Synopsis: Preface
Translator: Bardia Ghobadi
Editor: Ghazaleh Tahmasebi

چگونگی فوران ذرات یونیزه از اجسام مختلف در فضا یکی از سخت ترین مسئله پیشروی ستاره شناسان مدرن است. چه نیرویی انرژی ذره ی منتشر شده را تامین میکند؟ که گاهی اوقات میتواند به فاصله ای به اندازه ی یکسال نوری یا حتی هزاران سال نوری موازی با ان پرتو ذرات به رشته های باریک را انتشار دهد؟

صدهافوران ستاره ای تا کنون مشاهده شده. اما نظریه ی رایج گرانشی پیوسته به منابع مهیجی از گاز و گرد و غبار اشاره دارد که در مدار حرکت میکنند که نشانی از فوران موازی ندارند. تنها یک نیرو است که میتواند همانند یک ماده جریان را در کنار هم در سرتاسر مسافت نگه دارد: الکترومغناطیس. تنها راه تولید سلول های مغناطیسی از طریق جریان برق در فضا است.جریان الکتریکی یک میدان مغناطیسی ایجاد میکند که در سراسر جریان بار مخفی میباشد.

در قدیم ستاره شناسان رشته ای منسجم به اصطلاح هربیگ-هارو را مشاهده کردند که بیش از ۱۲ سال نوری فاصله داشت. سرعت ذرات باردار درون رشته بیش از ۵۰۰ کیلومتر بر ثانیه تصور میشد. فوران منسجم کوچک سه برابر فاصله خورشید ما با اولین ستاره (الفا پروکسیما) تجاوز کرد.

با توجه به یک مطلب مطبوعاتی از رصدخانه جنوی اروپا فوران هایی که در نزدیکی ان.جی.سی ۷۷۹۳ هستندهزاران سال نوری فاصله دارند: این تصویر(بالا) یک میکرو کوازار قدرتمند شامل یک سیاه چاله در اطراف (۷/۱۲ میلیون سال نوری ) کهکشان ان.جی.سی ۱۳۷۷  را نشان میدهد.

بسیاری از محققان سعی کرده اند فوران محدود شده  ی باریک را با استناد به کلمات : نازل یا فشار بالا محاسبه کنند. هجوم همه گیری که علم میداند در مورد رفتار گازهادر خلا است. بعضی از انها حتی اذعان کرده اند که میدان های مغناطیسی ممکن است گازها را به پرتو های باریک متمرکز کنند. اگرچه یک نظر معمول وجود دارد که میدان های مغناطیسی در ان مهم نیستند. میدان های مغناطیسی تنها یک بخش از داستان هستند. و ناکام ماندن برای درک جریان الکتریکی که باعث ایجاد میدان مغناطیسی شده است که بسیاری از فیزیکدانان به مدل پلاسما در فضا بدون در نظر گرفتن جریان برق معتقدند.

برنده ی جایزه ی نوبل(هانس الفون) پیشگام در زمینه ی کیهان شناسی پلاسما اظهار داشت که پلاسما بیش از حد پیچیده و غیر استادانه برای سلیقه ریاضیدانان است. این اصلا مناسب تئوری های برازنده یریاضی نیست و مستلزم ازمایش های ازمایشگاهی بود. الفون مشاهده کرد که جهان پلاسمایی تفریحگاهی شده برای نظریه پردازانی که هرگز پلاسما را در ازمایشگاه ندیده اند.خیلی از انها همچنان به فرمولهایی باور دارند که ما از ازمایش های ازمایشگاهی میدانیم که میتوانند اشتباه باشند. او تصور میکرد که مفروضات اساسی کیهان شناسان با پیشرفته ترین متدهای ریاضس توسعه یافته اند.و ان تنها از خود پلاسما است که متوجه چگونگی زیبایی نظریه نشدند و کاملا امتناع به تایید ان کرده اند.

ستاره ها برامدگی هایی در مدارهای الکتریکی هستند . انرژی الکترومغناطیسی میتواند در صفحه های متداول استوایی اطراف انها ذخیره شود. تا زمانی که برخی از پیشامد کشیده شدن باعث شود انها به یک تخلیه ی فطبی جریان را عوض کنند. فوران الکتریکی میتواند انرژی خود را از ذرات شتابدهنده ی طبیعی دریافت کند و یک لایه پلاسمای مضاعف با یک میدان الکتریکی قوی. میدانهای مغناطسی حلقوی به دلیل تخلیه پلاسمای قطبی تشکیل میشوند. انرا به یک کانال باریک محدود میکنند. جریان الکتریکی محوری باید در امتداد کامل طول فوران ها جریان داشته باشد. فقط میدان های الکتریکی میتوانند ذرههای باردار را در سرتاسر فضای بین ستاره ای سرعت ببخشند.

استفان اسمیت

مترجم: بردیا قبادی

Jet Filaments – Translator: Bardia Ghobadi

یکی از فوران های خورشید جرمی به نزدیکی جرم زمین دارد.

” می دانید یک روز بدون درخشش خورشید…چیست؟…..شب ”

استیو مارتین

طبق مدل خورشید الکتریکی، خورشید یک الکترود شارژ شده ی گسترده در مدار های الکتریکی کیهانی است. همانطور که قبلا بیان شد، الکترود منفی نامرئی که به کاتد مجازی یا همان هیلوسفر معروف است، در حد نهایی تخلیه ی تاج خورشید در فاصله ای میلیون ها کیلومتر از سطح خورشید قرار دارد. این ساختار به عنوان لایه های دوتایی شناخته شده، لایه ای از پلاسمای خورشید که از پلاسمای کیهانی محیط شده به دور خود ایزوله شده.

