منجمین معتقدند کیهان با شتابی همواره تند شونده منبسط می‌شود. نظریات معاصر بر این باورند که کهکشان‌ها از ما دور می‌شوند، زیرا به علت پدیده تورم پس از مهبانگ شروع به دور شدن از ما کردند. تخمینهای جدید  عدد تقریب ۷۱ کیلومتر بر ثانیه را برای هر ۳/۳ میلیون سال نوری بیان می‌کنند. فرض بر اتساع فضا-زمان است که جریان هابل، یا همان ثابت هابل نامیده می‌شود.

اما در سال ۱۹۶۰، نظر می‌رسید اندازه‌گیری‌های انتقال به سرخ کهکشان‌های نزدیک به کهکشان راه شیری حرکتی در مقیاس بزرگ منطبق بر جریان هابل را نشان ‌دهد. گروه محلی، ابرخوشه‌ی سنبله، ابرخوشه‌ی مار باریک-قنطورس و دیگر ابرخوشه‎های کهکشانی در حال حرکت به سوی صورت فلکی قنطورس با سرعت ۶۰۰ کیلومتر بر ثانیه هستند. دانشمندان این حرکت را “رودخانه‌ی بزرگ کهکشان‌ها” توصیف کردند که توسط نیروی جاذبه به سوی منبع گرانشی غول پیکری ،در فاصله‌ی ۱۵۰ میلیون سال نوری دورتر، جاری است. این ساختار پرجرم با نام “جاذب بزرگ” شناخته می‌شود.

بنا بر گزارشات، اندازه‌گیری‌های انتقال به سرخ کهکشان‌های گروه محلی نشان می‌دهد که آن‌ها در حال پرواز به سوی مرکز خوشه‌ی سنبله با سرعتی نزدیک به ۲ میلیون کیلومتر بر ساعت هستند. خوشه‌ی سنبله در فاصله‌ی ۵۰ میلیون سال نوری از زمین قرار دارد و دو کهکشان عظیم بیضوی مسیه ۸۴ و مسیه ۸۶ را نیز در خود دارد، امادر واقع چیزی که این جرم باورنکردنی را می‌کشد غیرقابل مشاهده و نامعلوم است.

به منظور توضیح تمام این انتقال به سرخهای ترکیب شده، یک گروه از اجرام به نام “دیوار بزرگ” (یا دیوار قنطورس) که جاذب بزرگ نیز در آن جاسازی شده است نظریه پردازی شد، که عامل تحرک باشد. اما دیوار بزرگ دارای تراکم جرم کافی برای اثرگذاری بر ساختارهایی مانند ابرخوشه‌ها نبود. بررسی‌های مختلف (همراه با داده‌های دیگر) منجر به ایجاد نظریه‌ی ماده تاریک شد.

وجود یک نیروی دیگر، که این بار بسیار قدرتمندتر از دیوار بزرگ و فرزندش، جاذب بزرگ، بود؛ در فاصله‌ی بسیار دور از زمین و خارج از محدوده‌ی دید قوی‌ترین تلسکوپ‌ها است، نظر گرفته شد. در همراهی با مجموعه اصطلاحاتی که برای منجمان آشنا باشد، این قدرت دیده نشده “جریان تاریک” نام گرفت.

الکساندر کاشلینسکی به عنوان یک منجم نوشته است: “خوشه‌ها، سرعت کم اما قابل اندازه‌گیریی را نشان می‌دهند که مستقل از انبساط کیهان است و با افزایش فاصله زیاد نمی‌شود. و ماهرگز انتظار پیدا کردن چنین چیزی را نداشتیم.”

چه تعداد گزارش از دانشمندان قابل احترام وجود دارد، که دستگاه‌های پیچیده‌ی طراحی شده برای آزمایش نظریاتشان را به کار گرفته باشند، و با کلماتی مانند “هرگز انتظار چنین چیزی را نداشتیم.” سخن خود را شروع کنند یا به پایان برسانند؟ با وجود مشکلات مربوط به انتقال به سرخ، مقاله ی تصویر منتخب روز قبلی در مورد دبلیومپ (کاوشگر ناهمسانگردی ریزموجی ویلکینسون)، خوشه‌های کهکشانی و کیهان‌شناسی وابسته به تنها گرانش، نشان دادند که نیرویی در کیهان وجود دارد که یک نیروی جاذبه‌ی بسیار بزرگ‌تر از گرانش را اعمال می‌کند: الکتریسیته. هر معمایی که توسط دانشمندان حل می شود در حقیقت پایه های کیهان شناسی پلاسما را محکمتر می کند،و این چنین درست و علمی اثبات شدن را باید از پیش پیش بینی های مبهم و غیر صریح مدلهای عامه پسند، تمیز دهیم.

