آیا جریانات انتقالی و خطوط مرتعش میدان‌های مغناطیسی پدیده‌های پویای( دینامیک) رصد شده بر خورشید را می‌سازند؟

در مدل الکتریکی ستارگان، خورشید یک الکترود مثبت در یک مدار است، در حالی که الکترود منفی در جایی بسیار دورتر از مدار سیارات قرار دارد. این “کاتد مجازی” با نام هلیوپاز( Heliopause -لبه ی خارجی هلیوسفر) شناخته می‌شود.

همانطورکه مدل الکتریکی شرح می‌دهد، لکه‌های خورشیدی، زبانه‌ها، گرم شدن تاج، و همه‌ی فعالیت‌های خورشیدی دیگر به احتمال زیاد نتیجه‌ی نوسانات الکتریکی از کهکشان ماست. رشته‌های جریان بیرکلند، به آرامی از میان منظومه شمسی حرکت می‌کنند و مدار الکتریکی که به خورشید نیرو می‌دهد را پر از انرژی می‌کند. بار الکتریکی که به بیرون از خورشید جریان دارد، با بار مخالفی که به داخل خورشید در جریان است، تعادل دارد، گویا دگرگونیهای دمایی خورشید نشانگر قطبهای میدان مغناطیسی و یا شدت میدان اکتریکی آن است. اگر خورشید با بقیه‌ی کهکشان توسط “خطوط انتقال” جریان‌های بیرکلند در ارتباط باشد، پس با توجه به تفاسیر معمولی ویژگی‌های گیج کننده‌ای دارد که به احتمال زیاد نوسانات در جریانی که از مولد الکتریکی راه کهکشان می‌رسد را اثبات می‌کند.

رشته جریان‌های بیرکلد در خورشید

به گفته‎ مدل همجوشی در دمای بالای خورشید، هیدروژن توسط نیروی بسیار زیادی در هسته‌ی فوق چگال خود، خرد و به هلیوم تبدیل شده و مقدار بسیار زیادی انرژی آزاد می‌کند. تصور می‌شود دما در هسته به ۱۵ میلیون درجه سلسیوس وفشاری بالغ بر ۳۴۰ میلیارد اتمسفر برسد. مثالی متداول برای نشان دادن چنین فرایندی این است که فرض کنیم میلیون‌ها بمب هیدروژنی در مکانی محدود همزمان منفجر شوند، گفته می‌شود هر ثانیه ۷۰۰ میلیون تن هیدروژن به هلیوم تبدیل می‌شود.

سطح خورشید همان نورکره شناخته می‌شود. بالای این لایه‌ی سطحی، فام‌سپهر(کرونوسفر) قرار دارد، و بالای آن تاج خورشید است، که بخش عمده‌ی خورشیدی که می‌بینیم محسوب می‌شود. نورکره دمای میانگینی در حدود ۶۰۰۰ درجه سلسیوس دارد، در حالی که تاج خورشیدی می‌تواند دمایی تا ۲ میلیون درجه سلسیوس داشته باشد! این مسئله یکی از بزرگترین راز‌هاییست که تحقیقات زیادی را به خود اختصاص داده است. چگونه است که داغ‌ترین منطقه‌ی خورشید در ارتفاع ۴۰۰۰ کیلومتری شروع شده و تا میلیون‌های کیلومتر دورتر از سطح آن ادامه دارد، آن هم بدون هیچ افت دمایی؟

ایده‌های زیادی برای تشریح شیب تند افزایش دما پیشنهاد شده است. برخی از گروه‌های محققان به این نتیجه رسیدند که به دلیل “بازچینی خطوط میدان مغناطیسی” افزایش دما رخ می‌دهد، و به صورت “باز اتصالی مغناطیسی” شناخته می‌شود. هردو رصدخانه‌ی فضایی “سوهو” و “تریس” تغییرات کوچک و سریع مناطق مغناطیسی در سطح خورشید را شناسایی کردند.

پیشنهاد شده است که احتمالا این “بازاتصالی” در نوسان میدان‌ها همواره تاج خورشیدی را گرم می‌کند. مشکل این نظریه این است که هیچ کس تا به حال “بازاتصالی” خطوط میدان‌های مغناطیسی را رصد نکرده است. چانچه نظریه ی جهان الکتریکی و طرفدار این مدل پروفسور دونالد اسکات نیز بارها تأکید کرده است، “هیچ کسی هم رصد نخواهد کرد”.

یک توضیح بالقوه دیگر برای تابش حرارتی تاج خورشیدی این است که انتقال گرما در سطح خورشید خطوط میدان‌های مغناطیسی را به نوسان در می‌آورد. در حالی که خطوط میدان مغناطیسی بالا و پایین می‌روند، امواج همراه آن‌ها حرکت می‌کنند، سرانجام به سمت خارج به طرف تاج رفته، به جایی که (احتمالا) انرژی جنبشی کافی آن را گرم می‌کند.

تغییرات معکوس دمای خورشید در نظریه‌ی جهان الکتریکی توجیه می‌شود،چراکه با یک تخلیه الکتریکی در منطقه زد-پینچ رشته‌های جریان بیرکلند مطابقت دارد. خورشید یک قوس الکتریکی بسیار بزرگ است، نه یک توپ بزرگ از گاز هیدروژن. بنابراین، انرژی خورشید از بیرون به داخل متمرکز می‌شود، نه آن‌که از درون به خارج برود.

وال تورنهیل، از مدافعان جهان الکتریکی، نوشته است: “فام‌سپهر یک میدان الکتریکی قدرتمند دارد اما در مسیر منظومه شمسی صفر نمی‌شود. وقتی پروتون‌ها در شیب فام‌سپهری شتاب‌شان کم می‌شود “برخورد‌های کاتوره‌ای” روی می‌دهد که تاج خورشیدی را تا میلیون‌ها درجه گرم می‌کند. شیب کوچک و نسبتاً ثابت ولتاژ شتاب‌دار فراتر از تاج، مسئول شتاب گرفتن بادهای خورشیدی در فضای دور از خورشید است.”

مترجم: پرهام سعیدی

Turbulent Encounters

Translator: Parham Saeedi

بزرگ ترین سوال این است که چرا سمت دور و سمت نزدیک ماه انقدر با هم متفاوت اند؟

ماه به صورت کشندی (tidally) به زمین قفل شده است. و به همین دلیل، همیشه یک سمتش را به زمین نشان می‌دهد. قسمت نزدیک توسط مریا (سطح همواری که ماه و مریخ را پوشانده) ی تیره و هموار فراگرفته شده که ظاهرا نتیجه‌ی برخوردهای شدیدی است که دریاهایی از ماگما به جا گذاشته اند. اما سمت دور مریای کمی دارد و توسط چاله های زیادی گود شده است.

پوسته‌ی سمت نزدیک فقط ۶۰ کیلومتر ضخامت دارد، که با ۳ تا ۵ کیلومتر از رگولیت پوشانده شده- ذرات شبه سنگ و سنگ های ساییده شده ی ماه.

سمت دور بسیار ضخیم‌تر است، تا جایی که معتقدند دلیل جابجایی مرکز جرم ماه است.

پوسته‌ی سمت دور ۱۰۰ کیلومتر ضخامت دارد، ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر آن با رگولیت پوشیده شده است. و به صورت بسیار وسیع توسط چاله‌هایی که اکثرا هم‌پوشانی دارند مفروش شده است.

قدرت میدان الکتریکی روی ماه

به علاوه، ماه آثار الکترومغناطیسی‌ای نشان می دهد که دقیقا همان الگوی تقابل متقاطر از سمت نزدیک تا دور را نمایش می‌دهد. ناحیه‌های با بالاترین کنتراست در ضخامت پوسته و مغناطیس به شمال در سمت نزدیک و به جنوب در در سمت دور منحرف شدند. آن‌ها مستقیما با هم مخالفت می‌کنند.

مدل استاندارد در طول سال‌ها، هنگام تلاش برای توضیح طبیعت متقاطر ماه تغییرکرده است. زمانی، این تئوری می‌گفت: زمین، از آن سمت ماه که مقابل زمین است در برابر ضربات محافظت می‌کند. پیروی از این تئوری تا زمانی که آنالیزهای استاتیک نشان دادند قطر بسیار کوچک زمین به نسبت ماهِ در حال گردش نمی تواند جلوی بیشتر از یک درصد سیارک‌ها را بگیرد، ادامه داشت … که به سختی قابل شناسایی‌اند و اصلا برای توضیح تراکم چاله‌ها مناسب نیستند.

نیمکره ی شرقی ماه، سمت چپِ قسمت نزدیک ماه

عقیده ی علمی رایج بر این قرار است که ماه زمانی ساخته شد که حجمی در اندازه‌ی مریخ با زمین برخورد کرد و ذراتی را پراکنده کرد که از به هم پیوستن آن‌ها، ماه در گردش زمین بیش از ۵٫ ۴ میلیارد سال پیش به وجود آمد. حدود ۹٫ ۳ میلیارد سال پیش یک دوره بمباران سنگین باعث ایجاد چاله‌های فشرده و قسمت درونی مذاب شد.

