توضیح تصویر بالا: کمان های مبهم قرمز رنگ بر سطح تیتان – اعتبار تصویر: NASA/JPL-Caltech/ موسسه ی علوم فضایی

چنانچه در تصویر روزهای قبلی نیز گزارش شده است، نقشه ها ی میماس، انسلادوس، رئا و دایون مختصری علایم قرمز رنگ را بر سطح این اجرام نشان می دهند. طبق تمامی نقشه هایی که تهیه شده ، تمرکز این نشان های قرمز رنگ در نیم کره ی پشتی این اجرام است. با توجه به اینکه انتظار داریم بمباران های شهاب سنگی یا ذرات رها شده از حلقه های زحل، همگی بر نمیکره ی جلویی، انباشته شوند و تاثیر بگذارند، هیچکس مطمئن نیست که چرا تمرکز این آثار قرمز رنگ بر نیمکره ی پشتی است.

تصاویر جدیدی که توسط مدارگرد کاسینی تهیه شده، نشان می دهند که تتیس، به عنوان یکی از قمرهای متوسط زحل نیز، توسط رگه های قرمز رنگ در پهنه های گسترده تری از این رنگ پوشیده شده است.

تتیس

نوار استوایی سیاه رنگی نیز در سرتاسر چهره ی تتیس کمابیش قابل مشاهده است. این خطوط در طول موج فرابنفش، درخشان و در طول موج مادون قرمز تیره رنگ هستند. داخل باند(نوار استوایی سیاه رنگ)، کمانهای قرمز رنگ مشاهده می شود، که شکل زیر به آن اختصاص دارد:

همانطور که ناسا در بیانیه ی مطبوعاتی خود اشاره می کند: “منشا این ویژگی ها و رنگ قرمزشان برای پژوهشگران کاسینی رمزآلود است. آنها در حال مطالعه و تحقیق روی احتمالی هستند که متضمن این ایده است، که ممکن است مواد قرمز رنگ حاصل به دلیل در  معرض الودگی های شیمیایی قرار گرفتن یخهای تتیس و یا در نتیجه ی خارج شدن گازها از درون تتیس باشند. آنها ممکن است مربوط به آثاری همچون ترک خوردگی باشند که در حال حاضر با دقت عکس های کنونی، قابل دیدن نیستند.”

سرنخ هایی در مورد چگونگی شکل گیری این خطوط قرمز رنگ بر تتیس، می تواند بر قمر مشتری ، اروپا ، یافته شود. به عقیده ی بعضی، کانالهای قرمز رنگ این قمر به دلیل ترکیب اتمهای اکسیژن آب و تولید یک اتم سولفور است. تصاویری که توسط فضاپیمای گالیله از اروپا تهیه شده، رسوبات سیاه رنگی را نشان می دهد که اثر دشارژهایِ الکتریکیِ زیر سطحی بر این قمر است. این تخلیه های الکتریکی هستند که باعث تغییر در ترکیبات سطح اروپا  و تبدیل یخ آب به مواد دیگر می شود.

قمرهای زحل گازهای یونی تولید می کنند چرا که آنها همراه با زحل در یک مدار الکتریکی قرار گرفته اند. بنابراین، این پلاسماست که در قالب یون های پر انرژی در تتیس جریان دارد و در ایجاد رنگها همکاری دارد. نظریه پردازان مدل الکتریکی اینگونه استدلال می کنند که  چون زحل در طول هلیوسفر خورشید حرکت میکند؛ پس با میدان الکتریکی خورشیدی برهمکنش خواهد داشت (برای کسب اطلاعات بیش تر اینجا را بخوانید). از آنجایی که اقمار و سیارات اجرام باردار هستند ، نه تنهااز هم جدا نیستند، بلکه انتظار داریم آنها با هم در ارتباط باشند و باهم برهمکنش داشته باشند. پهنه های وسیعتر قرمز رنگ و یا خطوط کوچکتر از همین رنگ احتمالا نشانگر قدرت، میزان نفوذ و جهت تخلیه ی الکتریکی در سیستم زحل هستند.

استفان اسمیت

ترجمه: سبا حفیظی

Acros Rojos – Translator: Saba Hafizi

هرگونه کپی برداری از این متن با ذکر نام منبع مجاز می باشد.

آیا موج های شوکی قادر به تولید اشعه ی ایکس میباشند؟

همه روزه بسیاری از مقالات روز به این نکته اشاره میکنند که بر خلاف تصور ما ستاره ها کره هایی ساده  و متشکل از گاز داغ تحت فشار نیستند . بلکه از پلاسمایی تشکیل شده اند که به صورت الکتریکی شارژ می شود.از آنجا که پلاسما یونیزه شده است ، نمیتواند همچون گاز تحت فشار رفتار نماید.بنابراین امواج شوکی و ناپایداری های گرانشی در توضیح نحوه ی تولد و مرگ ستارگان ناکارآمد هستند.

در آزمایشگاه ، پلاسما با ایجاد دیواره ای نازک از دو لایه بار مخالف، خود را نسبت به مجیط اطراف ایزوله مینماید. آیا جدایی بار می تواند در دشارژ اتصال کوتاه که به نام بقایای ابرنواختر میشناسیم ، رخ دهد؟ مدل جهان الکتریکی بیان میکند که ابرنواختر ، ستاره ی در حال انفجاری که به طور متعارف میشناسیم ، نیست. بلکه، نشان دهنده ی انفجار لایه ی دوتایی در پلاسما است.چرا که قدرت ستاره ، از جریان های الکتریکی خارجی که در مدار هایی در فضا جریان دارند ،ناشی میشود،تابش و باد ستاره ای ناشی از دشارژ قوس الکتریکی ست که تاج ، کروموسفر و فوتوسفر ستاره را تشکیل میدهد.

ابرنواختر نتیجه ی شکست مدار در “شبکه ی فدرت” ستاره میباشد.جایی که انرژی الکترومغناطیسی از یک مدار کامل، در یک نقطه متمرکز میشود. این اتفاق به این دلیل رخ میدهد که در انفجار دولایه ها ، کل انرژی مدار الکتریکی به سوی انفجار و گسترش سطح ستاره هدایت میشود و تشکیل سحابی میدهد که به عنوان بقایای ابرنواختر میشناسیم.

در یک گزارش خبری آمده که،  موج شوکی نامنظم حاصل از انفجار ستاره ای که به نام پاپی شناخته می شود. هنگامی که موج شوکی به توده ای از گرد و غبار و گاز برخورد مینماید،در محل برخورد جبهه ی موج با توده ی یادشده، اشعه ی ایکس تولید می کند. عکس بالا از ترکیب تصویر مادون قرمز گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر در ۲۴ و ۷۰ میکرون باند (سبز و قرمز ) و تصویر اشعه ی ایکس شناسایی شده توسط تلسکوپ فضایی ایکس ام ام _نیوتون در ۰٫۳ و ۸۰۰۰ الکترون  ولت (رنگ آبی)، ایجاد شده است.

همان طور که اشاره شد برای تولید اشعه ی ایکس حاصل از گسترش جبهه ی موج، شوک ایجاد شده  بسیار ضعیف و آرام است.از طرفی دیگر ، انفجار دولایه ها، گاز یونیزه شده وگرد و غبار را به سوی انتشار پرتو های پرانرژی ایکس و فرابنفش سوق میدهد. حرارت(پرتوهای فروسرخ) و امواج شوکی از  اثرات ثانویه ی یک پدیده ی اولیه ی الکتریکی هستند.

