در چهارم جولای ۱۰۵۴ قبل از میلاد، اخترشناسان چینی یک “ستاره‌ی مهمان” نزدیک ستاره‌ی زتا-ثور در صورت فلکی ثور مشاهده کردند. آن‌ها یادداشت کرده‌اند به اندازه‌ای روشن بود که در روز بدرخشد. جان بویس در سال ۱۷۳۱ یک سحابی درخشان در محل گزارش شده دید، در حالی که چالز مسیه رصد خود را در ۱۷۵۸ ثبت کرد. ویلیام پارسون، ارل سوم راس، با استفاده از تلسکوپ ۷۲ اینچی آینه‌ای ۴ تنی خود که با نام “لوایتان پارسونتون” شناخته می‌شود، نوشت که سحابی شبیه چنگال‌های یک خرچنگ است.

دیدگاه جمع بیان می‌کند که این سحابی بازمانده‌ای از یک انفجار ابرنواختری است. آنچه به طور معمول یک تپ‌اختر نامیده می‌شود ابتدا در مرکز سحابی خرچنگ توسط اخترشناسان امواج رادیویی در سال ۱۹۶۸ کشف شد. متعاقباً، فهمیدند که به خوبی یک چشمه‌ی تابش نور مرئی و پرتو ایکس نیز می‌باشد. تپ‌اختر سحابی خرچنگ ۳۰ بار در ثانیه چشمک می‌زند، ستاره‌ی مرکزی باید  ۳۰ بار در ثانیه بچرخد.

در تصویر بالای صفحه، الکترون‌هایی که با انرژی بالا شتاب گرفته‌اند با رنگ آبی نشان داده شده‌اند، و با انرژی کم‌تر با رنگ بنفش. داده‌های ماهواره فرمی بالاترین انرژی الکترون‌ها را در نزدیکی مرکز سحابی ثبت کرده‌است. پرانرژی ترین الکترون‌هایی که تا کنون ثبت شده‌اند.

ستارگان نوترونی قرار است به سوالات مربوط به رفتار غیر عادی تپ‌اخترها پاسخ دهند، مخصوصاً وقتی در یک بازه‌ی زمانی کوتاه نوسان می‌کند، مانند تپ‌اختر سحابی خرچنگ. چنین تصور می‌شود که آن‌ها باقی مانده‌‍‌ای هستند پس از آن که ستارگان لایه‌های بیرونی خود را در انفجارهایی قدرتمند به بیرون پرتاب می‌کنند و یک هسته‌ی ابر چگال برجای می‌گذارند. تمام الکترون‌های برجای مانده از هسته‌ی ستاره توسط گرانش فشرده می‌شوند تا در هسته با پروتون‌ها ترکیب شوند، و ماده‌ای بسیار چگال را تشکیل می‌دهند که یک قاشق چای خوری از آن در زمین میلیاردها تن وزن خواهد داشت.

چنین فرض می‌شود که تپ‌اخترها وقتی شکل می‌گیرند که میدان مغناطیسی ستاره‌ی نوترونی بیش‌تر از ۱۰ به توان ۱۵ گاوس باشد. در مقایسه، میدان مغناطیسی زمین یک و نیم گاوس است. شواهد ستاره‌ی نوترونی غیر مستقیم هستند، با این حال، هیچ‌کدام تا به حال رصد نشده‌اند. چیزی که رصد شده میدان مغناطیسی قدرتمندی است که در کسری از ثانیه می‌تپد. نظریه ستاره‌ی الکتریکی پیشنهاد می‌دهد که ستارگان نوترونی اجسامی خیالی هستند. کیهان شناسی وابسته بر تنها گرانش، به آن نیاز دارد زیرا نیروی ایجاد شده از چرخش میلیاردها میلیون تن به سرعت چرخش دریل باعث می‌شود تا ستاره خود را از هم جدا کند.