خوشه‌های کهکشانی گره‌هایی در جریان‌های ابرکهکشانی بیرکلند هستند. ریخت‌شناسی معمول یک جریان بیرکلند بیان می کند این جریانها یک مارپیچ دوتایی، یا سلسله مراتبی از آن‌هاهستند. با دقت بیش‌تر، هر رشته‌ی جریان در مقیاس کوچک‌تر، مجرایی از رشته‌ها است که تمایل دارند به صورت جفت، حول یک محور مشترک دوران کنند.

نیروی اعمال شده توسط پلاسمای الکتریکی موجود در رشته‌های پیچ خورده‌ی جریان‌های بیرکلند است، که بر کیهان حکم فرماست. این نیروها در یک مدار کیهانی که در میدان دید ما قرار دارند به گردش در می‌آیند و سپس با قدرت جذب کنندگی از راه دور از دید ما پنهان می‌شوند. بنابراین، محتمل‌ترین “جاذب‌های بزرگ” رشته‌هایی از پلاسمای الکتریکی با اثر میدانی بیش از میلیاردها تریلیارد بار قوی‌تر از گرانش هستند.

بدون شک کیهان بزرگ‌تر از چیزی است که در این لحظه می‌توانیم رصد کنیم، زیرا ابزار دقیق‌تر می شونداعماق بیشتری را آشکار خواهند کرد. از این اعماق، انرژی‌های الکتریکی با قدرت فوق العاده‌ای بیرون می‌آید. اکنون باید به دنبال توضیحات بهتر باشیم، نه اینکه در فرضیاتی با عمر یک قرن که در زمانی که هیچ کدام از رصدهای کنونی امکان پذیر نبودند ایجاد شدند، غرق شویم.

توضیح تصویر: گفته می‌شد این ابرخوشه‌ی خوش ترکیب، یکی از پرجرم‌ترین اجرام کیهان است. اعتبار تصویر: سازمان فضایی اروپا و Planck Collaboration/Rosat/Digitised Sky Survey.

استفان اسمیت

ترجمه: پرهام سعیدی

The Great Beguiler – Translator: Parham Saeedi

هرگونه استفاده و کپی برداری با ذکر نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” آزاد است.

در میان پیشگامان کیهانشناسی بیگ بنگ نیز افرادی وجود دارند که این روند را به مراتب تشدید می کنند. نه تنها منجمین، حتی گزارشات علمی نیز دیگر توانایی جداسازی حقیقت و تئوری را ندارند. رسانه ها در گزارشات دائما اظهار دارند که کشفیات جدید انفجار بزرگ را ،تصدیق می کند، در حالیکه که این گزارشات بر پایه ی اسناد و شواهد رصدی نیستند.

در ۳ اکتبر سال ۲۰۰۳ ، نظریه ی بیگ بنگ مورد سوءظن قرار گرفت. طبق اندازه گیری های انجام شده کهکشان NGC  ۷۳۱۹ ، انتقال به سرخی به مقدار Z = 0.0225 دارد. این مقدار انتقال به سرخ، مقداری متعارف برای کهکشانی که دورتر از کهکشانی با انتقال به سرخ ۱ قرار دارد، نیست. با این حال، در جلوی این کهکشان، در میان غبار های کهکشانی و در فاصله ای نزدیکتر به ما ، کوازاری با انتقال به سرخ Z=2.114  نیز مشاهده شده  است.

فاصله و اندازه ی سرعت ، دو عامل تعیین کننده در انتقال به سرخ یک جرم، هستند. جرمی که دارای انتقال به سرخ بیشتری باشد، در فاصله ی دورتر از ما  قرار دارد و با سرعت بیشتری ازناظر دور می شود. این دوعامل درواقع  از جمله دلایل بنیادی برای اثبات  منبسط شدنِ کیهان در نظریه ی بیگ بنگ به شمار میروند.

