهران سور

A Red Dwarf

Translator: Mehran Soor

سخنرانی های والاس تورنهیل و باگاشوف طبق قرار قبلی به صورت ویدئوکنفرانس زنده و مابقی سخنرانی ها به صورت حضوری انجام شد، در پایان نیز به تمامی شرکت کنندگان گواهی حضور در مراسم اعطا گردید.

معرفی سخنرانان (به ترتیب ارائه): والاس تورنهیل (کیهان شناسی جدید و بحران های فیزیک)، دکتر نرگس فتحعلیان (حلقه ها و شراره های تاج خورشید)، پرستو غزنوی (درخشندگی سطح گانیمد و پلاسمای مشتری)، کیارش دانش (شوک های الکترومغناطیسی در فضای میان ستاره ای)، سبا حفیظی (ارتباط فعالیت های خورشیدی و زلزله ها)، محمدرضا شفیع زاده (ساختار دولایه های پلاسما در مگنتوسفر زمین)، شیرین زندیان (جو سیاره ای)، باگاشوف (جریان های بیرکلند اطراف منظومه شمسی)

برای توضیحات بیش تر درباره سخنرانان و موضوعات مطرح شده اینجا را کلیک کنید.

عوامل اجرایی:

فربد دشتی و پوریا شیخی (مدیران اجرایی)

حنانه امین پور – بیتا باغانی – محمد پهلوانی – فاطمه فامینی نژاد (اعضای کمیته اجرایی)

زهرا شفیع زاده (عکاس)

قابل توجه کلیه شرکت کنندگان، در صورت تمایل نسبت به تماس با سخنرانان برای طرح پرسش یا همکاری با ایشان و یا در اختیار داشتن فایل های ارائه درخواست خود را با ما در میان بگذارید.

در صورتی که مایل به همکاری پژوهشی با گروه آذرخش پارسی هستید می توانید از طریق منوی “ارتباط با ما” و ارسال ایمیل با ما در تماس باشید.

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

نشست پلاسما اخترفیزیک

والاس تورنهیل

دکتر نرگس فتحعلیان

دکتر نرگس فتحعلیان

کیارش دانش

کیارش دانش

سبا حفیظی

سبا حفیظی

محمدرضا شفیع زاده

محمدرضا شفیع زاده

شیرین زندیان

شیرین زندیان

باگاشوف

پوریا شیخی

نشست اخترفیزیک پلاسما

مباحث مربوط در این نشست علمی در حوزه تاثیرها و کاربردهای فیزیک پلاسما در نجوم می باشد و مخاطبین می توانند پس از هر ارائه با موضوعات پژوهشی جدیدی در حوزه نجوم آشنا شده و در آینده با مشاوره گروه آذرخش پارسی آن را ادامه دهند.

همچنین شرکت در این نشست فرصتی برای عضویت رایگان در گروه پژوهشی آذرخش پارسی خواهد بود که علاقه مندان طی آن در بازه زمانی یک ساله در صورت موفقیت در انجام یک طرح پژوهشی و َشنایی با روش تحقیق و مقاله نویسی به عنوان عضو پیوسته در این گروه انتخاب می گردند.

حضور در این نشست برای عموم علاقه مندان آزاد است.

ثبت نام در نشست پلاسما اخترفیزیک

معرفی سخنرانان و موضوعات ارائه شده در نشست:

والاس تورنهیل

والاس تورنهیل از موسسین پروژه آذرخش است، و دارای مدارک تحصیلات تکمیلی هم در فیزیک و هم در مهندسی برق الکترونیک از دانشگاه کانبرای استرالیا است، زمینه پژوهشی وی درباره نقش الکترومغناطیس و پلاسما در اخترفیزیک و همچنین درباره جریان شناسی مدل های علمی در فلسفه علم است، تورنهیل عضو پیوسته انجمن IEEE است و مقالات متعددی در زمینه پلاسما اخترفیزیک در ژورنال های IEEE به چاپ رسانده است، تورنهیل در این نشست درباره معرفی مدل های جدید غیراستاندارد در کیهان شناسی و بحران ها و چالش های پیش روی فیزیک توضیح می دهد. لازم به ذکر است تورنهیل دارنده مدال طلای آکادمی علوم Telesio-Galilei و همچنین برنده جایزه فلسفه علم NPA Sagnac در دانشگاه مریلند امریکا می باشد.

ارائه این سخنرانی به زبان انگلیسی و به صورت ویدئوکنفرانس زنده خواهد بود.

ایگنه باگاشوف

ایگنه باگاشوف، پژوهشگر فیزیک نظری در زمینه QCD در پژوهشکده مشترک انرژی و تحقیقات هسته ای SOSNY دانشگاه مینسک بلاروس می باشد که در زمینه اخترفیزیک هم مطالعات و پژوهش هایی انجام داده است، فعالیت های وی در حوزه اخترفیزیک بیش تر در زمینه نقش جریان های بیرکلند در فضای میان سیاره ای و فضای اطراف منظومه شمسی بوده است که ارائه ایشان در این نشست هم به همین موضوع اختصاص دارد.