نتایج تجزیه و تحلیل دمایی گروه دانشگاه کلتک و جی پی ال نیز مقداری سوال برانگیز است.انرژی گرمایی براثر برخورد اتم ها با یکدیگر ایجاد میشود.طول موج های فروسرخ مختلف ساطع شده از برخورد این اتم ها با دمای انها ارتباط دارد.با این حال ، بیشتر انرژی ساطع شده در فضا حاصل از تابش سینکروترونی الکترون هایی ست که در میدان مغناطیسی در حرکت اند.

اگر یون ها در حال حرکت باشند به آن جریان الکتریکی میگویند.جریان الکتریکی واقع در میدان مغناطیسی به صورت میدانی میانی تعریف میشود که به عنوان جریان بیریکلند میشناسیم. جریان بیریکلند تابش سینکروترونی دارد که هیچ نشانه ای از دما در آن وجود ندارد.

آنچه که مشاهده می شود حرکت بار الکتریکی در پلاسما میباشد. سحابی نیز بیشتر تحت تاثیر جریان الکتریکی در جریان  درون پلاسمای حاوی گرد و غبار ،به جای شوک در حال گسترش در گاز میباشد.تابش اشعه ی ایکس نیز نمونه ای از این تحت تاثیر قرار گرفتن گاز در برابر دشارژ میباشد که فشار بسیار قوی الکتریکی را نشان  میدهد.

استفان اسمیت

مترجم: فاطمه طهماسبی

Puppis A – Translator: Fatemeh Tahmasebi

شما می توانید هرگونه کپی برداری این اثر را با ذکر نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” انجام دهید

کاوشگر جونو(Juno) در ۵ آگوست ۲۰۱۱ پرتاب شد و بعد از پروازی ۵ ساله در ۴ جولای ۲۰۱۶ در مدار سیاره‌ی مشتری قرار گرفت. مشتری بزرگ‌ترین سیاره‌ی منظومه شمسی است که قطر آن در استوا به ۱۴۲,۹۸۴کیلومتر می‌رسد. بزرگی این سیاره به قدری است که تمامی سیارات منظومه شمسی به راحتی در آن جا می گیرند. این سیاره هر ۹.۹۲۵ ساعت یکبار به دور خود می‌چرخد، و این موجب شده تا قطرش (در استوا)  ۹۲۷۵ کیلومتر بیشتر از فاصله بین دو قطبش باشد.

اطراف مشتری کمربندهای تابشی درست شبیه به کمربندهای تابشی ون آلن (Van Allen) که دراطراف زمین هستند، وجود دارد؛ با این تفاوت که کمربندهای اطراف مشتری هزاران بار بزرگ‌تر و قوی‌تر هستند. ابزار الکترونیکی کاوشگر جونو در یک محفظه‌ی تیتانیومی قرار دارد  تا ذرات پر انرژی اطراف مشتری، در کار سیستم‌های این کاوشگر اختلال ایجاد نکنند.

اغلب ذرات پر انرژی اطراف مشتری، الکترون‌هایی هستند که در محدوده‌ی فرکانس رادیویی تابش می‌کنند. این، همان پدیده‌ایست که منجر به کشف میدان مغناطیسی مشتری شده بود. یکی از پیشگامان نظریه‌ی جهان الکتریکی، امانوئل ولیکوفسکی (Immanuel Velikovsky)، در اکتبر سال ۱۹۵۳ وجود میدان مغناطیسی و همچنین تابش قوی رادیویی آن را پیش بینی کرده بود. این پدیده ها ناشی از وجود مغناط‌کره‌ی (magnetosphere) مشتری هستند که تا ۶۵۰ میلیون کیلومتر، حتی فراتر از مدار زحل، گسترش پیدا کرده است.

حلقه‌های مشتری از صفحه‌ی نازکی که سیاره را محاط کرده، شکل گرفته اند، و ماهیتی الکتریکی دارند . مشاهده‌ی حلقه‌های مشتری دشوار است چرا که حلقه‌ها کاملاً پراکنده هستند و فقط در صورتی که در تراز و حالت مناسبی نسبت به خورشید قرار بگیرند، قابل رصد می‌شوند. شعاع‌ خارجی حلقه‌ از ۱۲۹ هزار کیلومتری تقریبا نزدیکی مدار قمر (Adrastea) شروع می‌شود. اغلب نظریه‌ها بر تاثیر قمرهای Metis, Adrastea, Amalthea و Thebe بر ساختار حلقه‌های مشتری، درست همانند تاثیر «قمرهای چوپان» بر حلقه‌های زحل، تاکید دارند. (اقمار چوپان، ۵ قمر کوچکی هستند که در حلقه‌ها و شکاف‌های بین حلقه‌های زحل قرار گرفته و تاثیر چشمگیری بر شکل این حلقه‌ها دارند.)

همانطور که قبلا اشاره شد؛ کاوشگر گالیله کشف کرد، مادامیکه قمر آیو به دور محور میدان های الکترومغناطیسی مشتری می چرخد، توان الکتریکی بیش از ۲ تریلیون وات پراکنده می‌کند. این بار الکتریکی که در امتداد میدان مغناطیسی مشتری جریان دارد، باعث روشن شدن قسمت های بالایی اتمسفر سیاره و همچنین شفق های قطبی شدید در قطب ها می شود. تلسکوپ فضایی هابل، همزمان با رسیدن جونو به مشتری ویدئوی شفق های قطبی مشتری را منتشر کرد.

آلبرتو آدریانی (Alberto Adriani) عضو تیم «نقشه برداری فروسرخ از شفق های قطبی مشتری» the Jovian Infrared Auroral Mapper) JIRAM) که توسط آژانس فضایی ایتالیا تدارک دیده شده است اذعان دارد: «… ما می دانستیم که اولین رصد قطب جنوب مشتری در محدوده‌ی فروسرخ، شفق قطبی این سیاره را نشان خواهد داد…و دیدیم که این شفق بسیار روشن و ساختار یافته بود.»

تمامی سیاراتی که به صورت غول گازیند، دارای حلقه هایی در اشکال مختلف هستند. چنبره‌ی پلاسمایی در اطراف این سیارات و جریان الکتریکی که در امتداد محورقطبی شارش و سپس از صفحه استوایی خارج می شود، دلایل احتمالی دوام وثبات حلقه‌ها هستند. هیچ کسی به درستی چگونگی شکل‌گیری و ثبات حلقه های سیاره ای را نمی‌داند، اما جریان الکتریکی گذرنده از میان غبار پلاسمایی می‌تواند توضیحات معقول‌تری ارائه دهد؛ که در مورد شفق‌های قطبی اغلب سیارات نیز صدق می‌کند.

توضیح تصویر: نزدیک قطب شمال مشتری – اعتبار تصویر: NASA/JPL-Caltech/SwRI/MSSS

استفان اسمیت

ترجمه: مرتضی خامدی

Pole to Pole – Translator: Morteza Khamedi

هرگونه کپی برداری با ذکر نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” میسر خواهد بود.

یک جریان الکتریکی در پلاسما، میدانی مغناطیسی تولید میکند که باعث تنگش جریان میشود.در واقع دو رشته از جریان الکتریکی تحت تاثیر میدان مغناطیسی به صورت مارپیچی به دور یکدیگر میپیچند و تا مسافت های دور منسجم باقی میمانند. این ساختار مارپیچی می تواند نیرو را در فضا منتقل کند،به این جریان تنگیده ،پینچ بنت یا زد پینچ میگویند.