اختلاف ولتاژ بین خورشید و لایه های کهکشانی ممتد به غلاف مرزی که در واقع مرز انتقالی بین پلاسمای خورشیدی و فضای میان ستاره ای یا (ISM) است. در داخل هیلوسفر ضعیف، میدان الکتریکی ثابت مرکز خورشید به اندازه ای قدرت دارد که میتواند باعث تخلیه و دشَارژ خورشید شود. این تخلیه ها و دشارژ پلاسمای مغناطیسی در لایه های سطحی خورشید مرئی و مشاهده پذیر هستند.

کرومسفر در ۵۰۰ کیلومتری سطح خورشید قرار دارد، منطقه ای که سردترین دمایش ۴۴۰۰ کلوین است. در بالای کروموسفر، در ارتفاع ۲۲۰۰ کیلومتری دما به مقدار ۲۰۰۰۰ کلوین افزایش می یابد. دما به دنبال این ۱۰۰ ها هزار کلوین بالا می رود، به آرامی افزایش می یابد تا هنگامی که به مرز ۲ میلیون کلوین در کرونا یا تاج خورشید می رسد. این گرادیان معکوس دما در واقع با مدل دشارژ و مدل الکتریکی همخوانی دارد ولی در تضاد با واکنس هسته ای در مرکز خورشید است.

یک میدان الکتریکی، که از تمرکز و پیچش جریان های بریکلند کیهانی که در خورشید ایجاد می شود، باعث حرکت دورانی ذرات شارژ شده می شود:  یک فضا-غشای شارژ شده مثبت در نزدیکی خورشید که در واقع ذرات شتابدار یونی مثبت هستند و به شکل باد منظومه ای در می یایند. همانطور که بیان شد میدان الکتریکی بین سیاره ای بسیار ضعیف است. هیچ رصدخانه ی خورشیدی یا بهتر بگوییم منظومه ای تا به حال ساخته نشده است که بتواند اختلاف ولتاژ، در یک امتداد ۱۰۰ متری را اندازه گیری کند، اما بادهای خورشیدی تاییدی بر میدان الکتریکی خورشید است، همین عامل کافی است که این رانش یونی تا انتهای منظومه ی شمسی جریان یابد.

در طول دوره ی فعالیت بالا، پالس های الکترومغناطیسی ملیون ها تن ذرات شارژ شده در خورشید را پخش کردند.

آن ها معمولا حرکت های آهسته ای دارند، بطوری که برای رسیدن به زمین زمان تقریبی ۲۴ ساعت لازم است. این فوران های جرمی یا CME در اتمسفر مولکولی قطبین خارج شده و نتیجه ی شفق های قطبی را اجاد می کنند. اگر قدرت کافی را داشته باشند، آن ها می توانند جریان های قدرت مندی در خطوط میدان هم ایجاد کنند، به دلیل اینکه مانند جریان الکترون های شارژ شده در یک سیم است.

اعتقاد غالب بر این عقیده استوار است که خورشید ذرات شتابدار مانند الکترون و پروتون را از سطح خود به همان شکلی که امواج صوتی منتشر می شوند، به خارج انتشار می دهد. ضربان های پرانرژی فتوسفر خورشید که به عنوان یک راهنما برای انتشار موج هستند، گاز های داغ را به شمت بیرون در راستای یک لوله ی شار مغناطیسی به بیرون هل می دهد. ساختاری که به شکل سیخک یا خار (Spicules) افزایش یافته به مقدار هزاران کیلومتر از فتوسفر گاز داغ را با خود حمل می کند.

نظریه ی خورشید الکتریکی، و از طرف دیگر، پیشنهاد این نوع فعالیت ها که عامل آن پدیده ی الکترودینامیک بدون جنبش و حتی انرژی الکترواستاتیک است.  فرض اساسی مدل خورشید الکتریکی بر اساس این است که تمام اجرام در پلاسما غوطه ور بوده و همگی توسط جریاناتی با هم در ارتباط هستند.  حتی خورشید نیز ازین ارتباط مستثنی نبوده و با کهکشان و سیارات منظومه خود در ارتباط بوده، این رفتار شبیه رفتار ذرات و شارژ شده در طبیعت خودشان است.

استفان اسمیت

ترجمه بردیا قبادی بیستونی

پ.ن: برگردان نام اصلی این متن به فارسی “گرما، زیر یقه” می باشد.

Hot Under the Collar – Translator: Bardia Ghobadi Bisotooni

هرگونه کپی برداری این از این اثر با ذکر نام آذرخش پارسی بلامانع است.

در طیف فرکانسی پایین، لوفار تداخل سنج رادیویی است که از چندین ایستگاه رصدی در اروپا ساخته شده و به عنوان یک تلسکوپ رادیویی استفاده می شود. سیگنال های متفاوت دریافتی توسط ایستگاه ها بصورت دیجیتالی بوده و نهایتا با هم ادغام شده و یکپارچه می شوند که در واقع این عمل توسط آنتن های دو قطبی که توانایی تجزیه و تحلیل و جداسازی میزان های انرژی متفاوت رو دارند انجام شده و نتیجه توسط این آنتن ها یکپارچه و تجزیه می شوند. این ویژگی به منجمین رادیویی این قدرت عمل رو می دهد که توانایی تنظیم آنتن ها و ترکیب حساسیت های بر اساس نمایش میدان هر ماده را داشته باشند. درگذشته، تلسکوپ های بزرگ رادیوی نیاز به فضاهایی خاص داشتند که بدون مشکل افزایش سر و صدای ایجاد توسط تلسکوپ توانایی کار در محیط را داشته باشند. لوفار یک تلسکوپ ثابت است و درنتیجه مناسب فرکانش های بالا همچون ۱۰-۲۴۰ مگاهرتز می باشد.