سپس حدود ۲٫ ۳ میلیارد سال پیش آتشفشان‌ها چاله‌های فشرده را در سمت نزدیک، درون شکاف‌ها در پوسته‌ی نازک‌تر با گدازه‌های آتشفشانی پرکرد تا مریا را به صورت جامد درآورد. سمت دور که پوسته‌ی ضخیم‌تری دارد جریان مواد مذاب آتشفشانی کم‌تری تجربه کرده بنابراین چاله‌هایش را حفظ کرده است.

یک تئوری عمومی دیگر پیشنهاد می‌دهد، چون زمین در زمان بمباران اولیه، توده‌ای از سنگ مذاب بوده، تابش مادون قرمز و نیروهای کشندی(tidal)، سمت نزدیک ماه را به اندازه‌ی کافی گرم کردند تا سرد شدنش به صورت سنگ جامد به تاخیر بیفتد. سمت دور بسیار سریع‌تر خنک شد و چاله‌های به وجود آمده از بمباران اولیه را حفظ کرد.

هر کدام از این تئوری‌ها سعی می‌کند تفاوت در تراکم چاله‌ها را با استفاده از گرانش توضیح دهد، اما در درجه‌ی اول برای توضیح این که چرا پوسته‌ی سمت دور ضخیم‌تر است به مشکل می‌خورد. یک مدل گرانشی پیش‌بینی می‌کند که مرکز جرم ماه باید رو به زمین باشد. برخی فکر می‌کنند ماه زمان بمباران و پایان آتشفشان دور خودش چرخیده است، با این حال هیچ مکانیزمی که باعث این پدیده شده باشد قابل قبول نیست.

مجمع جهان الکتریکی هم تئوری‌هایی برای توصیف دوگانگی سطح ماه دارد. این نظریه با پرسیدن سوالات بیشتری برای دریافت دید بهتر از مسئله شروع می شود.

عجیب است که تراکم چاله‌ها روی سمت دور و نزدیک به طور تقریبی به اندازه‌ی تراکم چاله‌ها در قطب‌ها نیست. اسلایدهای زیر مقایسه‌ی قطب شمال و جنوب و سمت نزدیک و دور را نشان می‌دهند. توجه کمی به آن وجود دارد، اگر هم باشد که به عنوان بی‌هنجاری و استثنائات در تئوری‌های استاندارد قلمداد می‌شوند، که بی پاسخ باقی مانده‌اند.

راه دیگر برای بررسی بیشتر، نگاه کردن به عکس های کل‌نگر (holistic) تر است. برای مثال سیاره‌ها و قمرهای دیگر چگونه اند؟ مریخ هم در قطب‌هایش طرح‌های مارپیچی دارد، همانطور که توسط کلاهک‌های یخی قطبی در شمال و جنوب مشخص شده است. با این که چرخش روی یخ‌ها واضح است، طرح های مارپیچی، به صورت عمقی در سنگ های زیرین ایجاد شده‌اند.

قطب جنوب مریخ

قطب شمال مریخ

آیا الگویی در حال ظاهر شدن است؟ نگاهی به ضخامت پوسته‌ی مریخ و تراکم چاله‌ها، شباهت‌هایی را نشان می‌دهد. تغییر تراکم چاله‌ها از نیم‌کره‌ی هموار به نیم‌کره‌ی پرچاله نشان می‌دهد که مریخ متقاطر است. چگالی پوسته و آثار مغناطیسی هم از همین الگو پیروی می‌کنند.

واضح است که آثار مغناطیسی با رسوب‌های تیره و چرخشی در نیم‌کره‌ی جنوبی مطابقت دارد، مشابه چگونگی مطابقت مغناطیس ماه با طرح‌های روی سطحش. همانند ماه، ویژگی‌های متقاطر مریخ، در تضاد مستقیم‌اند.

در حالی که اطلاعات کمی برای استناد وجود دارد، سیارات و قمرهای دیگر ویژگی‌های مشابهی نشان می‌دهند. عطارد، کالیستو، انسلادوس، تریتون، و پلوتو یک سطح هموار و یک سطح با چاله‌های کوهستانی دارند.

مرزها معمولا دارای لبه‌ی ضخیم اند، همانطور که به عنوان مثال در عکس پایین تقاطع مرزهای یک چاله‌ی دنباله‌دار روی گانیمد نشان داده شده است.

حرکت علامت توقف چاله روی گانیمد

یک نظریه‌ی علمی باید تلاش کند تا این مشابهت‌ها را در یک روش کل‌گرایانه نشان دهد و به دنبال مشترکات علت‌ها و تاثیرات بگردد.

روش استاندار، به یک جسم بزرگ برای اضافه کردن کمی گرانشِ محرک متوسل می‌شود تا عجایب و بی‌هنجاری‌های زمین شناختی را شرح دهد. با توجه به تفکر رایج،  ضخامت پوسته‌ی متقاطر روی مریخ نتیجه‌ی فشار مورب است که در اوایل تاریخ مریخ، پوسته را از نیم‌کره‌ی شمالی شکسته است. چون فشار برخورد به سیاره‌ی قرمز یک ضربه ی زود گذر وارد کرده، کل پوسته ذوب نشده و پوسته‌ی شمالی نازک‌تر از پوسته‌ی جنوبی باقی گذاشته مانده است.

ولی تئوری‌های وابسته به برخورد همچنان ژئوفیزیک‌دانان را با مشکل توضیح دادن این که چرا هم ماه هم مریخ تنها در یک نیم‌کره مغناطیده شده‌اند باقی گذاشته است. با توجه به جدیدترین تئوری، آثار مغناطیسی حاصل از جریان دینامی مواد داخلی مذاب است. امروزه نه ماه و نه مریخ، هسته‌ی دینامی فعال ندارند.

تئوری دینامی روی ماه، براساس گردش هسته‌ی مذاب پس از تشکیل ماه است. این پدیده یک اثر مغناطیسی برجا گذاشت که پس از دوباره ذوب شدن بعد از بمباران سنگین، در یک نیم‌کره از بین رفت.

متاسفانه سن سنگ‌های مغناطیده شده نشان می‌دهد که دینام ماه باید تا ۷٫ ۳ میلیون سال پیش کار می‌کرده، یعنی چیزی در حدود ۸۰۰ سال بعد از تشکیل ماه. این زمان طولانی‌تر از زمان پیش بینی شده برای چرخش طبیعی، به منظور خنک کردن مواد مذاب درونی است. هسته‌ی کوچک ماه باید حدود چند صد میلیون سال پیش خنک می‌شد. بنا براین امروزه دانشمندان نجومی به دنبال نیروهای گرانشی بیشتری جهت حفظ مدل دینامی‌شان می‌گردند.

درباره‌ی مریخ، هیچ وقت فهمیده نشد چرا نیم‌کره‌ی شمالی‌اش هیچ میدان مغناطیسی‌ای ندارد. بر اساس شواهد این اثر یک ویژگی قدیمی است که باید قبل از تمام شدن دینام و همچنین رویداد فشارِ فرض شده تشکیل شده باشد. بنا بر این باید مغناطیده باشد.

چندین تئوری فاقد عمومیت (تک کاره) در نظر گرفته شدند (ad hoc). شاید شمال، خاصیت مغناطیسی‌اش را در حضورآب از دست داده، یا شاید برخوردهایی بعد از اتمام داینامو بوده که خاصیت مغناطیسی شمال را از بین برده است. تئوری‌ای به تازگی پیشنهاد شده که بیان می‌کند فشارها، دماهای متفاوتی ایجاد کردند که به دایناموی یک تک نیم‌کره اجازه‌ی مغناطیده کردن تنها نیم‌کره‌ی جنوبی سیاره را داده است.

تئوری فاقد عمومیت دیگر(ad hoc)، دخالت اجرام بزرگ ناشناخته را پیشنهاد می‌کند، همانطور که علم معاصر سعی می‌کند این شکاف‌های پیدا شده روی ونوس، گانیمد، اروپا، کارن و دیون را توضیح دهد. شاید یک قلموی گرانشی…

شواهد ثابت می‌کند که همه‌ی سیارات و اقمار تخلیه‌های الکتریکی شدید را از برخورد نزدیک با اقمار و سیارات همسایه در طول تشکیلشان تجربه کرده‌اند، زمانی که دینامیک مداری منظومه شمسی متفاوت بود.

یک تفسیر الکتریکی اصلاح شده می‌تواند مطرح شود. مناطق قطبی جریان‌های گردابی را ، مشابه شفق‌های قطبی در روی زمین- از حجمی با بار متضاد در نزدیکیشان تجربه کردند.

چاله‌ها و چرخش‌ها نتیجه‌ی تخلیه‌ی الکتریکی و فرسایش کاتدی در یک قطب هستند که سطح را کنده‌کاری می‌کنند. قطب مخالف، تخلیه‌ی الکتریکی را توسط انباشتگی آندی ماده تجربه می‌کند به این صورت که ماده را به حالت گنبدی‌شکل از سیاره‌ی نزدیک به داخل می‌کشد و همینطور ذرات را از قطب در حال فرسایش به سمت داخل جاروب می‌کند را تجربه می‌کند.