یکی از سخت‌ترین مشکلات همراه با ستارگان نوترونی تجاوز آن‌ها از اصل “جزیره‌ی ثبات” است. تعداد نوترون‌هایی که بر تعداد پروتون‌های هسته‌ی عناصر غلبه می‌کند یک نسبت تقریباً یک به یک برای عناصر سبک و برای عناصر سنگین‌تر تقریباً یک و نیم به یک را نشان می‌دهد. هر چیزی خارج از این حد، خود به خود رو به زوال می‌رود تا به تعادل برسد. تعداد بسیار اندکی نوترون و اتم، پروتون منتشر می‌کنند تا جایی که تثبیت گردند، یا بلعکس. بنابراین، هسته‌ی اتمی که تنها از نوترون‌ها تشکیل شده است، ناپایدار بوده و بلافاصله از بین می‌رود.

از وقتی که میدان‌های مغناطیسی توسط جریان‌های الکتریکی القاء می‌شوند، باید الکتریسیته در میدان‌های قدرتمند یک تپ‌اختر تولید شود. این “جریان‌های خورنده” باید همچنین بخشی از یک مدار باشد، از آن جایی که جریان الکتریکی مداوم باید در یک مدار کامل جاری شود. طرفداران جهان الکتریکی گمان می‌کنند که نوسانات در تپ‌اخترها توسط اثرات تشدید شده در این مدارات پدید آمده است. انتشار ناگهانی انرژی الکتریکی ذخیره شده در یک ” لایه‌ی دوتایی” مسئول طغیان‌های پر انرژی‌شان است.

در حالی که بارهای الکتریکی در میان ابرهای غباری پلاسما در جریان‌اند، اثر بیو-ساوار رشته‌های خطی را کنار هم قرار می‌دهد، و مناطق فشرده سازی به نام “زد-پینچ” یا “گره‌های بنت” را شکل می‌دهند. بسته به آن که چه مقدار الکتریسیته در مدار جاری است، جایی که چگالی جریان حداکثر باشد میدان مغناطیسی ستاره به بیشترین حد خود می‌رسد. شبیه‌تر به نظر می‌رسد تپ‌اخترها نمایشگاهی از تجمع عظیمی از الکتریسیته متمرکز توسط اثر یک “تفنگ پلاسما” برگزار کرده‌اند.

مواد ابرچگال و چرخش‌های زیاد الزامی نیستند. الکتریسیته‌ی جاری در مدار یک توضیح منسجم برای رفتار تپ‌اخترها فراهم می‌کند که شامل شعله زنی‌های اشعه گاما نیز می‌باشد، و با نظریات الکترومغناطیس مورد قبول نیز مطابق است.

استفان اسمیت

ترجمه: پرهام سعیدی

Electronic Nebula – Translator: Parham Saeedi

آیا جرم هاگ یک پلاسمای کانونی متراکم است؟ چه نیرویی ستارگان را جاروب می کند و این حلقه به عرض ۱۲۰۰۰۰ سال نوری را شکل می دهد؟ ممکن است یکی از اشکال گوناگون انرژی الکتریکی باشد. در کائنات محل هایی وجود دارد که در آن ستارگان در خطوطی کشیده شده به اندازه ی هزاران سال نوری تشکیل می شوند. در جایی دیگر، می توان حلقه هایی از ستارگان را یافت که ساختار های متراکمی به قطری به اندازه ی ۱۰۰۰۰ سال نوری دارند.

آرت هاگ کهکشانی را که در سال ۱۹۵۰ کشف کرد و که محاسبات انتقال به سرخ نشان می دهد، تقریبا ۱۸۳ مگا پارسک از ما فاصله دارد، این کهکشان در صورت فلکی سرمار قرار دارد. که در آن حلقه ای از ستارگان آبی جوان ، یک هسته ی متراکم و ازدحام خوشه های کروی معلق که در مرکز شکل گیری قرار دارند بسیار قابل توجه است. در هاگ یک ساختار چرخشی آشکار وجود دارد که به بیرون تابش می کند و به شبیه همان چیزی است که از کهکشان چرخ فلک در صورت فلکی سنگتراش تابش می شود. رشته هایی که مرکز را با حلقه ای در کهکشان چرخ فلک متصل می کند در هاگ گم شده است، اما ممکن است آن ها در حالت جریان تاریک تابش کنند.