جریان های بیرکلند از ساختارهای پلاسما هستند که در فیزیک خورشید یا انفجارهای ابرنواختری مشاهده شده است، مطالب مرتبط با این جریان ها را می توانید از طریق جست و جو در همین سایت نیز دنبال کنید. جریان های بیرکلند در فضای اطراف منظومه شمسی در صورت مشاهده می توانند پاسخگوی بسیاری از سوالات ما در زمینه فیزیک بین ستاره ای و منظومه شمسی باشد.

ارائه این سخنرانی به زبان انگلیسی و به صورت ویدئوکنفرانس زنده خواهد بود.

دکتر نرگس فتحعلیان

دکتر نرگس فتحعلیان، عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور و دانش آموخته دانشگاه های مرکز تحصیلات تکمیلی زنجان و صنعتی شریف در رشته فیزیک و اخترفیزیک است، زمینه پژوهشی ایشان در زمینه فیزیک خورشید است و مقالات ایشان در زمینه فیزیک تاج خورشید در ژورنال ها و کنفرانس های مختلف به چاپ رسیده است. موضوع ارائه ایشان در این نشست حلقه ها و شراره های تاج خورشیدی خواهد بود، تاج خورشید به عنوان آخرین لایه جو خورشید شناخته می شود و پدیده های حلقه ها و شراره های خورشید مربوط به این ناحیه می شود، این دو پدیده از موضوعات مورد بحث و چالش برانگیز در زمینه فیزیک خورشید است.

محمدرضا شفیع زاده

محمدرضا شفیع زاده، دانش آموخته دانشگاه زنجان در رشته فیزیک با موضوع پژوهشی در زمینه مگنتوسفر زمین با راهنمایی دکتر عابدینی و مشاوره دکتر مایکل کلاریژ است، او از موسسین گروه پژوهشی آذرخش پارسی و برنده جایزه اسکولارشیپ سال ۲۰۱۵ پروژه آذرخش در آریزونای امریکا می باشد. از وی مقالاتی در زمینه نقش فیزیک پلاسما در ساختار سیارک ها و علوم سیاره ای و همچنین نقش آزمایشگاه های پلاسما در شبیه سازی های اخترفیزیک در کنفرانس های داخلی و بین المللی وجود دارد. موضوع ارائه وی در این نشست ساختار دولایه های پلاسما در مگنتوسفر زمین است.

مگنتوسفر یا مغناطوکره فضای تحت تاثیر میدان مغناطیسی زمین گفته می شود که بیش ترین تاثیر پذیری را از بادهای خورشیدی دارد، ساختار مغناطوکره از زمان کشف آن تا کنون مورد بررسی های مختلفی قرار گرفته است، بنا بر داده های ماهواره های موجود در مغناطوکره یکی از ساختارهایی که برای آن می توان تصور کرد، ساختار دولایه های پلاسما است، ما قبلا درباره این ساختار در این سایت توضیحاتی داده بودیم، با این حال در این ارائه مغناطوکره، ساختار دولایه پلاسما و داده ای ماهواره ای از ابتدا معرفی خواهند شد.

شیرین زندیان

شیرین زندیان، دانش آموخته هواشناسی با موضوع پژوهشی “اثرات رعد و برق و بی هنجاری های یون سپهری” با راهنمایی دکتر جغتایی از دانشگاه یزد است، دارای سابقه پژوهشی در زمینه زمان سنجی ستارگان متغیر گرفتی و ارائه مقاله در این زمینه در ژورنال بین المللی، ارائه مقاله در زمینه اثرات رعد و برق در سمپوزیوم بین المللی دینامیک و تابش جوی روسیه و کنفرانس بین المللی ژئوفیزیک ایران است، همچنین وی در حال حاضر در طرح پژوهشی فوتومتری از یکی از کهکشان های اقماری آندرومدا با مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران IPM، همکاری دارد. وی در این نشست با موضوع جو سیارات دیگر ارائه خواهد داشت، نکته حائز اهمیت آن است که فیزیک پلاسما نقش موثری در فیزیک جو دارد و در توضیح اتمسفر لحاظ می گردد.

سبا حفیظی

سبا حفیظی، سمینار درسی خود را در رشته زلزله شناسی موسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران با موضوع ارتباط بین فعالیت های خورشیدی و زلزله های زمین با راهنمایی دکتر فتاحی (ریاست مرکز سن یابی موسسه ژئوفیزیک و پژوهشگر دانشگاه آکسفورد) ارائه داده است، زمینه پژوهشی وی در زلزله شناسی سن یابی است، اما دارای سابقه پژوهشی در زمینه علوم سیاره ای به خصوص در زمینه سیارک ها و دنباله دارها می باشد، وی مترچم کتاب “دنباله دارهای الکتریکی” است که مربوط به یکی از مدل های نوین درباره دنباله دارها است، او در این نشست با موضوع سمینار تحقیقاتی خود در دانشگاه ارائه خواهد داشت.