همانطور که در قطب‌ها جریانی بین اجرام تشکیل شده، که در طول سطح و از داخل پیش می رود و دنبال کانال‌های رسانا برای اتصال کوتاه می‌گردد. ذرات یونیزه جو پلاسمایی ضخیمی می‌سازند، تخلیه‌ی الکتریکی رخ می‌دهد، که در طول نیمه‌ی عرض جغرافیایی پیش می‌رود و روی سطح سیاره شکاف ایجاد می‌کند.

همان نتیجه امروز می تواند به عنوان شاهدی با مقیاس گسترده‌تر روی زمین باشد. شفق‌های قطبی، جریان‌های خورشیدی را که به سمت اتمسفر در جریان است را به تصویر می‌کشند و کمربندی از آذرخش در طول عرض جغرافیایی ساختار دیفرانسیلی و متمایز بار و تخلیه به صورت رعد و برق شدید را نشان می‌دهد. تاثیرات آب و هوا، زمین لرزه و آتشفشان با جریان خورشیدی زیاد و کم می‌شود.

نیروی الکترومغناطیسی طبیعی پتانسیل بار را در صفحات جریان جرقه زننده تفکیک می‌کند. و در حالی که یک نیم‌کره را دچار فرسایش کاتدی می‌کند همزمان ماده‌ی مغناطیده را در آند رسوب می‌دهد. مواد را دسته‌بندی می‌کند و ترجیحا آن را به صورت آرایه‌های آشفته رسوب می‌دهد که در واقع وابسته به این ویژگی‌ها دیده می‌شود.

این جریان‌های پر انرژی کوه‌ها را ساختند، برجستگیهای آتشفشانی و گردبادهای الکتریکی ایجاد کردند، سنگ‌های بستر را ذوب کردند و چاله، جریان‌های مواد مذاب آتشفشانی و دره‌های باریک و عمیق به جا گذاشتند- شکاف‌هایی از آذرخش‌های عظیم. ذرات و خرده سنگ‌هایی که نیم‌کره را پوشاندند، گازهایی که در لایه‌هایی از ذرات منفجر می‌شوند را به دام می‌اندازند و چاله‌ها و تپه‌هایی به آرایه‌ی آشوبناک شکاف‌های ناشی از صاعقه و افتادن سنگ‌ها اضافه می‌کند.

این فرآیندها حتی امروز هم ادامه دارد. در عطارد، مریخ، ماه، دنباله‌دارها و حتی سیارک‌هاها مثل سِرِس کنده‌کاری‌های الکتریکی مداوم و همیشه در جریان نشان می‌دهند که تخلیه‌ی درخشان و دنباله‌های از ماده‌ی یونیزه شده در پاسخ به جریان‌های خورشیدی خارج می‌کنند.

این شواهد نه تنها در مقیاس بزرگ که در تمام سطوح جزییات وجود دارد. در پایین، تعدادی مثال از ویژگی‌های غیرعادی سیاره وجود دارد که می‌تواند بدون به وجود آمدن تناقض یا مبالغه کردن احتمالات، علم فیزیک و یا تخیلات، به صورت الکتریکی توضیح داده شود.

کار زیادی برای فهم فیزیک تشکیل منظومه شمسی، بافت زمانی آن و دینامیک مداری که باعث رویدادهایی در انواع مورفولوژی که امروزه دیده می شود، باقی می ماند.

از آن جایی که تئوری جهان الکتریکی، نظریه‌ای بین رشته‌ای کل‌گرایی را فراهم می‌کند، شواهد بیشتری برای تکیه کردن به این نظریه وجود دارد. رویدادهای مبادله‌ی بار الکتریکی سیاره‌ای در تاریخ بشری ثبت شده اند.  رویدادهای مشهود در مریخ و زهره در یک بسترالکترومغناطیسی و نتایج آن اینجا روی زمین در یک پروژه‌ی اسطوره‌شناسی جمع آوری شده که جمیعا به آذرخش های خدایان مربوط می‌شود. دیوید تالبوت ابعاد ثبت تاریخی را در سلسله‌ی ” بحث‌هایی درباره‌ی آسمان بیگانه ” توضیح می‌دهد.

تقاطر، یک موضوع ثابت در مورفولوژی سیاره برای تمام سیارات سنگی و قمرها است. طبیعت دوقطبی ذاتی الکترومغناطیس از مقیاس زیر اتمی تا کیهانی، نیروهای زیادی تولید می‌کند که نه تنها سیاره و قمر، که ستاره و کهکشان و تمام جهان الکتریکی را به وجود می آورد.

برای مطالعه بیش تر لینک های زیر معرفی می شوند:

Electrical Discharge Scarring of Planets and Moons | Space News, an interview with Stephen Smith

Electrical Scarring of Planets and Moon, Part 2 | Space News

Astronomers Have No Idea How Planets Form

Did Van Gogh Paint This? by Andrew Hall

Hexagonal Craters on Mercury and The Craters are Electric by Micheal Goodspeed

Episode 3, Symbols of an Alien Sky — the Lightning-Scarred Planet, Mars

نویسنده: آندرو هال

مترجم: راشده روشنی

منبع:

https://www.thunderbolts.info/wp/2015/12/20/the-antipodal-moon/

” فضا، مملو از شبکه های جریان هایی ست که انرژی و اندازه حرکت را در فواصل بسیار طولانی انتقال می دهند. این جریان ها اغلب به صورت رشته ای به هم می پیچند. به نظر می رسد که این جریان ها در فضای میان ستاره ای و میان کهکشانی، ساختاری سلول مانند تشکیل دهند.”

____هانس آلفون

ماده تاریک نظریه ای مشکل ساز است که هنوز هم اخترفیزیکدانان برای توضیح فاصله، سن، و ساختار کیهان از آن استفاده می کنند. آن ها این کار را به منظور حفظ باور هایشان در مورد ابتدای هستی و همچنین نحوه ی عملکرد آن انجام می دهند. اکثر نظریه های کیهانی بر پایه‌ی پدیده های گرانشی استوار هستند، در حالی که از پلاسمای موجود در فضا و میدان الکتریکی همراه آن ها چشم پوشی می کنند.

ماده تاریک هیچ اثر الکترومغناطیسی از خود نشان نمی دهد، بنابراین نمی توان آن را با هیچ حسگری در هیچ باند انرژی آزمود. در شرایط متعارف، وجود آن بستگی به مشاهده ی اثرات گرانشی آن روی ماده ی مرئی دارد.گفته می شود که کهکشان ها به ماده تاریک نیاز دارند تا از بین نروند، یا این که کهکشان ها را در خوشه ها نگه دارد: تصور می شود که توده های ماده تاریک اطراف خوشه های کهکشانی را احاطه کرده اند.

مطابق مقاله ی مطبوعاتی اخیر، مرکز اخترفیزیک هاروارد تصاویر تلسکوپ هابل از خوشه های کهکشانی را با مدل های کامپیوتری هاله های ماده تاریک، تطبیق دادند که به برخی تطابق ها با نظریه معمول ماده تاریک پی بردند(و برای هیچ کس هم تعجب آور نبود). اختلافاتی میان مشاهدات و شبیه سازی های آن وجود داشت، اما”… آن ها بیان کردند که این اختلاف با شبیه سازی های دقیق تر قابل رفع است.”

نظریه های متعارف با فرض اینکه کهکشان ها فقط زاده ی گرانش هستند اعتبار خود را از دست می دهند. گرانش، نیروی بسیار ضعیفی در مقایسه با الکترومغناطیس است. از آنجاکه هر ستاره، مکان جریان بارهای الکتریکی است، کهکشان ها فعالیت های الکتریکی از خود نشان می دهند. چنین جریان های الکتریکی را به افتخار کریستین بیرکلند، جریان های بیرکلند می نامند.

الکتریسیته در فضا به سه حالت مختلف وجود دارد: حالت تاریک، حالت روشن، و حالت قوس الکتریکی. شناخته شده ترین حالت آن از آنجاکه شناخته شده ترین حالت مشاهده پذیر نیز هست، حالت قوس الکتریکی است. ستارگان، حالت قوس الکتریکی دشارژهای پلاسمایی هستند. حالت تاریک، همانطور که از اسم آن پیداست، به آسانی قابل رویت نیست، اما به همان اندازه ی دوحالت دیگر، تعامل های الکترومغناطیسی دارد.

الکتریسیته ای که به کهکشان ها قدرت می بخشد؛ از قطب های آن خارج می شود و از طریق صفحه ی کهکشان باز می گردد. این به این معنی است که مداری وجود دارد که انرژی خودرا از جریان های بیرکلند دریافت می کند و هر کهکشان را به بقیه ی جهان متصل می کند. احتمالا، رشته های الکتریکی محصور مغناطیسی به طول میلیارد سال نوری قدرت را از یک سر کیهان به آن سر دیگر می برند.

نیروها توسط پلاسمای الکتریکی موجود در رشته های به هم پیچ خورده اعمال می شود که کیهان را کنترل می کنند. آن ها دریک مدار کیهانی با جاذبه ی دوربرد بین آن ها گردش می کنند. یک نظریه ی محتمل این است که این رشته های پلاسمای الکتریکی، با قدرتی میلیارد ها تریلیون بار قوی تر از گرانش، همان چیزی است که خوشه ها و کهکشان های آن ها را کنار هم نگه داشته است. در جهان الکتریک، این حالت تاریک پلاسما است که پایداری آن را حفظ می کند نه ماده تاریک.