کهکشان چرخ و فلک

کهکشان راه شیری بیش از ۲۰۰ میلیارد ستاره در بازو ها و هسته ی خود را شامل می شود. همچنین رصدهای اخیر توسط دانشمندان SDSS (عکاسی دیجیتال اسلون) نشانگر توده ای از ستارگان اضافی در فاصله ی ۱۲۰۰۰۰ سال نوری است که کهکشان را محاصره کرده اند. بسیاری از ستارگانی که توسط SDSS کشف شده است برای سیستم های بصری نامریی هستند زیرا آن ها در همان صفحه ای قرار دارند که خود کهکشان در آن قرار دارد. با این حال، این ستارگان را با استفاده از ابزار های فروسرخ و اشعه ایکس که می توانند میان گردو غبار را ببینند، کشف کرده اند. سوال این است که، چه چیزی باعث می شود که کهکشان ها این حلقه ها را گسترش دهند؟

به گفته هیدی ج. نیوبرگ، استادیار فیزیک و نجوم در موسسه پلی تکنیک رنسلیر:” هنگامی که ما گروه بزرگی از ستارگان تشکیل شده در حلقه ها را پیدا کردیم نشانگر این بود که حداقل بخشی از کهکشان ما توسط کهکشان های کوتوله ی با هم ادغام شده تشکیل شده است.”

همکار وی در این پروژه، برایان یانی از آزمایشگاه فرمی نوشت:” این حلقه از ستارگان ممکن است چیزی به جا مانده از یک برخورد بین کهکشان ما و یک کهکشان کوتوله باشد که میلیارد ها سال پیش رخ داده است.”

نتیجه گیری او این است که گرانش ماده تاریک، حلقه ی ستارگان اطراف راه شیری را ثابت نگه می دارد. با این تعریف، آن دسته از نیروها همان چیز هاییی هستند که باعث می شوند جرم هاگ ساختار بارزی داشته باشد – برخوردهای کهکشانی به مدت میلیارد ها سال که توسط گرانش و انرژی های ناشناخته متعادل می شوند.

آیا راه دیگری وجود دارد که اشاره کند به این موضوع که الکتریسیته از طریق کیهان جریان می یابد و میدان مغناطیسی آن را تقویت می کند؟ این امکان وجود دارد که هاله های ستاره ای در واقع نمونه هایی از یک نیم سایه پلاسمای کانونی متراکم باشند که هاگ از بارزترین نمونه آن ها است. چیزی که در این کهکشان مشهود و درخور توجه است، شکل مواد احاطه کننده آن است که مشابه مکانیزم رفتار مواد در دستگاه تفنگ پلاسما می ماند.

تصویر به دست آمده از عملکرد دستگاه پلاسمای کانونی

دز سال ۱۹۶۰، هانس آلفون یک مقاله در مورد مکانیسمی که برای شکل گیری این ساختار ها در فضا پیشنهاد کرده بود منتشر کرد که به تنهایی بستگی به گرانش نداشت. او نوشت:

“زمین، خورشید و بسیاری از ستارگان دارای میدان مغناطیسی هستند. ممکن است ابر های میان ستاره ای هم مغناطیده باشند، همچنین بازوهای مارپیچی دارای میدان مغناطیسی منظمی هستند، و همچنین به طور کلی کهکشان ها دارای میدان مغناطیسی هستند. حتی اگر نظرات مختلف نویسندگان هنوز هم متضاد است، به نظر می رسد که ماده میان ستاره ای همیشه مغناطیسی است.این باعث می شود که احتمال وجود برخی فرآیند ها باشد که میدان مغناطیسی در اجسام شاره ای را به صورت های مختلف مانند شاره ی داخل زمین، ستارگان و ماده ی بین ستاره ای تشکیل می دهد. انرژی مورد نیاز برای مغناطیسی کردن می تواند به آسانی از انرژی جنبشی حرکات داخلی سرچشمه بگیرد، اما مشکل پیدا کردن یک مکانیسم کارآمد از تولید میدان مغناطیسی است.(هانس آلفون،”منشا میدان های مغناطیسی کیهانی”، موسسه سلطنتی استکهلم، ۲۸ اکتبر ۱۹۶۰)

