سخنرانان این نشست مانند اریک لرنر (فیزیکدانان مطرح پلاسما) از فیزیکدانان منتقد به مدل استاندارد و یا پیرو مدل‌های جدید آلترناتیو هستند.

اگر چنانچه مایل به شرکت در این رویداد بودید، به ما هم اطلاع بدید.

مدل جهان الکتریکی در رویکرد وسیع میان رشته‌ای رشد یافته است .این مدل در دانشگاه‌ها تدریس نمی‌شود و بر پایه مشاهدات و تجربیات آزمایشگاهی بیش‌تر از نظریه‌های انتزاعی استوار می‌باشد و ارتباط بین رشته‌های مختلف را به رسمیت می‌شناسد. نتیجه‌ای که استنتاج می‌شود این است که نیاز حیاتی در درک جهان هستی کاملا به ماهیت اساسی الکتریکی اتم‌ها و اثر متقابل آن‌ها بستگی دارد. به طرز عجیبی این مورد در کیهان‌شناسی متعارفی که نیروی مغناطیسی ضعیف و نیروی بی‌نهایت ضعیف‌تر گرانش نقش بازی می‌کنند، در نظر گرفته نمی‌شود. این ساده‌سازی ممکن است برای فیزیک نظری مبتنی بر خاصیت الکتریکی خنثی مواد در آزمایشگاه‌های زمینی مناسب باشد و برای فضا، جایی که پلاسما غالب است، پاسخگو نیست.

پلاسما بعد از جامد،مایع و گاز،حالت چهارم ماده نامیده شده است. بیشتر مواد موجود در جهان در حالت پلاسما قرار دارند. پلاسما زمانی شکل میگیرد که در یک گاز، الکترون‌ها از اتم‌های میزبان خود خارج شده و اتم‌هایی با بار مثبت باقی گذارند. الکترون‌ها با بار منفی و یون های مثبت می‌توانند جداگانه و آزاد در اثر ولتاژ اعمالی و یا میدان مغناطیسی حرکت کنند. حرکت خالص آنها یک جریان الکتریکی را ایجاد می‌نماید. بنابراین یکی از خاصیت‌های مهم پلاسما این است که می‌تواند جریان الکتریکی را هدایت نماید و اینکار با تشکیل رشته‌هایی در امتداد میدان مغناطیسی میسر می‌شود. الگوهای رشته‌ای در همه جای جهان هستی حاضر هستند و یافت می‌شوند.
والاس تورنهیل
مترجم: شادی طهماسبی

Synopsis 2 – The Electric Universe
Translator: Shadi Tahmasebi

Synopsis: Preface
Translator: Bardia Ghobadi
Editor: Ghazaleh Tahmasebi

این اثر نگاهی منتقدانه به مدل کیهان شناسی بیگ بنگ دارد، معرفی این کتاب توسط نویسندگان به شرح زیر منتشر شده است:

این کتاب مقدمه‌ای بر کیهان‌شناسی است، همانند همه‌ی کتاب‌های مشابه‌ای که تا کنون در این زمینه نوشته شده‌اند‌. اما تنها با اندکی تفاوت، اشاراتی به یک انقلاب. بارنس و لویس[۱] فکر می‌کنند کسانی که بدون فراگیری فیزیک و نجوم می‌توانند در کیهان‌شناسی دگرگونی ایجاد کنند، همانند ساده‌ لوحانی چون زمین تخت‌گرایان هستند و به آن‌ها پاسخی تند داده‌اند. البته، صدها انسان بی‌عقل دیگری هم وجود دارند که به‌طور پیوسته وقت افراد را با ایده‌های بی‌ارزش هدر می‌دهند. پیشنهاد نویسندگان چیست؟ اول فیزیک یاد بگیرید و بعد ایده‌ی انقلابی خود را منتشر کنید.

تنها تعداد کمی از کیهان‌شناسان این امر را پذیرفته‌اند، اما چه بخواهیم و چه نخواهیم، مدل انفجار بزرگ به‌زودی به یک دگرگونی اساسی نیاز خواهد داشت. بحران‌هایی جدی موجب فرسایش این مدل کیهان‌شناسی شده‌ است که از این میان می توان به تنش هابل[۲]، تنش سیگما-۸ [۳]، مساله‌ی لیتیوم[۴] و این که کهکشان‌های پایدار خیلی زودتر از انفجار بزرگ پدید آمده‌اند، اشاره کرد. “کیهان‌شناسان فورا یک مولفه‌ی تاریک بی‌مصرف دیگر را رو خواهند کرد”، “فیزیک تورم کیهانی غیرقابل فهم است”، و مدل انفجار بزرگ حتی توانایی برآورده کردن ۱۲ معیار ذکر شده در این کتاب که “ارزش‌هایی برای یک تئوری” هستند را ندارد.

پس بله، لطفا، بیایید انقلاب کنیم!