استفان اسمیت

مترجم: فرزین حسینی

Dark Mode

داخل ابر ماژلانی بزرگ که در حال چرخش به دور کهکشان راه شیری است، ساختاری دیده می شود که برای اخترفیزیکدانان به نام ” بقایای ابرنواختری” شناخته شده است. نظریه های تحول ستارگان بیان می کند که ستارگان پرجرم تر زندگی کوتاه تری دارند و جرم خود را در ابعاد وحشتناکی به انرژی تابشی تبدیل می کنند. هنگامی که سوخت هسته ای ستاره به پایان می رسد، روندی شروع می شود که با منفجر شدن لایه ی خارجی گاز و گرد و غبار ستاره پایان می پذیرد و ستاره از بین می رود.

منجمین خاطر نشان می کنند که اِتا کارینا (شاه تخته)(Eta Carinae) که نام دیگر آن (N 63a) می باشد، بادهای شدیدی از مواد را با سرعت های خیلی بالا از خود به بیرون فوران می دهد که برخورد های قله ی موج حرکت کننده ی مواد ، در محل تقاطع پوسته های گاز و پلاسما، پرتو های پر انرژی ایکس تولید می کنند، چرا که گفته می شود موج پس از انفجار یا موج ضربه ای درداخل  سحابی در حال انتشار است ، اگرچه همچنین گفته می شود که این باد ها بسیار یونیزه هستند. تصور می شود که در هنگام حرکت الکترون به جلو وعقب در میدان مغناطیسی، الکترون به فوتون هایی با فرکانس پایین برخورد کرده و در نتیجه ی آن، پرتو ایکس تولید می شود.

در مقالات قبلی منتشر شده در سایت پروژه آذرخش، استدلال هایی وجود دارد که بیان می کند ساختار های متفاوتی برای منابع فعال انرژی می توانند وجود داشته باشند. برخی از آن ها مواد دارای بار الکتریکی را از قطبین خود به بیرون پرتاب می کنند، یا که اثراتی به صورت دنباله هایی از مواد به طول هایی از مقیاس سال نوری باقی می گذارند و یا حتی بصورت رشته هایی به هم پیچیده شده به شکل ساعت شنی هستند.

اتا کارینا (شاه تخته) شکلی مانند ساعت شنی دارد که حاصل از تخلیه یا دشارژهای شدید پلاسمایی است. به نظر می رسد که تشعشعات آن ۴ ملیون برابر روشنتر از خورشید هستند، که نشان دهنده یک چگالی جریان بسیار بالا در داخل یک زد پینچ (Z-Pinch) اختری است. نورهای حاصل از تخلیه های داخل اتا کارینا (شاه تخته) به اندازه ای روشن هستند که توانایی تولید پرتو ایکس را دارد که می توان در سطح زمین که درفاصله ای به اندازه ۷۵۰۰ سال نوری از آن قرار گرفته ، آشکار سازی شوند. درسال های ۱۸۰۰ میلادی، ۱ فلاش نوری مرئی از آن خارج شد که در آسمان روشن تر از ماه بود. سپس، از سال ۱۸۰۰ تا سال ۱۹۴۱ پنهان شد، تا اینکه مجدداً شروع به درخششی کرد که با چشم غیر مسلح  قابل دیدن بود، و تا به امروز باقی مانده است. طرفداران مدل جهان الکتریکی فکر می کنند که این تغیرات به خاطر تغییرات در جریان مدار های الکتریکی است که از حرکت دو ستاره ی بزرگ در قلب این سیستم حاصل شده است.

پیش تر اعلام شد که منجمین طرحی ۳ بعدی از مواد خارج شده از اتا کارینا (شاه تخته) در قرن ۱۹ درست کرده اند. همان طور که توماس مادورا از مرکز پرواز فضای گادارد(Goddard Space Flight Center) نوشته است:

“مدل ما نشان می دهد که این پوسته ی عظیم متشکل از گاز و گرد وغبار، منشاءی پیچیده تر از آنچه عموما فکر می کنیم دارد. برای اولین بار ما مدارکی دال بر اثر مستقیم فعل و انفعالات ستارگان داخلی سحابی و لایه های درونی آن در تشکیل و ساختار سحابی که امروز ما می بینیم پیدا کرده ایم.”

در این مدل ۳ بعدی سحابی ، نقاط مختلف ” برآمدگی، حفره ونامنظمی هایی در طیف مولکول های هیدروژن منتشر شده از آن دیده می شود.” بطور طبیعی، این مدل بر اساس انتقال و تغییرات طول موج نور دراثر حرکت ابرهای یونیزه شده در فضا پایه گذاری شده است. به جای جابه جایی نور، با اثر دوپلر، مدل جهان الکتریکی پیشنهاد می کند که این پرتوهای سینکترونی از طرف سیستم های دوتایی فعال الکتریکی ناشی می شود.

وقتی الکترون ها حرکت می کنند، جریان الکتریکی حاصل می شود. حرکت ذرات باردار در راستای یک میدان مغناطیسی در واقع جریان هم سو با میدان ایجاد می کنند، که آن را امروزه به نام جریانهای بریکلند می شناسیم. تابش سینکترونی به عنوان نوعی تابش الکترومغناطیس می باشد، که بر اثر حرکت سریع الکترون ها در جهتی که زاویه با میدان می سازد و این الکترون ها تحت تاثیر میدان مغناطیسی قرار می گیرند، تولید می شود. این میدان نیرویی به این ذرات می دهد که باعث حرکت دایره وار و مارپیچی به دور میدان مغناطیسی می شود.

شکل ساعت شنی گونه ی اتا کارینا (شاه تخته) در واقع نشان دهنده ی پلاسمایی بودن آن است، نه گازی بودن آن. ستارگان، کهکشان ها، سحابی ها و سیارات، همگی در حال حرکت در درون پلاسما در فضا هستند، بنابراین همه ی آنها تحت تاثیر بارهای الکتریکی هستند. تئوری های مبتنی بر گازهای فشرده، امواج ضربه ای و بادهای ذرات در فضا، درواقع ضعف جدی درک و فهم ما را در جامعه ی نجومی نشان می دهد. سحابی ها معمولا رفتاری مانند پیچش های طولانی و حباب هایی در ساختار ساعت شنی گونه ی متقارن خود دارند. اینها همان بی ثباتی هایی است که در سحابی های کوتوله یا همان اتا کارینا (شاه تخته) دیده می شود.

استفان اسمیت

ترجمه: بردیا قبادی

Homunculus in 3D

Translator: Bardia Ghobadi

همچنین جهت دانلود شبیه سازی های انجام شده روی شاه تخته، کلیک کنید.

مطالب ما را با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” منتشر کنید

از آنجا که با دنباله دار ها و خواصشون آشنا هستیم ، خوب است که یادآوری نماییم که  فقط اشیای دارای دم، دنباله دار نیستند. برای مثال ،سیاره ی زهره یک دم رشته ای دنباله دار گونه  به طول میلیون ها کیلومتر دارد که هر ۵۴۸ روز یکبار که به نزدیکترین فاصله ی خود از زمین میرسد ، امتداد دم آن با مغناط کره ی زمین برهم کنش دارد.

سیاره های گازی بزرگ نیز میتوانند دمی همچون دنباله دار ها داشته باشند. به عنوان مثال در نزدیکترین فاصله ی بین مشتری و زحل، مغناط کره ی  سیاره ی مشتری به صورت بیضی کشیده ای به طول ۶۸۰ میلیون کیلومتر به طور باور نکردنی تا مدار زحل امتداد پیدا می کند. زمانی که فضاپیمای پایونیر ۱۰ به مدار زحل رسید در حالی که پشت مشتری نسبت به خورشید قرار گرفته بود در کمال شگفتی،متخصصان هیچ ذره ی بارداری را که اصولا باید توسط بادهای خورشیدی ایجاد میشده را شناسایی نکردند! در واقع متوجه شدند که ،میدان مغناطیسی مشتری باد های خورشیدی را را تافاصله ی چندصد کیلومتر تعدیل میکند.

دنباله ی پلاسمایی زمین و یا همان مغناط کره اش بر اثر برخورد با ذرات بارداری  که از خورشید ساطع میشوند (بادهای خورشیدی) تغییر شکل می دهد و قدرتش تغییر میکند.به دلیل اثرات الکتریکی ذرات پرسرعت یون ،دم مغناطیسی زمین همانند دم دنباله دار ها در خلاف جهت خورشید کشیده می شود.

وقتی که ماه از میان پلاسمای یونیزه شده ی اطراف زمین می گذرد، مواد موجود در سطح آن، بار منفی پیدا کرده و با دفع یکدیگر از سطح ماه جدا می شوند.دیفرانسیل بار بین  دو سمت تاریک و روشن آن باد یونیزه ای ایجاد می کند که از سمت تاریک تر و منفی تر ماه به سمت روشن تر و مثبت تر آن جریان می یابد و نیروی میدان الکتریکی بین دو نیمکره تا ۱۰۰۰ ولت می تواند تفاوت داشته باشد .