با توجه به صدمات مالی و جانی زمین لرزه ها، دانشمندان همواره در پی راهی برای پیش بینی این رویداد طبیعی و کاهش صدمات ناشی از آن بوده اند. اما هیچ یک از روشهای پیش بینی به طور کامل و بدون نقص قادر به پیش بینی نبوده اند، چرا که زلزله امری به واقع پیچیده است. پس از تلاشهای ناموفق در پیش بینی، دانشمندان چندین عامل را به عنوان پیش نشانگر زلزله در نظر گرفتند که با مانیتور آنها بتوانند از آنها به عنوان یک زنگ خطر برای وقوع زلزله ی احتمالی استفاده کنند. در این ارائه قصد داریم با تکیه بر مطالعات علمی گزارشی بر رصد فعالیتهای خورشیدی و ارتباط آن با زمین لرزه ها ارائه کنیم. و به این سوال پاسخ دهیم که آیا فعالیتهای خورشیدی میتوانند به عنوان یک پیشنشانگر مورد مطالعه قرار بگیرند؟

کیارش دانش

کیارش دانش، دانش آموخته فیزیک از دانشگاه مازندران است، وی تحقیقات خود در زمینه پلاسما اخترفیزیک را در زمینه اخترفیزیک ستاره ای، تولد ستارگان و ستارگان نارس آغاز کرده است، او مترجم کتاب پلاسمای اخترفیزیکی است، این کتاب از رفرنس های درسی دانشگاه مری کوئن لندن محسوب می گردد که سال گذشته توسط انتشارات رمز به چاپ رسید، وی در این نشست با موضوع شوک های الکترومغناطیسی در فضای بین ستاره ای ارائه خواهد داشت.

فضای میان‌ستاره‌ای توسط پدیده‌های مختلفی آشفته می‌شود که انفجارهای ابرنواختری تنها یک نمونه از آنها هستند. در این انفجارها، با افزایش فشار، ناحیه‌ی آشفته شده گسترش پیدا کرده و اگر گسترش آن از یک حد مشخص فراتر رود، یک جبهه‌ی شوک شکل می‌گیرد که هدایت کننده‌ی آن گسترش فشار خواهد بود؛ به جریان‌های ورودی به این جبهه‌ی شوک، شوک یا موج شوک گفته می‌شود. بنابراین می‌توان گفت که خود شوک، یک اختلال یا آشفتگی غیرقابل بازگشت، برپایه‌ی فشار و دینامیک شاره‌ها است.

پرستو غزنوی

پرستو غزنوی، از جمله معدود دانشجویانی است که در رشته زمین شناسی ایران طرح پژوهشی خود را در دانشگاه تهران با موضوع شخانه ها و شهاب سنگ ها با همکاری اساتیدی از سازمان فضایی سوئد و مرکز مطالعات و آموزش علوم زمین فرانسه می گذراند. موضوع ارائه وی در این نشست درخشندگی سطحی گانیمد و پلاسمای مشتری خواهد بود.

مشتری به دلیل فعالیت های الکترومغناطیسی زیاد خود تاثیر گذاری زیادی روی قمرهای نزدیک خود به خصوص اقماری گالیله ای دارد، به عنوان مثال تاثیر آن بر روی قمر آیو پیش تر معرفی و مورد بررسی قرار گرفته است که مطالبی از آن در همین سایت نیز قابل مشاهده است، اما این ارائه به درخشندگی های جالب توجه سطح گانیمد اختصاص دارد که می تواند گفت شاید تحت تاثیر پلاسمای مشتری باشد.

Credit: Yale University/Hubble Space Telescope Frontier Fields.

اخترفیزیکدانان روی ماده تاریک تمرکز کرده‌اند.

مطبوعات علمی متقاعد شده‌اند که ماده‌ی تاریک وجود دارد. آن‌ها باور دارند که جنبه‌هایی از این نظریه وجود دارد که می‌تواند شناخته شده باشد. در حالی که ماده تاریک، با تعریف‌های بسیار آن، غیر قابل دسترسی است، اغلب نوشته می‌شودکه اخترشناسان توانستند اثرات آن را ببینند. گفته می‌شود که کهشکان‌ها با سرعت بیشتر از آنچه پیش‌بینی می‌شود به دور خود می‌چرخند و برای محاسبه‌ی  ناهمگونی‌های رصد شده، ماده قابل مشاهده‌ی کمی وجود دارد. فرض براین است که ماده تاریک در کیهان بسیار زیاد است. اخترشناسان تصور می‌کنند که %۸۵ آن از ذرات غیر باریونی تشکیل شده است. این ذرات چه هستند که بعد از دهه‌ها پژوهش هنوز ناشناخته باقی مانده‎اند.

ناتاراجان اخترفیزیکدان دانشگاه ییل (Yale) می‌گوید:

“در حالی که مقدار و مشخصات دقیق ماده تاریک و نحوه‌ی توزیع آن در کیهان را در دست داریم، اما هنوز ماهیت این ذرات در هاله‌ای از ابهام باقی مانده‌ است.”

باوجود این ابهامات، دانشمندان دانشگاه ییل براساس پدیده‌ی بسیار محتمل لنزینگ گرانشی، یک نقشه‌ی ماده تاریک ساخته‌اند. از آنجا که چندین بار در تصاویر روز گذشته درمورد لنزینگ گرانشی بحث شده است قصد این مقاله پرداختن به این موضوع نیست. این ایده از نظریه‌ای سرچشمه می‌گیرد که فرض می‌کند فضا و زمان می تواند خم شود و نور اجرام دوردست به وسیله‌ی اجرام نزدیکتر متمرکز می‌شوند.