دانشمندان پلاسما نشانه های الکتریکی راتقریبا در هر جزئی از جهان مشاهده نمونده اند. طبق گفته ی دانشمندان ناسا دنباله ی سیاره ی زهره نیز به صورت  رشته ای است (برای اطلاعات بیش تر درباره دنباله های الکترومغناطیسی سیارات کلیک کنید).درخشش سحابی های سیاره ای نیز  بر اثر این رشته ها و  شبکه های پیچیده است (برای اطلاعات بیش تر درباره سحابی ها کلیک کنید). ستارگان Hebrig- Haro و برخی از کهکشانها اغلب رشته های در هم تنیده ای رو در ساختار خودشان به نمایش میگذارند.  این رشته ها جریان های بیرکلندی هستند (اطلاعات بیش تر درباره جریان های بیرکلند را از اینجا بخوانید) که تنها بخش قابل مشاهده ی جریان های عظیم الکتریکی میباشند .باقی مانده ی جریان های کهکشانی میدان مغناطیسی ای تولید میکنند که  می توان از آنها نقشه بردادری کرد، همانطور که در مورد کهکشان PDS 45   این کار انجام شده است.

جریان هایی با چگالی بالا در امتداد محورچرخش کهکشان ها جریان میابد و باعث تشکیل لایه های دوتایی می شوند، که گاهی اوقات به صورت لوبهایی، در محدوده ی اشعه ی ایکس و رادیویی در اطراف کهکشانهای فعال دیده می شوند.این جریان ها بعد از گسترش یافتن،  توسط بازوهای مارپیچی به هسته ی کهکشان باز گردانده می شوند.هر عنصری  در یک مدار کهکشانی انرژی تابش میکند، که این نشان دهنده ارتباط ( کوپل شدن) – جفت شدگی- آنها با مدار های بزرگ تر است. به نظر میرسد کهکشان ها در طول رشته هایی ایجاد میشوند، با توجه به این واقعیت، میتوان به وسعت مدار های بزرگتر پی برد. (درباره جریان ها و رشته های پلاسما اینجا را مطالعه کنید)

رفتار پلاسما با توجه به شرایط در این مدار ها  تعیین میشود.نوسانات میتوانند لایه های دوتایی با ولتاژ بسیار بزرگ بینشان ایجاد کند. نیروهای الکتریکی در لایه های دوتایی میتوانند بسیار قوی تر از نیروهای  گرانشی و مکانیکی باشند.لایه های دوتایی پلاسما را به سلول ها و رشته هایی تقسیم می کنند که می توانند چگالی و دماهای متفاوتی داشته باشند. (درباره پلاسما می توانید این متن را بخوانید)

لایه های دوتایی در یک باند وسیعی از فرکانس ها امواج رادیویی منتشر میکنند.آنها میتوانند مواد موجود در کهکشان را به دسته هایی طبقه بندی و چگالشان کنند.آنها میتوانند ذرات باردار را به صورت پرتوهای انرژی کیهانی شتاب بدهد.لایه های دوتایی میتوانند منفجر شوند و انرژی ای بسیار بیش از آنچه که در محل محیا دارند، منتشر کنند. این اثر را میتوان در عود ستاره ای و یا به اصطلاح نوا مشاهده کرد. (لایه های دوتایی را می توانید با مطالعه این لینک بیش تر بشناسید.)

از این چشم اندازکه  کیهان را میبینید، مشاهده می کنید اجزای مختلف با مدارات بزرگتر در ارتباطند و توسط آن مدارات هدایت  میشوند. الکترون ها و ذرات باردار در میدان های قوی الکتریکی ای که مقدار زیادی  انرژی در پهنای  وسیعی از باند منتشر میکنند ، شتاب میگیرند. تغییر شرایط در تولید جریان های بیریکلند در کهکشان ها به این معناست که الگوهای تابش در طول زمان تغییر میکنند. در برابر فیزیک خارق العاده ی سیاهچاله ها،PDS 456  احتمالادر حال نشان دادن این تغییرات شرایط است.

توضیح تصویر: تصور هنرمندانه ای از سیاهچاله ی PDS 456’، اعتبار تصویر: ناسا-جی پی ال-کلتک

استفان اسمیت

ترجمه: فاطمه طهماسبی

Written in the Wind – Translator: Fatemeh Tahmasebi

هرگونه کپی برداری یا استفاده از این متن با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” آزاد است.

دهانه Aorounga (آئورونگا) عکس سه بعدی که در بالا آمده بیش از ۱۹ مایل(۳۱ کیلومتر) قطر دارد که در بیابان صحرا نیز تنها مورد دهانه با این ساختار نیست این تصویر سه بعدی حاصل مرکز علوم فضایی و سیاره شناسی دانشگاه نیو برونسویک کانادا است که توسط دکتر کارلوس روبرتو به دست آمده، مختصات این دهانه N19’ ۶’E 19’۱۵’ است، در حالیکه برای ساختار دهانه Kebira (کبیرا) در لیبی نیز می توانیم چنین مختصاتی را بیاوریم: N24’ ۳۰’ E25’۰’. همان طور که می بینید هر دو دهانه در یک ناحیه و در زمینی نامنظم واقع شده اند، که شباهت زیادی به سطح مریخ دارند (به Google map  مراجعه شود.) از دیگر شکل های مشابه این دهانه ها ، دهانه Oasis است، که در جهت کمی مایل به غرب دهانه Kebira در تصویرماهواره می توان آن را مشاهده کرد.

یکی از جالب ترین رویدادها در Aorounga، شیارهای موازی غیر عادی و شیارهایی است که به خوبی از میان چشم انداز های اطراف و از خود دهانه عبور می کند. والاس تورنهیل و دیگر طرفداران  مدل الکتریکی اینطور بیان می کنند که این پدیده یکی از رایج ترین شواهد قوس های الکتریکی بر بدنه های صخره ای در منظومه شمسی به شمار می رود. شیارهای عمیق و پرتگاه های دالبری شکل مانند زخم جراحی برجا مانده از قوس الکتریکی مشاهده شده در ویژگی های مریخ طبق مدل الکتریکی است. همچنین الگوی دهانه بسیار شبیه به “پایه ستون های دهانه ای” روی مریخ است که توسط مدارگردهای ناسا مشاهده شده است، حتی نمونه های بیش تری از آن ها به صورت طبقه طبقه در دهانه های مریخ یافت می شود. مثالی از فضاپیمای نقشه بردار سراسر مریخ نیز در زیر مشاهده می شود:

مثالی از Mars Global Survey

مطبوعات با استناد به گزارشی از دانشگاه بوستون Kebira را جزو ساختارهای چند میلیون ساله لیست کرده اند. اما، آیا درباره این نمونه صادق است؟ آیا بمباران الکتریکی شدید که توسط جامعه علمی پذیرفته شده در سن ظاهری تاثیر دارد؟

یکی از روش های رایج سن سنجی ،بویسله ی اندازه گیری نرخ ایزوتوپ های عناصر خاص است. برای مثال اورانیوم ۲۳۵ با نیمه عمر۷۰۰ میلیون سال به سرب ۲۰۷ تبدیل می شود و این به این معناست که وقتی سنگ برای اولین بار تشکیل شد، شامل مقدار معینی از اورانیوم۲۳۵ و هر ۷۰۰ میلیون سال یکبار نصف مقدار اورانیوم ۲۳۵ مصرف شده و به سرب ۲۰۷ تبدیل می شود.

تخمین سن نمونه های معدنی بسته به اینکه آن نمونه از زمانیکه برای اولین بار شکل گرفته است تا امروز چقدر عمر کرده اگر از رادیواکتیویته یا انفجار یا گرما یا الکتریسیته تاثیر گرفته باشد، هرگونه اندازه گیری عمر آن نادرست خواهد بود.