کشف دنباله ی سیاره ی عطارد نیز از اکتشافات غیر منتظره ی محققان بود؛ زیرا دانشمندان علوم سیاره ای ، فیزیک پلاسما را نادیده می گرفتند. نظریه ی جهان الکتریکی بیان می کند که دنباله ی دنباله دار ها زمانی ایجاد می شود که غلاف پلاسمایی دنباله دار، بار الکتریکی کافی برای دشارژ را فراهم آورده باشد که باعث درخشش آن شود. دنباله دار ها صرف نظر از ساختارشان، تابع رفتار بنیادین ذرات باردار در پوسته ی پلاسمایی هستند.

دنباله ی سیاره ی عطارد حاوی درصد زیادی از اتم های سدیم است. سال ۲۰۰۸ ، در رصدخانه ی مک دونالد واقع در تگزاس، اخترفیزییکدانان دنباله ی سدیمی عطارد را اندازه گیری نمودند و متوجه شدند که طول آن بیش از طول چهار ماه کامل است. از جمله جالب ترین جنبه ی مشاهداتشان این بود که به نظر میرسید اتم های سدیم از نقاط داغی درعرض جغرافیای بالا در عطارد نشأت می گیرند.
زمانیکه فضاپیمای مسنجر بر فراز سیاره ی عطارد پرواز می نمود، این نقاط داغ را درست در جایی یافت که دانشمندان علوم سیاره ای، میگفتند موادی که در اثر فشار تابشی حاصل از خورشید از سطح سیاره زدوده شده اند،نیز در آن قسمت هستند.از آنجا که عطارد درست مثل ماه هیچ اتمسفر و یا میدان مغناطیسی قابل توجهی ندارد که از آن در برابر خورشید  محافظت کند، همان طور که قبلا هم اشاره شده،ماه میتواند به توضیح اثرات و نقاط داغ روی سطح سیاره کمک نماید.همان طور که دیفرانسیل ولتاژ ماه توسط الکتریسیته توضیح داده میشود ، ویژگی های عطارد نیز با فرضیه های الکتریکیقابل توجیه اند. قمر مشتری،آیو، نیز میتواند مدل مناسبی برای توضیح نقاط داغ عطلرد باشد.

آیو در مداری نزدیک به مشتری به دور آن گردش میکند و سطح آن توسط تابش شدید الکترومغناطیسی بمباران میشود به طوری که هر ثانیه یک تن ماده و گاز از سطح آن جدا میشود.قمر آیو همان طور که در جو مغناطیسی مشتری در حرکت است،همانند یک ژنراتور عمل میکند.بیشتر از چهارصد هزار ولت در سه میلیون آمپر از جریان از طرف آیو به محیط الکتریکی مشتری جاری میشود.

احتمالا عطارد نیز چیزی مشابه را تجربه میکند. نقاط داغ می توانند در قسمتی قرار گرفته باشند که کانون پلاسمای چگال، در آن قسمت قرار دارد و باعث ارتباط بین خورشید و عطارد می شود.هم چنین فرسایش کاتدی عطارد میتواند دلیلی برای ساختار رشته مانند دنباله اش و شباهتش به جریان های بیرکلندی که بار ها در موردش صحبت شده،باشد.

مفهوم دم رشته ای ناشی از تبادل بار الکتریکی تنها به منظومه ی شمسی محدود نمی شود.ستاره ها نیز همچون کهکشان ها دارای دنباله هستند.به عنوان مثال ستاره ی میرا یک غول سرخ است که دنباله ای به طول ۱۳ سال نوری دارد و یا کهکشان ESO 137-001 دنباله ای دارد که ۲۰۰۰۰۰ سال نوری کشیده شده است.به نظر میرسد که تمامی اجرام آسمانی می توانند از پلاسمایی که در آن واقع هستند انرژی دریافت کنند و از آنجا که  ۹۹٫۹۹۹۹۹%مواد تشکیل دهنده ی کیهان از ذرات باردار میباشد ،می توان نتیجه گرفت که پلاسما بر تمام  جهان حاکم است.

استفان اسمیت

ترجمه: فاطمه طهماسبی

Electromagnetic Tails

Translator: Fatemeh Tahmasebi

توضیح تصویر: کهکشان ۳c129 دنباله ای به طول ۱٫۵ میلیون سال نوری دارد

این مطلب را ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” منتشر کنید

از دیدگاه فیزیک هسته ای، سحابی سیاره ای نتیجه ی مرگ ستاره ایست که ذخایر هیدروژن و هلیوم خود را به اتمام رسانده و تحت فشار گرانشی اش در خود فرو میریزد.انفجار ستاره ،هسته را از هم می گسلد و مقدار زیادی از جرم ستاره را به فضا پرتاب میکند.

از زمان کشف نخستین سحابی سیاره ای (حدود ۲۰۰سال پیش و یا کمی بیشتر) تا کنون ، این سحابی ها  دارای رفتار و ویژگی هایی بوده اند که به راحتی قابل توضیح نیستند. آنها از خود ساختار هایی حلقه  مانند مارپیچی، حباب ها، جت ها، لوب ها و برخی ویژگی های دیگر را از خود نشان می دهند. مدل استاندارد معتقد است این سحابی ها از گاز داغ تشکیل شده اند و شکل ظاهری (مورفولوژی یا ریخت شناسی) انها تحت تاثیردوعامل میباشد.اولی شوک موجی ناشی از انفجار ستاره و دومی فشار باد های ستاره ای که در میان انها می وزند .در بعضی موارد شکل سحابی را “شبه باد نما” مینامند زیرا که براثر وزش بادستاره ای قوی ،این شکل به خصوص را به خود گرفته است.

در یکی از پژوهش های دانشگاه کرنل که توسط محققان تلسکوپ فضایی هابل صورت گرفته، سحابی PN G311.0+02.4 را اینگونه توصیف میکنند”… یک جرم غیرعادی با مرکزی برجسته متمایل به بیضی که تابش میکند” و خاصیت ضعیف دوقطبی دارد.

فیزیکدانان انتظار داشتند که به دلیل اشعه ی ماورائ بنفش ساطع شده از کوتوله ی سفیدی که در مرکز ان واقع است مواد سحابی بدرخشند. ولی ،هیچ ستاره  و پرتوی فرابنفشی در انجا شناسایی نشد.

حلقه ی سحابی (پوسته ی کروی)حاوی یک جفت ستاره میباشد که حول مرکز جرمشان در حال حرکتند به طوری که هر پنج روز یکبار،یک دور کامل را طی مینمایند.این ستاره ها در حدود صد برابر درخشانتر و تقریبا سه برابر داغ تر از خورشید هستند.با اینکه این ستاره ها خیلی داغ و درخشان اند ولی مقدار تابش انها به اندازه ی کافی قدرتمند نیست که بتواند چنان انرژی ای را به سحابی منتقل کند. طبق نظر دانشمندان دانشگاه کرنل تنها پرتوهای فرابنفش گسیل شده از کوتوله ی سفید گم شده میتواند چنین درخششی را در سحابی ایجاد نماید.

نظریه ها و مدل های رایج فعلی، هنوز مکانیسم مشخصی برای سحابی ها و تابش پرانرژی انها سراغ ندارند.و هنوز چگونگی پرتاب شدن لایه های بیرونی ستاره به فضا و خارج شدن ساختارهای چندقسمتی از دو سر محور قطبی این سحابی ها را نمیدانند.دلیل این است که سحابی ها از پلاسما تشکیل شده اند و نه گازهای داغ! گاز ها از قوانین حرکت جنبشی تبعیت میکنند.به این صورت که مولکول ها در اثر انرژی گرمایی با یکدیگر برخورد مینمایند و براثرانرژی جنبشی حاصل از برخورد با ذرات پرسرعت دیگر،شتاب میگرند.

رفتار پلاسما بیشتر ازانکه از قوانین نیوتنی پیروی کند ،تابع قوانین الکتریسیته میباشد.ستاره ها در جریان های بیریکلندی که در میدان های بزرگی درون کهکشان جریان دارند شکل میگیرند.اثر پینچ بنت باعث فشرده شدن پلاسما ، مشتعل شدن ستاره و تشکیل جریان های حلقوی به دور استوای ستاره ای درون این خطوط انتقال کیهانی ،میشود.در واقع چگالی جریان الکتریکی باعث میشود که پلاسما در حلقه ها و پوسته ی سحابی ها شروع به درخشش نماید.

طبق مدل الکتریکی این سحابی از دور ساختاری شبیه ساعت شنی دارد.ستاره ی دوتایی در مرکز این سحابی صفحه ای سیال در پهنه ی استوایی سیستم ایجاد مینماید که ستاره شناسان به اشتباه انرا “باد ستاره ای”مینمامند.این احتمال وجود دارد که جریان های بیریکلند درون این دیسک گازی  به دور ستاره ی دوتایی در مناطقی که چگالی بسیار بیشتری دارد ،حرکت نماید و باعث درخشش ان به شکل حلقه ای درخشان شود. مانند تابش نورافکن روی ابرها در اسمان .همان طور که مشاهدات تایید می نمایند، این حلقه بر اثر تابش پرتوهای فرابنفش نمیدرخشد.

