اخبار, کیهان شناسی

پلاسمویید ها منشا نیرو هستند

۰ 38
Milky-Way-flare-550x413

چه چیزی باعث تابش های پرانرژی از مرکز کهکشان ها می شود؟

طبق گزارش هایی که اخیرا منتشر شده، ابرسیاهچاله ی پرجرمی در مرکز کهکشان راه شیری قرار دارد که ستارگان اطرافش را می‌بلعد و باقی را با سرعتی نزدیک به ۱۰۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه به فضا پرتاب می‌کند. ستارگان تکه تکه شده، در اندازه‌ی سیاره‌ای با جرمی بیش از ۳۷^۱۰×۲ کیلوگرم (تقریبا ده برابر جرم مشتری) مجددا به هم می پیوندند.

این گزارش نتیجه‌ی داده‌های مشاهداتی نیست، بلکه ناشی از مدل‌سازی‌های کامپیوتری در مورد اینکه چه اتفاقی ممکن است در ابرسیاهچاله‌ی پرجرم راه شیری،Sagittarius A، اتفاق بیافتد، است.

Eden Girma، دانشجوی فیزیک دانشگاه هاروارد می‌نویسد: “یک ستاره‌ی تکه‌تکه شده می‌تواند صدها قطعه‌ی سیاره مانند ایجاد نماید. ما متعجب شدیم که این روند تولد سیاره کجا به پایان می‌رسد؟ تا چه اندازه به ما نزدیک می‌شوند؟ ما یک کد کامپیوتری را برای پاسخ به این پرسش‌ها، توسعه دادیم.”

تصور می‌شود که هزاران جرم سیاره مانند سرگردان ” شناور” در فضا وجود دارد. چرا؟ این مربوط می‌شود به نظریه‌ی چگونگی شکل‌گیری ستارگان و سیارات. در دیسک‌های پیش‌سیاره‌ای، پتانسیل زیادی برای تصادم و برخورد توده‌های مواد با یکدیگر در طول تکاملشان وجود دارد تا به حالت پایداری برسند. بعضی از آن‌ها تبدیل به سیاره‌های گازی غول پیکر و یا صخره‌ای می‌شوند در حالی که بعضی از آن‌ها نابود می‌شوند. ستاره شناسان باور دارند که بسیاری از این سیاره‌ها متعاقبا از سیستم اخراج خواهند شد. نوشته‌ها حاکی از آن است که تعداد این سیاره‌های سرگردان می‌بایستی بیشتر از تعداد سیارات مقید به ستاره‌ها باشد. اما جواب نهایی این است: کسی نمی داند!

همان طور که در یک اطلاعیه از دانشگاه هاروارد گفته شده: احتمالا این سیاره‌های ساختگی میبایستی متفاوت از آن‌هایی باشند که به طور طبیعی ساخته شده‌اند. محققان با اقتباس از کارل سیگن توضیح می‌دهند که آن‌ها از جنس ستاره هستند بنابراین عناصر سازنده‌ی آن‌ها نمی‌تواند مانند هم باشد زیرا قسمت‌های مختلف ستاره‌ی منفجر شده، اجرام سیاره‌ای متفاوتی ایجاد می‌کند. سوال این است، چگونه آن‌ها را از یکدیگر تشخیص دهیم؟

همانند سیاهچاله ها، مشکلات قابل توجهی در مورد تکامل پیش‌سیاره‌ای وجود دارد. سیاهچاله ها توسط قدرتمندترین تلسکوپ‌ها و سنسورهای تابشی قابل مشاهده نیستند، اما اخترشناسان همچنان مدعیند که به دلیل اثراتشان آن‌ها وجود دارند. آن‌ها تصور می‌کنند که ماده در اطراف سیاهچاله شتاب می گیرد و به شکل اسپاگتی فشرده می‌شود و به داخل ” افق رویداد ” کشیده شده تا اینکه از هم پاشیده شود و به سیاره‌ای سرگردان تغییر شکل دهد.

گفته می شود که تا کنون بیش از ۹۵ درصد کهکشان‌ها میزبان حداقل یک سیاهچاله هستند که ممکن است این گوی‌ها را به سمت ما پرتاب کنند. نظر کلی بر این است هنگامی که مواد با سرعت زیاد در اطراف سیاهچاله می‌گردند در اثر اصطکاک داغ شده و اشعه‌ی ایکس و فرابنفش تولید می‌کنند. این تابش‌ها هستند که به عنوان شواهد غیرمستقیم بر وجود سیاهچاله ها تلقی می‌شوند.