اما یک مشکل وجود دارد، در پس کتابی که فراخوان این انقلاب را می‌دهد دو اخترفیزیکدان وجود دارند که واقعا دلشان نمی‌خواهد چیزی تغییر کند. آن‌ها خواستار پاسخ به همه‌ی این ۹۰ سال رصد هستند (واقعا خواستارند؟). هم‌چنین آن دو خواستار یک “تئوری جدید” هستند که بتواند مراحل آزمایشات نوین را پشت سر  بگذارد و با داده‌های آن‌ها منطبق باشد. (تئوری‌های جدید هنوز آزمایش نشده‌اند!) آن‌ها فکر می کنند “تنها یک اصلاح کوچک روی ایده‌شان” کافی است یا این که “تنها یک تغییر کوچک” می تواند یک موضوع حل نشده را به راحتی و سادگی توضیح دهد. اما تنها بازی کردن با تعدادی پارامتر، پیچ و خم دادن به نیروی گرانش یا اضافه کردن تعدادی ذره کافی نخواهد بود. مدل انفجار بزرگ به یک انتقال الگوی واقعی در حد انقلاب کوپرنیکی نیاز دارد.

این کتاب در حد افروختن آتش برای یک انقلاب واقعی نیست و شما با خواندن این کتاب ، تنها با مرور مطالبی که از قبل می‌دانستید، وقت خود را هدر داده‌اید.

انقلاب‌های واقعی آشفته هستند. ماکس پلانک می‌گوید:”یک حقیقت علمی جدید تنها با متقاعد کردن مخالفینش و نشان دادن نور حقیقت به آن‌ها پیروز نمی‌شود، بلکه مخالفینش در نهایت خواهند مرد و یک نسل نوین که با این حقیقت علمی آشناتر است، رشد خواهد کرد.”

پس رفقا مراقب باشید، یکی از رقیب‌ها سقوط خواهد کرد: کیهان‌شناسی انفجار بزرگ. “یک مراسم ترحیم در علم در راه است.”، به همین دلیل، ادامه دادن راه این مدل کیهان‌شناسی، یک گل به خودی خواهد بود.

[۱] Barnes & Lewis

[۲] Hubble tension

[۳] The sigma-8 tension

[۴] Lithium problem

مترجم: بهاره مجرد

Translator: Bahareh Mojarrad

متن نامه سرگشاده تاریخی اریک لرنر به شرح زیر می باشد که توسط الناز بخشی از اعضای این گروه ترجمه گردیده است:

نامه ای سرگشاده بر کیهان شناسی

نامه ای سر گشاده به جوامع علمی نوشته شده توسط اریک لرنر E.lerner

منتشر شده در ژورنال New Scientist در سال ۲۰۰۴

نظریه بیگ بنگ امروزه به تعداد زیادی از موارد وابسته است که ما هرگز آنها را مشاهده نکرده ایم. تورم، ماده تاریک و انرژی تاریک برجسته ترین مثال ها هستند. بدون آنها ، تناقض وحشتناکی  بین مشاهدات اخترشناسان و پیش بینی های نظریه بیگ بنگ وجود خواهد داشت. در هیچ گرایش دیگری از فیزیک ، این مراجعه مستمر به اشیا فرضی جدید به عنوان راهی برای پر کردن شکاف بین تئوری و مشاهده پذیرفته نمی شود . و یا حداقل باعث پرسش سوالات اساسی در مورد اعتبار نظریه می شود.

اما نظریه بیگ بنگ بدون این فاکتورها نمی تواند وجود داشته باشد . بدون وجود تورم فرضی نظریه بیگ بنگ نمی تواند تابش کیهانی که مشاهده می شود را پیش بینی کند ، زیرا راهی برای بخش هایی از جهان که بیش از چند درجه در آسمان دور هستند وجود نخواهد داشت و همان دما را نشان می دهند و به این ترتیب به همان مقدار تابش مایکروویو ساطع می کند.

بدون وجود ماده تاریک ، بر خلاف آنچه ما با وجود ۲۰ سال آزمایش در زمین مشاهده کرده ایم ، نظریه بیگ بنگ پیش بینی های متناقضی برای تراکم ماده در جهان انجام می دهد. تورم به چگالی ۲۰ برابر بیشتراز چیزی که از نوکلئوسنتز بیگ بنگ وجود دارد نیازمند است . توضیح نظریه در مورد منشا عناصر نور و بدون وجود ماده تاریک نظریه بیگ بنگ پیش بینی می کند که عمر جهان فقط ۸ میلیارد سال نوری است که میلیارد ها سال از عمر بسیاری از ستاره های کهکشان ما جوان تر است.

علاوه بر همه این ها ، نظریه بیگ بنگ نمی تواند چیزهایی که بعدا توسط مشاهدات تایید شدند را پیش بینی کند. موفقیت هایی که توسط هواداران این نظریه حاصل شده است شامل توانایی آن در نگاهی به گذشته و مشاهدات مرتب شده با پارامترهای قابل تنظیم است. دقیقا همان طور که کیهان شناسان قدیمی براساس مدل بطلمیوس به ارایه نیاز داشتند.