طبق نظریه ی بیگ بنگ، کوازارِ کهکشان NGC 7319 ، به این دلیل که  انتقال به سرخ بیشتری دارد، باید میلیونها سال دورتر از خود کهکشان باشد. با این وجود، به دلیل مبهم و کدر بودن این کهکشان ، این کوازار باید در قسمت جلویی این کهکشان در میان ابرهای گرد و غبار کهکشانی قرار داشته باشد و بواسطه ی آنها چندان درخشان نباشد.

جفری بربیجِ ستاره شناس ، که همسرش مارگارت بربیج ستاره شناس برجسته در این گروه اکتشاف حضور داشت، در مورد این پدیده می گوید: تا به امروز ،هیچکس کوازاری با چنین انتقال به سرخ بالایی نیافته است.،کوازاری باانتقال به سرخ ۲٫۱۱۴ که در فاصله ای بسیار نزدیک به مرکز یک کهکشان فعال باشد. این کشف بسیار قابل توجه بود، چراکه، این بهترین مثال از کوازارهایی با انتقال به سرخ بالا در جلوی یک کهکشان با انتقال به سرخ پایین تر است.

در ۳ جون ۲۰۰۱ ، ناسا، تلسکوپ ماکروویو ویکنسون WMAP را برای سنجیدن دوباره ی نتایج ماموریت ماهواره ی COBE در سال ۱۹۹۲ به فضا پرتاب کرد. با توجه به داده های حاصل از نوساناتِ دمایی به نظر می رسید؛ ماده ای با چگالی جرمی کمتر در کیهان وجود دارد. از آنجا که در نظریه ی بیگ بنگ، جایی برای به حساب آوردن این نوع ماده وجود ندارد و ماده و انرژی باید بطور ناگهانی توزیع شده باشند، نتایج حاصل از COBE مورد بازبینی قرار گرفت.

مدافع مدل الکتریکی والاس تورنهیل اظهار می کند که WMAP  و COBE، هیچکدام تابش “کیهانی” را آشکار نکرده اند. در عوض هر دوی آنها تابشهایِ ریزموجیِ طبیعیِ حاصل از ” رشته های جریان الکتریکی در فضای پلاسمایی بین ستاره ای ، در منطقه ی خورشید را به جای تابشهای پس زمینه ی کیهانی (CMB)  ، که در حقیقت تابش ریزموجیِ پس زمینه یِ ستاره ایست، یافته و آشکار سازی کرده اند. این موضوع گویای این حقیقت است که تابش میکروموجیِ پس زمینه ی کیهان توضیح مناسبی برای توده ای بودن کهکشانها و خوشه های کهکشانی در جهان ارائه  نمی دهد.

نظریه ی جهان الکتریکی کاملا راه جدایی برای توصیف این موضوع و جهان دارد. اساس این نظریه متکی بر توسل به یک ماده ی غیر قابل لمس و مشاهده نیست، که تنها بشود وجودش را حدس زد. جریان الکتریسیته ی روان در میان گازهای یونیده شده و انرژی دریافت شده از طرف ستاره ها، خود راهی مستقیم و بی پرده در میان مسیر غیرقابل فهم و مبهم مدل های ریاضی وار برای خویش باز می کنند و انتقال به سرخ و پرتوهای میکروویو به خودی خود اثبات و جهان ما را نیز توصیف می کنند.

نوشته ی استفان اسمیت

ترجمه: بردیا قبادی

Redshifts and Microwaves

Translator: Bardia Ghobadi

آیا جرم هاگ یک پلاسمای کانونی متراکم است؟ چه نیرویی ستارگان را جاروب می کند و این حلقه به عرض ۱۲۰۰۰۰ سال نوری را شکل می دهد؟ ممکن است یکی از اشکال گوناگون انرژی الکتریکی باشد. در کائنات محل هایی وجود دارد که در آن ستارگان در خطوطی کشیده شده به اندازه ی هزاران سال نوری تشکیل می شوند. در جایی دیگر، می توان حلقه هایی از ستارگان را یافت که ساختار های متراکمی به قطری به اندازه ی ۱۰۰۰۰ سال نوری دارند.