میدان های مغناطیسی کهکشانی بیش از ۵۰ سال پیش کشف شد. چگونه این میدان های تولید شده هنوز به صورت راز باقی مانده اند. چه چیزی آن ها با قدرت و شکل خود می خواهند به ما انتقال بدهند ؟

مطابق گزارشات، منجمین با استفاده از لوفار به مشاهده ی کهکشان M51 پرداخته که به عنوان کهکشان گرداب نیز شناخته میشود. آنها میدان های مغناطیسی این کهکشان را که همراه با یک ابر که دارای یک سرعت خیره کننده از الکترون است، در فاصله ی ۴۰۰۰۰ سال نوری دورتر از مرکز آن بدست آوردند.( البته این مقدار محاسباتی است ).  میدان مغناطیسی و پرتوهای کیهانی ( الکترون ها ) به نظر میرشند که در بازوهای مارپیچ کهکشانی چگالتر باشند که این عامل پشتیبان کننده از مدل جهان الکتریک می باشد. علم جامع امروز مشکلات زیادی برای توجیح این میدان های و پرتوهای کیهانی الکترونی دارد، به این دلیل که دانش تئوریکال ما منبع شناوری الکترون را در این میدان های مغناطیسی را نمی تواند اثبات کند.

در این میان “ساختار ستاره ی تولید کننده ی انرژی الکتریکی”، “گاز خروجی” و “و چگونگی قرار گیری سریع میدان ها در مناطق مختلف” بحث شدند. بدون در نظر گرفتن هیچ یک از مباحث الکترومغناطیس، میدان های الکتریکی و بدون وارد کردن اثرات ژنراتور موتورها محاسبات انجام شد. آن ها با تکیه بر  تئوری های گاز سرد موجود در کهکشان، انفجارات ابرنواختری، تولد ستارگان و انرژی چرخشی به توجیح این میدان ها می پردازند. با این حال این دیدگاه قابلیت توجیح میدان های چندین کهکشان مشاهد شده را ندارد.

میدان های مغناطیسی راحت تر از حرکت الکترون های شارژ شده قابل رصد هستند، در نتیجه منجمین مدرن فکر می کنند که میدان هایی که مشاهده کرده اند جزی از بقایای نخشتین باقی مانده از انفجار بزرگ می باشد. این واقعیت که حرکت ذرات شارژ شده مثل الکترون توانایی تولید میدان های مغناطیسی را دارند از زمان کشف مایکل فارادی برای ما شناخته شده است. زمانی که ذرات شارژ شده حرکت می کنند، یک جریان الکتریکی ایجاد می کنند که این جریانات حول میدان مغناطیسی پیچش می کند.  هنگامی که این ذرات شارژ شده در یک جهت حرکت کنند و جهت گیری کنند، میدان قویتر می شود.

ذرات شارژ شده باید در مسیری دایره وار یا یک مدار حرکت کنند و آثار الکترون متحرک در یک مدار باید مورد توجه قرار بگیرد. جهان بینی اجماع علمی امروز، جزیره های این هستی را از هم جدا و ایزوله می کند، جایی که مدل جهان الکتریکی ارتباطی را بین شبکه های فعال الکتریکی ببریکلند و جریانات آن برقرار می کند و توضیح می دهد.

این رشته ها و جریانات گسترش و منفجر می شوند، پلاسما را طوری به بیرون پرتاب می کنند که می توانند سرعتی به نزدیکی سررعت نور داشته باشند. جت ها نیز از دو قطب مخالف یک کهکشان، جایی که ابر های پرانرژی پرتوهای ایکس را از خود منتشر می کنند، به بیرون پرواز می کنند. این پدیده ها اساس علم پلاسما هستند، نه سنیتیک گازها، گرانش و فیزیک ذرات. اکثر اخترفیزیکدانان میدان های مغناطیسی را می بینند اما نه بر اساس الکتریسیته.

اخترفیزیکدانان، معتقدند که کهکشان ها ابرهایی از گاز هیدروژن و گرد و غبار بین کهکشانی هستند که توسط گرانش جمع شدند تا زمانی که جرقه و آتش گرمایی به نقطه ی حیاتی خودش رسید. جامعه ی غالب علمی نیز پیشنهاد می کند که اکثر کهکشان ها شامل سیاه چاله هایی با خاصیت مغناطیسی باورنکردنی هستند. این منبع نقطه ای گرانشی همان عاملی است که بیان می شود باعث چرخش کهکشان می شود، برای جت ها و اشعه های ایکس پیشنهاد می شود و برای معرفی منبع عظیم رادیویی کهکشان ها استفاده می شود، حتی با اینکه هیچ سیاهچاله ای تا به امروز مشاهده نشده.

کشف جدید میدان های بسیار بزرگ مغناطیسی M51 برای طرفداران مدل جهان الکتریکی جای تعجبی ندارد.

در سال ۱۹۸۱، هانس آلفون (برنده جایزه نوبل فیزیک سال ۱۹۷۰) بیان کرد که کهکشان ها شبیه یکی از اختراعات مایکل فارادی است، موتور هوموپولار. موتور هوموپولار در واقع موتوریست که بوسیله میدان های مغناطیسی در فضای دایروی القا کننده ی بشقاب مانند می چرخد. این بشقاب بین دو قطب الکترومغناطیسی نصب شده و باعث چرخش آن می شود که سرعت آن متناسب با مقدار جریان ورودی به سیستم است.