با این حال نظریه بیگ بنگ تنها نظریه ای برای درک تاریخ کیهان نیست. کیهان شناسی پلاسما و مدل حالت پایه هردو فرضیه، جهانی در حال تحول و بدون شروع یا پایان را فرض می کنند . این موضوع و سایر رویکردهای جایگزین می توانند پدیده های اساسی کیهان را توضیح دهند. از جمله فراوانی عناصر سبک ، تولید ساختارهای با مقیاس بزرگ ، تابش پس زمینه کیهانی و اینکه چگونه انتقال به سرخ کهکشان های دور با فاصله افزایش می یابد.آنها حتی پدیده هایی تازه پیش بینی کرده اند که قبلا مشاهده شده است ، کاری که بیگ بنگ نتوانسته است انجام دهد.

حامیان نظریه بیگ بنگ ممکن است این نظر را داشته باشند که این نظریه ها همه مشاهدات کیهانی را توضیح نمی دهند. اما این باعث تعجب است زیرا توسعه و گسترش این نظریه ها به دلیل کمبود بودجه کاملا غیرممکن است. چنین سوالات و پیشنهاداتی حتی اکنون نیز نمی توانند آزادانه مورد  بحث و بررسی قرار گیرند.

در اکثر کنفرانس های برگزار شده مهم، هیچ مبادله ای از این اطلاعات وجود ندارد.از آنجایی که ریچارد فایمن می تواند بگوید “علم، فرهنگ تردید است”. در کیهان شناسی امروزی شک و تردید تحمل نمی شود و دانشمندان جوان یاد می گیرند که اگر نظری منفی در مورد بیگ بنگ دارند که قابل ارائه باشد سکوت کنند.کسانی که به نظریه بیگ بنگ شک دارند می ترسند که گفتن چنین موضوعی هزینه ای گزاف برای بودجه آنها تمام شود.حتی مشاهداتی که اکنون صورت می گیرند از فیلتر قضاوت شده آنها رد می شود ، بسته به اینکه آنها درست یا غلط ارزیابی می شوند.

بنابراین داده هایی براساس انتقال به سرخ، فراوانی لیتیوم و هلیوم و توزیع جرم کهکشان و موضوعات دیگر، نادیده یا مورد تمسخر قرار می گیرد. این موضوع بیانگر یک ذهنیت متعصب در حال رشد است که با روحیه تحقیق علمی آزاد بیگانه است.

امروزه تقریبا منابع مالی و تجربی به مطالعات نظریع بیگ بنگ اختصاص داده شده است. بودجه های این نظریه پردازان هم فقط از منابع محدودی تامین می شود و تمام هیئت های بررسی پژوهش ها که آنها را کنترل می کنند توسط حامیان بیگ بنگ اداره می شود. در نتیجه بدون در نظر گرفتن اعتبار علمی نظریه، به دلیل این سیاست گذاری ها تسلط بیگ بنگ در این زمینه خود به خود به حالت پایدار تبدیل شده است.

فقط حمایت کردن از پروژه هایی که در چارچوب نظریه بیگ بنگ قرار دارند به عنوان یک عنصر اصلی روش علمی، آزمایش مداوم نظریه در برابر برطرف کردن این مشکل نیست، ما از سازمان هایی که شغلی در زمینه کیهان شناسی در نظر می گیرند می خواهیم بخش قابل توجهی از بودجه خود را برای تحقیقات در مورد تئوری های جایگزین و تناقضات مشاهده ای از بیگ بنگ در نظر بگیرند و  برای جلوگیری از تعصب، کمیته ای به منظور تعیین بودجه متشکل از فیزیکدانان خارج از حوزه کیهان شناسی تشکیل گردد.

امضا کنندگان:

Halton Arp, Max-Planck-Institute Für Astrophysik (Germany)
Andre Koch Torres Assis, State University of Campinas (Brazil)
Yuri Baryshev, Astronomical Institute, St. Petersburg State University (Russia)
Ari Brynjolfsson, Applied Radiation Industries (USA)
Hermann Bondi, Churchill College, University of Cambridge (UK)
Timothy Eastman, Plasmas International (USA)
Chuck Gallo, Superconix, Inc.(USA)
Thomas Gold, Cornell University (emeritus) (USA)
Amitabha Ghosh, Indian Institute of Technology, Kanpur (India)
Walter J. Heikkila, University of Texas at Dallas (USA)
Michael Ibison, Institute for Advanced Studies at Austin (USA)
Thomas Jarboe, University of Washington (USA)
Jerry W. Jensen, ATK Propulsion (USA)
Menas Kafatos, George Mason University (USA)
Eric J. Lerner, Lawrenceville Plasma Physics (USA)
Paul Marmet, Herzberg Institute of Astrophysics (Canada)
Paola Marziani, Istituto Nazionale di Astrofisica, Osservatorio Astronomico di Padova (Italy)
Gregory Meholic, The Aerospace Corporation (USA)
Jacques Moret-Bailly, Université Dijon (retired) (France)
Jayant Narlikar, IUCAA(emeritus) and College de France (India, France)
Marcos Cesar Danhoni Neves, State University of Maringá (Brazil)
Charles D. Orth, Lawrence Livermore National Laboratory (USA)
R. David Pace, Lyon College (USA)
Georges Paturel, Observatoire de Lyon (France)
Jean-Claude Pecker, College de France (France)
Anthony L. Peratt, Los Alamos National Laboratory (USA)
Bill Peter, BAE Systems Advanced Technologies (USA)
David Roscoe, Sheffield University (UK)
Malabika Roy, George Mason University (USA)
Sisir Roy, George Mason University (USA)
Konrad Rudnicki, Jagiellonian University (Poland)
Domingos S.L. Soares, Federal University of Minas Gerais (Brazil)
John L. West, Jet Propulsion Laboratory, California Institute of Technology (USA)
James F. Woodward, California State University, Fullerton (USA)