از این رو اگر چند میلیارد ژول تخلیه ی الکتریکی برای حفر دهانه به قطر ۱۹ مایل کافی باشد و به زمین ضربه بزند، پالس های اشعه ی ایکس و گاما میزان خرابی نسبت ایزوتوپی را به شدت تغییر می دهد و شایه عناصر جدیدی را در صخره ها شکل می دهد.

به این دلیل و دلایل دیگر اینطور میشود استنباط کرد که می توانیم بگوییم Kebira  ودهانه های اطرافش شاید باقی مانده های رویداد های الکتریکی بوده اند. آن هم زمان هایی قبل از آنکه زمین شناسان تصور کنند.

استفان اسمیت

مترجم: پرستو غزنوی

پانوشت: دهانه کبیرا از جمله دهانه های معروف و جنجال برانگیز بین زمین شناسان است که مشکوک به دهانه برخوردی شهاب سنگی بود، ولی اصالت شهاب سنگی بودن آن مردود شد و در حال حاضر عامل ایجاد آن و سن آن ناشناخته مانده است، دهانه های دیگری نیز مشابه کبیرا چنین وضعیتی دارند.

دهانه آئورونگا در حال حاضر جزو ساختارهای برخوردی یا اخترداغ فهرست بندی شده است، ولی در مدل الکتریکی ایجاد آن بر اثر قوس عارضه های الکتریکی شناخته می شود.

Aorounga Crater , Translator: Parastou Ghaznavi

هرگونه استفاده و یا بازنشر این اثر با ذکر نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” امکان پذیر است.

لازم به ذکر است که نویسنده متن از عبارت “استدلال دوری” برای عنوان متن استفاده نموده، تعریف استدلال دوری به زبان ساده در پایگاه “اثر اصیل” به این صورت نوشته شده است:

برای اثبات حکم، استدلالی آورده شود که خود نیازمند اثبات حکم باشد. در این مغالطه، ناقد با گزاره‌ای بحث را شروع می‌کند که می‌خواهد در حکم به همان برسد. به عبارتی، حکم خود یکی از مقدمات و گزاره‌های استدلالی است که برای اثبات حکم استفاده می‌شود.

مثال: «جورج بوش سخنور توانایی است زیرا سخنانش بر مخاطب موثر است.»

برای چنین حکمی لازم است که مدرک و شاهد و مثال ارائه شود مثلا روش سخن‌گفتن هر روزه‌اش، اینکه چطور مسائل پیچیده را آسان توضیح می‌دهد و یا با آوردن داستان‌هایی از موارد طنز در گفته‌هایش و مشابه این. در حالی‌که نویسنده در مقام بیان استدلال، تنها حکم را به گونه‌ای دیگر بیان می‌کند.

حالا به بررسی ماه می پردازیم:

احتمالا دهانه هایی که تصور می شد در اثر برخورد به وجود آمده باشند ، عاملی به جز برخورد دارند.

“دریای خاوری (شرقی)” ، در حاشیه ی نیم کره ی رویت پذیر ماه ( نیمکره ای که به سمت زمین است) واقع شده است، و همین امر رویت آن را توسط تلسکوپهای مستقر در زمین مشکل می کند. این دریا تقریبا منطقه ای است که از دوایر متحدالمرکز کاملی، که توسط حوضه ی سنگفرش شده ای (regolith) احاطه شده، تشکیل شده است. از درون،  به یک سراشیبی تند محدود شده و در نهایت، قسمتهای مرتفع آن زمین سازه های(massif) تیز هستند. تصویر بالا مربوط به دریای شرقی است که توسط ارنست رایت از ناسا تهیه شده است.

با استفاده از داده ها ی به دست آمده از ماموریت GRAIL، دانشمندان علوم سیاره ای دانشگاه “براون” (Brown University) ادعا می کنند مدلهای جدید کامپیوتریشان سوالات بسیاری از جمله اینکه “چگونه این چنین حوضه های وسیعی در جای جای منظومه ی شمسی خلق شده اند؟”  را پاسخگو خواهد بود. و نهایتا، آنها استنتاج می کنند که بروز چنین الگوهایی بر سطح اقمار و سیارات در واقع پیامدهای پروسه های وابسته به حرکت است.

با توجه به گزارشاتی که اخیرا منتشر شده، مشخص شد که “دریای خاوری” ماه حاصل بازسازی پوسته ی قمر پس از برخورد یک سیارک به قمر بوده است… . ” … سنگهای گرم و شکل پذیرزیر سطحی، شروع به حرکت به سمت داخل و خارج نقطه ی برخورد کردند. تخمین زده شده که  طی این عملیات، حدودا ۱٫۳ میلیون کیلومتر مربع سنگ متلاشی شده است.”

براندون جانسون یک زمین شناس از دانشگاه “براون” است و اذعان دارد:

“این عملیات به غایت شدید و قوی بوده، چرا که این چندین کیلومتر صخره ی پرشیب و دایره ی متحدالمرکز را طی دقایق کوتاهی، پس از برخورد اولیه شکل داده است. ”

جانسون در مورد اینکه “چقدر این ساختارها می توانسته اند سریع بر سطح ماه ایجاد شده باشند” کاملا درست می گوید؛ اما مهمترین نشانه ها در منظره ی آشنای” دشت” پنهان شده و مورد بی توجهی قرار گرفته است. اکنون بیش از هر زمان دیگری، شواهد ومدارک دال بر الکتریکی بودن اثرات و زخمه های موجود بر اجرام منظومه شمسی در حال خودمایی هستند. اکنون زمانیست که توانایی دسته بندی اشکال و آثار متنوع رویت شده بر سطح اجرام منظومه شمسی را به سادگی طبقه بندی آثار موجود بر سطح زمین، داریم. سیستم های چند حلقه ای در مکانهای مختلفی در سیارات دیگر آشکار شده اند.

همه ی آنها شامل یک دشت مسطح میانی اند که کرانه هایش توسط صخره های عمودی محدود شده، “دشت رینویر” (Renoir) در “عطارد” نمونه ی خوبی از این نوع آثار است. برخی از این صخره ها تا چندین کیلومتر ارتفاع دارند.

نمونه ای از دشت مسطح با صخره های عمودی در ماه

دشت رینویر” (Renoir) در “عطارد”

نوع دیگری از دشتها، دشتی با محیط بیرونی عمیق است، همچون دره های عمیق “V  ” شکل، که این نوع دشت بسیار متداول است. حصار این نوع دشت می تواند حلقه ی دیگری ازصخره ها باشد که اغلب مرتفعتر از صخره های حلقه ی داخلییند، که هر چه از ساختار مرکزی دور می شویم، به تدریج با گسترش منطقه، این ارتفاعها افت پیدا میکند و در نهایت ناپدید می شوند. در بعضی دشتهای بزرگتر این پدیده چندین بار با صخره های کوچکتر و دشتهای وسیع تر تکرار شده تا اینکه نهایتا با سنگ بستر یکی شده است.

دشتی با محیط بیرونی عمیق روی عطارد

این الگوها (بدون هیچ نظم خاصی) در تتیس،عطارد، کالیستو، میراندا، زمین، ونوس و مریخ یافت می شوند و در بسیاری مکانهای دیگرنیز به تدریج آشکار خواهند شد. ( این نوع آثار در منظومه شمسی بسیار فراگیر هستند) در آینده ی پیش رو، پیدا کردن  حوضه هایی  با الگوهای چند حلقه ای بیشتر، توسط کاوشگرهای فضایی  که به منظور کاوش بر روی سیارات و اقمار به فضا فرستاده می شوند،  نه تنها امری باورکردنی بلکه بسیارمحتمل خواهد بود.