در مطالب گذشته، مقاله‌ای درباره‌ی هر دو جنبه‌ی این مدل کامپیوتری قرار دادیم. اصطلاحات، خودشان به اندازه‌ی کافی دوپهلو و مبهم هستند. به طور مثال دیسک‌های پیش‌سیاره‌ای و جزر و مدهای گرانشی هردوی این‌ها برای توضیح چگونگی از بین رفتن و یا بازتولید ستارگان استفاده می شوند. اینکه بگوییم نور فرابنفش و اشعه‌ی ایکس در میدان گرانشی ایجاد شده‌اند نوعی نشان از بی خبری ماست. در آزمایش‌های صورت گرفته در آزمایشگاه با شتاب دادن به ذرات در میدان الکتریکی به چنین انرژی‌هایی می‌توان دست یافت.

آزمایشی که شواهدی بر فروپاشی ماده تا نزدیک به چگالی بی نهایت ارائه بدهد وجود ندارد. در عوض، بنت پینچ (z-پینچ) در حالت پلاسمای ماده، پلاسمویید را تشکیل می‌دهد که بعدا به ستاره تبدیل می‌شود. وقتی چگالی جریان درون دولایه‌های موجود در مدارهای کهکشانی بسیارافزایش می‌یابد یک ” اتصال کوتاه” داریم که انرژی را از فضای پیرامون جمع آوری می‌کند. انرژی می‌تواند از هزاران مکعب سال نوری در یک جا متمرکز شده و با انفجاری به صورت رعد کیهانی ظاهر شود و اشعه‌ی ایکس، یا تابش‌های فرابنفش را ایجاد کند.

تابش اشعه‌ی ایکس دریافتی از پلاسموییدی که در قلب کهکشان راه شیری قرار دارد همانند تابشی است که از ستاره‌ها تحت تنش‌های الکتریکی قوی دریافت می‌کنیم. پلاسمویید یک شتاب‌دهنده‌ی ذرات باردار است، بنابراین الکترون‌ها در میدان مغناطیسی شتاب می‌گیرند و از خود اشعه‌ی ایکس ساطع می‌کنند. سپس جریان‌های منتشر شده به سمت صفحه‌ی استوایی حرکت کرده و به صورت چرخشی به هسته باز می‌گردند.

در جهان الکتریکی، الکترومغناطیس توانمندتر است به تولید اجرام سماوی، بدون نیاز به فیزیک مافوق طبیعی ابرسیاهچاله های پرجرم. پدیده‌ی دشارژ پلاسما بیشتر در تولید نور پرانرژی شناخته شده است. جریان الکتریکی قوی‌تر، نوری با فرکانس بالاتر ایجاد می‌نماید که انرژی لازم را تامین کرده و در بعضی مواقع پرتوهای گاما نیز منتشر می‌شوند.

استفان اسمیت

مترجم: شادی طهماسبی

Plasmaoids are The Power

Translator: Shadi Tahmasebi

در باره نویسنده / 

مدیریت

مطالب مرتبط

ارسال پاسخ

ایمیل شما نمایش داده نمی‌شود. موارد مورد نیاز علامتگذاری شده است *

The Thunderbolts Project

پر بیننده ها

  • mag_field_current_450x370

    میدان های الکتریکی و مغناطیسی در فضا

    ۲ توان گرانش و نیروهای الکتریکی میتوان گفت گرانش نیروی نسبتا ضعیفی است. نیروی الکتریکی کولنی بین یک پروتون و یک الکترون در حدود ۱۰ به توان ۳۹ بار قوی تر از نیروهای گرانشی بین آنهاست. چهار نیروی بنیادین در فیزیک اثرات متقابل هردو میدان گرانشی و الکترومغناطیسی به صورت نامحدودی ادامه دارد.  نیروی نسبی…

  • عضوگیری

    عضوگیری گروه آذرخش پارسی – (شهریور۹۷)

    گروه آذرخش پارسی، عضو “ناپیوسته” می پذیرد انواع عضویت در آذرخش پارسی: ۱٫ عضویت ناپیوسته: ویژه دانشجویان مقطع کارشناسی دارای مهارت لازم زبان انگلیسی هر عضو ناپیوسته طی یک بازه زمانی یک ساله در این مجموعه عضویت داشته و از کلیه امکانات لازم گروه بهره ور خواهد شد، این بازه زمانی به نوعی فرجه آشنایی…

  • plasma_lab_450x303

    پلاسما

    ۳ معرفی پلاسما مسئله اینکه جهان از پلاسما تشکیل شده است برای همه شناخنه شده است. در واقع، پلاسما رایج ترین نوع ماده در جهان است. در مکان های مختلف مانند: آتش، چراغ های نئون، و رعد و برق بر روی زمین و فضای کهکشانی و بین کهکشانی یافت می شود. تنها دلیلی که ما…

آخرین دیدگاه ها

بخش فارسی پروژه آذرخش

پروژه تحقیقاتی بین المللی، در زمینه ترویج عمومی و یا مطالعه تخصصی مدل های نوین در علوم طبیعی
بخش فارسی آن تحت نظارت بخش مرکزی، از اسفند ماه سال 1391 با محوریت مطالعه و بررسی مدل های نوین نجومی آغاز به کار نموده است.