Ref: http://cosmology.info/media/open-letter-on-cosmology.html

Translator: Elnaz Bakhshi

در حال حاضر پروفسور نارلیکار، اریک لرنر، پروفسور ژوزف لوتز، دکتر لوییس مارمت، دکتر راپرچ از اعضای موسس و مدعو این گروه هستند، همچنین پروفسور هالتون آرپ و دکتر ون فلاندرن نیز در زمان حیات خود از اعضای این گروه بودند.

لیست کامل اعضای انجمن:

http://cosmology.info/org/members.html

طبق گزارش هایی که اخیرا منتشر شده، ابرسیاهچاله ی پرجرمی در مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد که ستارگان اطرافش را می‌بلعد و باقی را با سرعتی نزدیک به ۱۰۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه به فضا پرتاب می‌کند. ستارگان تکه تکه شده، در اندازه‌ی سیاره‌ای با جرمی بیش از ۳۷^۱۰×۲ کیلوگرم (تقریبا ده برابر جرم مشتری) مجددا به هم می پیوندند.

این گزارش نتیجه‌ی داده‌های مشاهداتی نیست، بلکه ناشی از مدل‌سازی‌های کامپیوتری در مورد اینکه چه اتفاقی ممکن است در ابرسیاهچاله‌ی پرجرم راه شیری،Sagittarius A، اتفاق بیافتد، است.

Eden Girma، دانشجوی فیزیک دانشگاه هاروارد می‌نویسد: “یک ستاره‌ی تکه‌تکه شده می‌تواند صدها قطعه‌ی سیاره مانند ایجاد نماید. ما متعجب شدیم که این روند تولد سیاره کجا به پایان می‌رسد؟ تا چه اندازه به ما نزدیک می‌شوند؟ ما یک کد کامپیوتری را برای پاسخ به این پرسش‌ها، توسعه دادیم.”

تصور می‌شود که هزاران جرم سیاره مانند سرگردان ” شناور” در فضا وجود دارد. چرا؟ این مربوط می‌شود به نظریه‌ی چگونگی شکل‌گیری ستارگان و سیارات. در دیسک‌های پیش‌سیاره‌ای، پتانسیل زیادی برای تصادم و برخورد توده‌های مواد با یکدیگر در طول تکاملشان وجود دارد تا به حالت پایداری برسند. بعضی از آن‌ها تبدیل به سیاره‌های گازی غول پیکر و یا صخره‌ای می‌شوند در حالی که بعضی از آن‌ها نابود می‌شوند. ستاره شناسان باور دارند که بسیاری از این سیاره‌ها متعاقبا از سیستم اخراج خواهند شد. نوشته‌ها حاکی از آن است که تعداد این سیاره‌های سرگردان می‌بایستی بیشتر از تعداد سیارات مقید به ستاره‌ها باشد. اما جواب نهایی این است: کسی نمی داند!

همان طور که در یک اطلاعیه از دانشگاه هاروارد گفته شده: احتمالا این سیاره‌های ساختگی میبایستی متفاوت از آن‌هایی باشند که به طور طبیعی ساخته شده‌اند. محققان با اقتباس از کارل سیگن توضیح می‌دهند که آن‌ها از جنس ستاره هستند بنابراین عناصر سازنده‌ی آن‌ها نمی‌تواند مانند هم باشد زیرا قسمت‌های مختلف ستاره‌ی منفجر شده، اجرام سیاره‌ای متفاوتی ایجاد می‌کند. سوال این است، چگونه آن‌ها را از یکدیگر تشخیص دهیم؟

همانند سیاهچاله ها، مشکلات قابل توجهی در مورد تکامل پیش‌سیاره‌ای وجود دارد. سیاهچاله ها توسط قدرتمندترین تلسکوپ‌ها و سنسورهای تابشی قابل مشاهده نیستند، اما اخترشناسان همچنان مدعیند که به دلیل اثراتشان آن‌ها وجود دارند. آن‌ها تصور می‌کنند که ماده در اطراف سیاهچاله شتاب می گیرد و به شکل اسپاگتی فشرده می‌شود و به داخل ” افق رویداد ” کشیده شده تا اینکه از هم پاشیده شود و به سیاره‌ای سرگردان تغییر شکل دهد.