همانطور که بیان شد، کهکشان ها بوسیله ی جریانات الکتریکی در مدارهای مشخصی در کیهان سفر می کنند. سازماندهی الکتریکی جرم پلاسما بعضی مواقع بزرگتر از خوشه های کهکشانی می شود. این پلاسما در ابتدا شامل اتم های خنثی می باشد، ولی الکترون های آزاد، پروتون ها و دیگر ذرات شارژ شده نیز در آن وجود دارد. که قدرت الکتریکی ناشی شده از مغناطیس بیشتر از نیروی گرانش است. رشته های جربان های بریکلند بدون این ابرهای پلاسما، به سمت یکدیگر جذب می شوند که که نیرو قویترین نیروی جذبی دور برد در جهان است. شارژ های الکتریکی گسترش یافته توسط کرد و غبار پلاسمایی ایجاد شده و این میدان های ثابت مغناطیسی هم توسط لوفار مشاهد شده.

مترجم: بردیا قبادی

Picture: Spiral galaxy M51 and its companion M51b in radio frequencies (white). Credit: David Mulcahy et al., Astronomy & Astrophysics, Max-Planck-Institut für Radioastronomie

استفان اسمیت

Galactic Magnetic Fields – Translator: Bardia Ghobadi

استفاده از این اثر با در نظر گرفتن حقوق این مجموعه و مترجم بلامانع است.

داخل ابر ماژلانی بزرگ که در حال چرخش به دور کهکشان راه شیری است، ساختاری دیده می شود که برای اخترفیزیکدانان به نام ” بقایای ابرنواختری” شناخته شده است. نظریه های تحول ستارگان بیان می کند که ستارگان پرجرم تر زندگی کوتاه تری دارند و جرم خود را در ابعاد وحشتناکی به انرژی تابشی تبدیل می کنند. هنگامی که سوخت هسته ای ستاره به پایان می رسد، روندی شروع می شود که با منفجر شدن لایه ی خارجی گاز و گرد و غبار ستاره پایان می پذیرد و ستاره از بین می رود.

منجمین خاطر نشان می کنند که اِتا کارینا (شاه تخته)(Eta Carinae) که نام دیگر آن (N 63a) می باشد، بادهای شدیدی از مواد را با سرعت های خیلی بالا از خود به بیرون فوران می دهد که برخورد های قله ی موج حرکت کننده ی مواد ، در محل تقاطع پوسته های گاز و پلاسما، پرتو های پر انرژی ایکس تولید می کنند، چرا که گفته می شود موج پس از انفجار یا موج ضربه ای درداخل  سحابی در حال انتشار است ، اگرچه همچنین گفته می شود که این باد ها بسیار یونیزه هستند. تصور می شود که در هنگام حرکت الکترون به جلو وعقب در میدان مغناطیسی، الکترون به فوتون هایی با فرکانس پایین برخورد کرده و در نتیجه ی آن، پرتو ایکس تولید می شود.

در مقالات قبلی منتشر شده در سایت پروژه آذرخش، استدلال هایی وجود دارد که بیان می کند ساختار های متفاوتی برای منابع فعال انرژی می توانند وجود داشته باشند. برخی از آن ها مواد دارای بار الکتریکی را از قطبین خود به بیرون پرتاب می کنند، یا که اثراتی به صورت دنباله هایی از مواد به طول هایی از مقیاس سال نوری باقی می گذارند و یا حتی بصورت رشته هایی به هم پیچیده شده به شکل ساعت شنی هستند.

اتا کارینا (شاه تخته) شکلی مانند ساعت شنی دارد که حاصل از تخلیه یا دشارژهای شدید پلاسمایی است. به نظر می رسد که تشعشعات آن ۴ ملیون برابر روشنتر از خورشید هستند، که نشان دهنده یک چگالی جریان بسیار بالا در داخل یک زد پینچ (Z-Pinch) اختری است. نورهای حاصل از تخلیه های داخل اتا کارینا (شاه تخته) به اندازه ای روشن هستند که توانایی تولید پرتو ایکس را دارد که می توان در سطح زمین که درفاصله ای به اندازه ۷۵۰۰ سال نوری از آن قرار گرفته ، آشکار سازی شوند. درسال های ۱۸۰۰ میلادی، ۱ فلاش نوری مرئی از آن خارج شد که در آسمان روشن تر از ماه بود. سپس، از سال ۱۸۰۰ تا سال ۱۹۴۱ پنهان شد، تا اینکه مجدداً شروع به درخششی کرد که با چشم غیر مسلح  قابل دیدن بود، و تا به امروز باقی مانده است. طرفداران مدل جهان الکتریکی فکر می کنند که این تغیرات به خاطر تغییرات در جریان مدار های الکتریکی است که از حرکت دو ستاره ی بزرگ در قلب این سیستم حاصل شده است.

پیش تر اعلام شد که منجمین طرحی ۳ بعدی از مواد خارج شده از اتا کارینا (شاه تخته) در قرن ۱۹ درست کرده اند. همان طور که توماس مادورا از مرکز پرواز فضای گادارد(Goddard Space Flight Center) نوشته است:

“مدل ما نشان می دهد که این پوسته ی عظیم متشکل از گاز و گرد وغبار، منشاءی پیچیده تر از آنچه عموما فکر می کنیم دارد. برای اولین بار ما مدارکی دال بر اثر مستقیم فعل و انفعالات ستارگان داخلی سحابی و لایه های درونی آن در تشکیل و ساختار سحابی که امروز ما می بینیم پیدا کرده ایم.”

در این مدل ۳ بعدی سحابی ، نقاط مختلف ” برآمدگی، حفره ونامنظمی هایی در طیف مولکول های هیدروژن منتشر شده از آن دیده می شود.” بطور طبیعی، این مدل بر اساس انتقال و تغییرات طول موج نور دراثر حرکت ابرهای یونیزه شده در فضا پایه گذاری شده است. به جای جابه جایی نور، با اثر دوپلر، مدل جهان الکتریکی پیشنهاد می کند که این پرتوهای سینکترونی از طرف سیستم های دوتایی فعال الکتریکی ناشی می شود.