به راستی چه چیزی باعث به وجود آمدن این حوضه ها می شود؟ آیا عامل آن، تئوری عامه پسند “برخورد” ، می باشد؟ آیا توده های سنگی غول پیکر به همه ی اجرام نام برده شده در بالا، برخورد کرده و عامل ایجاد چنین الگوهایی شده اند؟  آیا یک شهاب سنگ ده کیلومتری به زمین برخورد کرده و عامل ایجاد الگوی چند حلقه ای در اطراف ” دهانه ی چیکسالوب ” و انقراض دایناسورها شده است؟

دهانه چیکسالوب

تحقیقات آزمایشگاهی با بارهای الکتریکی در محیطهای پلاسمایی نشان می دهد که الکتریسیته بر حسب ولتاژ و چگالی بار در ۳ مد ( حالت) ظاهر می شود: تاریک، درخشان و قوس الکتریکی. حالت قوس الکتریکی، که چگالی بار بسیار بالایی دارد برای ماشینکاری( کنده کاری ) دقیق روی فلزات کاربرد دارد.

مقدار و درجه ی  رشته ای (فیلامنت) شدن جریانها در حالت تخلیه ی قوس الکتریکی،  بستگی به چگالی محیطی دارد که این جریان ها از آن عبور می کنند. تخلیه های گذرنده از محیطی که خلا شده باشد ( یا محیطی با جوی رقیق) یک کانال ستونی که به دور محور خود می چرخد، تولید می کند. در حالت درخشان، این کانالها شبیه به گردبادی آتشین ظاهر می شوند. اگر جریان مشابهی از میان جوی رقیق گذر کند، به چندین رشته انشعاب پیدا می کند. این رشته ها دوایر متحدالمرکزی را حول محور اصلی فرم می دهند.

در صورتی که الکتریسیته از روی یک جسم جامد عبور کند، محلی که تخلیه ی قوس الکتریکی با سطح تماس پیدا کند، دچار فرسایش می شود. چاله ( یا همان دهانه) های حاصل از قوسهای الکتریکی اغلب دایروی شکل هستند؛ چرا که نیروی الکتریکی باعث محدودیت قوس الکتریکی  می شود به این ترتیب قوس الکتریکی به صورت عمود به سطح اصابت می کند. از آنجایی که قوس الکتریکی از دو یا چند رشته (فیلامنت ) در حال دوران حول محور مشترکی تشکیل شده ؛ سطح محل تماس می تواند توسط یک مته پلاسمایی حفاری شده و دیواره هایی با شیب تند و حاشیه ای جمع شده به جای گذارد.

اگر رشته ها به اندازه ی کافی از هم جدا شوند، در حالیکه مواد در حال زدوده شدن و ازبین رفتن هستند؛ کف حفره، به واسطه ی الکتریسیته شروع به داغ شدن و احتمالا سوختن خواهد کرد؛ سپس ذوب  شده و مسطح می شود. این توضیح چرایی سیاه بودن مناطق داخلی، در بسیاری از الگوهای چند حلقه ای را بیان می کند.فراوانی حفره های کوچک  در جداره های حلقه های بزرگتر( همانند دریای باختری) ، محتمل بودن تخلیه ی قوسهای الکتریکی را در این موقعیتها گواهی می دهد.

فراوانی حفره های کوچک در جداره های حلقه های بزرگتر

همینطور که قوسهای الکتریکی حرکت می کنند، حلقه هایی زنجیره وار را بر جداره های حفره ها و دوایر حک می کنند ( جداره ها را زنجیروار پانچ می کنند).اگر حفره ها همپوشانی داشته باشند، محل برخورد جداره ها باهم به صورت شیاری که از دو طرف شیب بسیار و لبه های کنگره ای دارد بروز میابد. قوس می تواند یک شیار را قطع کرده و پیش از قطع کردن شیار بعدی (شیار و سنگر دیگر) به فواصل دورتری پرش پیدا کند.

حلقه هایی زنجیره وار را بر جداره های حفره ها که توسط حرکت قوس های الکتریکی ایجاد شده

ایجاد حوضه هایی با الگوهای چند حلقه ای به احتمال زیاد حاصل برخورد سیارکها و دنباله دارها در بیلیونها سال پیش نیستند، بلکه به قوسهای الکتریکی  بین سیاره ای ، سوختن های شدید و انفجارات مهیب پیش آمده در آن دوره، ارتباط دارند.

استفان اسمیت

ترجمه: سبا حفیظی

Circular Logic – Translator: Saba Hafizi

هرگونه کپی برداری یا استفاده از این اثر، با نام “بخش فارسی پروژه آذرخش” میسر است

داخل ابر ماژلانی بزرگ که در حال چرخش به دور کهکشان راه شیری است، ساختاری دیده می شود که برای اخترفیزیکدانان به نام ” بقایای ابرنواختری” شناخته شده است. نظریه های تحول ستارگان بیان می کند که ستارگان پرجرم تر زندگی کوتاه تری دارند و جرم خود را در ابعاد وحشتناکی به انرژی تابشی تبدیل می کنند. هنگامی که سوخت هسته ای ستاره به پایان می رسد، روندی شروع می شود که با منفجر شدن لایه ی خارجی گاز و گرد و غبار ستاره پایان می پذیرد و ستاره از بین می رود.

منجمین خاطر نشان می کنند که اِتا کارینا (شاه تخته)(Eta Carinae) که نام دیگر آن (N 63a) می باشد، بادهای شدیدی از مواد را با سرعت های خیلی بالا از خود به بیرون فوران می دهد که برخورد های قله ی موج حرکت کننده ی مواد ، در محل تقاطع پوسته های گاز و پلاسما، پرتو های پر انرژی ایکس تولید می کنند، چرا که گفته می شود موج پس از انفجار یا موج ضربه ای درداخل  سحابی در حال انتشار است ، اگرچه همچنین گفته می شود که این باد ها بسیار یونیزه هستند. تصور می شود که در هنگام حرکت الکترون به جلو وعقب در میدان مغناطیسی، الکترون به فوتون هایی با فرکانس پایین برخورد کرده و در نتیجه ی آن، پرتو ایکس تولید می شود.

در مقالات قبلی منتشر شده در سایت پروژه آذرخش، استدلال هایی وجود دارد که بیان می کند ساختار های متفاوتی برای منابع فعال انرژی می توانند وجود داشته باشند. برخی از آن ها مواد دارای بار الکتریکی را از قطبین خود به بیرون پرتاب می کنند، یا که اثراتی به صورت دنباله هایی از مواد به طول هایی از مقیاس سال نوری باقی می گذارند و یا حتی بصورت رشته هایی به هم پیچیده شده به شکل ساعت شنی هستند.

اتا کارینا (شاه تخته) شکلی مانند ساعت شنی دارد که حاصل از تخلیه یا دشارژهای شدید پلاسمایی است. به نظر می رسد که تشعشعات آن ۴ ملیون برابر روشنتر از خورشید هستند، که نشان دهنده یک چگالی جریان بسیار بالا در داخل یک زد پینچ (Z-Pinch) اختری است. نورهای حاصل از تخلیه های داخل اتا کارینا (شاه تخته) به اندازه ای روشن هستند که توانایی تولید پرتو ایکس را دارد که می توان در سطح زمین که درفاصله ای به اندازه ۷۵۰۰ سال نوری از آن قرار گرفته ، آشکار سازی شوند. درسال های ۱۸۰۰ میلادی، ۱ فلاش نوری مرئی از آن خارج شد که در آسمان روشن تر از ماه بود. سپس، از سال ۱۸۰۰ تا سال ۱۹۴۱ پنهان شد، تا اینکه مجدداً شروع به درخششی کرد که با چشم غیر مسلح  قابل دیدن بود، و تا به امروز باقی مانده است. طرفداران مدل جهان الکتریکی فکر می کنند که این تغیرات به خاطر تغییرات در جریان مدار های الکتریکی است که از حرکت دو ستاره ی بزرگ در قلب این سیستم حاصل شده است.