گفته می شود که ماده تاریک جرم اضافه‌ای است که لنزینگ گرانشی را ممکن می کند. تیم دانشگاه ییل به منظور ساخت نقشه‌ی ماده تاریک خودشان در شکل اجرام لنز شده تغییراتی ایجاد کرده اند. تعجب آور نیست که یک مقاله‌ی مطبوعاتی در مورد این مطالعه بیان می‌کند”… نقشه، خیلی شبیه به شبیه‌سازی‌های کامپیوتری ماده تاریک است که به صورت نظری توسط مدل ماده تاریک سرد پیش بینی می‌شود.”

نظریه جهان الکتریک به یک مولفه‌ی نامریی و غیرقابل دسترس نیازی ندارد.

مشکلات زیادی در مواجهه با نظریه ماده تاریک وجود دارد، اما کیهان شناسان همچنان روی این نظریه برای نشان دادن فواصل اجرام از یکدیگر، سن آن ها، و ساختار آن ها پافشاری می‌کنند. این پافشاری به منظور حفظ نظریه‌ی گرانشی کیهان می‌باشد.

از آنجا که ماده تاریک در هیچ طیفی تابش الکترومغناطیسی ندارد، تنها چاره برای اثبات وجود آن، مشاهده‌ی اثرات گرانشی آن روی ماده‌ی مرئی است. تصور می‌شود که کهکشان‌ها جهت حفظ ساختار خود به ماده‌ی تاریک نیاز دارند. اخترشناسان می‌گویند بدون آن، کهکشان ها از هم جدا می شوند.

نظریه‌های متعارف با در نظر گرفتن اینکه کهکشان‌ها ساختاری بر اساس گرانش دارند و مطیع قوانین مکانیک و تکانه هستند علنا دچار ایراد شده اند. با این حال، کهکشان‌ها “گرداب‌های ستاره‌ای” هستندکه به گرانش بستگی دارند- نیرویی که هنگامی که با الکترومغناطیس مقایسه می‌شود بسیار ضعیف است. کهکشان‌ها اجرامی آسمانی هستند که به صورت الکتریکی فعالند و هر ستاره یک منبع جریان است. الکتریسیته‌ای که از طریق پلاسمای گردو غباری جریان می‌یابد مسئول تولد کهکشان‌ها و ستارگان است، چنین جریان‌ الکتریکی را جریان‌ بیرکلند (به افتخار کاشف آن، کریستین بیرکلند) ‌می‌نامند.

جریان‌های بیرکلند به صورت مارپیچی به هم می‌پیچند. تجزیه و تحلیل مقطعی از این مارپیچ‌ها در آزمایش‌های آزمایشگاهی، شکل میله‌ای – مارپیچی یک کهکشان را نشان می‌دهد. از آنجا که کهکشان‌ها در طبیعت بیشتر الکتریکی به نظر می‌رسند، هنگامی که شکل و رفتار آن‌ها را شبیه‌سازی می‌کنیم نیروهای الکترومغناطیسی روی آن‌ها با قدرتی عمل می‌کنند که گرانش می‌تواند نادیده گرفته شود.

الکتریسیته در کهکشانی مانند راه شیری جریان می‌یابد، از قطب‌ها خارج می‌شود و از طریق بازوهای مارپیچی به داخل کهکشان برمی‌گردد. به احتمال زیاد یک مدار در دیسک کهکشانی قرار دارد که قدرتش را از جریان‌های بیرکلندی می‌گیرد و کهکشان را به بقیه‌ی جهان متصل می‌کند. احتمالا، رشته‌های الکتریکی دارای میدان مغناطیسی که طول آن‌ها از مرتبه‌ی میلیارد سال نوری است، مسئول انتقال قدرت از یک نقطه‌ی فضا به نقطه‌ی دیگر هستند.

جریان‌های بیرکلند بین کهکشانی از میان کهکشان ها عبور می‌کنند، مانند راه شیری که ممکن است پرتویی مارپیچی از ذرات در لبه‌های صفحه‌ی کهکشانی تولید کند که به یک حلقه از ستارگان انرژی می‌بخشد. سیستم پویش دیجیتالی آسمان اسلون (SDSS) همچین حلقه‌ای که راه شیری را در فاصله‌ی ۱۲۰۰۰۰ سال نوری احاطه کرده است، پیدا کرد. نظریه‌ی ماده تاریک، همراه با گمانه‌زنی‌های همراه آن، زمانی که اثرات الکتریسیته در نظر گرفته شود می‌تواند نادیده گرفته شود.

استفان اسمیت

ترجمه: فرزین حسینی

Mapping The Absurd

مشارکت در برنامه روز جهانی نجوم در شهر تهران در محل آسمان نمای گنبد مینا

پذیرش مقاله شادی طهماسبی در بیست و چهارمین کنفرانس بهارانه فیزیک مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران IPM با موضوع تاثیر جریان بیرکلند در ریخت شناسی سحابی های سیاره ای

مشروح گزارشات را می توانید از اینجا دانلود کنید.