آرت هاگ کهکشانی را که در سال ۱۹۵۰ کشف کرد و که محاسبات انتقال به سرخ نشان می دهد، تقریبا ۱۸۳ مگا پارسک از ما فاصله دارد، این کهکشان در صورت فلکی سرمار قرار دارد. که در آن حلقه ای از ستارگان آبی جوان ، یک هسته ی متراکم و ازدحام خوشه های کروی معلق که در مرکز شکل گیری قرار دارند بسیار قابل توجه است. در هاگ یک ساختار چرخشی آشکار وجود دارد که به بیرون تابش می کند و به شبیه همان چیزی است که از کهکشان چرخ فلک در صورت فلکی سنگتراش تابش می شود. رشته هایی که مرکز را با حلقه ای در کهکشان چرخ فلک متصل می کند در هاگ گم شده است، اما ممکن است آن ها در حالت جریان تاریک تابش کنند.

کهکشان چرخ و فلک

کهکشان راه شیری بیش از ۲۰۰ میلیارد ستاره در بازو ها و هسته ی خود را شامل می شود. همچنین رصدهای اخیر توسط دانشمندان SDSS (عکاسی دیجیتال اسلون) نشانگر توده ای از ستارگان اضافی در فاصله ی ۱۲۰۰۰۰ سال نوری است که کهکشان را محاصره کرده اند. بسیاری از ستارگانی که توسط SDSS کشف شده است برای سیستم های بصری نامریی هستند زیرا آن ها در همان صفحه ای قرار دارند که خود کهکشان در آن قرار دارد. با این حال، این ستارگان را با استفاده از ابزار های فروسرخ و اشعه ایکس که می توانند میان گردو غبار را ببینند، کشف کرده اند. سوال این است که، چه چیزی باعث می شود که کهکشان ها این حلقه ها را گسترش دهند؟

به گفته هیدی ج. نیوبرگ، استادیار فیزیک و نجوم در موسسه پلی تکنیک رنسلیر:” هنگامی که ما گروه بزرگی از ستارگان تشکیل شده در حلقه ها را پیدا کردیم نشانگر این بود که حداقل بخشی از کهکشان ما توسط کهکشان های کوتوله ی با هم ادغام شده تشکیل شده است.”

همکار وی در این پروژه، برایان یانی از آزمایشگاه فرمی نوشت:” این حلقه از ستارگان ممکن است چیزی به جا مانده از یک برخورد بین کهکشان ما و یک کهکشان کوتوله باشد که میلیارد ها سال پیش رخ داده است.”

نتیجه گیری او این است که گرانش ماده تاریک، حلقه ی ستارگان اطراف راه شیری را ثابت نگه می دارد. با این تعریف، آن دسته از نیروها همان چیز هاییی هستند که باعث می شوند جرم هاگ ساختار بارزی داشته باشد – برخوردهای کهکشانی به مدت میلیارد ها سال که توسط گرانش و انرژی های ناشناخته متعادل می شوند.

آیا راه دیگری وجود دارد که اشاره کند به این موضوع که الکتریسیته از طریق کیهان جریان می یابد و میدان مغناطیسی آن را تقویت می کند؟ این امکان وجود دارد که هاله های ستاره ای در واقع نمونه هایی از یک نیم سایه پلاسمای کانونی متراکم باشند که هاگ از بارزترین نمونه آن ها است. چیزی که در این کهکشان مشهود و درخور توجه است، شکل مواد احاطه کننده آن است که مشابه مکانیزم رفتار مواد در دستگاه تفنگ پلاسما می ماند.