وقتی الکترون ها حرکت می کنند، جریان الکتریکی حاصل می شود. حرکت ذرات باردار در راستای یک میدان مغناطیسی در واقع جریان هم سو با میدان ایجاد می کنند، که آن را امروزه به نام جریانهای بریکلند می شناسیم. تابش سینکترونی به عنوان نوعی تابش الکترومغناطیس می باشد، که بر اثر حرکت سریع الکترون ها در جهتی که زاویه با میدان می سازد و این الکترون ها تحت تاثیر میدان مغناطیسی قرار می گیرند، تولید می شود. این میدان نیرویی به این ذرات می دهد که باعث حرکت دایره وار و مارپیچی به دور میدان مغناطیسی می شود.

شکل ساعت شنی گونه ی اتا کارینا (شاه تخته) در واقع نشان دهنده ی پلاسمایی بودن آن است، نه گازی بودن آن. ستارگان، کهکشان ها، سحابی ها و سیارات، همگی در حال حرکت در درون پلاسما در فضا هستند، بنابراین همه ی آنها تحت تاثیر بارهای الکتریکی هستند. تئوری های مبتنی بر گازهای فشرده، امواج ضربه ای و بادهای ذرات در فضا، درواقع ضعف جدی درک و فهم ما را در جامعه ی نجومی نشان می دهد. سحابی ها معمولا رفتاری مانند پیچش های طولانی و حباب هایی در ساختار ساعت شنی گونه ی متقارن خود دارند. اینها همان بی ثباتی هایی است که در سحابی های کوتوله یا همان اتا کارینا (شاه تخته) دیده می شود.

استفان اسمیت

ترجمه: بردیا قبادی

Homunculus in 3D

Translator: Bardia Ghobadi

همچنین جهت دانلود شبیه سازی های انجام شده روی شاه تخته، کلیک کنید.

مطالب ما را با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” منتشر کنید

“من می دانم که خیلی از منتقدان می گویند که برای این چنین واکنش هایی، ستاره ها به اندازه ی کافی داغ نیستند. خب خودشان هنوز در شناخت این راه دچار مشکل هستند، ما به آنها میگوییم بروید و جایی داغ تر پیدا کنید.”

– آرتور ادینگتون

خورشید عمدتا از هیدروژن ( ۷۱% )، هلیوم ( ۲۷% ) و از عناصر دیگری به میزان کمتر که به ترتیب شامل اکسیژن، نیتروژن، سولفور، کربن و ۶ عنصر دیگر ساخته شده است. اگرچه میتوان تمام عناصر روی زمین را بر روی طیف خورشید دید، اما ۱۲ عنصر نام برده شده، ۹۹٫۹% از جرم خورشید را تشکیل می دهند.

خورشید ۱،۳۹۰،۰۰۰ کیلومتر قطر دارد و با یک تقریب مناسب جرم آن ۳۰^۱۰*۱٫۹۸ کیلوگرم است. درجه حرارت سطح خورشید ۵۸۰۰ کلوین اندازه گیری شده که با این نسبت، پیش بینی می شود که در مرکز آن دمای ۱۵۶۰۰۰۰۰ وجود داشته باشد. همان طور که در مدل های استاندارد بیان می شود خورشید باید در مقابل فشار گرانشی خود، یک فشار مخالف رو به بیرون داشته باشد، در غیر صورت در خود فرو ریخته و به یک توپ جامد کوچک تبدیل می شود. این تئوری بیان می کند که باید یک منشاء انرژی در درون خورشید وجود داشته باشد که به این نیروی گرانشی غلبه کند.

در دیدگاه آرتور اِدینگتون(Arthur Eddington) که در کتاب کار کلاسیکش “قانون کلی درون ستارگان” بیان شده، تنها واکنش های هسته ای توانایی تولید این چنین انرژی هایی را دارند که خورشید را در طول میلیون ها سال در مقابل فشار گرانشی خود و یا در اصطلاح ” در مقابل وزن خود ” حفظ کنند. چون فعل انفعالاتی که داشنمندان برای واکنش های هسته ای فیوژن( همجوشی هسته ای) بیان می کردند، تا چندین سال پس از نظریه اِدینگتون مدل سازی ریاضی نداشتند، تا آن زمان بیشتر حرف های اِدینگتون جنبه ی باور و اعتقادی داشت ، تا جنبه تحقیقاتی و علمی .

بطور فرض، چگونه خورشید گرما و نوری که برای ادامه ی حیات کره ی ما نیاز است را تولید می کند ؟

در نظریه ی همجوشی، زمانی که خورشید در حال بیرون آمدن از سحابی خود و به دنیا آمدنش بود، گازهای آن بخاطر گرانش در کنارهم جمع شدند تا زمانی که دمای آنها به ۱۰ میلیارد کلوین رسید. در این زمان، اتم های هیدروژن به ذرات مستقل الکترون و پروتون واپاشی کردند و پروتون ها آزاد شدند و با یکدیگر برخورد کردند. اولین برخورد ها بین پروتون ها، اولین مرحله است از واکنش های هسته ای که زنجیره ی پروتون-پروتون خوانده می شود.

هنگامی که پروتون ها در آن دما باهم برخورد می کنند، سرعت کافی برای فیوز و ترکیب شدن با ذرات دیگر را دارند: دوتریوم، پوزیترون و یک نوترینو. دوتریوم ترکیب پروتون-نوترون هست، و پوزیترون، یک الکترون با بار مثبت است. نوترینوها شبیه به الکترون هستند، با این تفاوت که بار الکتریکی ندارند و تقریبا جرم کم و برابری با الکترون دارند. نوترینو ها بر خلاف الکترون ها که بار الکتریکی دارند و تحت تاثیر نیروی میدان الکترومغناطیسی ، به آنها نیرو وارد می شود، نیرویی از طرف میدان احساس نمی کنند.