از انجا که پلاسما در تجربیات ازمایشگاهی به صورت ساختارهای سلولی که توسط دیواره های نازکی از لایه هایی با بار مخالف (لایه های دوتایی )ازهم جدا میشوند، محتمل است که چنین اتفاقی نیز در سحابی ها رخ بدهد.

هانس الفون در کتاب خود مینویسد:فضا در حالت کلی ساختار سلول مانندی دارد و همچنین مشاهده ی مستقیم این دیواره ی سلولی(صفحه ی سیال)تا زمانی که فضاپیمایی به درون ان نفوذ ننماید،نیز ناممکن است. این بدین معناست که ما نمیتوانیم امیدوار باشیم که این دیواره ی سلولی را مستقیما شناسایی کنیم و یا اندازه ی انرا تخمین بزنیم.نتیجه گیری کلی در مورد  ساختاری که نمیتوانیم به طور مستقیم شناسایی کنیم نیز،امری ناخوشایند است.اما در عوض نتیجه ای که از روی فرضیات میتوان گرفت این است که ،پلاسما در مناطق بسیار دورتر دارای خواصی ست که به شدت با ان چیزی که در اطراف خود میبینیم متفاوت است.(هانس الفون،پلاسمای کیهانی،فصل دوم،جریان های الکتریکی در پلاسمای فضایی)

همچنین پروفسور دونالد اسکات در کتاب خود به نام اسمان الکتریکی این موضوع را به روشنی بیان میکند ، که یک سحابی سیاره ای از بارهای اضافه الکتریکی در یک ستاره تاثیر میپذیرند- یک ستاره ی عادی از فشار های غیر عادی الکتریکی تاثیر می پذیرد و فعال می باشد .ساختار های رشته ای ،حلقوی و سلولی مشاهده شده،همگی از ویژگی های رفتار پلاسما هستند.

استفان اسمیت

مترجم: فاطمه طهماسبی

درباره تصویر:

Conventional understanding of planetary nebula PN G311.0+02.4 evolution. Credit: NASA/Hubble Space Telescope

Cellular Plasmas

Translator: Fatemeh Tahmasebi

]]> http://persiantbolts.com/%d9%be%d9%84%d8%a7%d8%b3%d9%85%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d9%84%d9%88%d9%84%db%8c/feed/ 0 http://persiantbolts.com/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4-%d8%b3%d9%85%db%8c%d9%86%d8%a7%d8%b1-%da%a9%db%8c%d9%87%d8%a7%d9%86-%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d9%be%d9%84%d8%a7%d8%b3%d9%85%d8%a7-%d8%af%d8%a7%d9%86%d8%b4%da%af/ http://persiantbolts.com/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4-%d8%b3%d9%85%db%8c%d9%86%d8%a7%d8%b1-%da%a9%db%8c%d9%87%d8%a7%d9%86-%d8%b4%d9%86%d8%a7%d8%b3%db%8c-%d9%be%d9%84%d8%a7%d8%b3%d9%85%d8%a7-%d8%af%d8%a7%d9%86%d8%b4%da%af/#comments Tue, 10 May 2016 20:01:36 +0000 http://persiantbolts.com/?p=684 به مناسبت هفته جهانی نجوم ، انجمن نجوم و اخترفیزیک دانشگاه کردستان (ناک) از بخش فارسی پروژه آذرخش جهت برگزاری سمینار علمی دعوت به عمل آورد. روز شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۵ سمینار علمی با عنوان “معرفی مدل کیهان شناسی پلاسما و نظریه ی جهان الکتریکی” در سالن آمفی تئاتر دانشکده علوم دانشگاه کردستان ساعت ۱۴ الی ۱۶ برگزار شد.

استقبال خوب دانشجویان و اساتید فیزیک دانشکده علوم باعث دلگرمی بخش فارسی شد. از جمله اساتید حاضر میتوان به دکتر کرمی استاد تمام گروه فیزیک، گرایش اختر فیزیک و کیهان شناسی و دکتر ملک الکلامی استادیار گروه فیزیک، گرایش فیزیک نظری – گرانش و کیهان شناسی اشاره کرد.

مسئولیت اجرایی این سمینار بر عهده سروش سلیمانی ریاست محترم انجمن نجوم اخترفیزیک دانشگاه کردستان (ناک) بود و فرزین حسینی از اعضای پیوسته بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش در این سمینار به معرفی مقدماتی تاریخچه و پایه مدل کیهان شناسی بیگ بنگ و سپس به معرفی مدل کیهان شناسی پلاسما و پدیده لنز پلاسما و اثر Z-pinch در کیهان شناسی پرداخت،و همچنین آزمایشات انجام شده شبیه سازی اخترفیزیک در دانشگاه ی تایومای ژاپن و نتایج آزمایشگاه های لوس آلاموس و لاورنسیل که در زمینه کهکشان های مارپیچی بود عنوان گردید. از دیگر آزمایشاتی که در این سمینار معرفی شد آزمایشات فیزیک پلاسمای بوستیک و آنتونی پرات در آزمایشگاه لوس آلاموس استرالیا در زمینه شکل گیری کهکشان ها در مدل کیهان شناسی پلاسما و آزمایشات اریک لرنر در آزمایشگاه لاورنسیل نیوجرسی در زمینه پلاسموئید های کهکشانی بود تمامی این آزمایشات با استفاده از آزمایشگاه های پلاسمای کانونی انجام شده است. در انتها اشاره ای  هم به آزمایشات پروژه سافایر در کانادا زده شد که طی آن قرار است مدل الکتریکی خورشید که توسط پروفسور دان اسکات از پروژه آذرخش مطرح گردیده مورد آزمون قرار گیرد، هزینه ساخت این آزمایشگاه حدود ۲ میلیون دلار بود که هم اکنون آزمایشات آن در جریان است.

انتهای وقت سمینار نیز به پرسش و پاسخ و نقد مدل ازطرف اساتید نام برده سپری شد که پاسخ آنها از دید کیهان شناسی پلاسما داده شد که از ایشان کمال تشکر را داریم.

از نقد های وارد شده به مدل کیهان شناسی پلاسما این بود که  کهکشان های هالتون آرپ و انتقال به سرخ های نا هماهنگ آنها متعلق به منطقه ی لوکال راه شیری است و برای کل کائنات باید انتقال به سرخ کهکشان هارا بررسی کرد، که جواب فرزین حسینی در مورد مطالعات و پژوهش های اریک لرنر بود که مشغول مطالعه بر روی کهکشان های با Z بالای ۵ میباشد و هنوز نتیجه ی کار خودرا منتشر نکرده است.

مورد دیگر این بود که کیهان شناسی پلاسما در مقیاس های خیلی بزرگ باید جوابگوی ساختار بزرگ مقیاس کیهان باشد، فرزین حسینی در این مورد به جریان های الکتریکی بزرگ مقیاس (کیلو پارسک) و احتمال وجود آین جریان ها در مقیاس های مگا پارسکی اشاره کرد(برای مطالعه بیشتر بخوانید: http://arxiv.org/abs/1106.1397)

مورد بعدی ، در مورد میدان های مغناطیسی ضعیف ستارگان در مقیاس های کیهانی و چگونگی تاثیر آنها روی هم  اشاره شد که پاسخ آن وجود جریان های الکتریکی بیرکلند هم خط شده با میدان مغناطیسی است که می توانند فواصل خیلی خیلی زیادی را در کیهان طی کنند و روی ستارگان اطراف خود تاثیر بگزارند.

وجودابر یونی اطراف راه شیری ، حاضرین را به فکر در مورد لنز پلاسما و تاثیر محیط های پلاسمایی بر روی امواج الکترو مغناطیسی واداشت. همچنین معرفی کتاب های کیهان شناسی پلاسما برای همگان مفید بود و درنهایت از فرزین حسینی به خاطر ارایه این مدل تقدیر و تشکر شد.

لینک گزارش در انجمن منجمین بدون مرز

مجموعه تصاویر سمینار فرزین حسینی در دانشگاه کردستان

آیا جرم هاگ یک پلاسمای کانونی متراکم است؟ چه نیرویی ستارگان را جاروب می کند و این حلقه به عرض ۱۲۰۰۰۰ سال نوری را شکل می دهد؟ ممکن است یکی از اشکال گوناگون انرژی الکتریکی باشد. در کائنات محل هایی وجود دارد که در آن ستارگان در خطوطی کشیده شده به اندازه ی هزاران سال نوری تشکیل می شوند. در جایی دیگر، می توان حلقه هایی از ستارگان را یافت که ساختار های متراکمی به قطری به اندازه ی ۱۰۰۰۰ سال نوری دارند.

آرت هاگ کهکشانی را که در سال ۱۹۵۰ کشف کرد و که محاسبات انتقال به سرخ نشان می دهد، تقریبا ۱۸۳ مگا پارسک از ما فاصله دارد، این کهکشان در صورت فلکی سرمار قرار دارد. که در آن حلقه ای از ستارگان آبی جوان ، یک هسته ی متراکم و ازدحام خوشه های کروی معلق که در مرکز شکل گیری قرار دارند بسیار قابل توجه است. در هاگ یک ساختار چرخشی آشکار وجود دارد که به بیرون تابش می کند و به شبیه همان چیزی است که از کهکشان چرخ فلک در صورت فلکی سنگتراش تابش می شود. رشته هایی که مرکز را با حلقه ای در کهکشان چرخ فلک متصل می کند در هاگ گم شده است، اما ممکن است آن ها در حالت جریان تاریک تابش کنند.