تصویر به دست آمده از عملکرد دستگاه پلاسمای کانونی

دز سال ۱۹۶۰، هانس آلفون یک مقاله در مورد مکانیسمی که برای شکل گیری این ساختار ها در فضا پیشنهاد کرده بود منتشر کرد که به تنهایی بستگی به گرانش نداشت. او نوشت:

“زمین، خورشید و بسیاری از ستارگان دارای میدان مغناطیسی هستند. ممکن است ابر های میان ستاره ای هم مغناطیده باشند، همچنین بازوهای مارپیچی دارای میدان مغناطیسی منظمی هستند، و همچنین به طور کلی کهکشان ها دارای میدان مغناطیسی هستند. حتی اگر نظرات مختلف نویسندگان هنوز هم متضاد است، به نظر می رسد که ماده میان ستاره ای همیشه مغناطیسی است.این باعث می شود که احتمال وجود برخی فرآیند ها باشد که میدان مغناطیسی در اجسام شاره ای را به صورت های مختلف مانند شاره ی داخل زمین، ستارگان و ماده ی بین ستاره ای تشکیل می دهد. انرژی مورد نیاز برای مغناطیسی کردن می تواند به آسانی از انرژی جنبشی حرکات داخلی سرچشمه بگیرد، اما مشکل پیدا کردن یک مکانیسم کارآمد از تولید میدان مغناطیسی است.(هانس آلفون،”منشا میدان های مغناطیسی کیهانی”، موسسه سلطنتی استکهلم، ۲۸ اکتبر ۱۹۶۰)

دستگاه پلاسمای کانونی متراکم، یا تفنگ پلاسما مکانیسم دقیقی ارایه می دهد که توسط آن جریان های الکتریکی کیهانی می توانند در تکامل و ریخت شناسی ساختار های فضایی موثر باشند ، چه تبدیل به ماه یا کهکشان شوند.(نگاه کنید به Peratt, A. L. and Dessler, A. J. “Filamentation of Volcanic Plumes on the Jovian Satellite Io”. Astrophysics and Space Science (ISSN 0004-640X), vol. 144, no. 1-2, May 1988, p. 451-461)

مکانیزم دستگاه پلاسمای کانونی

رشته های جریان بیرکلند خطوطی انتقالی هستند که از طریق آن الکتریسیته را در کیهان هدایت می کند. رشته های مارپیچی از مرکز کهکشان NGC 3079 نشانگر این است که الکتریسیته در حال دشارژ شدن از جانب هسته ی خودش است، جریان های مارپیچی چرخان که ستارگان داغ جوان را به هاله جرم هاگ محدود می کند پرچم قرمز برای برای نظریه پردازان جهان الکتریکی است.

کهکشان NGC 3079

یکی از سرنخ های این پدیده در یک پلاسمای کانونی متراکم جریان های مارپیچی انرژی هستند که یک دشارژ قوس الکتریکی قوی در حال تابش و یک ستون جریان تاریک را احاطه کرده است. به عبارت دیگر، رشته های جریان بیرکلند، رشته های میدان مغناطیسی مارپیچی هستند که پلاسمای الکتریکی را محدود می کند و مانند خطوط نیرو در فضا عمل می کند. این پدیده در دشارژ تفنگ پلاسما رخ می دهد که جرم هاگ را تشکیل می دهد.

ممکن است ۲۸ رشته (یا ۵۶، یا ۴۹ یا برخی اعداد دیگر که توسط آلفون، تورنهیل، پرات و دیگران بحث شده است) در ابر تیره ستارگان و سحابی ها که توسط تفنگ انرژی داده می شوند وجود داشته باشد – تعیین دقیق تعداد رشته ها در تصاویر قابل دسترس بسیار دشوار است. اما، با عوامل دیگر و از طریقی که الکتریسیته رفتار می کند هنگامی که از طریق پلاسمای محدود شده ی مغناطیسی جریان می یابد قابل تخمین است، مدل جهان الکتریکی در مورد شکل گیری کهکشان ها به نظر می رسد با این مشاهدات اعتبار بیشتری پیدا کرده است.

استفان اسمیت

ترجمه فرزین حسینی

پیشنهاد میکنیم برای کسب اطلاعات بیش تر این لینک ها هم مطالعه شوند:

جریانها،رشته ها و پینچ ها

جریان های بیرکلند

Is Hoag’s Object a Dense Plasma Focus?