پیش تر اعلام شد که منجمین طرحی ۳ بعدی از مواد خارج شده از اتا کارینا (شاه تخته) در قرن ۱۹ درست کرده اند. همان طور که توماس مادورا از مرکز پرواز فضای گادارد(Goddard Space Flight Center) نوشته است:

“مدل ما نشان می دهد که این پوسته ی عظیم متشکل از گاز و گرد وغبار، منشاءی پیچیده تر از آنچه عموما فکر می کنیم دارد. برای اولین بار ما مدارکی دال بر اثر مستقیم فعل و انفعالات ستارگان داخلی سحابی و لایه های درونی آن در تشکیل و ساختار سحابی که امروز ما می بینیم پیدا کرده ایم.”

در این مدل ۳ بعدی سحابی ، نقاط مختلف ” برآمدگی، حفره ونامنظمی هایی در طیف مولکول های هیدروژن منتشر شده از آن دیده می شود.” بطور طبیعی، این مدل بر اساس انتقال و تغییرات طول موج نور دراثر حرکت ابرهای یونیزه شده در فضا پایه گذاری شده است. به جای جابه جایی نور، با اثر دوپلر، مدل جهان الکتریکی پیشنهاد می کند که این پرتوهای سینکترونی از طرف سیستم های دوتایی فعال الکتریکی ناشی می شود.

وقتی الکترون ها حرکت می کنند، جریان الکتریکی حاصل می شود. حرکت ذرات باردار در راستای یک میدان مغناطیسی در واقع جریان هم سو با میدان ایجاد می کنند، که آن را امروزه به نام جریانهای بریکلند می شناسیم. تابش سینکترونی به عنوان نوعی تابش الکترومغناطیس می باشد، که بر اثر حرکت سریع الکترون ها در جهتی که زاویه با میدان می سازد و این الکترون ها تحت تاثیر میدان مغناطیسی قرار می گیرند، تولید می شود. این میدان نیرویی به این ذرات می دهد که باعث حرکت دایره وار و مارپیچی به دور میدان مغناطیسی می شود.

شکل ساعت شنی گونه ی اتا کارینا (شاه تخته) در واقع نشان دهنده ی پلاسمایی بودن آن است، نه گازی بودن آن. ستارگان، کهکشان ها، سحابی ها و سیارات، همگی در حال حرکت در درون پلاسما در فضا هستند، بنابراین همه ی آنها تحت تاثیر بارهای الکتریکی هستند. تئوری های مبتنی بر گازهای فشرده، امواج ضربه ای و بادهای ذرات در فضا، درواقع ضعف جدی درک و فهم ما را در جامعه ی نجومی نشان می دهد. سحابی ها معمولا رفتاری مانند پیچش های طولانی و حباب هایی در ساختار ساعت شنی گونه ی متقارن خود دارند. اینها همان بی ثباتی هایی است که در سحابی های کوتوله یا همان اتا کارینا (شاه تخته) دیده می شود.

استفان اسمیت

ترجمه: بردیا قبادی

Homunculus in 3D

Translator: Bardia Ghobadi

همچنین جهت دانلود شبیه سازی های انجام شده روی شاه تخته، کلیک کنید.

مطالب ما را با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” منتشر کنید

از دیدگاه فیزیک هسته ای، سحابی سیاره ای نتیجه ی مرگ ستاره ایست که ذخایر هیدروژن و هلیوم خود را به اتمام رسانده و تحت فشار گرانشی اش در خود فرو میریزد.انفجار ستاره ،هسته را از هم می گسلد و مقدار زیادی از جرم ستاره را به فضا پرتاب میکند.

از زمان کشف نخستین سحابی سیاره ای (حدود ۲۰۰سال پیش و یا کمی بیشتر) تا کنون ، این سحابی ها  دارای رفتار و ویژگی هایی بوده اند که به راحتی قابل توضیح نیستند. آنها از خود ساختار هایی حلقه  مانند مارپیچی، حباب ها، جت ها، لوب ها و برخی ویژگی های دیگر را از خود نشان می دهند. مدل استاندارد معتقد است این سحابی ها از گاز داغ تشکیل شده اند و شکل ظاهری (مورفولوژی یا ریخت شناسی) انها تحت تاثیردوعامل میباشد.اولی شوک موجی ناشی از انفجار ستاره و دومی فشار باد های ستاره ای که در میان انها می وزند .در بعضی موارد شکل سحابی را “شبه باد نما” مینامند زیرا که براثر وزش بادستاره ای قوی ،این شکل به خصوص را به خود گرفته است.

در یکی از پژوهش های دانشگاه کرنل که توسط محققان تلسکوپ فضایی هابل صورت گرفته، سحابی PN G311.0+02.4 را اینگونه توصیف میکنند”… یک جرم غیرعادی با مرکزی برجسته متمایل به بیضی که تابش میکند” و خاصیت ضعیف دوقطبی دارد.

فیزیکدانان انتظار داشتند که به دلیل اشعه ی ماورائ بنفش ساطع شده از کوتوله ی سفیدی که در مرکز ان واقع است مواد سحابی بدرخشند. ولی ،هیچ ستاره  و پرتوی فرابنفشی در انجا شناسایی نشد.

حلقه ی سحابی (پوسته ی کروی)حاوی یک جفت ستاره میباشد که حول مرکز جرمشان در حال حرکتند به طوری که هر پنج روز یکبار،یک دور کامل را طی مینمایند.این ستاره ها در حدود صد برابر درخشانتر و تقریبا سه برابر داغ تر از خورشید هستند.با اینکه این ستاره ها خیلی داغ و درخشان اند ولی مقدار تابش انها به اندازه ی کافی قدرتمند نیست که بتواند چنان انرژی ای را به سحابی منتقل کند. طبق نظر دانشمندان دانشگاه کرنل تنها پرتوهای فرابنفش گسیل شده از کوتوله ی سفید گم شده میتواند چنین درخششی را در سحابی ایجاد نماید.

نظریه ها و مدل های رایج فعلی، هنوز مکانیسم مشخصی برای سحابی ها و تابش پرانرژی انها سراغ ندارند.و هنوز چگونگی پرتاب شدن لایه های بیرونی ستاره به فضا و خارج شدن ساختارهای چندقسمتی از دو سر محور قطبی این سحابی ها را نمیدانند.دلیل این است که سحابی ها از پلاسما تشکیل شده اند و نه گازهای داغ! گاز ها از قوانین حرکت جنبشی تبعیت میکنند.به این صورت که مولکول ها در اثر انرژی گرمایی با یکدیگر برخورد مینمایند و براثرانرژی جنبشی حاصل از برخورد با ذرات پرسرعت دیگر،شتاب میگرند.

رفتار پلاسما بیشتر ازانکه از قوانین نیوتنی پیروی کند ،تابع قوانین الکتریسیته میباشد.ستاره ها در جریان های بیریکلندی که در میدان های بزرگی درون کهکشان جریان دارند شکل میگیرند.اثر پینچ بنت باعث فشرده شدن پلاسما ، مشتعل شدن ستاره و تشکیل جریان های حلقوی به دور استوای ستاره ای درون این خطوط انتقال کیهانی ،میشود.در واقع چگالی جریان الکتریکی باعث میشود که پلاسما در حلقه ها و پوسته ی سحابی ها شروع به درخشش نماید.