گفته می شود که تا کنون بیش از ۹۵ درصد کهکشان‌ها میزبان حداقل یک سیاهچاله هستند که ممکن است این گوی‌ها را به سمت ما پرتاب کنند. نظر کلی بر این است هنگامی که مواد با سرعت زیاد در اطراف سیاهچاله می‌گردند در اثر اصطکاک داغ شده و اشعه‌ی ایکس و فرابنفش تولید می‌کنند. این تابش‌ها هستند که به عنوان شواهد غیرمستقیم بر وجود سیاهچاله ها تلقی می‌شوند.

در مطالب گذشته، مقاله‌ای درباره‌ی هر دو جنبه‌ی این مدل کامپیوتری قرار دادیم. اصطلاحات، خودشان به اندازه‌ی کافی دوپهلو و مبهم هستند. به طور مثال دیسک‌های پیش‌سیاره‌ای و جزر و مدهای گرانشی هردوی این‌ها برای توضیح چگونگی از بین رفتن و یا بازتولید ستارگان استفاده می شوند. اینکه بگوییم نور فرابنفش و اشعه‌ی ایکس در میدان گرانشی ایجاد شده‌اند نوعی نشان از بی خبری ماست. در آزمایش‌های صورت گرفته در آزمایشگاه با شتاب دادن به ذرات در میدان الکتریکی به چنین انرژی‌هایی می‌توان دست یافت.

آزمایشی که شواهدی بر فروپاشی ماده تا نزدیک به چگالی بی نهایت ارائه بدهد وجود ندارد. در عوض، بنت پینچ (z-پینچ) در حالت پلاسمای ماده، پلاسمویید را تشکیل می‌دهد که بعدا به ستاره تبدیل می‌شود. وقتی چگالی جریان درون دولایه‌های موجود در مدارهای کهکشانی بسیارافزایش می‌یابد یک ” اتصال کوتاه” داریم که انرژی را از فضای پیرامون جمع آوری می‌کند. انرژی می‌تواند از هزاران مکعب سال نوری در یک جا متمرکز شده و با انفجاری به صورت رعد کیهانی ظاهر شود و اشعه‌ی ایکس، یا تابش‌های فرابنفش را ایجاد کند.

تابش اشعه‌ی ایکس دریافتی از پلاسموییدی که در قلب کهکشان راه شیری قرار دارد همانند تابشی است که از ستاره‌ها تحت تنش‌های الکتریکی قوی دریافت می‌کنیم. پلاسمویید یک شتاب‌دهنده‌ی ذرات باردار است، بنابراین الکترون‌ها در میدان مغناطیسی شتاب می‌گیرند و از خود اشعه‌ی ایکس ساطع می‌کنند. سپس جریان‌های منتشر شده به سمت صفحه‌ی استوایی حرکت کرده و به صورت چرخشی به هسته باز می‌گردند.

در جهان الکتریکی، الکترومغناطیس توانمندتر است به تولید اجرام سماوی، بدون نیاز به فیزیک مافوق طبیعی ابرسیاهچاله های پرجرم. پدیده‌ی دشارژ پلاسما بیشتر در تولید نور پرانرژی شناخته شده است. جریان الکتریکی قوی‌تر، نوری با فرکانس بالاتر ایجاد می‌نماید که انرژی لازم را تامین کرده و در بعضی مواقع پرتوهای گاما نیز منتشر می‌شوند.

استفان اسمیت

مترجم: شادی طهماسبی

Plasmaoids are The Power

Translator: Shadi Tahmasebi

Credit: Yale University/Hubble Space Telescope Frontier Fields.

اخترفیزیکدانان روی ماده تاریک تمرکز کرده‌اند.

مطبوعات علمی متقاعد شده‌اند که ماده‌ی تاریک وجود دارد. آن‌ها باور دارند که جنبه‌هایی از این نظریه وجود دارد که می‌تواند شناخته شده باشد. در حالی که ماده تاریک، با تعریف‌های بسیار آن، غیر قابل دسترسی است، اغلب نوشته می‌شودکه اخترشناسان توانستند اثرات آن را ببینند. گفته می‌شود که کهشکان‌ها با سرعت بیشتر از آنچه پیش‌بینی می‌شود به دور خود می‌چرخند و برای محاسبه‌ی  ناهمگونی‌های رصد شده، ماده قابل مشاهده‌ی کمی وجود دارد. فرض براین است که ماده تاریک در کیهان بسیار زیاد است. اخترشناسان تصور می‌کنند که %۸۵ آن از ذرات غیر باریونی تشکیل شده است. این ذرات چه هستند که بعد از دهه‌ها پژوهش هنوز ناشناخته باقی مانده‎اند.

ناتاراجان اخترفیزیکدان دانشگاه ییل (Yale) می‌گوید:

“در حالی که مقدار و مشخصات دقیق ماده تاریک و نحوه‌ی توزیع آن در کیهان را در دست داریم، اما هنوز ماهیت این ذرات در هاله‌ای از ابهام باقی مانده‌ است.”