مرحله ی دوم در واکنش های پروتون-پروتون، تشکیل ساختار هلیوم۳ است زمانی که دوتریوم با یک پروتون دیگر ترکیب می شود و در همین حال پرتوی گاما آزاد می شود. یک هلیوم۴ و دوعدد نوترون نتیجه ی نهایی واکنش است، با این توضیح که این نتیجه می تواند توسط مسیر های زیادی در واکنش های متفاوت، تولید شود.

در حقیقت، همان طور که والاس تورنهیل به عنوان یک نظریه پرداز مدل الکتریکی بیان می کند،  ستاره ها در یک غلاف پلاسمایی قرار گرفته اند که ممکن است به اندازه یک روز نوری طویل باشد. آنها مرز های بین نواحی تاثیرگذاری الکتریکی ستاره ها و جریان های حرکت کننده در داخل کهکشان هستند:

غلاف پلاسمایی خورشید یا هلیوسفر آن، ۱۰۰ برابر فاصله ی زمین تا خورشد، گسترش یافته است. برای اینکه بتوانیم یک دید درستی نسبت به ابعاد و اندازه ی هلیوسفر خورشید داشته باشیم، به این فکر کنید که می شود کل ستارگان کهکشان راه شیری را در فضای بین مدار پلوتو و خورشید جای داد. هیلوسفر خورشید میتواند ستارگان ۸ کهکشان راه شیری را در خود جای دهد. از نوع رفتار فوتوسفر سردی که خورشید دارد می توان نتیجه گیری کرد که خورشید یک آند یا یک الکترود با بار مثبت دردشارژهای کیهانی است. کرومسفر قرمزنقطه مقابل روشنایی بالای سطح آند در یک تیوب دشارژ است. زمانی که چگالی جریان برای سطح آند بسیار زیاد باشد، پلاسمای ثانویه ی روشنی در درون پلاسمای اولیه ایجاد می شود. این  اتفاق “Anode Tufting” نامیده می شود. روی خورشید، این آندها در کنار هم قرار می گیرند و دانه های خورشید را تشکیل می دهند که به نظر دانه های ریز می رسند.

ستارگان قدرت خویش را از بیرون می گیرند نه از درون. واکنش های هسته ای در روی سطح آن اتفاق می افتد نه درون هسته.  بادهای خورشیدی به عنوان یک ارتباط مستقیم خورشید با سیارات خویش و خوشه ی کیهانی خودش هست، بنابراین نظریه ی ۹۰ساله ی چرخه ی هسته ای که کوره ی خورشید را روشن کرده است، نیاز به بازنگری دارد.

استفان اسمیت

ترجمه بردیا قبادی

Fusion Fires

Translation: Bardia Ghobadi

The Sun in many different wavelengths. Credit: NASA/SDO/Goddard Space Flight Center

متن فوق صرفا، جهت آگاهی علاقه مندان و خوانندگان با مواضع منتقدین مدل همجوشی خورشید و آشنایی با مدل جایگزین الکتریکی گزینش شده ، است، هرگونه استفاده از این ترجمه با ذکر نام مترجم و بخش فارسی پروژه آذرخش آزاد است.

بزرگترین و قویترین پرتوی ایکس ثبت شده تا کنون که توسط تیم تحقیقاتی تلسکوپ فضایی پرتوی ایکس چاندرا منتشر شده است.

نکته ای که باعث مطرح شدن سوال و ایجاد بحرانی در مفاهیم اولیه شد این است که طبق گزارشات مقدار پرتوهای ساطع شده ۳برابر مقدار هر انفجار دیگه ای در منطقه بوده که حتی از تشعشعات سیاه چاله ی ابرجرم مرکز کهکشان نیز بیشتر است.

برای توجیه این پدیده، منچمان دو نظریه را پیشنهاد دادند. اولین نظریه و یا بهتر بگوییم، اولین پیشنهاد بر اساس گسسته شدن سیارکی بر اثر گرانش عظیم سیاه چاله هست که باعث میشود ذرات حاصل در دیسک سیاه چاله ی ابر جرم مانند حرکت مارپیچی آب در هنگام تخلیه از یک مجرا، به اندازه ی کافی گرم شده و در نهایت از خود پرتوی ایکس را قبل از سقوط به داخل سیاه چاله را  منتشر کنند.

دومین پیشنهاد به یک تصور ساختگی از باز اتصال مغناطیسی برای توضیح اشعه ایکس مربوط میشود. مطابق اخبار اخیر خطوط میدان مغناطیسی در هم پیچیده و در هم مخلوط میشوند و سپس به دلیل باز چینی دوباره ی آنها و خود ارتباطی خودشان، انرژی تولید شده بصورت پرتوهای ایکس و پرتوهای فرابنفش منتشر میشوند.

به هرحال در مدل جهان الکتریکی، این ذرات در حرکاتی که شامل جریان های الکتریکی است و در جهت افزایش قدرت میدان مغناطیسی است حرکت کرده و شارژ میشوند. این مسئله برای مهندسین برق کاملا آسنا می باشد، اما منجمان هنگامی که در فضا مغناطیس پیدا می کنند شگفت زده می شوند.

یکی از مهمترین عواملی که مانع دیدن حقیقت رخداد داخل مرکز کهکشان ما شده، اصرار بر وجود سیاه چاله به عنوان عامل اصلی تحریک کننده و انتشارهست. ریاضیدان استفان کروترس برای توصیف و تشریح این مسئله در ذهن خود با استفاده از ریاضیات، با توجه به داده های موجود، ایده ی وجود سیاه چاله و ورودآن را در توجیح این مسئله را مورد بررسی قرار می دهد و بیان میکند که هیچ سیاه چاله ای تا بحال مشاهده نشده است، که این مطلب را می توانید از اینجا بخوانید.