دستگاه پلاسمای کانونی متراکم، یا تفنگ پلاسما مکانیسم دقیقی ارایه می دهد که توسط آن جریان های الکتریکی کیهانی می توانند در تکامل و ریخت شناسی ساختار های فضایی موثر باشند ، چه تبدیل به ماه یا کهکشان شوند.(نگاه کنید به Peratt, A. L. and Dessler, A. J. “Filamentation of Volcanic Plumes on the Jovian Satellite Io”. Astrophysics and Space Science (ISSN 0004-640X), vol. 144, no. 1-2, May 1988, p. 451-461)

مکانیزم دستگاه پلاسمای کانونی

رشته های جریان بیرکلند خطوطی انتقالی هستند که از طریق آن الکتریسیته را در کیهان هدایت می کند. رشته های مارپیچی از مرکز کهکشان NGC 3079 نشانگر این است که الکتریسیته در حال دشارژ شدن از جانب هسته ی خودش است، جریان های مارپیچی چرخان که ستارگان داغ جوان را به هاله جرم هاگ محدود می کند پرچم قرمز برای برای نظریه پردازان جهان الکتریکی است.

کهکشان NGC 3079

یکی از سرنخ های این پدیده در یک پلاسمای کانونی متراکم جریان های مارپیچی انرژی هستند که یک دشارژ قوس الکتریکی قوی در حال تابش و یک ستون جریان تاریک را احاطه کرده است. به عبارت دیگر، رشته های جریان بیرکلند، رشته های میدان مغناطیسی مارپیچی هستند که پلاسمای الکتریکی را محدود می کند و مانند خطوط نیرو در فضا عمل می کند. این پدیده در دشارژ تفنگ پلاسما رخ می دهد که جرم هاگ را تشکیل می دهد.

ممکن است ۲۸ رشته (یا ۵۶، یا ۴۹ یا برخی اعداد دیگر که توسط آلفون، تورنهیل، پرات و دیگران بحث شده است) در ابر تیره ستارگان و سحابی ها که توسط تفنگ انرژی داده می شوند وجود داشته باشد – تعیین دقیق تعداد رشته ها در تصاویر قابل دسترس بسیار دشوار است. اما، با عوامل دیگر و از طریقی که الکتریسیته رفتار می کند هنگامی که از طریق پلاسمای محدود شده ی مغناطیسی جریان می یابد قابل تخمین است، مدل جهان الکتریکی در مورد شکل گیری کهکشان ها به نظر می رسد با این مشاهدات اعتبار بیشتری پیدا کرده است.

استفان اسمیت

ترجمه فرزین حسینی

پیشنهاد میکنیم برای کسب اطلاعات بیش تر این لینک ها هم مطالعه شوند:

جریانها،رشته ها و پینچ ها

جریان های بیرکلند

Is Hoag’s Object a Dense Plasma Focus?

Translator: Farzin Hossaini

“هرگونه کپی برداری از این سایت با ذکر منبع بلامانع می باشد”

Mohammad Reza Shafizadeh, Samane Fathieh, Hamid Reza Yousefi

Physics Scientific Association, Plasma Physics Research Center, Science and Research Branch of Tehran, I. Azad University of Iran, Members of The Thunderbolts Project-Persian Division

The 20th International IPM Physics Spring Conference

and Journal of Occultation and Eclipse (JOE 35)

Abstract: For the first time electrical behavior of Jupiter’s Io moon was brought up by Thomas Gold and after him, Perrat and Dessler simulated volcanoes of Io to the “Plasma Gun” that was coordinate with achieved data from the voyager spacecrafts and also effects of Io’s volcanoes and plasma tours was consider. By receiving more data, Wall Thornhill observed specific volcanoes of Io in more details and explained perfectly Io’s Plumes and Lavas. In this article we introduce electrical behavior of Io’s volcanoes and also analysis latest received data from the perspective of an electric model for these volcanoes in Io. It seems predictions and models that planetary sciences geophysicist are offering about this moon are not working properly.