باوجود این ابهامات، دانشمندان دانشگاه ییل براساس پدیده‌ی بسیار محتمل لنزینگ گرانشی، یک نقشه‌ی ماده تاریک ساخته‌اند. از آنجا که چندین بار در تصاویر روز گذشته درمورد لنزینگ گرانشی بحث شده است قصد این مقاله پرداختن به این موضوع نیست. این ایده از نظریه‌ای سرچشمه می‌گیرد که فرض می‌کند فضا و زمان می تواند خم شود و نور اجرام دوردست به وسیله‌ی اجرام نزدیکتر متمرکز می‌شوند.

گفته می شود که ماده تاریک جرم اضافه‌ای است که لنزینگ گرانشی را ممکن می کند. تیم دانشگاه ییل به منظور ساخت نقشه‌ی ماده تاریک خودشان در شکل اجرام لنز شده تغییراتی ایجاد کرده اند. تعجب آور نیست که یک مقاله‌ی مطبوعاتی در مورد این مطالعه بیان می‌کند”… نقشه، خیلی شبیه به شبیه‌سازی‌های کامپیوتری ماده تاریک است که به صورت نظری توسط مدل ماده تاریک سرد پیش بینی می‌شود.”

نظریه جهان الکتریک به یک مولفه‌ی نامریی و غیرقابل دسترس نیازی ندارد.

مشکلات زیادی در مواجهه با نظریه ماده تاریک وجود دارد، اما کیهان شناسان همچنان روی این نظریه برای نشان دادن فواصل اجرام از یکدیگر، سن آن ها، و ساختار آن ها پافشاری می‌کنند. این پافشاری به منظور حفظ نظریه‌ی گرانشی کیهان می‌باشد.

از آنجا که ماده تاریک در هیچ طیفی تابش الکترومغناطیسی ندارد، تنها چاره برای اثبات وجود آن، مشاهده‌ی اثرات گرانشی آن روی ماده‌ی مرئی است. تصور می‌شود که کهکشان‌ها جهت حفظ ساختار خود به ماده‌ی تاریک نیاز دارند. اخترشناسان می‌گویند بدون آن، کهکشان ها از هم جدا می شوند.

نظریه‌های متعارف با در نظر گرفتن اینکه کهکشان‌ها ساختاری بر اساس گرانش دارند و مطیع قوانین مکانیک و تکانه هستند علنا دچار ایراد شده اند. با این حال، کهکشان‌ها “گرداب‌های ستاره‌ای” هستندکه به گرانش بستگی دارند- نیرویی که هنگامی که با الکترومغناطیس مقایسه می‌شود بسیار ضعیف است. کهکشان‌ها اجرامی آسمانی هستند که به صورت الکتریکی فعالند و هر ستاره یک منبع جریان است. الکتریسیته‌ای که از طریق پلاسمای گردو غباری جریان می‌یابد مسئول تولد کهکشان‌ها و ستارگان است، چنین جریان‌ الکتریکی را جریان‌ بیرکلند (به افتخار کاشف آن، کریستین بیرکلند) ‌می‌نامند.

جریان‌های بیرکلند به صورت مارپیچی به هم می‌پیچند. تجزیه و تحلیل مقطعی از این مارپیچ‌ها در آزمایش‌های آزمایشگاهی، شکل میله‌ای – مارپیچی یک کهکشان را نشان می‌دهد. از آنجا که کهکشان‌ها در طبیعت بیشتر الکتریکی به نظر می‌رسند، هنگامی که شکل و رفتار آن‌ها را شبیه‌سازی می‌کنیم نیروهای الکترومغناطیسی روی آن‌ها با قدرتی عمل می‌کنند که گرانش می‌تواند نادیده گرفته شود.

الکتریسیته در کهکشانی مانند راه شیری جریان می‌یابد، از قطب‌ها خارج می‌شود و از طریق بازوهای مارپیچی به داخل کهکشان برمی‌گردد. به احتمال زیاد یک مدار در دیسک کهکشانی قرار دارد که قدرتش را از جریان‌های بیرکلندی می‌گیرد و کهکشان را به بقیه‌ی جهان متصل می‌کند. احتمالا، رشته‌های الکتریکی دارای میدان مغناطیسی که طول آن‌ها از مرتبه‌ی میلیارد سال نوری است، مسئول انتقال قدرت از یک نقطه‌ی فضا به نقطه‌ی دیگر هستند.

جریان‌های بیرکلند بین کهکشانی از میان کهکشان ها عبور می‌کنند، مانند راه شیری که ممکن است پرتویی مارپیچی از ذرات در لبه‌های صفحه‌ی کهکشانی تولید کند که به یک حلقه از ستارگان انرژی می‌بخشد. سیستم پویش دیجیتالی آسمان اسلون (SDSS) همچین حلقه‌ای که راه شیری را در فاصله‌ی ۱۲۰۰۰۰ سال نوری احاطه کرده است، پیدا کرد. نظریه‌ی ماده تاریک، همراه با گمانه‌زنی‌های همراه آن، زمانی که اثرات الکتریسیته در نظر گرفته شود می‌تواند نادیده گرفته شود.

استفان اسمیت

ترجمه: فرزین حسینی

Mapping The Absurd

” فضا، مملو از شبکه های جریان هایی ست که انرژی و اندازه حرکت را در فواصل بسیار طولانی انتقال می دهند. این جریان ها اغلب به صورت رشته ای به هم می پیچند. به نظر می رسد که این جریان ها در فضای میان ستاره ای و میان کهکشانی، ساختاری سلول مانند تشکیل دهند.”