در میان این پافشاری ها بر روی تئوری هایی که هیچ ارتباطی با واقعیت ندارند، منجمین هم از گوش دادند با رقیب نظریه ی خود امتناع میکنند( نه، من داخل تلسکوپ را نمیبینم) و ارزش علمی تحقیق و پژوهش را از دست میدهند. تحیقی و پژوهشی که باعث باز شدن پنجره ای جدید به جهان میشود.

بالاخره در سال ۱۹۸۱ اخترفیزیکدان هانس آلفون با نظریه ی کهکشان های الکتریکی خود وارد میدان شد. او کهکشان هایی را مشاهده کرد که شباهت زیادی به موتورهای هوموپولار داشتند. یک موتور هوموپولار بصورت شعاعی در داخل دیسک های فلزی که بین دو قطب مغناطیسی هستند، در راستای جریان الکتریکی میچرخند. این دو قطب مغناطیسی بیان شده در واقع باعث ایجاد اثر متقابل میدان مغناطیسی شده که باعث چرخش متانسب با نیروی الکتریکی جریان میشود.

دیسک های کیهانی رفتار های مشابهی دارند. در واقع جریان های بیرکلند در این دیسک ها جریان دارند و منشاء حیات ستارگان و کهکشان ها هستند که توسط امواج رادیویی قابل مشاهده هستند. در این میان جریان های بیرکلند با نسبت ۱/√r به سوی هم کشیده شده و جریان های الکتریکی که داخل پلاسمای غباری وجود دارند، نیروی قدرتمندی هستند.

پرتوهای ایکس مشاهده شده در مرکز کهکشان میتواند نوع شناخته شده ای از پلاسما  که به نام پلاسموئید شناخته میشود، باشد.انتشار فرکانس های بالا از پلاسموئید مشابه ستارگان برانگیخته ی الکتریکی است. میدان الکترومغناطیسی قوی در پلاسموئید ذرات را تا سرعت های بالا سوق می دهد که باعث می شود تحت میدان مغناطیسی به وجود آمده ، اشعه ایکس منتشر کنند.

آنچه چاندرا در مرکز راه شیری کشف کرده است پلاسما می باشد که دقیقا به همان طریق آزمایشگاه های زمینی عمل می کند.برخی اندازه گیری های آزمایشگاهی دما را ۱۰ تا ۱۰۰ برابر بیشتر از اثر جنبشی که می توانند {همچین دمایی} تولید کنند نشان می دهد. اگر منجمین نتایج آزمایشگاهی را بدانند و آنها را به همان اندازه ی نظریه ی گاز داغ به کار ببرند، دچار شگفتی و تعجب نمی شوند.

استفان اسمیت

مترجم: بردیا قبادی

The X Factor – Translator: Bardia Ghobadi

از این متن با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” استفاده کنید

در میان پیشگامان کیهانشناسی بیگ بنگ نیز افرادی وجود دارند که این روند را به مراتب تشدید می کنند. نه تنها منجمین، حتی گزارشات علمی نیز دیگر توانایی جداسازی حقیقت و تئوری را ندارند. رسانه ها در گزارشات دائما اظهار دارند که کشفیات جدید انفجار بزرگ را ،تصدیق می کند، در حالیکه که این گزارشات بر پایه ی اسناد و شواهد رصدی نیستند.

در ۳ اکتبر سال ۲۰۰۳ ، نظریه ی بیگ بنگ مورد سوءظن قرار گرفت. طبق اندازه گیری های انجام شده کهکشان NGC  ۷۳۱۹ ، انتقال به سرخی به مقدار Z = 0.0225 دارد. این مقدار انتقال به سرخ، مقداری متعارف برای کهکشانی که دورتر از کهکشانی با انتقال به سرخ ۱ قرار دارد، نیست. با این حال، در جلوی این کهکشان، در میان غبار های کهکشانی و در فاصله ای نزدیکتر به ما ، کوازاری با انتقال به سرخ Z=2.114  نیز مشاهده شده  است.

فاصله و اندازه ی سرعت ، دو عامل تعیین کننده در انتقال به سرخ یک جرم، هستند. جرمی که دارای انتقال به سرخ بیشتری باشد، در فاصله ی دورتر از ما  قرار دارد و با سرعت بیشتری ازناظر دور می شود. این دوعامل درواقع  از جمله دلایل بنیادی برای اثبات  منبسط شدنِ کیهان در نظریه ی بیگ بنگ به شمار میروند.

طبق نظریه ی بیگ بنگ، کوازارِ کهکشان NGC 7319 ، به این دلیل که  انتقال به سرخ بیشتری دارد، باید میلیونها سال دورتر از خود کهکشان باشد. با این وجود، به دلیل مبهم و کدر بودن این کهکشان ، این کوازار باید در قسمت جلویی این کهکشان در میان ابرهای گرد و غبار کهکشانی قرار داشته باشد و بواسطه ی آنها چندان درخشان نباشد.

جفری بربیجِ ستاره شناس ، که همسرش مارگارت بربیج ستاره شناس برجسته در این گروه اکتشاف حضور داشت، در مورد این پدیده می گوید: تا به امروز ،هیچکس کوازاری با چنین انتقال به سرخ بالایی نیافته است.،کوازاری باانتقال به سرخ ۲٫۱۱۴ که در فاصله ای بسیار نزدیک به مرکز یک کهکشان فعال باشد. این کشف بسیار قابل توجه بود، چراکه، این بهترین مثال از کوازارهایی با انتقال به سرخ بالا در جلوی یک کهکشان با انتقال به سرخ پایین تر است.