کهکشان چرخ و فلک

کهکشان راه شیری بیش از ۲۰۰ میلیارد ستاره در بازو ها و هسته ی خود را شامل می شود. همچنین رصدهای اخیر توسط دانشمندان SDSS (عکاسی دیجیتال اسلون) نشانگر توده ای از ستارگان اضافی در فاصله ی ۱۲۰۰۰۰ سال نوری است که کهکشان را محاصره کرده اند. بسیاری از ستارگانی که توسط SDSS کشف شده است برای سیستم های بصری نامریی هستند زیرا آن ها در همان صفحه ای قرار دارند که خود کهکشان در آن قرار دارد. با این حال، این ستارگان را با استفاده از ابزار های فروسرخ و اشعه ایکس که می توانند میان گردو غبار را ببینند، کشف کرده اند. سوال این است که، چه چیزی باعث می شود که کهکشان ها این حلقه ها را گسترش دهند؟

به گفته هیدی ج. نیوبرگ، استادیار فیزیک و نجوم در موسسه پلی تکنیک رنسلیر:” هنگامی که ما گروه بزرگی از ستارگان تشکیل شده در حلقه ها را پیدا کردیم نشانگر این بود که حداقل بخشی از کهکشان ما توسط کهکشان های کوتوله ی با هم ادغام شده تشکیل شده است.”

همکار وی در این پروژه، برایان یانی از آزمایشگاه فرمی نوشت:” این حلقه از ستارگان ممکن است چیزی به جا مانده از یک برخورد بین کهکشان ما و یک کهکشان کوتوله باشد که میلیارد ها سال پیش رخ داده است.”

نتیجه گیری او این است که گرانش ماده تاریک، حلقه ی ستارگان اطراف راه شیری را ثابت نگه می دارد. با این تعریف، آن دسته از نیروها همان چیز هاییی هستند که باعث می شوند جرم هاگ ساختار بارزی داشته باشد – برخوردهای کهکشانی به مدت میلیارد ها سال که توسط گرانش و انرژی های ناشناخته متعادل می شوند.

آیا راه دیگری وجود دارد که اشاره کند به این موضوع که الکتریسیته از طریق کیهان جریان می یابد و میدان مغناطیسی آن را تقویت می کند؟ این امکان وجود دارد که هاله های ستاره ای در واقع نمونه هایی از یک نیم سایه پلاسمای کانونی متراکم باشند که هاگ از بارزترین نمونه آن ها است. چیزی که در این کهکشان مشهود و درخور توجه است، شکل مواد احاطه کننده آن است که مشابه مکانیزم رفتار مواد در دستگاه تفنگ پلاسما می ماند.

تصویر به دست آمده از عملکرد دستگاه پلاسمای کانونی

دز سال ۱۹۶۰، هانس آلفون یک مقاله در مورد مکانیسمی که برای شکل گیری این ساختار ها در فضا پیشنهاد کرده بود منتشر کرد که به تنهایی بستگی به گرانش نداشت. او نوشت:

“زمین، خورشید و بسیاری از ستارگان دارای میدان مغناطیسی هستند. ممکن است ابر های میان ستاره ای هم مغناطیده باشند، همچنین بازوهای مارپیچی دارای میدان مغناطیسی منظمی هستند، و همچنین به طور کلی کهکشان ها دارای میدان مغناطیسی هستند. حتی اگر نظرات مختلف نویسندگان هنوز هم متضاد است، به نظر می رسد که ماده میان ستاره ای همیشه مغناطیسی است.این باعث می شود که احتمال وجود برخی فرآیند ها باشد که میدان مغناطیسی در اجسام شاره ای را به صورت های مختلف مانند شاره ی داخل زمین، ستارگان و ماده ی بین ستاره ای تشکیل می دهد. انرژی مورد نیاز برای مغناطیسی کردن می تواند به آسانی از انرژی جنبشی حرکات داخلی سرچشمه بگیرد، اما مشکل پیدا کردن یک مکانیسم کارآمد از تولید میدان مغناطیسی است.(هانس آلفون،”منشا میدان های مغناطیسی کیهانی”، موسسه سلطنتی استکهلم، ۲۸ اکتبر ۱۹۶۰)

دستگاه پلاسمای کانونی متراکم، یا تفنگ پلاسما مکانیسم دقیقی ارایه می دهد که توسط آن جریان های الکتریکی کیهانی می توانند در تکامل و ریخت شناسی ساختار های فضایی موثر باشند ، چه تبدیل به ماه یا کهکشان شوند.(نگاه کنید به Peratt, A. L. and Dessler, A. J. “Filamentation of Volcanic Plumes on the Jovian Satellite Io”. Astrophysics and Space Science (ISSN 0004-640X), vol. 144, no. 1-2, May 1988, p. 451-461)

مکانیزم دستگاه پلاسمای کانونی

رشته های جریان بیرکلند خطوطی انتقالی هستند که از طریق آن الکتریسیته را در کیهان هدایت می کند. رشته های مارپیچی از مرکز کهکشان NGC 3079 نشانگر این است که الکتریسیته در حال دشارژ شدن از جانب هسته ی خودش است، جریان های مارپیچی چرخان که ستارگان داغ جوان را به هاله جرم هاگ محدود می کند پرچم قرمز برای برای نظریه پردازان جهان الکتریکی است.

کهکشان NGC 3079

یکی از سرنخ های این پدیده در یک پلاسمای کانونی متراکم جریان های مارپیچی انرژی هستند که یک دشارژ قوس الکتریکی قوی در حال تابش و یک ستون جریان تاریک را احاطه کرده است. به عبارت دیگر، رشته های جریان بیرکلند، رشته های میدان مغناطیسی مارپیچی هستند که پلاسمای الکتریکی را محدود می کند و مانند خطوط نیرو در فضا عمل می کند. این پدیده در دشارژ تفنگ پلاسما رخ می دهد که جرم هاگ را تشکیل می دهد.

ممکن است ۲۸ رشته (یا ۵۶، یا ۴۹ یا برخی اعداد دیگر که توسط آلفون، تورنهیل، پرات و دیگران بحث شده است) در ابر تیره ستارگان و سحابی ها که توسط تفنگ انرژی داده می شوند وجود داشته باشد – تعیین دقیق تعداد رشته ها در تصاویر قابل دسترس بسیار دشوار است. اما، با عوامل دیگر و از طریقی که الکتریسیته رفتار می کند هنگامی که از طریق پلاسمای محدود شده ی مغناطیسی جریان می یابد قابل تخمین است، مدل جهان الکتریکی در مورد شکل گیری کهکشان ها به نظر می رسد با این مشاهدات اعتبار بیشتری پیدا کرده است.

استفان اسمیت

ترجمه فرزین حسینی

پیشنهاد میکنیم برای کسب اطلاعات بیش تر این لینک ها هم مطالعه شوند:

جریانها،رشته ها و پینچ ها

جریان های بیرکلند

Is Hoag’s Object a Dense Plasma Focus?

Translator: Farzin Hossaini

“هرگونه کپی برداری از این سایت با ذکر منبع بلامانع می باشد”

یکی از مدل های جدید و جالب درباره ماه، مبحث تاثیرپذیری ماه از نیروهای الکترومغناطیسی و به خصوص الکتریکی می باشد، ترجمه این متن توسط فرزین حسینی یکی از سرپرستان بخش فارسی و پرستو غزنوی از اعضای ناپیوسته این مجموعه آماده گردیده است، که منبع اصلی آن در انتها قید شده است.

بشر از ابتدامشاهدات شگفت انگیزی به ماه داشته است. احتمالا اجداد ما درباره سرچشمه و اثرات آن تعمق می کردند.

برای بیش از هزارسال گزارش هایی در مورد پدیده های مربوط به ماه وجود داشته که از یک جسم آسمانی مرده و راکد انتظار آن نمی رفت. توضیحات عجیبی که گوناگونی تابندگی ابرهای قرمزوسبز یا فوران ناگهانی زبانه های زرد و فلاش های شدید نوری را توصیف میکنند. همچنین مشاهداتی با نظریه های  معمول سازگار نیست.