____هانس آلفون

ماده تاریک نظریه ای مشکل ساز است که هنوز هم اخترفیزیکدانان برای توضیح فاصله، سن، و ساختار کیهان از آن استفاده می کنند. آن ها این کار را به منظور حفظ باور هایشان در مورد ابتدای هستی و همچنین نحوه ی عملکرد آن انجام می دهند. اکثر نظریه های کیهانی بر پایه‌ی پدیده های گرانشی استوار هستند، در حالی که از پلاسمای موجود در فضا و میدان الکتریکی همراه آن ها چشم پوشی می کنند.

ماده تاریک هیچ اثر الکترومغناطیسی از خود نشان نمی دهد، بنابراین نمی توان آن را با هیچ حسگری در هیچ باند انرژی آزمود. در شرایط متعارف، وجود آن بستگی به مشاهده ی اثرات گرانشی آن روی ماده ی مرئی دارد.گفته می شود که کهکشان ها به ماده تاریک نیاز دارند تا از بین نروند، یا این که کهکشان ها را در خوشه ها نگه دارد: تصور می شود که توده های ماده تاریک اطراف خوشه های کهکشانی را احاطه کرده اند.

مطابق مقاله ی مطبوعاتی اخیر، مرکز اخترفیزیک هاروارد تصاویر تلسکوپ هابل از خوشه های کهکشانی را با مدل های کامپیوتری هاله های ماده تاریک، تطبیق دادند که به برخی تطابق ها با نظریه معمول ماده تاریک پی بردند(و برای هیچ کس هم تعجب آور نبود). اختلافاتی میان مشاهدات و شبیه سازی های آن وجود داشت، اما”… آن ها بیان کردند که این اختلاف با شبیه سازی های دقیق تر قابل رفع است.”

نظریه های متعارف با فرض اینکه کهکشان ها فقط زاده ی گرانش هستند اعتبار خود را از دست می دهند. گرانش، نیروی بسیار ضعیفی در مقایسه با الکترومغناطیس است. از آنجاکه هر ستاره، مکان جریان بارهای الکتریکی است، کهکشان ها فعالیت های الکتریکی از خود نشان می دهند. چنین جریان های الکتریکی را به افتخار کریستین بیرکلند، جریان های بیرکلند می نامند.

الکتریسیته در فضا به سه حالت مختلف وجود دارد: حالت تاریک، حالت روشن، و حالت قوس الکتریکی. شناخته شده ترین حالت آن از آنجاکه شناخته شده ترین حالت مشاهده پذیر نیز هست، حالت قوس الکتریکی است. ستارگان، حالت قوس الکتریکی دشارژهای پلاسمایی هستند. حالت تاریک، همانطور که از اسم آن پیداست، به آسانی قابل رویت نیست، اما به همان اندازه ی دوحالت دیگر، تعامل های الکترومغناطیسی دارد.

الکتریسیته ای که به کهکشان ها قدرت می بخشد؛ از قطب های آن خارج می شود و از طریق صفحه ی کهکشان باز می گردد. این به این معنی است که مداری وجود دارد که انرژی خودرا از جریان های بیرکلند دریافت می کند و هر کهکشان را به بقیه ی جهان متصل می کند. احتمالا، رشته های الکتریکی محصور مغناطیسی به طول میلیارد سال نوری قدرت را از یک سر کیهان به آن سر دیگر می برند.

نیروها توسط پلاسمای الکتریکی موجود در رشته های به هم پیچ خورده اعمال می شود که کیهان را کنترل می کنند. آن ها دریک مدار کیهانی با جاذبه ی دوربرد بین آن ها گردش می کنند. یک نظریه ی محتمل این است که این رشته های پلاسمای الکتریکی، با قدرتی میلیارد ها تریلیون بار قوی تر از گرانش، همان چیزی است که خوشه ها و کهکشان های آن ها را کنار هم نگه داشته است. در جهان الکتریک، این حالت تاریک پلاسما است که پایداری آن را حفظ می کند نه ماده تاریک.

استفان اسمیت

مترجم: فرزین حسینی

Dark Mode

شکلی که مشخصه‌ی بیشتر کهکشان هاست، اولین بار توسط هانس آلفون (Hannes Alfven) در سال ۱۹۸۱ توصیف شد.

تصویر زیر، شکلی است که آلفون پیشنهاد داد. این نمودار یک مقطع عمودی از یک شکل سه بعدی است. خط افقی در مرکز نمودار در‌واقع یک صفحه‌ی دایروی (دیسک) در سطح افقی است. زمانی که از لبه به این دیسک نگاه کنیم به این شکل خواهد بود، اما از روبرو، شبیه به تصویر آشنا از کهکشان های مارپیچی که اغلب مشاهده کرده ایم ، است. خطوط عمودی موازی که از مرکز کهکشان بیرون می‌آید(در راستای چرخش) نشان دهنده جریان الکتریکی در پلاسماست که گاهی به صورت «جت های کهکشانی» قابل مشاهده هستند.