نویسنده: فاطمه طهماسبی

دانشگاه تبریز

بخش فارسی پروژه آذرخش

ارائه شده در بیست و چهارمین کنفرانس بهارانه فیزیک مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران

چکیده:

نوعی از سحابی های سیاره ای به شکل سه حلقه دایروی در یک امتداد و مشابه ساعت شنی وجود دارند که از نظر ساختاری در طبقه بندی جای ندارند. ستاره sher25 نیز از این گروه است که مورفولوژی آن را بر اساس مدل پلاسمویید کیهانی می توان شرح داد. نمونه های مشابه را در ابرنواختر۱۹۸۷(SN87) و PN G054.2-03.4 نیز می توان مشاهده نمود. در این مدل ستارگان، پلاسمویید های کیهانی که با جریان های بیرکلند تغذیه می شوند در نظر گرفته شده اند که ناپایداری هایی در پلاسمای چگال و به دنبال آن گسترش دولایه های پلاسمایی به صورت دو قطبی و ایجاد شدن جت در اثر فروپاشی پلاسمویید، به عنوان عوامل موثر در شکل گیری این گونه از ساختار ها یاد شده اند. در این مقاله ابتدا به توضیح جریان های بیرکلند، دولایه های پلاسمایی و اثر z-پینچ پرداخته شده و در ادامه ویژگی های ستاره، فرضیات موجود درباره آن در مدل استاندارد و در نهایت توجیه شکل خاص آن در مدل پلاسمویید کیهانی مورد بحث قرار گرفته است.

Effects of birkeland currents in formation of sher25 planetary nebula based on the cosmic plasmoid model

Fatemeh Tahmasebi

Department of Physics, Tabriz University

abstract

There is a kind of planetary nebula to form of three circular rings in the same direct and similar with hourglass that are not located in any categories. Sher25 star is in this group that its morphology can be explained, based on cosmic plasmoid model of universe. Similar paradigm also can be seen in supernova1987 (SN87) and PNGO54.2_03.4. In this model the cosmic plasmoids, are considered to feed with birekland currents that some instabilities in dense plasma and subsequent of that expansion of the plasma double layers to form of bipolar and creation the Jet by collapse of plasmoid have been noted as effective factors in the form of these structures. In this article first, proceed to explanation of birkeland currents, plasma double layers and the Z_ Pinch effect, and at the following are discussed the features of sher25, the hypothesis about it in standard model and at the end justification of specific shape of that in cosmic plasmoid model.

برای دریافت اصل مقاله ایمیل بزنید. (بخش تماس با ما)

در طیف فرکانسی پایین، لوفار تداخل سنج رادیویی است که از چندین ایستگاه رصدی در اروپا ساخته شده و به عنوان یک تلسکوپ رادیویی استفاده می شود. سیگنال های متفاوت دریافتی توسط ایستگاه ها بصورت دیجیتالی بوده و نهایتا با هم ادغام شده و یکپارچه می شوند که در واقع این عمل توسط آنتن های دو قطبی که توانایی تجزیه و تحلیل و جداسازی میزان های انرژی متفاوت رو دارند انجام شده و نتیجه توسط این آنتن ها یکپارچه و تجزیه می شوند. این ویژگی به منجمین رادیویی این قدرت عمل رو می دهد که توانایی تنظیم آنتن ها و ترکیب حساسیت های بر اساس نمایش میدان هر ماده را داشته باشند. درگذشته، تلسکوپ های بزرگ رادیوی نیاز به فضاهایی خاص داشتند که بدون مشکل افزایش سر و صدای ایجاد توسط تلسکوپ توانایی کار در محیط را داشته باشند. لوفار یک تلسکوپ ثابت است و درنتیجه مناسب فرکانش های بالا همچون ۱۰-۲۴۰ مگاهرتز می باشد.

میدان های مغناطیسی کهکشانی بیش از ۵۰ سال پیش کشف شد. چگونه این میدان های تولید شده هنوز به صورت راز باقی مانده اند. چه چیزی آن ها با قدرت و شکل خود می خواهند به ما انتقال بدهند ؟

مطابق گزارشات، منجمین با استفاده از لوفار به مشاهده ی کهکشان M51 پرداخته که به عنوان کهکشان گرداب نیز شناخته میشود. آنها میدان های مغناطیسی این کهکشان را که همراه با یک ابر که دارای یک سرعت خیره کننده از الکترون است، در فاصله ی ۴۰۰۰۰ سال نوری دورتر از مرکز آن بدست آوردند.( البته این مقدار محاسباتی است ).  میدان مغناطیسی و پرتوهای کیهانی ( الکترون ها ) به نظر میرشند که در بازوهای مارپیچ کهکشانی چگالتر باشند که این عامل پشتیبان کننده از مدل جهان الکتریک می باشد. علم جامع امروز مشکلات زیادی برای توجیح این میدان های و پرتوهای کیهانی الکترونی دارد، به این دلیل که دانش تئوریکال ما منبع شناوری الکترون را در این میدان های مغناطیسی را نمی تواند اثبات کند.