Introduction: According to data in the form of photos and videos transmitted from Io moon to the Earth, there are many acting volcanoes in Io that are active for rather long time. Videos and photographs from surface of Jupiter indicate that there is a strong electromagnetic fountain in Io. Analysis on data has given by Voyager probes shows that Io’s volcanoes could be the main factor of appearing these strong electromagnetic and electrostatic fields.[6,7] In fact, the mechanism can be understood like the plasma gun that Output materials from these volcanoes, erupt in the form of plasma and electrical discharge from the output materials is visible, they cause plasma tours around the Jupiter and even sometimes cause some effects on Jupiter’s gasses.

Prometheus and Tvashtar volcanoes are the most known active volcanoes in Io. This viewpoint is different from the perspective of geophysicist’s planetary sciences, because they exampled Io’s volcanoes like volcanoes in the earth in the beginnings of their formations, but they have no convincing explanation of the behavior of lava flows or volcanic eruption and their description about destiny of lava currents in Io are not responding properly, but considering electrical model for the Io moon, named events will be more desirable to explain.[15] As Dessler’s attitude that exampled them like electric arcs on Io, an arc cathode discharge is responsible for volcanic eruptions.[6] According to latest achieved data of Io, scientists assumed that places of some volcanoes on Io are not correctly right, because the places of these volcanoes are really effective on the Jupiter and formation of plasma tours. So based on this finding, the notion of Io’s volcanoes’ similarities to the earth’s volcanoes is challenging but in spite of these data there is no interference in electrical model of Io.

Electric Arcs on the Io: Observations of Io moon indicate that Io has many geophysical motions and also many volcanoes and turbulences in it. Some geologists consider Io like Earth shortly after the moments of its formation, but our analysis of Io volcanoes shows that there is no similarity to volcanoes in earth, because strong Geo-Electric activities are responsible for these volcanic acting and cause eruption of ionic materials from Io’s surface in the form of plasma that also effect on Jupiter.

The Io moon was observed by the Voyager1 and 2 spacecrafts covered with volcanoes[1]. At that time nine active volcanoes were observed during the Voyager1 encounter, eight of which were still active during the Voyager2 flyby 4 months later. Detailed of the plumes from one of the these volcanoes were rather striking in that the plumes material was ejected in a wall-defined cone whose geometry showed converging matter at large lateral distances from the vent, and the plume material was concentrated into striations. Thus, we have a volcanic vent with exist velocities of about 0.5 km/sec, but with the volcanic effluent concentrated into a cone with a half angle initially less than about 25 to the vent axis. Furthermore, the material in the cone tends to concentrate into filaments that terminate on a narrow, well-defined, concentric annulus[2]. The possibility that details of the volcanic discharge are a manifestation of a plasma arc at a volcanic vent were initially that first time suggested by Gold.[4,6,7]

The dominate electric field in the Jupiter magnetosphere is corotional motion of Plasma. This is given by:

Where R is the position vector from the center of Jupiter and ω is the angular velocity vector of Jupiter’s rotation.[6,7]

Plasma in Jupiter’s magnetosphere injected from Io plasma tours that flows past Io with a speed of about 57 km/sec. The magnetic field from Jupiter at Io is 1900nT. The v×B voltage included across Io that it’s value is 3630km is therefore 400kV, and A was observed to be flowing out of the Io.[1]  It would seem plausible that the current would tend to concentrate in the volcanic plumes, which would give the current easy access to the highly conducting molten interior of Io. It seems that the crust consisting of sulfur and frozen sulfur dioxide, would be relatively poor conductor, thus directing the current to the volcanic vents. If we assume the available power ~0.4 TW is equally divided between the 4 largest volcanic plumes, we have W of continuous power available for each volcanic arc. The interaction of magnetospheric particles with the Io and surface causes sputtering and the sputtered ions are picked up by the magnetic field lines and get trapped. Hence, Io’s orbital path is populated with sulfur dioxide which is known as the Io plasma torus. The Io plasma torus is a manifestation of the relation between Io and Jupiter’s magnetosphere. Na, K and Cl are also found in the torus.[6]