دو حرف DL در نمودار نشان دهنده‌ی دولایه ها در جت‌های پلاسمایی است. DL ها شامل میدان الکتریکی قوی و همچنین منبع انشار امواج رادیویی هستند. دو شکل نامنظم در سمت چپ نمودار نشان دهنده‌ی «دو منبع رادیویی» که در بسیاری از کهکشان‌ها مشاهده شده است، می باشد. این‌ها ناشی از DL ها هستند. در برخی کهکشان ها این جت‌های پلاسما در وضعیت تاریک بوده و قابل مشاهده نیستند، در عوض تعدادی از آن نیز قابل مشاهده اند.

این تصویر قنطورس A است. جت پلاسما به وضوح در این تصویر قابل مشاهده است. بر اساس نظریه هالتون آرپ  که اختروش ها از مراکز کهکشان های سیفرت در راستای «محور ثانویه» (محور چرخش) گسیل می کنند، در این عکس نشان داده شده است. لازم به ذکر است که DL ها همچنین محل z-pinch های قوی ای هستند که می‌توانند مواد پراکنده را در نواحی متراکم تر فشرده سازند.

شکل کلی یک دیسک چرخان حامل جریان های الکتریکی در تعبیر آلفون با عنوان موتور مولد هموپولار  معرفی می شود. باید توجه داشت که دیسک افقی(بازوهای کهکشان) در جایی هستند که جریان I توزیع می یابد و چگالی جریان بیش‌ترین مقدار است. این جایی است که معمولاً ستارگان جمعیت I پیدا می شوند.

در بسیاری از کهکشان ها ساختار جت ها در نور مرئی قابل مشاهده و رصد نیستند. بنابراین تا زمانی که تکنولوژی رصد فروسرخ و ماهواره های رصد اشعه ایکس وجود نداشتند، این ویژگی‌ها ناشناخته باقی‌مانده بودند. در حال حاضر تصاویر زیادی از کهکشان ها وجود دارد که ساختار آلفون را نشان می دهند. تصویر زیر توسط تلسکوپ مداری فروسرخ سوبارو(Subaru) از کهکشان M82 گرفته شده است.

حتی همسایه ما کهکشان آندرومدا M31 نیز نشان‌گر دیسکی شبیه به ساختار موتور مولد هموپولار است.  تصاویر زیر کهکشان آندرومدا را در نور مرئی و فروسرخ که رصدخانه فضایی فروسرخ(ISO) سازمان فضایی اروپا گرفته شده نشان می دهند.

آلفون همچنین برای ستارگان منفرد نیز مدل مشابهی پیشنهاد کرد. او تقریباً نمودار های یکسانی را برای عملکرد ستارگان معمولی ارائه کرد. یک بار دیگر ممکن است پلاسما در یکی از حالت‌های قابل مشاهده عمل کند. بنابراین تصویر تمامی ستاره‌ها چنین ساختاری را نشان نخواهند داد. مدار هلیوسفری آلفون در تصویر زیر نشان داده شده است. از آنجایی که خورشید یک ستاره معمولی محسوب می شود، این نمودار به خوبی در مورد خورشید نیز پذیرفته می شود.

این پیشنهاد تا بهار سال ۲۰۰۱ زمانی که فضاپیمای یولیسس(Ulysses) «تیوب های پلاسمایی» دراز نشأت گرفته از قطب پایینی خورشید را کشف کند، به شکل ظن و گمان باقی بود. این تیوب ها به‌قدری طویل هستند که فراتر از مدار مریخ نیز گسترش یافته‌اند. در حال حاضر تصاویر بسیاری از ستارگان منفرد دارای جت پلاسما در دسترس است. البته، آلفون باور داشت که تمام ستارگان دارای جت هستند که تعداد کمی قابل مشاهده اند. دو تصویر زیر ستارگانی هستند که جت پلاسمایی و شکل دیسک مشخصه‌شان به وضوح قابل مشاهده است.

تصاویر که توسط مرکز فضایی Goddard ناسا تهیه شده، سیارات اجرام هربیگ هارو را نشان می‌دهند که در امتداد جت پلاسمای ستاره مادر شکل گرفته اند. این مجموعه احتمالاً به واسطه  DLها در این موقعیت ها شکل گرفته اند. تصویر دیگر، شکل پیچشی، حاکی از جریان های بزرگ بیرکلند شامل DL ها به وضوح قابل مشاهده هستند. دکتر آنتونی پرات(Anthony Peratt) نشان داد که ۹ جرم به طور معمول به وسیله اثر z-pinch شکل گرفته‌اند.

چه آن‌ها را  موتور مولد هموپولار یا دیسک پرتاب کننده پلاسما(جت) و یا مدار آلفون بخوانیم ، در مشاهده این ساختارها با افزایش فرکانس و دقت بالا و همچنین گسترش پهنای باند ابزار، پیشرفت هایی حاصل شده است.

http://electric-cosmos.org/galaxies.htm

ترجمه: مرتضی خامدی