زیرا گمان میشود که ماه گرمای خود را بیش از میلیون ها سال پیش در فضا تمام کرده است و هیچ میدان مغناطیسی قابل بحثی دراین سطح ندارد.  درنتیجه منجمان و اخترفیزیکدانان درمورد پدیده های ماه به عنوان یک شی ناپایدار صرف نظر کردند. از آنجا که بسیاری از مشاهدات به جای استفاده از شواهد و تصاویر اخیر از طریق استنباط های  شخصی سرچشمه می گرفت ، گفته می شد که این وقایع و پدیده ها ساختگی یا غیر قابل اعتماد هستند. با این حال، برخی به طور جدی  در تلاش برای مرتبط کردن داستان های تاریخی با برخورد های فیزیکی بودند:

“این یک ماه درخشان جدید بود و بر طبق معمول در این فاز شاخ هایش به سمت شرق بود؛ ناگهان شاخ بالایی به دو شاخ تقسیم شد. از وسط این جدایی یک مشعل شعله ور برخاست و خارج شد و در یک فضای قابل  توجه آتش و گرما و ذغال و  جرقه قرار گرفت. دراین زمان ماه بهم پیچید، آن طور در اضطراب و از زبان کسی که آن را با چشم خودش دیده بود و برای من تعریف کرد، ماه مثل یک مار زخمی می تپید! و بعد از آن در شکل مناسبش قرار گرفت. این پدیده بارها تکرار شده، شعله ها بطور تصادفی در شکل های متنوع و پیچیده ای ظاهر شده و بعد به حالت عادی خود برگشته اند. بعد از این تحولات ماه از یک شاخ به شاخ دیگر، در تمام مدت این پدیده ها، در طرف سیاه آن ثبت شده است.” (جک.ب.هارتانگ(۱۹۷۶). ” Was the Formation of a 20-km Diameter Impact Crater on the Moon Observed on June 18, 1178?” Meteoritics 11:187-194).

شهاب سنگ ها یکی از نظریات برای پدیدار شدن و ناپدید شدن ناگهانی درخشش های ماه هستند، اگرچه فرضیه ی هارتانگ با شک و تردید همراه است.

تصور دیگر این است که تابش های ماه از خود این قمر سرچشمه نمی گیرند. این منطقی است که فرض کنیم شرایط نامطلوب می تواند به تصورات اشتباهی منجر شود. اتمسفر زمین برای تصاویر تلسکوپ های زمینی دردسر ساز است، بنابراین ممکن است برخی اختلالات شکستی یا بازتابی در داده های گرفته شده ما از ماه وارد شود. اگر رصد ها در شرایط بحرانی انجام شوند،  وضوح تجهیزات یا میزان دید می تواند جزء عوامل موثری در مشاهدات باشند.

از آنجا که گفته میشود برخی از TLP ها مانند یک شمع، مدام روشن و خاموش می شوند، محققان اظهار می کنند که ماه دارای اندوخته ای از گاز است که در زیر سطح آن به دام افتاده اند. در ماه لرزه ها و لغزش های خاک ممکن است باعث از هم گسیختگی حفره ها شود و به گاز اجازه ی خروج به صورت ستون های مه آلود در مقابل نور خورشید را می دهد.

اکثر این زبانه ها در لبه های دریاهای ماه قرار گرفته اند که زمین شناسان بر این باور هستند که مناطق آتشفشانی قدیمی هستند. در تصویر پایین صفحه یکی از تصاویر TLPها است که در “دریای بخارها” قرار گرفته است. ساختار “اینا”(Ina structure) ناحیه ای دیگری است که در آن تصور می شود انفجارات گازی رخ می دهد، اما مدل های استاندارد عمر این قسمت را بیش از ۳ میلیون سال تخمین می زنند، بنابراین تاثیر آن روی مشاهدات جدیدتر با شک همراه است.

این نقطه روشن ممکن است شما را یاد نقاط روشن روی سطح سرس بندازد…

ماه – به نقطه روشن روی سطح آن توجه کنید

این باعث به وجود آمدن سوالی می شود که خواهد پرسید آیا این پدیده های گذرا روی ماه واقعی هستند. سوال توسط تفکیک های آماری اخیر که شامل شواهدی برای آن ها و گزارش های معتبری بود جواب داده شد. چه توضیحی برای ظاهر آن ها ممکن است وجود داشته باشد؟

یک نظریه که نزدیک ترین احتمال را ارایه می دهد مربوط به شارژ و دشارژ الکتروستاتیک مواد روی سطح است. شارژ تماسی ذرات یا شناوری الکتروستاتیکی گرد و غبار نزدیک ماه ممکن است نمایان شوند و از سیاره ی ما قابل رویت شوند. برخی ویژگی های سطح ماه به نظر می رسد خراش های الکتریکی هستند تا اصابت های شدید که در گذشته رخ داده است، بنابراین نیروهای الکترودینامیکی باقی مانده ممکن است در محیط اطراف ماه تا به حال منتظر مانده باشند- به ویژه از آن زمان که مدار ماه وارد و خارج غلاف بارداری می شود که از زمین سرچشمه می گیرد.

برای مطالعه ی بیشتر از رالف جورجنس در مورد تعامل های الکتریکی بین ماه و دیگر اجرام سیاره ای در گذشته می توان به پایگاه Kronia.com  مراجعه کرد.

نوشته شده توسط استفان اسمیت

منبع متن اصلی:

https://www.thunderbolts.info/tpod/2007/arch07/071221lunarphenomena.htm

تصاویر زیر توسط محمدجواد شاه حسینی از کرج انداخته شده است.

خسوف مهر ماه ۹۴ – محمدجواد شاه حسینی

خسوف مهر ماه ۹۴ – محمدجواد شاه حسینی

“سیاه چاله ها یعنی آنجا که خداوند بر صفر تقسیم شده است.”

ـــ استفان رایت

جت های اشعه ایکس درمراکز کهکشانی توسط میدان های الکتریکی شتاب میگیرند. در یکی از مقالات منتشر شده توسط رصد خانه اشعه ایکس چاندرا بیان شده است که باد های قدرتمندی از هسته یNGC 1068 خارج میشوند، کهکشانی در صورت فلکی نهنگ که گفته می شود حدود ۵۰ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد. منشا این بادها میبایست یک سیاه چاله ابر پرجرم معمولی باشد که گازهای داغ شتاب گرفته از افق رویداد آن هستند که گرانش توانایی مهار این گاز های داغ را ندارد که گفته می شود این گاز ها توسط انفجار های اشعه ایکس سیاهچاله ی ابر پرجرم حرارت می یابند که با سرعت متوسط ۱٫۶ میلیون کیلومتر بر ساعت ساطع می شوند.

در تصویر بالا  نتایج بدست آمده از چاندرا با مشاهدات تلسکوپ هابل ترکیب شده تا تفاوت دمایی بین کهکشان و جت اشعه ایکس را نشان دهد. این گاز ها دارای دمای طیفی بیش از  ۱۰۰۰۰۰ درجه سلسیوس بوده  که ۲۰ برابر داغتر از سطح خورشید می باشد. بیان اینکه این گازها انقدر درون سیاه چاله میماند تا اینکه اشعه ایکس از خود ساطع کنند مبین وجود اشتباه در اطلاعات و یافته هایمان می باشد. زیرا هیچ گازی نمیتواند در چنین دمایی وجود داشته باشد چرا که در این صورت الکترون از هسته کنده شده و تبدیل به ماده ای میشود که جهان از ان ساخته شده است: پلاسما.

اشعه های ایکس  صرف نظر از منبع و قدرتشان در میدان های گرانشی  به وجود نمی آیند.بلکه به دلیل شتاب گرفتن ذرات باردار (پلاسما) درون جریان های الکتریکی مارپیچی حاصل از میدان های مغناطیسی به وجود می آیند که طیف وسیعی از تابش های اشعه ایکس، ماورا بنفش و گاهی هم اشعه گاما را شامل می شود.

در جریان های کهکشانی انرژی الکتریکی دربازو های مارپیچی حرکت می کند و درپلاسموئید مرکزی کهکشان متمرکز و ذخیره می شود. هنگامی که پلاسموئید به چگالی جریان خود رسید تخلیه الکتریکی صورت می گیرد، که غالبا به صورت جت های پلاسمایی در امتداد محورچرخش کهکشان منتشر می شوند. آزمایش های تجربی این پدیده را با دستگاه پلاسما کانونی شبیه سازی کرده است.

نیرو های الکترو مغناطیسی این جت ها را به صورت رشته های به هم چسبیده در میاورند که تا هزاران سال نوری امتداد دارند. رصد های چاندرا ازNGC 1068  نشان می دهد  که مواد خارج شده تا ۳۰۰۰ سال نوری از منبع شان امتداد می یابند، اما این محاسبات به دلیل یک عامل مهم میتواند اشتباه باشد. جت ها معمولا به لایه های دوتایی پلاسمایی ختم می شوند و تا اندازه های چند برابر کهکشان گسترش میابند و مقدار زیادی تابش در فرکانس رادیویی منتشر می کنند.سپس جریان های منتشر شده به طرف صفحه ی کهکشانی جریان می یابند و به صورت مارپیچی به طرف هسته برمی گردند.

هانس آلفون لایه های دوتایی انففجاری را به عنوان گونه ی جدیدی از اجرام سماوی شناسایی کرد. لایه های دوتایی پلاسمایی بسیاری از ساختارهای غیر معمولی که می بینیم را تشکیل می دهند. جت های کهکشانی، ساختارهای مارپیچی و ابرهای درخشان مثال هایی از جریان الکتریسیته در داخل پلاسمای غباری است که توسط جریان های بیرکلند تا چندین سال نوری امتداد خواهند یافت.

مترجم: مانی میرسعیدی

منبع:

https://www.thunderbolts.info/wp/2013/03/10/black-winds/

هرگونه کپی برداری از این متن تنها با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” آزاد می باشد