در این میان “ساختار ستاره ی تولید کننده ی انرژی الکتریکی”، “گاز خروجی” و “و چگونگی قرار گیری سریع میدان ها در مناطق مختلف” بحث شدند. بدون در نظر گرفتن هیچ یک از مباحث الکترومغناطیس، میدان های الکتریکی و بدون وارد کردن اثرات ژنراتور موتورها محاسبات انجام شد. آن ها با تکیه بر  تئوری های گاز سرد موجود در کهکشان، انفجارات ابرنواختری، تولد ستارگان و انرژی چرخشی به توجیح این میدان ها می پردازند. با این حال این دیدگاه قابلیت توجیح میدان های چندین کهکشان مشاهد شده را ندارد.

میدان های مغناطیسی راحت تر از حرکت الکترون های شارژ شده قابل رصد هستند، در نتیجه منجمین مدرن فکر می کنند که میدان هایی که مشاهده کرده اند جزی از بقایای نخشتین باقی مانده از انفجار بزرگ می باشد. این واقعیت که حرکت ذرات شارژ شده مثل الکترون توانایی تولید میدان های مغناطیسی را دارند از زمان کشف مایکل فارادی برای ما شناخته شده است. زمانی که ذرات شارژ شده حرکت می کنند، یک جریان الکتریکی ایجاد می کنند که این جریانات حول میدان مغناطیسی پیچش می کند.  هنگامی که این ذرات شارژ شده در یک جهت حرکت کنند و جهت گیری کنند، میدان قویتر می شود.

ذرات شارژ شده باید در مسیری دایره وار یا یک مدار حرکت کنند و آثار الکترون متحرک در یک مدار باید مورد توجه قرار بگیرد. جهان بینی اجماع علمی امروز، جزیره های این هستی را از هم جدا و ایزوله می کند، جایی که مدل جهان الکتریکی ارتباطی را بین شبکه های فعال الکتریکی ببریکلند و جریانات آن برقرار می کند و توضیح می دهد.

این رشته ها و جریانات گسترش و منفجر می شوند، پلاسما را طوری به بیرون پرتاب می کنند که می توانند سرعتی به نزدیکی سررعت نور داشته باشند. جت ها نیز از دو قطب مخالف یک کهکشان، جایی که ابر های پرانرژی پرتوهای ایکس را از خود منتشر می کنند، به بیرون پرواز می کنند. این پدیده ها اساس علم پلاسما هستند، نه سنیتیک گازها، گرانش و فیزیک ذرات. اکثر اخترفیزیکدانان میدان های مغناطیسی را می بینند اما نه بر اساس الکتریسیته.

اخترفیزیکدانان، معتقدند که کهکشان ها ابرهایی از گاز هیدروژن و گرد و غبار بین کهکشانی هستند که توسط گرانش جمع شدند تا زمانی که جرقه و آتش گرمایی به نقطه ی حیاتی خودش رسید. جامعه ی غالب علمی نیز پیشنهاد می کند که اکثر کهکشان ها شامل سیاه چاله هایی با خاصیت مغناطیسی باورنکردنی هستند. این منبع نقطه ای گرانشی همان عاملی است که بیان می شود باعث چرخش کهکشان می شود، برای جت ها و اشعه های ایکس پیشنهاد می شود و برای معرفی منبع عظیم رادیویی کهکشان ها استفاده می شود، حتی با اینکه هیچ سیاهچاله ای تا به امروز مشاهده نشده.

کشف جدید میدان های بسیار بزرگ مغناطیسی M51 برای طرفداران مدل جهان الکتریکی جای تعجبی ندارد.

در سال ۱۹۸۱، هانس آلفون (برنده جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۷۰) بیان کرد که کهکشان ها شبیه یکی از اختراعات مایکل فارادی است، موتور هوموپولار. موتور هوموپولار در واقع موتوریست که بوسیله میدان های مغناطیسی در فضای دایروی القا کننده ی بشقاب مانند می چرخد. این بشقاب بین دو قطب الکترومغناطیسی نصب شده و باعث چرخش آن می شود که سرعت آن متناسب با مقدار جریان ورودی به سیستم است.

همانطور که بیان شد، کهکشان ها بوسیله ی جریانات الکتریکی در مدارهای مشخصی در کیهان سفر می کنند. سازماندهی الکتریکی جرم پلاسما بعضی مواقع بزرگتر از خوشه های کهکشانی می شود. این پلاسما در ابتدا شامل اتم های خنثی می باشد، ولی الکترون های آزاد، پروتون ها و دیگر ذرات شارژ شده نیز در آن وجود دارد. که قدرت الکتریکی ناشی شده از مغناطیس بیشتر از نیروی گرانش است. رشته های جربان های بریکلند بدون این ابرهای پلاسما، به سمت یکدیگر جذب می شوند که که نیرو قویترین نیروی جذبی دور برد در جهان است. شارژ های الکتریکی گسترش یافته توسط کرد و غبار پلاسمایی ایجاد شده و این میدان های ثابت مغناطیسی هم توسط لوفار مشاهد شده.