طبق مدل الکتریکی این سحابی از دور ساختاری شبیه ساعت شنی دارد.ستاره ی دوتایی در مرکز این سحابی صفحه ای سیال در پهنه ی استوایی سیستم ایجاد مینماید که ستاره شناسان به اشتباه انرا “باد ستاره ای”مینمامند.این احتمال وجود دارد که جریان های بیریکلند درون این دیسک گازی  به دور ستاره ی دوتایی در مناطقی که چگالی بسیار بیشتری دارد ،حرکت نماید و باعث درخشش ان به شکل حلقه ای درخشان شود. مانند تابش نورافکن روی ابرها در اسمان .همان طور که مشاهدات تایید می نمایند، این حلقه بر اثر تابش پرتوهای فرابنفش نمیدرخشد.

از انجا که پلاسما در تجربیات ازمایشگاهی به صورت ساختارهای سلولی که توسط دیواره های نازکی از لایه هایی با بار مخالف (لایه های دوتایی )ازهم جدا میشوند، محتمل است که چنین اتفاقی نیز در سحابی ها رخ بدهد.

هانس الفون در کتاب خود مینویسد:فضا در حالت کلی ساختار سلول مانندی دارد و همچنین مشاهده ی مستقیم این دیواره ی سلولی(صفحه ی سیال)تا زمانی که فضاپیمایی به درون ان نفوذ ننماید،نیز ناممکن است. این بدین معناست که ما نمیتوانیم امیدوار باشیم که این دیواره ی سلولی را مستقیما شناسایی کنیم و یا اندازه ی انرا تخمین بزنیم.نتیجه گیری کلی در مورد  ساختاری که نمیتوانیم به طور مستقیم شناسایی کنیم نیز،امری ناخوشایند است.اما در عوض نتیجه ای که از روی فرضیات میتوان گرفت این است که ،پلاسما در مناطق بسیار دورتر دارای خواصی ست که به شدت با ان چیزی که در اطراف خود میبینیم متفاوت است.(هانس الفون،پلاسمای کیهانی،فصل دوم،جریان های الکتریکی در پلاسمای فضایی)

همچنین پروفسور دونالد اسکات در کتاب خود به نام اسمان الکتریکی این موضوع را به روشنی بیان میکند ، که یک سحابی سیاره ای از بارهای اضافه الکتریکی در یک ستاره تاثیر میپذیرند- یک ستاره ی عادی از فشار های غیر عادی الکتریکی تاثیر می پذیرد و فعال می باشد .ساختار های رشته ای ،حلقوی و سلولی مشاهده شده،همگی از ویژگی های رفتار پلاسما هستند.

استفان اسمیت

مترجم: فاطمه طهماسبی

درباره تصویر:

Conventional understanding of planetary nebula PN G311.0+02.4 evolution. Credit: NASA/Hubble Space Telescope

Cellular Plasmas

Translator: Fatemeh Tahmasebi

]]> http://persiantbolts.com/%d9%be%d9%84%d8%a7%d8%b3%d9%85%d8%a7%db%8c-%d8%b3%d9%84%d9%88%d9%84%db%8c/feed/ 0 http://persiantbolts.com/%d8%b9%d8%a7%d9%85%d9%84-%d8%a7%db%8c%da%a9%d8%b3/ http://persiantbolts.com/%d8%b9%d8%a7%d9%85%d9%84-%d8%a7%db%8c%da%a9%d8%b3/#comments Tue, 26 Jul 2016 14:26:58 +0000 http://persiantbolts.com/?p=766 توضیح عکس: انتشار تابش ایکس عظیم از مرکز کهکشان / Credit: NASA/CXC/Stanford/I. Zhuravleva et al

بزرگترین و قویترین پرتوی ایکس ثبت شده تا کنون که توسط تیم تحقیقاتی تلسکوپ فضایی پرتوی ایکس چاندرا منتشر شده است.

نکته ای که باعث مطرح شدن سوال و ایجاد بحرانی در مفاهیم اولیه شد این است که طبق گزارشات مقدار پرتوهای ساطع شده ۳برابر مقدار هر انفجار دیگه ای در منطقه بوده که حتی از تشعشعات سیاه چاله ی ابرجرم مرکز کهکشان نیز بیشتر است.

برای توجیه این پدیده، منچمان دو نظریه را پیشنهاد دادند. اولین نظریه و یا بهتر بگوییم، اولین پیشنهاد بر اساس گسسته شدن سیارکی بر اثر گرانش عظیم سیاه چاله هست که باعث میشود ذرات حاصل در دیسک سیاه چاله ی ابر جرم مانند حرکت مارپیچی آب در هنگام تخلیه از یک مجرا، به اندازه ی کافی گرم شده و در نهایت از خود پرتوی ایکس را قبل از سقوط به داخل سیاه چاله را  منتشر کنند.

دومین پیشنهاد به یک تصور ساختگی از باز اتصال مغناطیسی برای توضیح اشعه ایکس مربوط میشود. مطابق اخبار اخیر خطوط میدان مغناطیسی در هم پیچیده و در هم مخلوط میشوند و سپس به دلیل باز چینی دوباره ی آنها و خود ارتباطی خودشان، انرژی تولید شده بصورت پرتوهای ایکس و پرتوهای فرابنفش منتشر میشوند.

به هرحال در مدل جهان الکتریکی، این ذرات در حرکاتی که شامل جریان های الکتریکی است و در جهت افزایش قدرت میدان مغناطیسی است حرکت کرده و شارژ میشوند. این مسئله برای مهندسین برق کاملا آسنا می باشد، اما منجمان هنگامی که در فضا مغناطیس پیدا می کنند شگفت زده می شوند.

یکی از مهمترین عواملی که مانع دیدن حقیقت رخداد داخل مرکز کهکشان ما شده، اصرار بر وجود سیاه چاله به عنوان عامل اصلی تحریک کننده و انتشارهست. ریاضیدان استفان کروترس برای توصیف و تشریح این مسئله در ذهن خود با استفاده از ریاضیات، با توجه به داده های موجود، ایده ی وجود سیاه چاله و ورودآن را در توجیح این مسئله را مورد بررسی قرار می دهد و بیان میکند که هیچ سیاه چاله ای تا بحال مشاهده نشده است، که این مطلب را می توانید از اینجا بخوانید.

در میان این پافشاری ها بر روی تئوری هایی که هیچ ارتباطی با واقعیت ندارند، منجمین هم از گوش دادند با رقیب نظریه ی خود امتناع میکنند( نه، من داخل تلسکوپ را نمیبینم) و ارزش علمی تحقیق و پژوهش را از دست میدهند. تحیقی و پژوهشی که باعث باز شدن پنجره ای جدید به جهان میشود.

بالاخره در سال ۱۹۸۱ اخترفیزیکدان هانس آلفون با نظریه ی کهکشان های الکتریکی خود وارد میدان شد. او کهکشان هایی را مشاهده کرد که شباهت زیادی به موتورهای هوموپولار داشتند. یک موتور هوموپولار بصورت شعاعی در داخل دیسک های فلزی که بین دو قطب مغناطیسی هستند، در راستای جریان الکتریکی میچرخند. این دو قطب مغناطیسی بیان شده در واقع باعث ایجاد اثر متقابل میدان مغناطیسی شده که باعث چرخش متانسب با نیروی الکتریکی جریان میشود.

دیسک های کیهانی رفتار های مشابهی دارند. در واقع جریان های بیرکلند در این دیسک ها جریان دارند و منشاء حیات ستارگان و کهکشان ها هستند که توسط امواج رادیویی قابل مشاهده هستند. در این میان جریان های بیرکلند با نسبت ۱/√r به سوی هم کشیده شده و جریان های الکتریکی که داخل پلاسمای غباری وجود دارند، نیروی قدرتمندی هستند.