Galileo observations have improved our knowledge about the Io-Jupiter relation considerably. The particles and field instruments detected strongly perturbed fields, beams of energetic electrons and ions, and a dense, cold decelerated plasma flow in Io’s wake From the asymmetries observed by the Galileo plasma wave instrument during the various flybys suggested that the Io’s ionospheric plasma density is being strongly influenced by the magnetospheric plasma flow around Io similar to the radio occultaion experiment observations. Detection of emissions at the Io footprint in Jupiter’s auroral atmosphere in the infrared, ultraviolet, and visible walengths revealed that the particles associated with Io reach Jupiter. The interactions of magnetospheric plasma with Io’s and Jupiter’s atmospheres produce emissions, which are discussed in the next sections.[2]

[Fig1: the Jupiter-Io system (north pole view).[6

Fig2: The Jupiter-Io plasma tours. The diagram shows the mega ampere Birkeland currents flowing between Jupiter and Io.[1

As you see for the given upstream plasma conditions at Io there is more energy in the magnetic field than in the bulk velocity or the thermal velocity. So the largest planet in the Solar System, with the most active magnetosphere in the Solar System, has its electrical circuits “shorted out” by its inner satellite. The million-Ampere currents flowing through Io’s crust make it a unique laboratory for studying the processes of interplanetary-scale electrical discharges.[8,9]

Io’s Plumes: Plume velocities are unexpectedly high and uniform. The plumes are tall, have an umbrella shape, and deposit material in a ring around the source. They also have a filamentary structure.

Io orbits inside a donut-shaped cloud of charged particles that come from the material in the plumes, and a tube of electrical current connects Io with Jupiter’s auroras.

Arcs accelerate material to fairly high and uniform velocities. This produces uniform trajectories that deposit material a uniform distance from the source, explaining the rings around the volcanoes. And the forces in the discharge channels pinch the arcs into filaments. Repulsive forces between filaments tend to space them equally, often in pairs, around the plumes.[14]

Analyses of the Io’s Volcanoes Observations: Already we spoke about the Voyagers missions, but we have others data about Io that obtained in difference missions, one of them is Galileo, the Galileo probe took a photograph from a position over the plume of the volcano Prometheus on Io. As it spewed material 100 km into space. As you see no such central vent can be seen in these pictures. Instead, we see bright streaks along the margins of the lava, but planetary geophysicist foretasted that “were acquired to search for and image the plume vent or vents. We expected to see a small crater surrounded by radial streaks!”

Fig3. Credit: Planetary Image Research Lab. (PIRL), Lunar and Planetary Lab. (LPL), University of Arizona

The temperatures in the active regions were higher than the spacecraft Galileo’s thermal sensors could measure, far hotter than any volcano on Earth. Yet ridges like Mongibello Mons require a rigid crust to keep them from collapsing.[15] From [12,13,14,15] we suggest that the volcanoes on Io are electrical arcs driven by charge differentials between Io and the plasma sheath[3] that envelopes Jupiter.

The discharging was discovered to be focused on the edges of the so-called “lava lakes”, though the rest of these dark fields are comparatively cold. None of the expected volcanic vents could be found. Rather, the plumes of the volcanoes are actually moving across the surface of Io, an exclamation point being provided by the plume of Prometheus which, in the years since Voyager, has moved more than 80 km. Much to the astonishment of mission scientists, it was discovered that the “volcanic” plumes emit ultraviolet light, something inconceivable under normal conditions of volcanic venting. Ultraviolet light is, of course, characteristic of an electric arc.  It is why arc welders wear darkened welding masks!