مترجم: بردیا قبادی

Picture: Spiral galaxy M51 and its companion M51b in radio frequencies (white). Credit: David Mulcahy et al., Astronomy & Astrophysics, Max-Planck-Institut für Radioastronomie

استفان اسمیت

Galactic Magnetic Fields – Translator: Bardia Ghobadi

استفاده از این اثر با در نظر گرفتن حقوق این مجموعه و مترجم بلامانع است.

آیا موج های شوکی قادر به تولید اشعه ی ایکس میباشند؟

همه روزه بسیاری از مقالات روز به این نکته اشاره میکنند که بر خلاف تصور ما ستاره ها کره هایی ساده  و متشکل از گاز داغ تحت فشار نیستند . بلکه از پلاسمایی تشکیل شده اند که به صورت الکتریکی شارژ می شود.از آنجا که پلاسما یونیزه شده است ، نمیتواند همچون گاز تحت فشار رفتار نماید.بنابراین امواج شوکی و ناپایداری های گرانشی در توضیح نحوه ی تولد و مرگ ستارگان ناکارآمد هستند.

در آزمایشگاه ، پلاسما با ایجاد دیواره ای نازک از دو لایه بار مخالف، خود را نسبت به مجیط اطراف ایزوله مینماید. آیا جدایی بار می تواند در دشارژ اتصال کوتاه که به نام بقایای ابرنواختر میشناسیم ، رخ دهد؟ مدل جهان الکتریکی بیان میکند که ابرنواختر ، ستاره ی در حال انفجاری که به طور متعارف میشناسیم ، نیست. بلکه، نشان دهنده ی انفجار لایه ی دوتایی در پلاسما است.چرا که قدرت ستاره ، از جریان های الکتریکی خارجی که در مدار هایی در فضا جریان دارند ،ناشی میشود،تابش و باد ستاره ای ناشی از دشارژ قوس الکتریکی ست که تاج ، کروموسفر و فوتوسفر ستاره را تشکیل میدهد.

ابرنواختر نتیجه ی شکست مدار در “شبکه ی فدرت” ستاره میباشد.جایی که انرژی الکترومغناطیسی از یک مدار کامل، در یک نقطه متمرکز میشود. این اتفاق به این دلیل رخ میدهد که در انفجار دولایه ها ، کل انرژی مدار الکتریکی به سوی انفجار و گسترش سطح ستاره هدایت میشود و تشکیل سحابی میدهد که به عنوان بقایای ابرنواختر میشناسیم.

در یک گزارش خبری آمده که،  موج شوکی نامنظم حاصل از انفجار ستاره ای که به نام پاپی شناخته می شود. هنگامی که موج شوکی به توده ای از گرد و غبار و گاز برخورد مینماید،در محل برخورد جبهه ی موج با توده ی یادشده، اشعه ی ایکس تولید می کند. عکس بالا از ترکیب تصویر مادون قرمز گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر در ۲۴ و ۷۰ میکرون باند (سبز و قرمز ) و تصویر اشعه ی ایکس شناسایی شده توسط تلسکوپ فضایی ایکس ام ام _نیوتون در ۰٫۳ و ۸۰۰۰ الکترون  ولت (رنگ آبی)، ایجاد شده است.

همان طور که اشاره شد برای تولید اشعه ی ایکس حاصل از گسترش جبهه ی موج، شوک ایجاد شده  بسیار ضعیف و آرام است.از طرفی دیگر ، انفجار دولایه ها، گاز یونیزه شده وگرد و غبار را به سوی انتشار پرتو های پرانرژی ایکس و فرابنفش سوق میدهد. حرارت(پرتوهای فروسرخ) و امواج شوکی از  اثرات ثانویه ی یک پدیده ی اولیه ی الکتریکی هستند.

نتایج تجزیه و تحلیل دمایی گروه دانشگاه کلتک و جی پی ال نیز مقداری سوال برانگیز است.انرژی گرمایی براثر برخورد اتم ها با یکدیگر ایجاد میشود.طول موج های فروسرخ مختلف ساطع شده از برخورد این اتم ها با دمای انها ارتباط دارد.با این حال ، بیشتر انرژی ساطع شده در فضا حاصل از تابش سینکروترونی الکترون هایی ست که در میدان مغناطیسی در حرکت اند.

اگر یون ها در حال حرکت باشند به آن جریان الکتریکی میگویند.جریان الکتریکی واقع در میدان مغناطیسی به صورت میدانی میانی تعریف میشود که به عنوان جریان بیریکلند میشناسیم. جریان بیریکلند تابش سینکروترونی دارد که هیچ نشانه ای از دما در آن وجود ندارد.

آنچه که مشاهده می شود حرکت بار الکتریکی در پلاسما میباشد. سحابی نیز بیشتر تحت تاثیر جریان الکتریکی در جریان  درون پلاسمای حاوی گرد و غبار ،به جای شوک در حال گسترش در گاز میباشد.تابش اشعه ی ایکس نیز نمونه ای از این تحت تاثیر قرار گرفتن گاز در برابر دشارژ میباشد که فشار بسیار قوی الکتریکی را نشان  میدهد.