پرتوهای ایکس مشاهده شده در مرکز کهکشان میتواند نوع شناخته شده ای از پلاسما  که به نام پلاسموئید شناخته میشود، باشد.انتشار فرکانس های بالا از پلاسموئید مشابه ستارگان برانگیخته ی الکتریکی است. میدان الکترومغناطیسی قوی در پلاسموئید ذرات را تا سرعت های بالا سوق می دهد که باعث می شود تحت میدان مغناطیسی به وجود آمده ، اشعه ایکس منتشر کنند.

آنچه چاندرا در مرکز راه شیری کشف کرده است پلاسما می باشد که دقیقا به همان طریق آزمایشگاه های زمینی عمل می کند.برخی اندازه گیری های آزمایشگاهی دما را ۱۰ تا ۱۰۰ برابر بیشتر از اثر جنبشی که می توانند {همچین دمایی} تولید کنند نشان می دهد. اگر منجمین نتایج آزمایشگاهی را بدانند و آنها را به همان اندازه ی نظریه ی گاز داغ به کار ببرند، دچار شگفتی و تعجب نمی شوند.

استفان اسمیت

مترجم: بردیا قبادی

The X Factor – Translator: Bardia Ghobadi

از این متن با ذکر نام “بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش” استفاده کنید

اخترفیزیکدانان انفجار پرتوی گاما را ، “ادغام ستاره های نوترونی” و یا تابش نور اشعه ی گامای حاصل از انفجارهای ابرنواختری توصیف می کنند. طبق مشاهدات “تلسکوپ هشدار انفجار” متعلق  به “ماهواره ی سوایفت” پرتوی گامایی آشکارسازی شده که این پرتو به به قدری شدید است که توسط هر نظاره گری که دقیقا به آن نقطه در آسمان نگاه میکرد، حتی بدون تلسکوپ، قابل رویت بوده است. با این وجود، محاسبات نشان می دهد که این پرتو،هفت میلیارد سال نوری از ما فاصله دارد .

نوع خاصی از ابرنواختران هستند که پرتوی گاما از خود منتشر میکنند .طبق فرضیات اخترفیزیکدانان این ابر نوختران در ستاره هایی که جرمی چندین برابر جرم خورشید دارند روی می دهد.  مانند میدان گرانشی بسیار شدیدی که بقایا ی یک ابرنواختر را به سیاهچاله تبدیل می کند.با صرف نظر از این پروسه ،هنوز چگونگی انفجار ابرنواختر و فروپاشی آن به یک سیاهچاله و تولید انفجار پرتوی گاما مشخص نمی باشد.

اندازه ی تخمین زده شده برای پرتوی گاما به فاصله ی آن از ما بستگی دارد . و این در مورد انفجار پرتوی گاما چگونه است ؟ اولین انفجارات پرتوهای گاما در کهکشان هایی با انتقال به سرخ های زیاد مشاهده شدند.کهکشان هایی که به نظر می رسید نزدیک به دوازده میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند.اگر این کهکشان به همان میزان که به نظر میرسد از ما دور باشند ، انرژی مشاهده شده از فلشهای پرتوی گامای ساطع شده از انها فراتر از هر ابرنواختری می باشد. بنابراین ،یک  نهاد فرضی کیهانی به نام هایپرنوا را اختراع نمودند تا نجات دهنده ی نظریه ی انتقال به سرخ و فاصله ی اجرام کیهانی از ما باشد.

در نظریه ی جهان الکتریک این پرتوهای کیهانی با روش دیگری شتاب می گیرند : لایه های دوتایی. لایه ی دوتایی پلاسما در سال  ۱۹۲۹ توسط پیشرو و برنده ی جایزه ی نوبل ،ادوین لانگمویر ، معرفی شد. لایه ی دوتایی پلاسما زمانی که الکتریسته به درون پلاسما جریان پیدا کند شکل میگیرد .یکی دیگر از برندگان جایزه ی نوبل ،هانس آلفون،لایه دوتایی را به عنوان “شکلی از پلاسماست که اگر بخواهیم ملموس تر و فیزیکی تر آن را معنا کنیم همچون دیوار سلولی در زیست شناسی  که خود را از محیط اطراف حفظ می نماید، است.”

الکس دسلر ، فیزیکدان پلاسما مینویسد:در سال ۱۹۵۶ با باور های عمیقی وارد عرصه ی فیزیک فضا شده بودم.به عنوان مثال:فکر میکردم که میدان الکتریکی در پلاسمایی با چگالی بالا در فضا نمیتواند وجود داشته باشد.حدود سه سال بعد بود که با مطالعه ی عینی کار های الفون ،  توسط “اس چاندراسخار” شرمسار شدم. میزان تعجب و شگفتی من از یافتن درستی کار آلفون و ناحق بودن منتقدانش غیر قابل وصف بود. من متوجه شدم که مکانیزم قدرت پرتو های کیهانی اساسا منطبق بر مکانیزم معروفی ست که توسط فرمی در سال ۱۹۴۹ و همچنین پیش تر از آن توسط آلفون مطرح شده است. نقل قول از کتاب آنتونی پرات به نام “ریش سفید مخالفان پلاسما” ،واشنگتن تایمز،ضمیمه:جهان و من .(می ۱۹۸۸)

توضیح دیگر در بیان شدت انفجارات پرتوی گاما این است که انتقال به سرخ در واقع معیار مناسبی برای تعیین فاصله نمی باشد و انفجار پرتوهای گاما در کهکشان های نزدیک و در همسایگی ما هم اتفاق می افتد. به همین ترتیب ،انفجار پرتوی گاما به طرز غیرقابل تصوری قدرتمند نیستند و درد زایش یک سیاهچاله نمیباشند.

اگر این پرتو های گاما در نزدیکی ما واقع شده اند بنابراین انرژی کمتری دارند و تخلیه ی الکتریکی پلاسما در قالب انفجار لایه ی دوتایی می تواند باعث انفجار اشعه ی گاما شود. دقیقا به همان صورتی که در تجربیات آزمایشگاهی مشاهده شده است . پس به جای پدیده های ریاضیاتی همچون سیاهچاله ها ، ستاره های نوترونی و هایپرنوا ها چرا روی فرضیات واقعی و قابل آزمایش و کار با مدل های فیزیکی و واقعی تکیه نکنیم؟

کیهان شناسی استاندارد سعی دارد که هر طور شده مدل های خود را  با مشاهدات انطباق دهد. اشعه ی ایکس حاصل از برانگیختگی یون ها، طیف وسیعی از منحنی های نوری و بعضی وقت ها پرتوهای گاما از خواص رعد و برق هستند. شبیه سازی های کامپیوتری نشان میدهد که رفتار پلاسما در مقیاس های مختلف چه در اتم هاو چه در کهکشان ها یکسان می باشند. شاید انفجارات ناگهانی پرتو های گاما رعد و برق های کیهانی در ابر های بسیار وسیع و الکتریکی پلاسما هستند.

استفان اسمیت

ترجمه: شادی طهماسبی

Double Layer Busters

Translator: Shadi Tahmasebi

برای مطالعه بیش تر می توانید فصل غلاف های پلاسما و لایه های دوتایی از کتاب راهنمای ضروری جهان الکتریکی که توسط اعضای بخش فارسی پروژه آذرخش به فارسی ترجمه شده است، مطالعه نمایید.

هرگونه استفاده از این اثر تنها با ذکر نام بخش فارسی پروژه بین المللی آذرخش آزاد می باشد.