The Tvashtar volcano near the north pole of Io, was seen on 19 Jun 2006 by the New Horizons probe to be shooting a plume more than 290 km above the surface. A NASA press release from that time reported that “…the remarkable filamentary structure in the Tvashtar plume is similar to details glimpsed faintly in 1979 Voyager images of a similar plume produced by Io’s volcano Pele. However, no previous image by any spacecraft has shown these mysterious structures so clearly.”[10,11]

It appears that the electrical circuit on Io is concentrating Jupiter’s current flow into several “plasma guns,” or dense plasma foci. Io is not being heated from within by friction. The most probable cause, based on observational evidence and laboratory analysis, is that Io is receiving an electrical input from Jupiter that is heating it up through electromagnetic induction.

Conclusions: According to various given theories about the explanation of Io’s volcanic behaviour and its affection on the Jupiter and formation of plasma tour around the Jupiter there are many unclear points that was described by Thronhill based on Perrat and Dessler ‘s analyses and viewpoints that conclude from Io  . Our study on different theories and Thronhill data analyses and also received data by NASA from Io and its volcanoes indicate that Io’s electrical model and similarities between Io’s volcanoes and electric arcs can be right. As a result this volcanoes and its eruptive plasma are main factor for producing plasma tours around the Jupiter and cause affection on surface of Io as well.

Finally we conclude that: 1- the vents of the Io’s “volcanic” plumes will be much hotter than lava.

۲- The plumes are the jets of cathode arcs, and they do not explode from a volcanic vent but move around and erode the periphery of dark areas (called “lava lakes” by planetary geologists).

۳- The “lava lakes” themselves are merely the solid surface of Io etched electrically by cathode arcs and exposed from beneath the sulfur dioxide “snow” deposited by continuous discharge activity. Therefore, they will not reveal the expected heat of a recent lava flow.

References:

1. H. Acuna, F.M. Neubauer, N.F. Ness., Standing Alfven wave current system at Io: Voyager 1 observations, J.Geophys 1981.
2. Bhardwaj, M. Michael. Io-Jupiter System: A Unique Case Of Moon-Planet Interaction.
3. A. Frank.W Paterson., Passage through Io’s ionospheric plasmas by the Galileo spacecraft, J. Geophys.2001.
4. Gold. Electric Origin of the Outburst on Io. Science. 1979.
5. G. Kivelson, K.K. Khurana, C.T Russell, Magnetized or unmagnetized: Ambiguity persists following Galileo’s encounters with Io in 1999 and 2000. J. Geophys. 2001.
6. Peratt, A.J. Dessler. Filamentation of Volcanic Plumes on the Jovian Satellite Io. Astronomy and Astrophysics. 1987.
7. Peratt, Physics of the Plasma Universe. ISBN: 0-387-97575-6.
8. Saur, F.M. Neubauer. Plasma Interaction of Io with Its Plasma Tours.
9. Saur, F.M. Neubauer, D.F. Strobel. M.E. Summers., Three-dimensional plasma simulation of Io’s interaction with the Io plasma torus: Asymmetric plasma flow, J. Geophys 1999.
10. Smith. Electric Io Revisited. Thunderbolts Project. 2007.
11. Smith. Jupiter’s Consort. Thunderbolts Project. 2010.
12. Thornhill. The Mountains of Io. Thunderbolts Project. 2004.
13. Thornihill. Predicting the Electrical Etching of Io. Thunderbolts Project. 2004.
14. Thornhill. Io’s Plumes. Thunderbolts Project. 2004.
15. Thornhill. Io’s Volcano Prometheus. Thunderbolts Project. 2004.

]]> http://persiantbolts.com/%d8%a8%d8%b1%d8%b1%d8%b3%db%8c-%d8%a2%d8%aa%d8%b4%d9%81%d8%b4%d8%a7%d9%86-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%82%d9%85%d8%b1-%d8%a2%db%8c%d9%88-%d8%b3%db%8c%d8%a7%d8%b1%d9%87-%d9%85%d8%b4%d8%aa%d8%b1%db%8c/feed/ 0