در ۳ جون ۲۰۰۱ ، ناسا، تلسکوپ ماکروویو ویکنسون WMAP را برای سنجیدن دوباره ی نتایج ماموریت ماهواره ی COBE در سال ۱۹۹۲ به فضا پرتاب کرد. با توجه به داده های حاصل از نوساناتِ دمایی به نظر می رسید؛ ماده ای با چگالی جرمی کمتر در کیهان وجود دارد. از آنجا که در نظریه ی بیگ بنگ، جایی برای به حساب آوردن این نوع ماده وجود ندارد و ماده و انرژی باید بطور ناگهانی توزیع شده باشند، نتایج حاصل از COBE مورد بازبینی قرار گرفت.

مدافع مدل الکتریکی والاس تورنهیل اظهار می کند که WMAP  و COBE، هیچکدام تابش “کیهانی” را آشکار نکرده اند. در عوض هر دوی آنها تابشهایِ ریزموجیِ طبیعیِ حاصل از ” رشته های جریان الکتریکی در فضای پلاسمایی بین ستاره ای ، در منطقه ی خورشید را به جای تابشهای پس زمینه ی کیهانی (CMB)  ، که در حقیقت تابش ریزموجیِ پس زمینه یِ ستاره ایست، یافته و آشکار سازی کرده اند. این موضوع گویای این حقیقت است که تابش میکروموجیِ پس زمینه ی کیهان توضیح مناسبی برای توده ای بودن کهکشانها و خوشه های کهکشانی در جهان ارائه  نمی دهد.

نظریه ی جهان الکتریکی کاملا راه جدایی برای توصیف این موضوع و جهان دارد. اساس این نظریه متکی بر توسل به یک ماده ی غیر قابل لمس و مشاهده نیست، که تنها بشود وجودش را حدس زد. جریان الکتریسیته ی روان در میان گازهای یونیده شده و انرژی دریافت شده از طرف ستاره ها، خود راهی مستقیم و بی پرده در میان مسیر غیرقابل فهم و مبهم مدل های ریاضی وار برای خویش باز می کنند و انتقال به سرخ و پرتوهای میکروویو به خودی خود اثبات و جهان ما را نیز توصیف می کنند.

نوشته ی استفان اسمیت

ترجمه: بردیا قبادی

Redshifts and Microwaves

Translator: Bardia Ghobadi

لینک مطالب ترجمه شده و انتشار یافته در سایت، اعم از فیلم و متن

برگزاری سمینار آموزشی کهکشان ها و انتقال به سرخ از دیدگاه کیهان شناسی پلاسما با هدف توجیه داوطلبین عضویت افتخاری مجموعه در راستای همکاری با اریک لرنر، توسط فرشته معماریان در فرهنگسرای گلستان شهر تهران

آنالیز سیارک TB – 145 با مشارکت فرشته معماریان و سبا حفیظی از اعضای مجموعه بخش فارسی

انتشار مقاله “دنباله دارهای حیرت انگیر” برای مخاطبین عام در پایگاه رسانه ای انجمن نجوم آیاز تبریز توسط سبا حفیظی

انتشار اخبار و مقالات برای مخاطبین عام در پایگاه رسانه ای باشگاه نجوم ساری توسط بردیا قبادی و کیارش دانش

گزارشی از فعالیت پژوهشی اعضا

دیدار محمدرضا شفیع زاده، یکی از مدیران بخش فارسی پروژه آذرخش و نیما مجداآرا از منجمین آماتور حامی بخش فارسی و پژوهشگر تاریخ علم نجوم با پروفسور جرالد پولاک Gerald Pollack، استاد تمام دانشگاه واشنگتن و از همراهان بخش مرکزی پروژه آذرخش در زمینه بیوفیزیک و دکتر وحید سالاری عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی اصفهان در زمینه بیوفیزیک، طی این دیدار دوستانه فعالیت های بخش فارسی و مجموعه پروژه بین المللی آذرخش برای دکتر سالاری معرفی گردید، فعالیت های ایشان بیش تر در زمینه شعور سلولی و بیوفیزیک می باشد، پروفسور جرالد پولاک که پیش تر از این در آریزونا با مجموعه بخش فارسی آشنا شده بود، به منظور بررسی نتایج چند آزمایش عملی دکتر سالاری به ایران سفر کرده بود که ضمن این سفر، دیداری دوستانه با ایشان انجام شد.

گزارش فصل پاییز را از اینجا دانلود کنید.

۱٫ توسعه گروه و تغییرات اعضا

۲٫ احداث سایت مستقل بخش فارسی

۳٫ انتشار مجموعه کامل کتاب “راهنمای ضروری جهان الکتریکی” که از طریق سایت در دسترس می باشد

۴٫ داده گیری از اختفای ستاره الدبران با ماه توسط فرزین حسینی

۵٫ داده گیری بردیا قبادی از اعضای مجموعه از بارش شهابی برساوشی در مدرسه تابستانی آیوتا

۶٫ برگزاری کارگاه های آموزشی ویژه دانش آموزان مستعد مناطق محروم کشور در بنیاد علوی لواسان و دانش آموزان مستعد نیازمند استان البرز تحت حمایت بنیاد کودک

۷٫ ترجمه متن و معرفی مدل الکتریکی خورشید توسط پرهام سعیدی در سایت باشگاه نجوم ساری

۸٫ ارائه مدل الکتریکی خورشید توسط دکتر عجب شیرزاده در مدرسه تابستانی بین المللی دانشگاه تبریز

گزارش فعالیت های تابستان را از اینجا دانلود کنید