استفان اسمیت

مترجم: فاطمه طهماسبی

Puppis A – Translator: Fatemeh Tahmasebi

شما می توانید هرگونه کپی برداری این اثر را با ذکر نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” انجام دهید

یک جریان الکتریکی در پلاسما، میدانی مغناطیسی تولید میکند که باعث تنگش جریان میشود.در واقع دو رشته از جریان الکتریکی تحت تاثیر میدان مغناطیسی به صورت مارپیچی به دور یکدیگر میپیچند و تا مسافت های دور منسجم باقی میمانند. این ساختار مارپیچی می تواند نیرو را در فضا منتقل کند،به این جریان تنگیده ،پینچ بنت یا زد پینچ میگویند.

دانشمندان پلاسما نشانه های الکتریکی راتقریبا در هر جزئی از جهان مشاهده نمونده اند. طبق گفته ی دانشمندان ناسا دنباله ی سیاره ی زهره نیز به صورت  رشته ای است (برای اطلاعات بیش تر درباره دنباله های الکترومغناطیسی سیارات کلیک کنید).درخشش سحابی های سیاره ای نیز  بر اثر این رشته ها و  شبکه های پیچیده است (برای اطلاعات بیش تر درباره سحابی ها کلیک کنید). ستارگان Hebrig- Haro و برخی از کهکشانها اغلب رشته های در هم تنیده ای رو در ساختار خودشان به نمایش میگذارند.  این رشته ها جریان های بیرکلندی هستند (اطلاعات بیش تر درباره جریان های بیرکلند را از اینجا بخوانید) که تنها بخش قابل مشاهده ی جریان های عظیم الکتریکی میباشند .باقی مانده ی جریان های کهکشانی میدان مغناطیسی ای تولید میکنند که  می توان از آنها نقشه بردادری کرد، همانطور که در مورد کهکشان PDS 45   این کار انجام شده است.

جریان هایی با چگالی بالا در امتداد محورچرخش کهکشان ها جریان میابد و باعث تشکیل لایه های دوتایی می شوند، که گاهی اوقات به صورت لوبهایی، در محدوده ی اشعه ی ایکس و رادیویی در اطراف کهکشانهای فعال دیده می شوند.این جریان ها بعد از گسترش یافتن،  توسط بازوهای مارپیچی به هسته ی کهکشان باز گردانده می شوند.هر عنصری  در یک مدار کهکشانی انرژی تابش میکند، که این نشان دهنده ارتباط ( کوپل شدن) – جفت شدگی- آنها با مدار های بزرگ تر است. به نظر میرسد کهکشان ها در طول رشته هایی ایجاد میشوند، با توجه به این واقعیت، میتوان به وسعت مدار های بزرگتر پی برد. (درباره جریان ها و رشته های پلاسما اینجا را مطالعه کنید)

رفتار پلاسما با توجه به شرایط در این مدار ها  تعیین میشود.نوسانات میتوانند لایه های دوتایی با ولتاژ بسیار بزرگ بینشان ایجاد کند. نیروهای الکتریکی در لایه های دوتایی میتوانند بسیار قوی تر از نیروهای  گرانشی و مکانیکی باشند.لایه های دوتایی پلاسما را به سلول ها و رشته هایی تقسیم می کنند که می توانند چگالی و دماهای متفاوتی داشته باشند. (درباره پلاسما می توانید این متن را بخوانید)

لایه های دوتایی در یک باند وسیعی از فرکانس ها امواج رادیویی منتشر میکنند.آنها میتوانند مواد موجود در کهکشان را به دسته هایی طبقه بندی و چگالشان کنند.آنها میتوانند ذرات باردار را به صورت پرتوهای انرژی کیهانی شتاب بدهد.لایه های دوتایی میتوانند منفجر شوند و انرژی ای بسیار بیش از آنچه که در محل محیا دارند، منتشر کنند. این اثر را میتوان در عود ستاره ای و یا به اصطلاح نوا مشاهده کرد. (لایه های دوتایی را می توانید با مطالعه این لینک بیش تر بشناسید.)

از این چشم اندازکه  کیهان را میبینید، مشاهده می کنید اجزای مختلف با مدارات بزرگتر در ارتباطند و توسط آن مدارات هدایت  میشوند. الکترون ها و ذرات باردار در میدان های قوی الکتریکی ای که مقدار زیادی  انرژی در پهنای  وسیعی از باند منتشر میکنند ، شتاب میگیرند. تغییر شرایط در تولید جریان های بیریکلند در کهکشان ها به این معناست که الگوهای تابش در طول زمان تغییر میکنند. در برابر فیزیک خارق العاده ی سیاهچاله ها،PDS 456  احتمالادر حال نشان دادن این تغییرات شرایط است.

توضیح تصویر: تصور هنرمندانه ای از سیاهچاله ی PDS 456’، اعتبار تصویر: ناسا-جی پی ال-کلتک

استفان اسمیت

ترجمه: فاطمه طهماسبی

Written in the Wind – Translator: Fatemeh Tahmasebi

هرگونه کپی برداری یا استفاده از این متن با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” آزاد است.