Translator: Farzin Hossaini

“هرگونه کپی برداری از این سایت با ذکر منبع بلامانع می باشد”

لینک مطالب ترجمه شده و انتشار یافته در سایت، اعم از فیلم و متن

برگزاری سمینار آموزشی کهکشان ها و انتقال به سرخ از دیدگاه کیهان شناسی پلاسما با هدف توجیه داوطلبین عضویت افتخاری مجموعه در راستای همکاری با اریک لرنر، توسط فرشته معماریان در فرهنگسرای گلستان شهر تهران

آنالیز سیارک TB – 145 با مشارکت فرشته معماریان و سبا حفیظی از اعضای مجموعه بخش فارسی

انتشار مقاله “دنباله دارهای حیرت انگیر” برای مخاطبین عام در پایگاه رسانه ای انجمن نجوم آیاز تبریز توسط سبا حفیظی

انتشار اخبار و مقالات برای مخاطبین عام در پایگاه رسانه ای باشگاه نجوم ساری توسط بردیا قبادی و کیارش دانش

گزارشی از فعالیت پژوهشی اعضا

دیدار محمدرضا شفیع زاده، یکی از مدیران بخش فارسی پروژه آذرخش و نیما مجداآرا از منجمین آماتور حامی بخش فارسی و پژوهشگر تاریخ علم نجوم با پروفسور جرالد پولاک Gerald Pollack، استاد تمام دانشگاه واشنگتن و از همراهان بخش مرکزی پروژه آذرخش در زمینه بیوفیزیک و دکتر وحید سالاری عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی اصفهان در زمینه بیوفیزیک، طی این دیدار دوستانه فعالیت های بخش فارسی و مجموعه پروژه بین المللی آذرخش برای دکتر سالاری معرفی گردید، فعالیت های ایشان بیش تر در زمینه شعور سلولی و بیوفیزیک می باشد، پروفسور جرالد پولاک که پیش تر از این در آریزونا با مجموعه بخش فارسی آشنا شده بود، به منظور بررسی نتایج چند آزمایش عملی دکتر سالاری به ایران سفر کرده بود که ضمن این سفر، دیداری دوستانه با ایشان انجام شد.

گزارش فصل پاییز را از اینجا دانلود کنید.

کهکشان های فهرست آرپ همواره مورد بررسی اعضای بخش فارسی پروژه آذرخش هم بوده است، این فیلم به کوشش “محمدجواد شاه حسینی” ترجمه شده که زیرنویس آن قابل دسترس است.

فیلم را میتوانید از اینجا دانلود کنید.

لینک یوتیوب با زیرنویس فارسی:

Halton Arp and The Electric Universe

Translator: Mohammad Javad Shah’hossaini

هرگونه کپی برداری از این مطلب تنها با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” مجاز خواهد بود

Introduce to Plasma Lensing in Cosmology for Explanation of Heterogeneous Red Shift in Peculiar Galaxies

معرفی لنز پلاسما در کیهان شناسی برای توضیح انتقال به سرخ ناهمگون در صلیب انیشتین و کهکشان های خاص

نویسندگان: محمدرضا شاه جهان – محمدرضا شفیع زاده – حمیدرضا یوسفی

ارائه شده در بیستمین کنفرانس بهارانه مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات ایران (IPM)

چکیده

در بررسی انتقال به سرخ کهکشانها مواردی وجود دارند که مقدار انتقال به سرخ در یک کهکشان با همدم آن– که در بیشتر این موارد یک کوازار است– به مقدار قابل توجهی متفاوت است. این اختلاف زیاد به اختلاف در سن و اختلاف در فاصله نیز می انجامد. برای مثال در صلیب انیشتین و در موارد مشابه دیگر مثل کهکشان NGC4319  سرعت کهکشان و کوازار آن به ترتیب ۱۸۰۰ و ۲۱۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه می باشد که چیزی در حدود ۱۱ برابر، سرعت کوازار( که مشتقی از کهکشان می باشد) بیشتر است.[۴]  این پدیده توسط فرایندی به نام عدسی گرانشی توضیح داده می شود. اما با توجه به  شکست نور و ایجاد اختلاف طول موج در حین حرکت نور به درون محیط پلاسما می توان به توضیح کیهان شناسی پلاسما در اختلاف انتقال به سرخ در این موارد پرداخت و در گامی جلوتر مدل عدسی پلاسمایی را مورد بحث قرار داد.

برای دریافت اصل مقاله، به ما ایمیل بزنید.